Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Portugal

 
 

10-08-2008 Weer van gastenvlag gewisseld (naar Viana do Castelo 34 nm)

We wilden vanmorgen naar Isla de Cies en zijn vroeg uit de veren. Maar voor mooie natuur moet het weer wel een beetje meewerken en het is bewolkt. De bewolking trekt ook steeds verder dicht. Weer een leer: als iets je mooi lijkt, niet uitstellen maar meteen doen. Het alternatief is Portugal. Drie andere boten uit de haven gaan ook en we besluiten het eiland maar te laten wat het is. Met pijn in ons hart verlaten we Spanje. Onvoorstelbaar dat zo weinig Nederlanders naar Galicia gaan.

 

 

11-8-2008 Vroeg uit de veren.

Deze ochtend hebben we ons voorgenomen eens te breken met ons traditie van uitslapen. En staan vroeg op terwijl het toch al weer wat later is. Goh Bert wat spannend vertel hoe doen jullie dat? Met onze aankomst in Portugal is ook de tijd een uur teruggegaan, wijselijk hebben we gewacht met het verzetten van de tijd tot deze morgen. Op het programma voor vandaag stond een bezoek aan een Nationaal park zo’n 65 Km land in waarts. Gisterenavond hadden we al gekeken waar we een Auto konden huren. Na de hele stad gisterenavond doorgelopen te zijn en bij de VVV gevraagd te hebben, blijkt dat Avis zo’n 5 minuten lopen bij ons vandaan zit. Helaas miezert het deze morgen en is het zicht zo’n 800 meter we besluiten een bezoek aan het National Park uit te stellen tot morgen. Tijd om de site bij te werken en erop uit te gaan in de directe omgeving als het droog is. In de plaatselijke bieb kunnen we met een zeer goede verbinding goed internetten. Droog wordt het niet meer en we belanden aan boord bij de Chica, waar het weer erg laat wordt.

 

 

12-08-2008 Dankzij de swell naar Povoa de Varzim (22 nm)

Gisteren en vanmorgen zijn de weerberichten nog goed bekeken. Voor vandaag weinig wind en een golfhoogte van ongeveer 2 meter. Voor morgen wordt 2,5 tot 3 meter opgegeven. Voor ons een vreemd fenomeen; golven zonder wind. Ergens op de oceaan zit een “bak met ellende” en dit komt bij ons aan in de vorm van deining. Er zijn hier soms havens dicht door deze golven.

We besluiten daarom toch vandaag nog uit te varen. Eenmaal buiten weten we als “oceaangroentjes” dat we nog niet op een hogere golfhoogte zitten te wachten. We varen samen met de Vida en de Chica. Door de deining kijken we soms “neer” op de Vida en zien op een ander moment alleen de mast. In combinatie met weinig/geen wind zeer onplezierig. “Geef mij maar een pilletje” zeg ik al snel tegen Bert, en er gaat weer een zeeziektepil naar binnen. Op de Vida is Mascha wel katterig en zij besluiten terug te gaan. Wij hopen door naar dieper water te varen, in rustiger vaarwater terecht te komen. Het scheelt inderdaad wel iets en samen met de Chica varen we door, al slalommend tussen onnoemlijk veel vissersboeien. Onze bestemming is Leixiöes, maar besluiten met de Chica één haven eerder binnen te aan. De Pilot vertelt ons dat een binnenkomst soms onstuimig is en dat er brekers op de breakwater (stenen wal ter bescherming tegen de binnenkomende golven). Deze brekers zien we al vanuit de verte. Nemen we de goede beslissing? Is Leixiöes niet beter?

Met de golven op de kont stomen we richting de haven, nemen de binnenloop toch net is korter dan “geadviseerd”, maar het valt alles mee. Binnen vinden we rust, een aardige havenmeester en een buurman die een nieuw praatje zeer kan waarderen. Hij ligt hier al 6 weken te wachten op onderdelen voor zijn boot. Bij de receptie zijn ze echt superaardig. Kaartje mee van de stad en een voucher voor een welkomstdrankje in het clubhuis. Dit hebben we nog niet eerder gehad. Bovendien was onze bestemming Leixiöes, omdat we dan eenvoudig met metro naar Porto konden, en hier blijkt ook een (nieuw) metrostation te zijn. Door de omstandigheden zijn we weer op een leuke plaats beland (de eerste keer was in Laxe  - zie Noord Spanje). De fietsen worden uitgegraven uit de schuur (achterhut) en samen met Coby en Rick van de Chica verkennen we de lange boulevard en het centrum. Er staan hier aparte huizen met tegeltjes, die wij in de badkamer gebruiken, aan de voorgevel. Op de markt slaan we verse groenten en fruit in. Wel vreemd. In Spanje kon ik me redelijk redden, maar van het Portugees is geen chocola te maken, het is weer compleet handen en voetenwerk. Na een heerlijke warme douche eten we de “Paasmaaltijd” van mijn moeder; sla met eieren een aardappels. Hollandser kan het niet. We eten wel binnen, want is hier echt koud s’-avonds. De klok is dus een uur terug gegaan in Portugal en om 21.00 uur is het donker en guur. En nu maar hopen dat we kunnen slapen want er loeit hier schijnbaar de hele nacht een misthoorn. En morgen willen we naar Porto met de metro.

