Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Madeira Archipel

21-09-2008 We gaan vluchten voor het weer

Volgens het weerbericht wat we gisteren gezien hadden, zou het deze week aardig weer zijn en vanaf vrijdag zou de wind prima zijn om naar Lanzarote via de Selvegems te varen.  Een sms-je van Lars zorgde ervoor dat we het weer opnieuw zijn gaan bekijken. Internetverbinding is hier een probleem. Er is wel gratis Wifi, maar we kunnen nergens op en niets bijwerken. Ook de site dus niet. Uiteindelijk gaat Bert naar een hotel en trekt daar het stekkertje maar uit de router. Meteen een prima verbinding. Kunnen we eindelijk de site weer een bijwerken, alle mails beantwoorden en weerberichten bekijken. Gisteren en vandaag zijn we bijna 8 uur bezig geweest met internet. De laatste berichten zijn niet hoopgevend. Morgen is de wind nog noord en daarna tot en met vrijdag zuid en minimaal. De beloofde noordenwind van 10 tot 15 kts is verdwenen op het weerbericht. Dus we besluiten morgen ook maar te vertrekken. Ook omdat we weer een week bewolkt en regenachtig weer hier zullen hebben. Wandelen gaat dan niet omdat de paden te nat en glibberig zijn. Wel erg jammer, we hadden dit graag meer gedaan. We hebben Madeira net verkeerd om gedaan. Bij oostenwind lagen wij in het oosten (en is het daar dus slecht weer) en bij zuidwesten wind in het zuidwesten (en dan is het in het oosten beter). Door de hoge bergen blijven de wolken “plakken”. Noordoosten wind is hier overheersend, dus meestal heeft het zuidwesten goed weer. Ook Funchal treft het vaak. Echt zonde, dat je hier zo’n slechte, volle haven is. In de bijna twee weken dat we hier zijn, hebben we maar 1 of 2 dagen echt droog weer gehad. We gaan dus naar Lanzarote en kunnen helaas ook geen permit halen voor de Selvegems (dit moet weer bij de Botanische tuin

20-9-2008 Een hele interessante Suikerrietfabriek

Vanmorgen is de Yara vertrokken naar La Gomera en wij liggen nu op hun bijna “swellvrij” plekje. Toen het havenkantoor open ging zij we het meteen wezen vragen. Op Madeira heb je in iedere haven wel last van swell (zelfs dus in de haven). De wind gaat toenemen en we lagen precies bij de ingang. Onze voorburen zijn Denen die al 10 jaar onderweg zijn. Daarna werden we getrakteerd op verschillende stortbuien. Begin van de middag dachten we dat het beter werd en zijn gaan wandelen naar het dorp Estrela. Recht de berg op. We waren nog geen half uur weg en net bij een oude suikerrietfabriek toen de druppels weer kwamen. Onze plannen direct bijgesteld en op bezoek bij de fabriek. Er stonden zelf nog oude stoommachines. In de proeverij hebben we de verkoopster verbaasd

omdat we alles wilden proeven; sap van de suikerriet, Poca, Aguadientes en rum. De eerste twee zijn likeuren van Madeira. Ik vind het naar Obstler met en zonder jus d’ orange smaken. Bert vond het wel lekker, met alle gevolgen van dien. Na de bui zijn we heuvelop gegaan via een trap, langs woningen, bananenplantages en weer prachtige bloemen. Bij Bert zat de drank behoorlijk in de benen, maar na anderhalf uur de berg op en ook weer af, ging het alweer een stuk beter. Net bij dezelfde fabriek kwam er weer een gigantische bui. We zijn dus maar opnieuw de fabriek en proeverij in gegaan.

19-09-2008 Uit de haven gestuurd (naar Calheta21 nm)

Na het rollen en stampen van vannacht en de wetenschap dat harder gaat waaien, willen we graag de haven in. Maar de marina van Funchal is niet gebouwd voor passanten. Er liggen veel locals en het is de aanlegplaats van grote toeristencatamarans en andere toeristenboten. Als we aan komen varen, staat de havenmeester al te schreeuwen: “go back, I have no place”.  Nergens is het zo bizar als hier. Onze laptop, bootpapieren en paspoorten liggen bij de Laaxum aan boord en die hebben we toch echt nodig. We mogen even langszij om dit te regelen, maken snel gebruik van de Wifi verbinding voor een weerbericht en Bert’s jarige moeder te bellen, tanken en moeten dan weg. De havenmeester is inmiddels wel ontdooid. Ondankbare baan, steeds mensen weg moeten sturen. Jammer want Funchal is een leuke plaats, we waren er graag langer gebleven. Bovendien zijn de busverbindingen prima om wandelingen te kunnen maken. We balen hier best van! De enige troost is dat de wandelpaden waarschijnlijk veranderd zijn in modderpoelen. De wandelingen die we tot nu toe gedaan hebben, zouden we niet willen doen als het heeft geregend.

We besluiten naar een haven in het westen te gaan: Calhete. Hier ligt ook een vrij nieuwe marina (met wind uit het zuiden en westen lig je hier nergens goed voor anker). Helaas betekent dit wel kruisen. We verlaten de haven met 18 kts wind en zetten 2x een rif. De wind wordt al snel minder en eigenlijk zeilen we heerlijk. Bij de kust draait de wind en hoe dichtbij hoe meer we parallel aan de kust kunnen varen (en dus minder hoeven te kruisen). De zon schijnt weer eens uitbundig, de kust is werkelijk prachtig met bergen en watervallen en het water indigo blauw. De golven worden snel wat minder. Dit geldt ook voor de wind. We eindigen op de motor met 1 kts wind. Na 4 uur varen komen we in een gezellige marina. De Yara ligt hier ook al en zal morgen naar La Gomera vertrekken. Wij gaan op zoek naar een mooi gaatje om via de Selvagems (onbewoonde eilanden behorende bij Madeira) naar Graciosia bij Lanzarote te gaan.

18-09-2009 Avontuurtje gaat meteen op avontuur

We beginnen de ochtend met een kinderverjaardag. Silke van de Laaxum, ons buurmeisje in Porto Santo wordt vandaag vier en ligt hier in de haven. Dus gaan we taart eten. Het is nog gelukt bij de Pingo Doce (DE Albert Heijn) van Portugal een cadeautje te kopen. Kadopapier is een ander verhaal, maar gelukkig bieden een paar advertentiepagina’s uit de Zeilen uitkomst. Het scheurende effect was er niet minder om.