 

 

13-08-2008 Het geheim dat je deelt met Sandeman

Van dat slapen is voor mij (Annette) niet echt veel gekomen. Ondanks dat de Pilot zegt, dat je hier zelfs net een noordwestenstorm verbazend rustig ligt, liggen we de hele nacht te schudden. Je hoort dan de lijnen iets kraken; een vervelend gehoor. De wekker om 07.00 uur wordt dan ook niet echt gewaardeerd, maar we staan toch netjes om 8.45 samen met Coby en Rick bij het metrostation. Hier kopen we bij een automaat de verkeerde kaartjes. De dagkaarten voor toeristen blijken niet via de automaat verkocht te worden. Als we navraag doen, blijkt er toch een infohuisje te zitten. Alleen dit staat nergens aangegeven (heel handig), anders waren we er wel meteen naar toe gegaan. Er volgt een wisseltruc en we kunnen de metro in. Na een uurtje in de metro zorgt “reisleider” Bert, dat we binnen afzienbare tijd in het centrum staan. En wat voor centrum. Mocht Ryanair of een andere stunter ooit vanaf Nederland naar Porto gaan vliegen, meteen boeken. Het leukste vonden we de rivieroevers. Mooie gekleurde huizen met geschilderde balkons en tegeltjes aan de gevel. Op de rivier zien we oude zeilboten die vroeger de vaten port vervoerden, een aantal schitterende bruggen. De oever is bergachtig en groen begroeid. De bekendste brug en het symbool van Porto, is Ponte de Luis. Deze enorm hoge brug met 2 dekken is ontworpen door Eiffel. We laten ons lui door de stad rijden met een open toeristenbus. Met een strakblauwe hemel (maar harde en koude wind) schieten we de ene foto na de andere. Leve de digitale fotografie, anders was dit wel een rolletje of 5 geworden. Na de lunch gaan we naar de wijnkelders van Sandeman. Hier krijgen we een rondleiding door Sandeman Met de bekende zwarte cape (vroegere studentenkleding van de Portugezen), zwarte Sombrero (vanuit Spanje in verband met de Sherry) en een lange paardenstaart vertelt hij in de donkere kelders hoe Port gemaakt wordt (onze Sandeman heet Gerrit en jawel Gerrit is een Nederlander).  Nooit geweten dat halverwege het wijnproces wordt gestaakt en het dan wordt gemengd met brandy. Om de Port van constante kwaliteit te houden hebben ze vaten uit de beste jaren die ze mengen met andere jaren. Er liggen hier ook een aantal “gouden” flesjes uit 1906. Deze zijn zo’n € 3.000,- waard. Natuurlijk eindigt de rondleiding met het proeven van (een) glaasjes, gevolgd door het inkopen van een flesje. Met de Port nog in de knieën lopen we over de Ponte de Luis. Om het culturele karakter van de dag aan te sterken, bezoeken we nog twee kerken. We eindigen met een rit in een tram uit de 19e eeuw. Aan het eindpunt haalt de chauffeuse de verbindingsleiding tussen de bovenleiding en de tram los, en koppelt deze aan de andere kant weer aan. Iedereen moet de tram uit, ze klapt alle stoelen en banken naar de ander kant en na 5 minuten mag je via de andere deur weer in stappen. Als we na deze erg leuke dag weer in de haven komen, weten we niet hoe snel we binnen moeten zitten met alle luiken dicht. Wat is het hier koud!

 

 

14-08-2008 Oordopjes en een Pot of Luck

Dankzij de oordopjes uit mijn afscheidsmand bij Varel is deze nacht beter verlopen. Heerlijk geslapen en weer vroeg uit de veren voor huishoudelijke klussen, zoals de was. Bert doet nog een poging om naar de kapper te gaan, maar dit blijkt niet zo eenvoudig. Na snel de site te hebben bijgewerkt, scheuren we met de fietsen de stad in op zoek naar een supermarkt. Als we terugfietsen zien we een Lidl heel dichtbij onze haven. Bert fietst terug met Coby en kom met een topzware fiets terug; 2 fietstassen, een grote doos en de voortassen vol. Voorlopig kunnen we vooruit. Dit is de eerste haven waar we veel “plakkers” zien. Er liggen hier vooral Engelsen. Sommige al 7 jaar, andere 2 ½ en onze buren 6 weken. Ze wachten op een reparatieschade, maar als deze verholpen is en we vragen gaan jullie nu dan weg, antwoorden ze” no, they are some friends coming and we think to wait here”. Op onze vraag wanneer ze dan komen, geven ze 16 september aan. Die gaan waarschijnlijk het hele jaar niet meer weg. En geef ze ongelijk. Haven is zeer betaalbaar, personeel erg vriendelijk en het is er oergezellig. Vanavond hebben we een Pot of Luck. Een bbq, waar je ook een gerecht om te delen moet meenemen. Het is een internationaal gezelschap; veel Engelsen, Duitsers, Oostenrijkers, Fransen en wij Hollanders. De meest sterke zeemansverhalen doen de ronde. Eén Engelsman had zulke hoge golven dat hij dacht over de breakwater de haven in te varen. Hij keek over de breakwater heen, de marina in. En ja hoe later de avond, hoe sterker de verhalen. We kletsen gezellig met 2 Fransen die we al een keer of 4 zijn tegenkomen en een stel Oostenrijkers die op een cruiseboot werken. Dat is ook het leuke van deze manier van reizen, je ontmoet veel mensen met hun ervaringen en verhalen.  Door een regenbui wordt het toch niet te laat en maar goed ook, want we moeten morgen vroeg op.

 

 

15-08-2008 Weer een ouderwets lange tocht (naar Fiqueira do Foz 77 nm)

Bert staat om 4.00 op en ik mag lekker blijven liggen. We willen zo’n 80 mijl varen en voor het donker  binnen zijn. Door het uur eerder is het hier om 21.00 uur toch echt donker. Varen in het donker is normaal geen probleem, maar de grote hoeveelheid visnetten, met vlaggetjes en touwen maakt het hier risicovol. Je ziet ze gewoon niet in het donker en dan heb je zo een net in de schroef. De dag begint met moteren, maar rond 14.00 uur kunnen de zeilen op en de motor uit. Het weer is prachtig. Echt warm is het nog steeds niet, maar wel zonnig en helder.  Om 18.00 uur liggen de trossen weer vast. Het havengeld is nogal schrikken; het dubbele van onze vorige haven. We eten niet te laat en duiken vroeg onder de wol.

 

 

16-08-2008 Een call-centre op het terras en een Portugese Chinees

We wilden vandaag een haven verder varen, maar toen we om 07.30 uur opstonden regende het. De wind kwam ook nog uit het zuidwesten dus we zijn weer lekker “achter de gebreide” gekropen. Rond de middag klaarde het op en hebben we Figueira verkend en is Bert door een Portugese kapper letterlijk geknipt en geschoren. Ondertussen stond ik aan de balie van de Tourist Office met een huilende medewerkster. De vorige klant was niet echt vriendelijk (ik verstond er helemaal niets van, maar dit was overduidelijk, wat een bitch). Op een terras zagen we Maarten en Marscha zitten met de laptop. Regelmatig hebben cafés een Wifi verbinding, maar zij hadden ditmaal een “wilde” gespot; en nog supersnel ook. Toch ook maar even de laptop gehaald en na het bijwerken van de site, met Skype naar mijn ouders gebeld. We hadden wel bekijks. Mascha en ik met een koptelefoon en een laptop. We leken we een callcentre. Sommige voorbijgangers liepen bijna tegen de lantaarnpaal op.

Rick (van de Chica) en Bert hadden al dagen trek in Chinees en vandaag had Rick er zelf 2 gevonden. Dat konden we dus niet laten lopen. De Chinees zat tjokvol (meestal een goed teken) en de ene heerlijke schotel na de andere kwam voorbij. Het bestellen was wat chaotisch, maar uiteindelijk hadden we een tafel vol dampende lekkernijen. En budgettechnisch nog te doen; met z’n zessen moesten we € 65,- afrekenen. Na nog een koffie met een glaasje op een terras in de inmiddels stampvolle straten was het weer tijd om plat te gaan.

 

 

17-08-2008 Mist en een aparte havenmeester (naar Nazaré 37 nm)

De trossen gaan weer los, op weg naar Nazaré. Het wegvaren vergde door de sterke stroming in de jachthaven nog wat oplettendheid en uitvaren van de havenhoofden was wat onstuimig. En daarna was er niets..  Althans we zagen niets meer, alleen een hoop watten, dikke mist tot soms minder dan 100 meter. Op de radar waren de andere 3 zeilboten om ons heen goed te zien. Na een uurtje en verder uit de kust loste de dikke deken weer op en werd het zonnig. Of het de Chinees was of iets anders maar ik voelde met steeds een beetje misselijk en eng op de benen. Dus weer een uurtje liggen maffen. Er stond weer bijna geen wind. We hebben nog 2 uur gezeild, maar toch weer de motor aangezet. Als er deining is en geen voortgang lig je enorm te slingeren en gaan de zeilen staan te slaan. Word je echt gek van. Bert heeft intussen nog 3 makrelen gevangen. In de jachthaven wordt we opgevangen door Mike, een Engelsman die hier al jaren woont. De jachthaven wordt ook wel Mike’s Marina genoemd. Ietwat eigengereid is deze Mike wel. Zijn wil is wet. Zo wilde hij onze voorlandvast niet vastmaken voordat wij een andere lijn gelegd hadden. Bert helemaal pissig. Wat dacht hij wel, we kende onze eigen boot toch wel. Dus ook Mike pissig op Bert. Mike is over de 70 en het praten, lukt niet meer zo vlot. Het zijn een beetje stoten. Daarna worden bij zijn vrouw Sally de papieren ingevuld voor de haven en zij brengt je dan weer naar de douane waar het hele verhaal nogmaals over wordt gedaan, zeer omslachtig. Maar de service is prima. Je krijgt een kaartje mee met telefoonnummers waar je ze altijd op kunt bellen, een plattegrond van de stad en een tijdschema van de bus. De haven is zeer klein, maar er is wel een pinautomaat en een winkeltje met tweemaal daags vers brood. Ondanks dat we niet ver hebben gevaren zijn we beiden moe. Deze twee weken hebben we op 9 verschillende plaatsen overnacht en even zoveel dagen gevaren. Op de “vrije” dagen proberen we zoveel mogelijk van de omgeving te zien of zijn voor de huishoudelijke klussen. Het is natuurlijk allemaal zeer luxe dat we dit kunnen doen, maar ook dit kost energie.