We willen graag de markt bezoeken. Deze ligt op loopafstand van de haven. Naast het helaas beperkte groenteassortiment (we eten al weken, ui, knoflook, paprika, courgette en prei) kennen ze heel veel bijzondere vruchten, zoals een combinatie van ananas en banaan, allerlei vruchten met vruchtvlees en pitjes, een custardappel en speciale mango’s. Ze zijn wel wat opdringerig. Proeven is meteen kopen, maar als ze voor een mango, ananasbanaan en een custardappel € 15,- vragen gaat dat ons echt te ver. Het is dan ook geen “gekkenhuis” bij deze kraampjes. We gaan slenteren Funchal nog verder door, op zoek naar een kapper voor Bert. Ik moet hier goed opletten, want iets later doen we een diepte-investering en kopen we voor een gelijk bedrag als het kappersbezoek een tondeuse. De bedoeling is dat ik het dit in het vervolg zelf ga doen.  Grote kans dat Bert de rest van de reis beter een

petje op kan houden. Als we terugkomen, hangen er dreigende wolken over de haven. We twijfelen, gaan we schuilen of snel in “Avontuurtje”. We kiezen voor het laatste en als we halverwege zijn barst de bui los. Zeiknat komen we aan. De boot schommelt aardig en het kost wat kunst en vliegwerk om aan boord te komen. Bert zet meteen de zonne/regentent op, om de kuip nog droog te houden en roept opeens: “Annet bij je naar de WC geweest”. Ik ben me van geen kwaad bewust, maar blijkbaar is het in de bergen noodweer geweest en uit de vanmiddag nog droogstaande rivier komt een vloedgolf van bruin stinkend (riool) modderwater. Binnen een paar minuten is het mooie blauwe water waar we lagen, veranderd in een stinkende modderpoel, met niet alleen bladeren, papier, flessen, kratten maar nog veel viezere zooi. 

In de regen zien we Engelsman Jeremy opnieuw ankerpogingen doen. Later vaart hij met zijn Dinghy rond en roepen we hem. Hij was nog op zoek naar een kaart van Lanzarote. Wij hebben er één dubbel en de andere kan hij van ons desgewenst kopiëren. Hij reageert of we hem een oneerbaar voorstel doen. Kopiëren was wel erg tegen de regels. Hij moest er een over nadenken. Ook prima. Net als Jeremy weg wil varen zien we de voorburen roeien en schreeuwen in hun bootje.

Ik kijk om en zie een Franse boot gevaarlijk dicht bij de rotsen drijven. Bert springt bij Jeremy in de boot en samen gaan ze er achteraan. De ankerketting blijkt gebroken. Binnen no time liggen er vijf dinghys om de onfortuinlijke boot heen en wordt deze gered. Als later de Franse eigenaar terugkomt, blijkt ook de motor kapot. Hij is vooral bezig zich af te vragen hoe dit nou kon gebeuren, terwijl zijn 5 helpers zich meer af vragen, hoe dit op te lossen. Uiteindelijk haalt Bert ook “Avontuurtje” en met 2 andere bootjes slepen ze de Fransman naar de haven (de haven waar nooit plaats is).  De schrik zit er wel een beetje in en we slapen niet best deze nacht.

17-09-2008 We hebben een Avontuurtje

Bert heeft vanmorgen een aparte vis aan de haak geslagen. En deze was zo zwaar dat hij in zijn rug nu heeft. Dit klinkt veelbelovender dan het is. Bij buurman Joost van de Outer Limits was een handdoek in het water gewaaid. Met zijn hengel heeft Bert deze weer weten te bemachtigen. Maar bij binnenhalen van de handdoek schoot het in zijn rug. En niet zo’n beetje ook. Hij loopt helemaal krom. Balen dus. We gaan toch maar na 8 dagen deze haven verlaten. Het vele bewolkte weer (terwijl in Funchal dan de zon schijnt) en het aanhoudende gehak in de bouwput houden we voor gezien. En aan een nieuw plekje na 8 dagen zijn we ook wel aan toe. We hebben nergens zo lang gelegen. Er staat helaas geen wind en op de motor gaan we achter de Yara aan naar Funchal. Het is rustig weer, dus we gaan voor anker. De bijboot komt weer van het dek.  Op de bijboot moet een naam staan. Dat is wel zo handig als er tien liggen aan een ponton en dan is het ook herkenbaar bij welke boot hij hoort. Wij noemde onze bijboot altijd voor het gemak Quicky, omdat het een Quicksilver is, maar dit heeft weer geen enkele relatie met de boot. Daarom is Quicky vandaag omgedoopt en voorzien van een naam op de drijvers. Hij heet nu  “Avontuurtje”. Ik ben met Avontuurtje boodschappen gaan doen samen met Poll en Kyra van de Yara. Bert doet het even rustig aan en probeert vriend Willem te skypen vanaf de boot. Madeira heeft veel Wifi zones en bij de haven is er ook één. Helaas is de verbinding net te matig. In de avond hoor ik een positief bericht dat het met mijn geopereerde moeder goed gaat. Daar ben ik erg blij mee. We gaan al rollend de nacht in, want echt rustig lig je hier niet.

15-09-2008 en 16-09-2008

Na de voor ons als vertrekkers intensieve dagen hebben we het nu twee dagen rustig aan gedaan. Nou ja rustig. Er valt altijd nog zoveel te doen. We hebben een week bijna niet aan de site gewerkt en ook geen foto’s uitgezocht. Dit kost toch steeds veel tijd. Bert is de maandag hele dag bezig met uitzoeken en gereed maken voor de site. Ik probeer de boot en de kuiptent een beetje schoon te krijgen. De kuiptent is keurig schoon en droog en verdwijnt weer in de achterkajuit. Vandaag schijnt de zon zelfs in de haven. Maar de boot is onbegonnen werk. We zitten hier in een bouwput. De hele dag hakken ze stenen (wordt je gek van) en de boot is binnen een dag weer smerig. Aan het eind van de middag duikt Bert nog eens het water in. Ik heb het deksel van de wasemmer (ooit gekocht via Arno van Selecta voor € 0,50) los laten liggen en door de aanhoudende valwinden is deze in het water beland. Bert duikt het snel weer op. Het aan- en uittrekken en opruimen van zijn pak en apparatuur is meer werk. Dinsdag zit Bert de hele dag bij Catia in het havenkantoor om de site bij te werken en de nodige reisverslagen te versturen. Ik ben begonnen met het maken van een fotoboek. Een leuk maar ook intensief klusje. Het regent een deel van de dag en de rest is het zwaar bewolkt. Helaas treffen we op Madeira geen mooi weer en de verwachtingen zijn ook niet echt hoopvol.

 

14-09-2008 Het feest werd een lange wandeling

Vandaag is het Ciderfeest in Santo da Serra. Volgens onze havenmeester (een zeer vriendelijke dame) met folklore, muziek en tradities. Wij halen Ria en Otto op en rijden naar dit plaatsje via een steile weg. Nu had ik mijn wandelboekje ook nog een leuke wandeling gezien en dacht we maken een combi. Uurtje of twee wandelen en daarna het feestgedruis in. Nogal onvoorbereid sleuren we Ria en Otto in ons wandelavontuur. We lopen eerst verkeerd omdat er een nieuwe weg is aangelegd, die er tijdens de uitgifte van ons boekje nog niet was (de 1e rechts, was nu de 2e rechts geworden). Na meer dan een half uur over de nieuwe rondweg gelopen te hebben komen we weer bij dezelfde kerk uit als waar we begonnen waren. We gaan voor de 2e ronde. Het eerste stuk is asfalt en beton en daalt heel sterk. Oeh de kuiten, bovenbenen en knieën . Ook hier weer 2 nieuwe wegen. Na wat gezoek en gemopper bereiken we de Levada. In mijn boekje staat dat zelfs de meest verwende Levada wandelaar hierdoor verrast zal zijn. Het eerste deel is wat saai, maar de thee en taart onderweg maken het “draaglijk”. Al snel blijkt ons boekje (nog) de waarheid te spreekt. Helaas zijn al veel bloemen uitgebloeid, maar vele kleuren groen, veel wilde fuchiabomen, wilde aardbeien, watervallen, passiebloemen, oleanders maken het zeer de moeite waard.

Helaas zegt mijn boekje ook dat aan al het moois een eind komt en dat je daarna een kwartier naar boven mag klauteren. En dat was het: steil en klauteren. Via en bovenliggende Levada en een lange weg komen we uiteindelijk na meer dan 4 uur lopen in Santo de Serra terug (en dat stond niet in het boekje al met al leek het  op een leuke speurtocht). De muziek van het feest hoorden we al even. Naast een markt van dertien in een dozijn, twee ciderkraampjes en een soort Soundmixshow valt erg weinig te beleven. Het is wel echt onvoorstelbaar druk. Overal auto’s. Er staat zelf een agent het

verkeer te regelen en er is een kleine file (??). We eten aan boord (heerlijke Nederlandse oude kaas) en dan volgt toch het onvermijdelijke afscheid. Wat gaat een week toch snel.

13-09-2008 Wandelen van Camacha naar Assomada (11 km)

Ria en Otto willen graag Funchal bekijken en wij willen de auto nog benutten voor het maken van een wandeling. Na de ochtend in vertrekkerstempo te hebben doorgebracht rijden we rond de middag naar een klein plaatsje Assomada. De wandelschoenen komen uit de achterbak en de rugzakken gaan op. We gaan op zoek naar een bus of taxi. De bushalte is om de hoek, alleen de bus gaat niet naar het begin van de wandeling. In een bakkerij informeren we naar een taxi. Een vriendelijke klant belt deze voor ons en binnen 5 minuten worden we opgepikt, uiteraard na onze helpende hand hartelijk bedankt te hebben. We laten ons afzetten in Camacha. Hier start de wandeling, langs weer een Levada. We starten met een heel steil dalend klinkerpad. De kramp schiet bijna in de bovenbenen. We hebben blijkbaar wel zeebenen, maar geen wandelbenen meer. Gelukkig bereiken we na meer dan een half uur de Levada zelf. Dit betekent vrij vlak langs het waterkanaal. Het verbaast ons iedere keer weer hoe afwisselend Madeira is. Binnen 5 minuten kan de begroeiing compleet anders zijn. We zien wilde lelies, laurier- en eucalyptus bomen, bloeiende cactussen en heel veel andere planten en bloemen. Gelukkig ook druiven en bramen, zodat er ook nog wat te “snacken” valt onderweg.

Het wandelt heerlijk, prachtige uitzichten, de zon, niet te warm en heel rustig. We komen 6 mensen tegen. Precies volgens de tijd uit ons boekje komen we bij het eind. We lopen terug naar Assomada waar onze auto staat. Bij de bakkerij verwennen we ons met een heerlijk taartje en een cola. Blijkbaar ben ik geen rugzak gewend en sla met deze rugzak mijn fles cola van de tafel. Bij het oprapen raak ik een scherf die Bert in zijn handen heeft en heb dus twee bloedende vingers. Het kan geen toeval zijn dat we vandaag voor het eerst een EHBO kit mee hebben, en die kan dus meteen uit de rugzak. We oefenen nog meteen onze EHBO regels, maar constateren dat er verder geen gevaar is en dat we het slachtoffer zelf kunnen helpen. Klein foutje, er zit geen schaar in de kit, dus die lenen we van de bakker. Met 2 pleisters stap ik weer in de auto. We willen nog even internetten en komen aan de boulevard van Machico (met gratis Wifi) uit. Voor het eerst eten we weer echt lekkere patatten bij een soort Mc Donalds. We skypen,  lezen de nodige mails uit en kijken op de site van de andere vertrekkers waar ze nu zijn (altijd weer erg leuk). Helaas is de verbinding te slecht om onze eigen site bij te werken. In de avond drinken we nog thee bij Poll en Kyra van de Yara en gaan op tijd naar bed.