 

 

18-8-2008 Op de fiets door Nazaré

Vanochtend eerst lekker uitgeslapen en weer eens buiten in de kuip ontbeten. Het is een haventje van niets, maar heeft wel een winkeltje met tweemaal daags vers brood. De haven ligt tegen de visafslag en de vissers doen hier eerst ’s-morgens een bakkie. Doen wij weer ons voordeel mee. Maar zoals bekend; “ieder voordeel heb z’n nadee”l. Bij het binnenkomen van een vissersboot gaat de sirene (ook als we al op bed liggen) en ze veroorzaken nogal wat ‘wash’. Dit zijn de golven waardoor wij liggen te schudden in de box.

De fietsen komen we uit de schuur en samen met Rick en Coby fietsen we richting het oude centrum van Nazaré. In het centrum krioelt het van de mensen; wat een drukte. Nazaré kent nog vrouwen in kledendracht. Een aantal staan rekken vol met gedroogde vis te verkopen, andere staan tegen beter weten in de hele dag bij een kraam met noten. Vele plaatsen in Portugal hebben een treintje naar boven; de fineculair. In de fineculair zetten we onze fietsen in een soort bagagevak aan de voorzijde. We hebben wel veel bekijks. Eenmaal boven hebben we een schitterend uitzicht over de baai en de haveningang. We slenteren door het oude (en toeristische) deel en rijden naar de vuurtoren. Er naar toe gaat lekker snel, maar weer naar boven is een steile klim. Bert is de enige die de klim zonder afstappen volbrengt en wordt door de omstanders als een ware Bernard Hinault met applaus ontvangen. Van het afdalen naar de haven krijgen we alleen pijn in ons knijpspieren van het remmen. In de avond bezoeken Bert en Rick nog de visafslag, maar weten toch echt niet wat ze met 10 kg Sardientjes aanmoeten die ze te koop wordt aangeboden.

 

 

19-08-2008 Vereeuwigd op de muur en Bert als reddende duikengel

Vanmorgen in het toiletgebouw kom ik bekende Oostenrijkers tegen. Ze zijn in moe en in mineur. Onbedoeld moesten ze een nacht doorzeilen omdat de vorige haven door de swell dicht is en ze zijn een deel van hun lier voor de fokkeschoot kwijt. Dit is vanmorgen overboord gevallen. Ik bied meteen aan om even met Bert te overleggen en terwijl zij liggen ze slapen, ligt Bert in zijn duikpak onder hun boot. In één duik direct beet. Zij zijn de koning te rijk, want het is een specifiek onderdeel en is niet alleen kostbaar, maar waarschijnlijk ook niet te krijgen. Bert doet meteen maar een inspectierondje onder de andere boten. Het begint wel weer een reünie te worden, want we liggen nu met 10 boten die wel al eerder zijn tegengekomen. Het grootste deel Nederlanders en Engelsen, maar ook een Fransman en de Oostenrijkers. 

In de middag lopen we naar het strand, waar de golven echt op bulderen. Vandaag is een golfhoogte van 3-3,5 meter opgegeven en zelfs onze haveningang is onrustig. Soms spoelen de golven over een deel van de breakwater heen. We zien een Franse boot de haven “inspoelen”  op 2 hoge golven.

In Horta op de Azoren is een beroemde muur waar alle schepen die deze plaats aandoen een tekening van hun schip achterlaten. Hier is ook een muur en Coby heeft vanmorgen driftig zitten ontwerpen.

 

 

 

De drie boten, waar we nu al een aantal weken mee samen varen achter elkaar. Dit zijn de Vida, wij en de Chica. Er moet alleen nog wat muurverf bijgekocht worden. Samen pakken we de fiets en lopen een aantal winkels af voordat we verf en kwasten hebben. Bert bemoeit zich nog met de artistieke uitvoering en zo ontstaat er een fraai schilderwerk ter herinnering aan ons op de muur.