12-09-2008 Op weercursus op Madeira

Gisteren hebben we een wandelboekje gekocht. Hierin stonden wat tips over het weer. Voor Madeira ligt een eiland Ilhas Desertas. Als deze nauwelijks zichtbaar zijn, staat er noordoostenwind (uiteraard weten wij als zeilers ook wel waar de wind vandaan komt). Het noorden en oosten zijn dan bewolkt en het zuidwesten is meestal zonnig. Zuidwestenwind is regen (maar dat wisten we vanuit Spanje en Portugal al). Vandaag blijkt het echt te kloppen. Ria en Otto komen uit Funchal met zon. In onze haven schijnt deze inmiddels ook, maar als we naar het noordoosten rijden wordt de bewolking alleen maar dikker en miezert het soms.  We willen naar Santana omdat daar nog authentieke huisjes zouden staan en iets verder een mooie wandeling is. In Santana is het gewoon te koud om op het terras te zitten en het aantal toeristen overstijgt aanzienlijk het aantal huisjes. Bij een minimuseum toont de eigenaar trots een Vlaamse krant, waar hij met zijn foto in staat. Op mijn opmerking dat ik ook zo’n foto wil, pakken hij en zijn maat hun gitaar en zingen de Fado.

Onze geplande wandeling gaat door het slechte weer niet door. We rijden via de noordkust naar St. Vincente waar we ook eergisteren zijn geweest. Nu hebben we heel de noordkust gezien en Madeira is echt prachtig. Jammer van het bewolkte weer. Onderweg stoppen we bij een wijnhelling, waar ze druiven aan het plukken zijn. Alleen een vriendelijk Bom Dia resulteert al in een heerlijk trosje druiven. Eenmaal via de snelweg weer aan de zuidwestkant van het eiland schijnt de zon weer uitbundig. We rijden via een enorme vallei met wijnranken en mooi uitzichtspunt Cabo Giräo terug naar Funchal, waar we nog even genieten van het zwembad van het hotel.

11-09-2008 Een beetje wintersport in de herfst

 Monte terug in de jaren 50

Vanmorgen hebben we met Ria en Otto afgesproken boven bij de gondel. In Funchal zijn twee gondels. Eén komt uit bij Monte een hoog gedeelte met een prachtig uitzicht over de stad. Immens groen en met twee grote tuinen. Vanaf Monte doen we ook aan Madeiraans rodelen. In rieten tweepersoonsstoelen met twee glijders wordt je van de steile straten afgeduwd terug naar de jaren 50e . Twee “berijders” , Carreirros, staan achterop met hun witte kleding en rieten houden. Na 5 minuten en € 20,- armer ben je beneden. Met een vrachtwagen worden de karretjes weer opgehaald en naar boven gebracht.

We lopen een uur of twee rondom dit gebied en rijden dan verder naar Ribeirio Frio. Op heel Madeira zijn waterkanalen (totaal 2500 km) aangebracht, de zogenaamde Levada’s.  Er lopen prachtige wandelingen langs. We lopen langs steile begroeide hellingen en watervallen en soms langs diepe afgronden, gelukkig voorzien van hekjes. We doen maar een deel van de aangegeven wandeling en moeten dus heen en terug lopen. Ondanks dat we terug iets stijgen, lopen we sneller. Als we terugrijden, begint het te regenen. Niet een beetje miezer en ook niet heel even zoals we op Porto Santo hadden, maar stevig en lang.

Terug aan boord blijkt de zonnetent bijna weggewaaid en gaat de kuiptent erop. Die was al goed weggeborgen. We waren na al die weken mooi weer niet meer van plan deze te gebruiken. Het lijkt wel herfst. Valwinden teisteren de haven en alle boten liggen te rukken aan de landvasten.

We eten samen met Ria en Otto aan boord met als toetje Apfelstrudel. Wanen we ons na de gondel en het rodelen toch een beetje op de wintersport.

 

10-09-2008 Wat gaat autorijden hard

Ria en Otto hebben een hotel in Funchal. Om niet heen en weer te hoeven rijden, zijn ze maar blijven slapen. We willen vandaag gaan wandelen en gaan gewapend met wandelschoenen, lange broek en regenjas (ja het regent vanmorgen) op pad. Helaas nemen we ergens een verkeerde afslag en rijden via een prachtige weg met veel tunnels opeens naar de Noordkust. We besluiten dan deze kant maar te verkennen. De zon schijnt en we vermijden zoveel mogelijk de nieuwe snelweg, maar verkennen via de smalle oude weg het eiland.

 

Het stond al in de reisgids: Porto Santo ligt maar 30 mijl van Madeira maar een groter contrast is niet voor te stellen. Madeira is echt prachtig groen. Veel terrassen (niet om een biertje op te drinken maar qua groene begroeiing), prachtige bloemen, rode rotsen, steile wanden en een diepblauwe zee. Soms lijkt het op Oostenrijk, dan weer op Nepal of China en later op Noorwegen. De diversiteit is echt verrassend. Als we bij de beoogde wandelplek komen (een pad met 25 watervallen) is het te laat om te wandelen en toeren we dus maar door. We dalen via een smalle weg af en komen pas weer tegen zevenen aan in het hotel in Funchal. Na bij het zwembad van het uitzicht genoten te hebben, eten we bij een Italiaan aan het water. Ze hebben hier echt monstersalades met kip of tonijn.

Ik ben tot de helft gekomen. Geen wonder dat de obers het hier razend druk hebben. Halverwege de avond lijkt het wel of je naar een versneld afgespeelde film zit te kijken, zo hard lopen ze.  Met enige moeite lukt het ook nog om een rekening te krijgen. Ria en Otto blijven in Funchal en wij rijden terug naar onze haven (ongeveer 35 minuten). Alleen we vinden autorijden allebei zo hard gaan. We rijden 80/90 en hebben het gevoel of we scheuren. De weg is wel tamelijk bochtig en we worden niet aan alle kanten ingehaald, dus zo suffig zullen we niet rijden, maar we zijn gewoon de snelheid ontwend. Funchal is overigens ook veel groter en drukker dan we verwacht hadden. Ook hier vragen we ons af, hoe deze prachtige wegen en onvoorstelbaar aantal tunnels zijn gefinancierd.

09-09-2008 Weerzien met familie (naar Madeira – Quinta do Lorde 30 nm)

We gaan de prettige haven van Porto Santo weer verlaten. Een haven met een bijzondere vertrekkers-sfeer. Niet groot, veel jachten aan een mooring (niet iedereen heeft zoals wij last van “havenplak”) en iedereen die je spreekt is toch wel blij en trots dat ze hier met hun eigen boot liggen.  Porto Santo is weg van de drukte, ondergedoken voor de werkelijkheid en altijd zon. We hebben gistenen onze bootpapieren weer teruggekregen (voor het eerst moesten we die afgeven) en ons netjes afgemeld bij de Brigada Fiscal. Er heeft 5 dagen wind uit het zuidwesten gestaan en nu deze gedraaid is, heeft dit een ware uittocht tot gevolg. We zien tot en met Madeira steeds bootjes voor en achter ons. Iedereen vaart op een gennaker of spinnaker. Al die kleuren zien er vrolijk uit. Wij starten nog even alleen op de Genua, want Bert heeft nog geen tijd (???) om de gennaker op te zetten. Het zit namelijk zo: de prioriteiten zijn wat verschoven, het visequipment moet eerst in orde zijn.

Marina Quinta do Lorde met op de achtergrond Porto Santo 

Er moet nu in 5 uur voor 4 personen vis gevangen worden. De vorige gevangen vis, een Bonito was heerlijk, maar er moeten er nu toch eigenlijk wel minimaal 3 in de emmer.

 

Als de gennaker eenmaal staat loopt het heerlijk (maar varen we voor het mooie weer te hard om een vis te vangen). Ondertussen zetten we onder het varen ook nog een wasje in het sop. De emmer wordt vastgebonden in de kuip en we hopen dat het schoon schommelt. Eigenlijk is handwas tegen mijn principes, maar één trommel voor € 9,00 is ons toch echt te gortig. We kunnen heel de tocht Madeira zien liggen. In de hoofdstad Funchal is een wedstrijd vanuit Gran Canaria en hier kunnen we niet liggen.

We gaan naar de eerste haven op Madeira, Quinta do Lorde. Hier worden we op de kade opgewacht door Ria en Otto. Echt leuk om ze weer te zien. We leggen aan gaan daarna gezellig bijkletsen. Ik moet nog wel even de formaliteiten op het havenkantoor regelen en probeer voor ons en alle volgende vertrekkende toerzeilers korting te bedingen. We douchen in het werkelijk prachtige douchegebouw (het mooiste tot nu toe) en eindigen de avond met een potje Canasta (dat was een tijd geleden).

 

08-09-2008 Een nieuwe graffiti-artiest is opgestaan

Vandaag stond in het teken van visitekaartjes. We wisten dat sommige zeilers een visitekaartje hebben, maar waren daar ten eerste niet meer aan toe gekomen en vonden het ook wat overdreven. Maar we ontmoeten zoveel andere vertrekkers en iedere keer verdwijnen uitgewisselde gegevens op losse briefjes, terwijl we de kaartjes netjes bewaren. Dus gisterenavond heeft Bert driftig zitten ontwerpen op de laptop. Vanmorgen terwijl ik bij de kapper zat (die kort en een beetje rommelig wel heel letterlijk heeft opgevat) stond Bert 3 deuren verder bij een fotoshop in zijn beste Portugees uit te leggen wat hij wilde. En na drie keer van de haven naar het dorp gefietst te zijn, liggen er nu 80 glimmende kaartjes met dezelfde lay-out als de website in de kaartentafel. Helaas kreeg ik tijdens de 3e fietstocht (de 2 keer daarvoor waren ze niet klaar) een lekke band. Nu had ik volgens ons buurmeisje Silke van 4 jaar, wel kleine pepernootjes op mijn brood gehad (speculaasbolletjes), maar ik had volgens mij geen pepernootje in mijn band. Wel moest ik mooi een half uur lopen met de fiets aan de hand. Bert was inmiddels met de volgende artistieke uitspatting bezig. Op de kademuur in de haven staan allemaal tekeningen van zeilers (het meest bekend is de muur op Horta op de Azoren) en Bert wilde ook hier “ons visitekaartje” achter laten. Dus heeft hij een mal gemaakt en vier spuitbussen lak gekocht. Na een uur spuiten en verven staat er nu ook een herinnering aan ons op de muur. En ook hier zoals op de website.

We moeten alleen nog even het copyright van de foto bij Miranda van de Neste checken, want zij heeft de foto gemaakt tijdens een nachtelijke oversteek van Zuid Engeland naar Bretagne. Ze dacht toen nog “goh leuk een foto bij zonsondergang”, maar nu is er dus een website, visitekaartjes en een spuitmal voor op de muur van gemaakt. Het werkte wel aanstekelijk want een half uur later, zaten er 2 nieuwe artiesten de muur te bewerken. In de avond nemen we de gehuurde auto van Lars en Aukje nog even mee voor een korte rondrit. Dit stuk hadden we op onze fietsjes niet getrokken. Het is ongelooflijk hoe kaal en dor Porto Santo is en hoe mooi de wegen zijn, die eigenlijk nergens toe leiden.

 

 

07-09-2008 Een Processie

Gisteren zagen we dat ze de kerk aan het versieren waren. De “koster” vertelde ons dat er vandaag een processie zou zijn om 18.30 uur. Dus stonden we vanavond na een rustige dag aan boord op tijd op het Wifi plein. Een drukte van belang. De rust is overigens relatief Bert en Lars van de Laaxum hebben zoveel om over te praten, dat Lars voorstelde dat ze niet meer tegelijk het dek op mogen. Omdat dit iedere keer resulteert in een praatje van minimaal een half uur.