 

 

20-08-2008 Een dagje cultureel

In ons reisgids van Portugal staan de bezienswaardigheden aangegeven in kleuren en dikte van de letters. Dik en paars mag je eigenlijk niet missen. Twee bijzondere plaatsen moeten in de buurt van Nazaré liggen en eenvoudig met de bus zijn te bereiken.  Het lijkt wel een uitje geregeld vanuit de haven, want in het busstations komen we stellen van drie andere boten tegen. Dit maakt 5 van de 10 boten op culturele toer. De eerste stop is Batalha. Hier staat een oud klooster, waar verschillende koningen en Hendrick de Zeevaarder (een zeer vooraanstaande ontdekkingsreiziger) liggen. Nu zijn wij niet zo van de oude gebouwen, maar dit was zeer fraai. Niet zo kitserig, maar een prachtige verfijnde architectuur zullen we maar zeggen. Vooral de lichtval en glas in loodramen waren uitzonderlijk mooi. Bij het graf van de onbekende soldaat stonden twee militairen stokstijf op wacht. De wisseling van de wacht, werd met veel gestamp en ceremonieel uitgevoerd. We zijn net op de tijd voor de bus naar Alcobaca. Hier staat nog een groter klooster. Het betaalde deel hebben we hier maar laten zitten, want dit werd te laat en enigszins last van kloostermoeheid hadden we wel gekregen. Bij het restaurant van de 2e marina in Nazaré blijkt het eind van het culturele uitje te zijn, want hier treffen we iedereen op het terras. We kletsen nog even met de twee Engelse bemanningen en één Franse, fotograferen ons kunstwerk op de muur en betalen het havengeld. Dit laatste gaat ook weer niet zonder slag of stoot, want de havenmeester is er bijna nooit en dan mag je naar de entreepost van de haven, bij een beambte die geen woord Engels spreekt.  Met wat handen en voeten werk hebben na een half uur, drie boten weten af te rekenen. De trossen kunnen morgen los, zonder op de zwarte lijst te komen.

 

 

21-08-2008 Kennismaking met een acceleratiezone (naar Caiscais 68m)

De wekker staat om 6.20, we moeten weer vroeg uit de klamme lappen. De Swell is behoorlijk afgenomen, maar toch word ik weer misselijk. De vaste procedure dan maar weer, een zeeziektepil en weer iets te weinig gegeten, dus Bert moet het de eerste 4 uur zonder mij doen. Helaas geen wind en dus op de motor. Tegen enen begint het iets te waaien en we doen verschillende zeilpogingen; fok uitgeboomd, gennaker op, maar niets leidt tot een blijvend resultaat. Bert gaat ook maar even plat. In uur of twee voordat we in Caiscais zijn, worden we opgeroepen door de Chica: “hier de Chica, we zijn bij de kaap en het waait hier 30 knopen, wat voor tuig hebben jullie opstaan”.  We zeilen (ja zelfs zonder motor) op dat moment alleen op de fok, dus kunnen wel wat hebben. Bert wordt wakker van dit bericht en komt naar buiten. Voor de zekerheid rollen we fok iets in (de grote Genua staat erop) en al snel zien we de windmeter klimmen naar 19, 22, 25, 27 tot rond de 30 knopen (windkracht 7). We weten dat rond de Canarische eilanden zogenaamde acceleratiezones zijn, waar de wind altijd 10 tot 15 knopen toeneemt en blijkbaar is dit ook zo’n punt.  Voor dolfijnen blijkbaar wat meer spanning en sensatie, want die springen terwijl wij 7 tot 8 knopen door het water varen over onze boeg heen. Je ziet ze naast de boot versnellen, springen en buitelen. Het blijft bijzonder! Na de volgende kaap is de wind weg en ook de golven. Net voor Caiscais moet zelfs de motor weer bij. De jachthaven hier is peperduur en er is een mooie ankerbaai. Wel heeft deze baai nogal last van valwinden. We gooien ons anker uit voor een zenuwachtige Engelsman die ons 20 meter vooraf al waarschuwt waar zijn anker ligt. We liggen prima. Heerlijk weer eens voor anker, met weids uitzicht over de zee. Windstoten met windkracht 6 gaan de hele avond en nacht door, maar we slapen als roosjes.