 

Maar terug naar het plein. In de kerk is een dienst gaande en er staan boxen buiten. We internetten en skypen nog even en precies als de batterij van de laptop op is, komt de stoet onder de versierde haag naar buiten. Eerst mannen met rode capes, daarna een groep met zo’n cape die je ook bij de kapper om krijgt. Zo zal het vast niet bedoeld zijn, maar het zag er wel zo uit. Daarna kinderen in de mooie kleding gevolgd door de voorganger van de kerk. De stoet sluit met volgens ons het halve eiland aan bewoners. De meeste mensen zijn ingetogen en sommige zelfs droevig. In het donker komen ze weer terug bij de kerk, waar wij inmiddels het terras op gezocht hebben. Weer komen we Nederlanders tegen die hier wonen. En geef ze ongelijk. Op tijd gaan we op onze hier onmisbare fietsjes weer naar de boot, waar Bert het Cruisers Handbook of Fishing van Lars doorneemt op zoek naar de gouden tips voor het vangen, binnenhalen en bereiden van de enorme vissen die hij nog verwacht te gaan vangen. De Laaxum heeft onderweg al een enorme joekel aan de haak gehad, een prachtige groene vis van meer dan een meter. Dus, “we must be prepaird”.

 

06-09-2008 Porto Santo bedreigd?

Na de “inspannende” dag van gisteren staan we verbazend soepel en vroeg op en doen na het ontbijt een bakkie met de Laaxum. Bert gaat de foto’s gereed maken voor de site en zit weer helemaal na te genieten. Beetje jammer alleen, dat hij de schakelaar van het verlengsnoer vergeet om te zetten en we dus later met een lege accu in de Wifi zone zitten. Op ons wifi terras zit een man met strooien hoed een boek te lezen. Het blijkt een Nederlander te zijn; Jan die hier al een aantal jaren woont. Hij is nogal bezorgd om de bouwwoede op Porto Santo. Er gaan hier miljoenen aan EU geld  doorheen en gigantische recreatiecomplexen worden uit de grond gestampt. We hadden dit gisteren al gezien. Er zijn nu 3500 inwoners en 3000 hotelbedden. Dit moeten er beiden meer dan 8000 worden vertelt hij. Er zijn 2 congrescentra (beetje jammer alleen geen congressen) en later zien we een enorme kartbaan en een heel stadion compleet met dranghekken rondom een stukje strand waar gevoetbald kan worden. De eerste golfbaan is al failliet gegaan, maar er schijnt nog een 2e te moeten komen.  Alleen komen er net zoveel golfers dan congresbezoekers.  Hij ziet de toekomst somber in, maar onze bril is toch vooral roze. Jan, je zit hier prachtig in de zon, rondom witte huizen, super rustig met een betaalbaar biertje en het pensioen wordt gestort. Laat die 5000 nieuwe zielen lekker in een andere hoek van Porto Santo badderen en borrelen en denk vooral niet aan vol en regenachtig Nederland. Wij zouden het wel weten. We geven Jan 2 biertjes later de hand en doen nog even wat aan cultuur door het huis van Columbus te bezoeken. Die was getrouwd met een Portugese uit Madeira een woonde dus hier. De ontdekkingsreizigersmoeheid begint na vier weken Portugal nu toch echt heftig toe te slaan en binnen 10 minuten wandelen we weer in de stad, waar we een winkel vinden om visitekaartjes (van de boot) te laten maken en een kapper. Twee afspraken later fietsen we weer naar de haven waar ik meer dan anderhalf uur lang bijklets met vriendin Lisette in Duitsland.

 

05-09-2008 We zijn bofkonten Zo voelen we ons als met onze fietsjes na drie kwartier zwoegen op het uitkijkpunt op de zuidwest punt van Porto Santo staan. Onder ons ligt een hagelwit zandstrand en het water is nog blauwer dan blauw. De sfeer op dit eiland is relaxed. Heel bijzonder om hier met je eigen boot te liggen. Ook andere boten ervaren dit zo. De Golf van Biskaje is het eerste grote punt waarbij je denkt “dat hebben we toch mooi gedaan”, en dit na bijna 4 etmalen zonder land het tweede. We willen vanmorgen op tijd gaan fietsen, maar hebben een sociaal tijdprobleem. Als we weg willen gaan, komt net een mede vertrekker uit Nederland, de Laaxum naast ons afmeren. Elkaars ervaringen horen en vooral het delen van deze ervaringen (wat was dat water blauw zeg, hebben jullie ook een vis gevangen – wij zo’n grote – mooi hé dat fluoriseren van het water, we vonden de nachten toch wel heel bijzonder). En dan ben je zo weer een uur verder. Als we eindelijk op weg zijn en bij een kiosk staan te informeren naar de Ferry voor Ria en Otto komen we de bemanning van de Yara tegen. Weer duizend en één onderwerpen om over te hebben. Een half uur later spreken we maar af vanavond gezamenlijk te gaan internetten op het plein en beiden nu toch écht het eiland te gaan verkennen. En zo komen we na een lekker tochtje en na een steile klim, grotendeels met de fiets in de hand op het uitzichtspunt. Genietend van het uitzicht en een zak pelpinda’s zijn we het helemaal eens: “we zijn enorme bofkonten”.

Na 5 minuten onze fietsremmen gemarteld te hebben staan we weer beneden. Het zweet spoelen we op de steiger af met de gewone waterslang. Dan doen we nog snel wat voorbereidingen voor site en gaan we weg voor onze internetdate met Poll en Kyra van de Yara. Dit loopt natuurlijk weer uit zodat we in het donker nog met Ria en Otto zitten te skypen en zonder licht op onze fiets terug naar de haven rijden. Donders wat een drukte! Bert heeft bijna de hongerklop. Aan boord moet hij nog informatie van onze Belgische buurman Luc doornemen en moeten we nog eten. Als Bert na het eten nog steeds ietwat dizzy is, is mijn vraag “je bent toch niet overspannen van al die drukte”? En dan te denken dat we vroeger dachten dat vertrekken niets voor ons is, omdat we toch wel graag “onder de mensen zijn”. Nou hier hebben we vandaag geen gebrek aan gezellig met al deze mensen om ons heen. Lars en Aukje van de Laaxum komen nog even borreltje drinken en voor we er erg in hebben zit Annette haar normale nachtwacht tot van 02.00 uur tot 06.00 uur er in ieder geval weer voor de helft op. Leuk detail is dat Lars zijn vader de ontwerper en bouwer was van de skarl de eerste open boot die wij in Friesland huurden aan het begin van ons zeilerbestaan “It’s a small world”.