 

 

22-08-2008 Op eigen kiel in Lissabon (13 nm)

Met een stralende blauwe hemel gaat het anker weer op. De Chica wacht op ons om de Taag op te varen naar Lissabon. De valwinden blijven ons teisteren. Of is de wind gewoon toegenomen. Hij is wel heel vlagerig en varieert soms van windkracht 3 tot meest windkracht 6/7. We spuiten samen het vlakke water van de Taag op, richting de brug van de 25e april. “Bert, kunnen we hier echt wel onderdoor”, vraag ik. Vanuit de verte lijkt het niet zo hoog (althans niet voor mij). Dit lijkt meer een gevalletje hoogmoedswaanzin, want de doorvaarhoogte is voor ons niet echt te bevatten, 70 meter. Het hoogste deel van deze brug is 196 meter. De auto’s blijven ook als we dichtbij zijn, dus van het formaat dinkytoy. Bruggen bouwen kunnen ze wel in Portugal. We leggen aan in de Doca Alcántara; een ongezellige jachthaven, maar volgens de Pilot de enige waar je als bezoeker altijd plaats heb en het meest dicht  bij de stad. Hier soppen we eerst de boot, want het zout zit echt overal en willen in de avond wandelen naar Bairro Alto, een oud deel van de stad waar veel restaurantjes, barretjes en muziek is te vinden. Op de kaart lijkt het niet ver, maar we beseffen al snel dat we beter de bus kunnen pakken. Na wat gezoek vinden we een wirwar van kleine, nauwe en steile straatjes waar tafeltjes tegen de kant aan staan, omdat er nog een auto door moet kunnen. We komen terecht bij een wijnproeverij, waar ze ook een prima kaas- en hamplankje kunnen maken. Je zit op een krukje en dit dient ook als tafeltje, maar de sfeer is geweldig. We genieten van onze eerste avond Lissabon en laten ons met een taxi (voor het zelfde geld als de bus met 4 personen) naar de avond terugbrengen.

 

 

23-08-2008 Op zoek naar de Portugese ontdekkingsreizigers

We gaan vandaag naar het museum voor “bootjesmensen”. Sportief gaan we (op het heetst van de dag, dat is minder slim) richting het Maritiem Museum. We lopen langs de Taag, werpen meteen een blik op de andere jachthavens en komen na anderhalf uur lopen bij het museum. De looptijd er naar toe is langer dan ons bezoek. Het valt nogal tegen. Heel veel miniatuurreplica’s en natuurlijk veel over de ontdekkingen die de Portugezen hebben gedaan; een indrukwekkend aantal. Er is ook een hal met koninklijke roeisloepen, zeilboten en foto’s van historische kleine boten. Deze hal, waar je kaartje niet eens werd gecontroleerd, was wel de moeite waard.  We nemen “en passent” nog een beroemd klooster mee en lopen daarna via een andere weg weer terug. Hier worden we wel wat grijs, want er moet een grote brand zijn. Er hangt een grote rookwolk over de stad en vooral de rivier en er komen op de straten en op ons zelf allemaal stukjes as neer. Het doet zelfs zeer aan je ogen. Na totaal bijna 5 uur gelopen te hebben zijn we weer aan boord. Dit maal geen terras, maar zelf de kombuis weer in. Het eten smaakt er niet minder om en we maken meteen de fles wijn soldaat, die de Chica als welkom heeft gekregen in de haven van Caiscais.

 

 

24-08-2008 Het oude Lissabon

Een stad ontdek je het mooiste te voet, maar om nu niet op het heetst van dag te lopen, staan we om 9.30 uur klaar. Samen met Rick en Coby pakken we de bus naar de oude stad. Bert loopt met ons reisboek voorop en om 10.30 uur hebben we er een traptree of 300 opzitten (Coby denkt hijgend aan een complot). Op weg naar het kasteel lopen we tweemaal iets verkeerd en dat betekent hier meteen een trapje extra. Bij het kasteel twijfelen of we wel naar binnen zullen gaan. Het uitzicht overtuigt ons en hier krijgen we geen spijt van. Je overziet de hele stad, de rivier en beide imposante bruggen. Er is ook een speciale camera waarmee je de hele stad op een rond scherm kan projecteren. Je ziet de mensen op straat lopen en de auto’s op de brug. Heel bijzonder. We lopen uiteindelijk meer dan 2 uur bij het kasteel. Nu wordt in de schaduw lopen wel belangrijk. Tramlijn 28 kruipt omhoog door nauw straatjes en dendert later weer naar beneden. Met deze antieke tram moet je geweest zijn in Lissabon. Alleen er rijdt er bijna om de 5 minuten en toch zijn ze bijna allemaal vol. We lopen een groot stuk naar beneden om bij één van de eerste haltes in te stappen en na wat geschuif zitten we heerlijk bij het raam. We krijgen er een beetje een “Efteling gevoel” bij. Het rijdt nogal schokkerig, net of we in het neuzenfestival zitten. Eenmaal de gang erin, weten ze van geen ophouden en rijdt hij behoorlijk hard. Bij het dalen, lijkt het wel of je in een kleine achtbaan zit. Sommige straten zijn zo smal dat de tram er maar net door heen kan. Rakelings langs pastelkleurige huizen, ijzeren balkons en waslijnen. We lopen nog door het oude Lissabon. Het grootste deel is verwoest door een aardbeving en brand, maar de wijk Alfama is nog authentiek, met echt hele smalle straten en vooral veel trappen. Het is alleen zondag en niet zo levendig. Via een groot plein lopen we uiteindelijk terug naar de haven en kruipen onder onze kuiptent met een biertje. Lissabon is mooi, maar wij vonden Porto leuker.