04-09-2008 Kabbelen tot zonopkomst Het is zo vredig. Duizenden sterren, kabbelend water en om ons heen drie lichtjes van de andere zeilboten. Youp gaat weer op, maar wordt later ingeruild voor een boek. Rond 1.30 slaat de fok alle kanten op en drijven we stuurloos. De stuurautomaat weet het niet meer. Toch de motor maar aan en heel rustig varen we richting de vuurtoren. Een enorme kerstboom vaart achter ons langs; een cruiseboot. We schommelen weer iets en met een beetje meer snelheid gaat dit over. Bert besluit toch maar langzaam richting de haven te varen. Om 06.30 uur varen we de marina in en als we echt vast liggen wordt het licht. We duiken nog even tussen de klamme lappen. Het is nu ook in de nacht warm. Rond de middag gaan we de boot van binnen en buiten poetsen en de havenformaliteiten regelen. Dit laatste betekent dat je 2 keer een half uur aan een bureau zit met je papieren (zeebrief, meetbrief, paspoorten, verzekeringsbewijs) en dat de tegenoverzittende persoon dit allemaal in de computer zet, kopieën maakt en hier later nooit meer iets mee doet. Met de sleutels van het douchegebouwtje kom ik weer terug. Bert koelt zich af door de Genua schoon te spoelen en hiermee ook zichzelf zeiknat te maken. Ik neem de gewone douche en wordt bij terugkomt verrast met pannenkoeken. De fietsen staan klaar voor een verkenning en we gaan op zoek naar de Wifi zone om te internetten en te skypen.

Zeilen wassen en tegelijk mijzelf ook maar even. Best wel lekker afkoelenPorto Santo Center met op de achtergrond de havenIneernet onder de palmboom. Zo slecht hebben we het toch nietCactus proeven van aardige local

We hebben of geen internetverbinding of de site ligt er uit, dus lopen vreselijk achter. We zitten op een terras onder een palmboom meer dan een uur te skypen met onze ouders. De site kunnen we helaas niet publiceren. Maar weer een mail naar de provider gemaakt. We fietsen weer terug en zien iemand cactusvruchten plukken.

Met een plastic yoghurt beker zorgt hij dat ze zonder stekels in zijn mand komen. Of we er eentje willen proeven? Natuurlijk willen we dat. Het smaakt prima en na de 1e volgt de 2e. Aardige man en we bedanken hem, maken een foto en fietsen verder. In de haven zien we onze Engelse buren. Zij varen in etappes met verschillende bemanningen. Dit horen we toch ook regelmatig. Vanavond eten we pasta met de zelf gevangen Bonito. De hengel moet de volgende trip weer uit, want die smaakt uitstekend. Het is rood vlees en smaakt zelfs een beetje naar vlees. We eindigen de avond in de kuip bij Belgen (één van de mee opvarende boten van de dag en nacht er voor).

 

03-09-2008 Land in zicht

In de ochtend draait de wind naar het zuidwesten (pal tegen) en we stampen iets. Lig ik eens lekker te slapen, zorgt een windshift weer voor onrust. Opeens varen we met 2 andere zeilboten op. De oceaanstomers zijn verdwenen. We verleggen de koers iets naar het noorden in de hoop dat de wind weer draait. En weer kloppen de gribfiles en zelfs iets eerder kunnen we onze juiste koers weer volgen. De motor draait nog steeds bij. Ieder uur schrijven we keurig in ons logboek. Zodra de wind boven de 6 kts komt kunnen we zeilen, maar dit gebeurt een tijd niet. Wel is het heerlijk rustig varen. Bert knutselt van onze kuiptent een bimini. Het wordt te warm in de zon. De middag zitten we beiden in een boek verdiept en de tijd vliegt. Om 17.00 uur weer een sked met Dennis. Hij zal onze ervaringen en positie in ons gastenboek op de site zetten.  Op dit moment zeilen we weer. Niet hard, maar gek genoeg hebben allebei heel veel rust.

Bert zegt heel rustig “ Kijk Annette, daar gaan we heen”. Hé, waar heeft hij het over, we moeten nog 40 mijl. We zien dus gewoon Porto Santo al liggen op 40 mijl (meer dan 70 km witte plek in midden van foto). Als we zo doorvaren, zullen we rond 02.00 uur aankomen. Liever niet in het donker, maar na bestudering van de kaart en Pilot in combinatie met het rustige weer, moet het geen probleem zijn. We zien de 2 zeilboten om ons heen afremmen. Die gaan dobberen. Wij halen het grootzeil binnen, om dit niet ’s-Nachts in het donker te hoeven doen en de wind is toch minder. Om 22.00 gaat ook bij ons de knop om met nog 19 mijl te gaan, gaat de motor uit en we gaan dobberen.

 

02-09-2008 Met de schildpadden pootje baden in de oceaan Het 2e etmaal klokken we 131 mijl en om 12.00 uur zijn we over de helft. Bert gooit de vishengel uit en haalt later voor het eerst iets anders dan makreel naar binnen. De vis CD rom wordt opgezet met dank aan Rein en het blijkt een Bonito met drie sterren voor de smakelijkheid.

Eind van de middag hebben we weer ons doucheritueel en daarna zetten we de SSB aan. Compleet verbaasd zijn we als we Dennis horen. Die moest weer aan het werk zijn, maar blijkt als een gek naar de radiovereniging gereden te zijn om met ons contact hebben. Is dit niet super. Het contact is kraakhelder en meer dan een uur zitten we te kletsen, terwijl in de verte een paar dolfijnen een springshow opvoeren. Dennis biedt aan onze ouders even te contacten, die dit geweldig vinden. We geven onze positie, koers en snelheid door. Helaas zorgt de motor nu voor de meeste voortstuwing. Even later zien we iets drijven. Het lijkt wel een boei. “Nee, kijk nou het is een zeeschildpad”. Snel draaien we de fok in en proberen in de buurt te komen. Kicken!!  Na twee foto’s zien we zijn pootjes bewegen (zwaait hij?), de kop komt omhoog. Oh wat is dit gaaf! Hij lijkt te denken, wat doen die herriemakers hier nu en duikt onder. Iets later zien we de 2e, maar die verdwijnt ook meteen en de 3e besluiten we maar met rust te laten. De dag vliegt zo om en we draaien onze wachten weer. De deining is veel minder, het is superhelder. Soms zie ik lichtjes die de radar nog niet ziet. Vannacht “doe ik het met Herman Finkers, Hans Teeuwen en zelfs Snip en Snap”. Er gaan weer 2 schepen ruim om ons heen. We schommelen minder en ik slaap zelfs het grootste deel.

Bert wordt er helemaal poëtisch van en schrijft in het logboek:

Oneindig is de zee

Oneindig zijn de sterren

Eindig is het leven

Het zit niet altijd mee

(oftewel geniet ervan).

 

01-09-2008 Schip op raamkoers Het eerste etmaal zijn we goed opgeschoten; 140 mijl. De wind draait en wordt minder. De gennaker komt uit de zak. De wind zakt verder in, oef dit moet niet nu al gebeuren. Later blijkt dit ook het moment te zijn geweest waarop de Vida is omgedraaid. De motor moet even bij. Maar gelukkig houdt de wind zich aan de gribfiles en een uurtje later is motor weer uit. 

Containerschip afgevallen en vaart achter ons aanEr komt een schip aan, en deze is wel heel groot. “ Ship in position 36o27’ north and 011 o 02’ west, this is sailing yacht Äventyr, do you read me” roept Bert op kanaal 16 van de marifoon. Na 2 pogingen hebben we contact. “Do you see me on radar and what are you intentions”, gaat Bert verder. Of course, zag hij ons op zijn radar en hij gaat achter ons langs, reageert hij. We geloven er geen snars van en volgens ons zat hij te pitten, maar goed na dit contact draait hij, ons met een rustiger gevoel achter latend. De zon schijnt vandaag uitbundig en aan het eind van de middag douchen we achter in de kuip met onze gardenaslang aan de keukenkraan. Zo fris als een hoentje zeilen we de 2e nacht in. Weer trekt de wind aan, het wordt tijdens de wacht van Bert zelfs regenachtig en het 2e rif gaat er midden in de nacht in (leermoment: als de grote Genua op staat, gaan we met een 2e rif de nacht in, dit geeft de meeste rust en scheelt qua snelheid weinig). Als ik de wacht overneem, schommelen we behoorlijk van de deining. Van slapen was weer niets gekomen en buiten wordt ik misselijk. Gatver. Dit wil ik niet. Moe en ziek zit ik te mokken. Bert vraag of ik het 2 uur wil proberen vol te houden, zodat hij toch even kan slapen. “Reddingsmiddelen” ; bananen en zeeziektepillen worden gepakt. Ik schrok alles naar binnen. Gelukkig zakt het en haalt Harrie Jekkers me toch door mijn wacht heen. Met grote dank aan vriend Marco die veel cabaret op mp3 voor ons heeft verzorgd.

31-08-2008 Op weg naar Porto Santo Na nog uitvoerig de gribfiles bekeken te hebben, de potdichte mist een beetje is opgetrokken en de zwemmers van de zwemwedstrijd tussen de havenpieren vandaan zijn gesparteld, maken we los voor de langste oversteek tot nu toe; 480 mijl naar Porto Santo. Er zal niet veel wind staan en we verwachten tot en met dinsdag te kunnen zeilen, maar daarna de motor bij te moeten hebben. Vanaf donderdag draait de wind naar het zuidwesten (helaas pal tegen dus) en komt er ook weer slechter weer. Willen we op tijd zijn voor Ria en Otto (zus en zwager) moeten we dus wel weg. Bert heeft nog SSB contact met Dennis. We stellen dit een half uurtje uit, zodat we uit de haven zijn en beter contact hebben. Snel gaan “alle lappen omhoog”  en we zeilen iets aan de wind (60 graden) heerlijk. Bert gaat lekker bijkletsen met Dennis (was een tijd geleden) en ik vaar verder. Het zicht is matig, maar ik zie nog net de schepen voor anker (zeeschepen) liggen. “Bert, mag de radar aan”, zeg ik na half uurtje. Ik zit weer in de soep, dichte soep. Al kletsend, geeft Bert aan me door dat er nog één boot voor ons ligt. Ik wijk voor deze uit en kan nog net de visvlaggetjes zien die nu op ramkoers zijn gekomen. Verder van de kust, lost de soep weer op. De zee is kalm, de boot loopt uitstekend en veelbetekenend kijken we elkaar aan. “Als we dit toch zo een tijdje zouden hebben”. Enig nadeel is dat de zon achter het grootzeil zit en het ietwat frisjes is. Zo heb je zo je eigen problemen. Opeens horen we marifoon. “Aventyr, hier de Vida”. Verrast pakken we marifoon. De Vida zou vandaag nog niet vertrekken, omdat Marscha niet lekker was. Ze zijn toch 2 uur na ons vertrokken (later keren ze toch terug i.v.m. te weinig wind).

In het begin van de avond trekt de wind iets aan, en wordt het weer apenkooien. En als je nog 4 etmalen moet zeilen, wil je niet apenkooien. Dus gaan er binnen een uur 2 riffen in het grootzeil en wordt de Genua iets ingerold. We zeilen nu de duisternis in, dan lijkt alles wel veel harder te gaan. Het water langs de boot licht op, er staan echt duizenden sterren. Helaas geen maan. Wel regelmatig lichtjes in de verte. We turen met de verrekijker, zoeken naar boordlichten, zetten soms de radar bij. Het zicht is wel 15 mijl. We zitten duidelijk nog een in scheepvaartroute. Geen visserschepen meer, maar alleen grote oceaanstomers. Ze varen meestal met een grote boog om ons heen. Van slapen komt bij mij geen moment, Bert kan hier beter tegen en pit tijdens mijn wachten toch het grootste deel. Met Youp en Harrie Jekkers op de mp3 zit ik te lachen in de kuip. Ons wachtsysteem is niet zo heel strak. Bert gaat rond 20.00 uur voor twee uur plat. Hij heeft wacht van 22.00 tot 02.00 uur en ik van 02.00 uur tot 06.00 uur. Gek genoeg hebben we juist in de nacht de meeste wind. Tegen het einde van mijn wacht wordt het wat minder. Om 06.00 uur ga ik nog even liggen (ook dit keer weer wat langer dan even). Nog steeds wat katterig, hangerig en slaperig. 

 


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links