 

 

25-08-2008 Dagje relaxen in Oerais (7,5 nm)

We hebben nogal zitten dubben, wat onze volgende bestemming zou worden. We willen weer door, maar de volgende plaats waar je niet wegwaait (ankerbaai berucht om de valwinden), de havenmeester je niet wegstuurt (Sesimbra) of er volgens de Pilot sowieso nooit plek (Setubal) is ligt weer 51 mijl (Sines) verder. Na 3 dagen door Lissabon gelopen te hebben willen we een “mak dagje”. Het wordt een jachthaven aan het begin van de Taag, Oerais. De haven is nog maar 2 jaar open. De invaart is spectaculair door de stroom. We spoelen eerst de Taag af en daarna de haven in. We kruipen er als een krab zijdelings in. Het is een kleine knusse haven, met uitzicht op de Taag en de brug bij Lissabon en een andere kant een fort en de zee. Direct achter de haven ligt een groot zoutwaterzwembed met allemaal gezellige gele parasols. Daar willen we wel een middag naar toe. De haven is iets betaalbaarder dan Caiscais (de duurste van het westkust) en bovendien is de toegang van het zwembad inbegrepen (normaal toch € 9,-). We genieten heerlijk en eigenlijk bevalt het zo goed dat we hier morgen ook nog wel willen liggen. Dit is toch meer aan ons besteed, mooi uitzicht over de zee,  in plaats van ingebouwd tussen allerlei gebouwen. Aan het eind van de middag zien we de Outer Limits binnenkomen. De schipper Joost kennen we uit Middelharnis en van de vertrekkersdag. Hij vaart met verschillende opstappers richting de Carieb. We praten in de avond kort even bij. Hij vertelt dat hij meestal maar met een paar schepen in de haven ligt. Dit is iets wat ook ons opvalt. In Nazaré lagen we gezellig in een volle haven, maar in de meeste havens is ruimte genoeg. Meer dan een passant of 6 ligt er meestal niet.

 

 

26-08-2008 en 27-08-2008 We hebben het paradijs gevonden

De extra dag hier, zijn er twee geworden. We hebben het hier zo naar ons zin. Ik wil hier zelfs helemaal niet meer weg. Genieten van de haven met het mooie uitzicht. Het personeel is supervriendelijk. De computer om te internetten bij de receptie werkt niet. Nu mogen we aan hun bureau zitten. Helaas kunnen staat op hun computer niet het programma Ugrib om gribfiles (windvoorspellingen) binnen te halen, dus halen we gewoon de stekker uit hun PC en stoppen deze in onze laptop. Geen moeite is teveel. De douches zijn schoon en heerlijk warm. Echt een tophaven! Er komt nog een nieuwe haven bij en ik heb al gevraagd naar een sollicitatieformulier. Het lijkt ons wel wat.

 

Bert heeft het duikpak weer aangehad. De Chica had een kapotte boegschroef. Eén propeller was verdwenen. Na een duiksessie zit er weer een nieuwe onder. Toch handig zo’n duikuitrusting, met dank aan neef Bas, die alles aan ons meegaf.

Het zwembad blijft ook iedere middag leuk. We hebben alleen wel al een naam. De eerste dag lagen wij al heerlijk onder de parasol, toen we twee bewakers achter de bemanningen van de Chica en Vida aan zagen rennen. Zij bleken de ingang niet te kunnen vinden en waren over het hek heen geklommen. Helemaal ontdaan was de bewaking. Wij zelf kregen op ons kop, omdat we een reep zaten te eten. Je mag hier alleen de bar iets eten. De volgende dag werd gevraagd of we toch geen eten in de rugzak hadden zitten. Rick was bijna zijn pasje van de haven kwijt. Hij had snel zijn zwembroek aangetrokken naast de stoel in plaats van het kleedhokje. De bewaker witheet. Je mocht niet naakt lopen in het zwembad! Dat waren de regels. Bert was de dans blijkbaar ontsprongen na een gelijke actie. En dan te bedenken dat de bikini’s van de meeste dames hier de naam niet waard zijn. De bewaker zal dit wel meer kunnen waarderen, dan 2 witte herenbillen.

 

Aan onze boot is ook weer geklust. Het LED toplicht werkte steeds niet. Bert is met behulp van Rick en Maarten de mast in geweest. Lampje vervangen en even een mastcheck gedaan. Alles zag er nog prima uit.

 

We willen vanuit hier direct naar Porto Santo op Madeira. De zus van Bert heeft vanaf 8 september een vakantie geboekt en dan willen we er wel zijn. Helaas geven de gribfiles 2 dagen zuidwestenwind en een deel helemaal geen wind. Om 500 mijl te motoren is geen doen. Qua diesel zouden het net halen, maar het is natuurlijk van de zotte. Onder zeil rolt het ook minder. Eerder dan zondag kunnen we dus niet vertrekken. Dus overwegen we toch om dit paradijs te gaan verlaten. Anders zouden we hier bijna een week liggen (op zich absoluut geen straf) en dan is iets nieuws ook weer leuk.

 

 

28-08-2008 Weg uit het paradijs

Om 9.15 uur varen we weg uit Oeiras, snik. De windverwachting is minimaal, dus overwegen we weer de spectaculaire ankerplek bekend om de valwinden. Nu het zo rustig is, zowel qua wind als swell zou het moeten kunnen. Helaas hangt er een dikke nevel. Het zicht is ongeveer 3 mijl. En op zo’n plek wil je zon, groene bergen en helderblauw water en geen mist. Al slalommend tussen de vissersboten en visvlaggetjes gaan we door naar Sines. We kunnen zowaar nog 3 uur zeilen, eten onderweg aan boord onder een weer opgeklaarde hemel. We maken zelfs een aanvang met het poetsen van de kuip (dit moest nog steeds gebeuren). In Sines ligt de haven tjokvol. We gaan langszij bij de Vida, want er is geen plaatsje meer te krijgen. Het ligt ook al vol met ankeraars. Volgens een Portugees, zijn veel van zijn landgenoten vanuit de Algarve onderweg naar Lissabon. Zij komen terug van vakantie. Wij hadden in het logboek van de Schorpioen gelezen dat je hier Wifi had en dat leek ons wel prettig ter voorbereiding van onze trip naar Madeira, maar helaas. De havenmeester kijkt me met een blik aan van “hoe kom je daar nu bij”. In de bibliotheek kan je internetten. En wij hoopten nu eens te kunnen bellen via skype met vrienden in Duitsland, de site eens goed bij te werken en foto’s toe te voegen en gemakkelijk weerkaarten en gribfiles op te kunnen halen. Helaas, we gokken maar op een goede douche in het splinternieuwe gebouw en goede inkopen bij de Lidl. Geen eerste behoefte zou je denken, maar hier hebben ze wel crackers, kruidenkaas en andere dingen, die je hier echt niet in een andere supermarkt vindt. We missen ook de Nederlandse thee, de meegebrachte is inmiddels op.


30-08-2008 Op boodschappenexcursie met Eddy

Vanmorgen kwamen Maarten en Mascha, Eddy tegen. Eddy ligt hier al 10 jaar en heeft een camper. Hij brengt de vertrekkers met liefde met zijn camper naar de supermarkt. Wij nemen het aanbod graag en rijden met Eddy en Adrie naar de Supermarché 18 km verderop en naar de Lidl. Het is echt schandelijk zoals de camper terugkomt. Het hele “gangpad” staat vol boodschappen. Samen hebben we 150 blikjes bier. We kenden dit verhaal al van de  Schorpioen die hier 3 jaar geleden was. Wat een topvent! Wij zijn aan het laden, want willen als de weersvoorspellingen goed zijn, zondag naar Madeira vertrekken. Morgen komt een collega van Bert; Paul en Nynke. Zij zijn op vakantie in de Algarve en komen langs. We kijken er naar uit. Waarschijnlijk wordt dit tot komende week het laatste bericht. De oversteek naar  Madeira zal ongeveer 5 tot 6 dagen gaan duren. Bert kletst in de avond een tijd met Carlos de bewaker. Carlos vindt dit wel gezellig, ook hij moet de nacht maar door zien te komen.

 


31-08-2008 Paul en Nynke op bezoek

Om 10.30 uur komt het sms’-je van Paul. We denken er aan om te vertrekken. Komt dit jullie ook uit. En staan er golven, dan neem ik twee surfboarden mee. Ja, gewoon meenemen. Bert wil dit wel eens proberen. Wij zijn al lang op en de voorbereidingen van de volgende oversteek te maken. Motorolie peilen, koelvloeistof controleren, water bijgevuld, boot afgespoeld, cabaret op de mp3 zetten, duikfles gevuld, visequipment uitgebreid met haak voor grote zware vissen (??)  en nog wat andere zaken. Met Paul wisselt met Bert de laatste wetenswaardigheden uit over Festo en Bert geniet hier zichtbaar van. Festo ligt toch na aan zijn hart. We zien in de auto van Paul ook iets van het achterland van Sines. Op zich gezien de staat van de auto al bijzonder. De Fiat Punto schijnt bij verhuur zilvergrijs te zijn geweest, maar is nu Sandy Brown. De golfboards gaan van het dak en Bert krijgt zijn eerste surfles. Het lot is hem niet gunstig gezind. Tot vervelens toe hebben we al weken swell en nu we golven willen zijn ze er niet. Hij peddelt lekker en voelt tot 2 keer de kick van het rijden op een golf. Oh jee dit smaakt weer naar meer. Na een lekker biertje nemen we (te snel in onze ogen) weer afscheid van Paul en Nynke. Zij moeten nog bijna 2 uur terug en we zijn even later bang de dit in dichte mist zal worden.


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links