Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Canarische eilanden (La Gomera)

02-01-2009 Afscheid van La Gomera

Met twee ferme zoenen nemen we afscheid van de vrouwelijke havenmeester. Wat een leuke en spontane meid (zie foto op 24-12 van de kerstboompjes). We bikken de landvasten los van de bolders en gaan La Gomera verlaten. Zeven weken langs was dit ons thuis en het doet ons beiden écht iets. We hebben hier van veel mensen, die doorzeilen, afscheid genomen en een aantal echt moeilijke dagen gehad. Maar zeker de laatste weken enorm genoten van het prachtige weer, de mooie natuur, het gezellige stadje en de gastvrije marina. We hebben veel leuke mensen ontmoet, schitterende wandelingen gemaakt en hebben het eiland in zeven weken steeds groener zien worden. En last but not least een geweldig oud- en nieuw beleeft. La Gomera heeft een bijzonder plaatsje in onze hart gekregen. Maar de wind- en golfverwachting zijn gunstig en we willen weer door. Samen met Jens en Ann Kirsten van de Tigger gaan we naar Santa Cruz de La Palma. We laten ons niet meer foppen door acceleratiezones en trekken een dubbel rif en in het grootzeil en pakken onze zeilbroeken. Voor ons geen drijfnatte kleren meer. Maar de zee en wind houden zich gedeisd. Een klein stukje accelatiezone tussen La Gomera en Tenerife blaast niet harden dan 18 knopen (windkracht 5) en later zeilen we bijna halve wind met 11 tot 15 kopen wind (windkracht 4) verder. De zee is wat rommelig. Zeker niet hoog, maar Karel met de aluminium poot (onze windvaan) moet aardig werken, als golven het achterschip weg wil duwen. Een mijl of 15 voor La Palma wordt de wind minder en ook de golfslag wordt vriendelijker. Het lijkt wel weer Oosterschelde zeilen. De hengels zijn weer uitgezet, maar echt bijten willen de vissen niet. We zetten extra “lokaas” in. Maar zelfs het legen van de sceptictank (oftewel de poepdoos) en uitzetten van stukjes vlees (over van de bbq) lijkt geen oplossing. Net als we macroni met gehakt staan te koken, duikt de hengel omlaag en komt er toch nog een vette bonito naar boven. Bert was al bang, dat hij het vissen verleerd was. Iets voor de haven komt een enorm cruiseschip ons voorbij. We worden veelvuldig gefotografeerd. Net voor het donker liggen we in de bijna lege jachthaven. Splinternieuwe pontoons, maar nog geen 10% is bezet. De haven is eigenlijk verkeerd gebouwd en heeft enorm last van swell. Dit gaat als een lopend vuurtje door cruisersland. Maar het eiland moet prachtig zijn en we willen het graag zien.

 

 

01-01-2009 Nieuwjaarsduik zonder kippevel

Opstaan valt niet echt mee vanmorgen. “Gelukkig” hebben we hier meestal een koude douche, dus dat frist weer lekker op. Peter en Miranda vertrekken vandaag al weer. Na het ontbijt brengen we ze naar de ferry. We zijn nog maar net terug als Jens en Ann Kirsten van de Tigger vragen of we mee naar het strand gaan. We hadden met Bram en Vivian afgesproken een nieuwjaarsduik te houden, dus dat kunnen we mooi combineren. We zijn niet de enige met dit idee, want het is druk op het strand. Heldhaftig rennen we na een korte fotoshot de zee in. Met zeewater,dat bijna 20 graden warmer is, dan in Nederland durven wel. Natuurlijk komen we weer bekenden tegen op het strand en we moeten ons zelfs nog haasten om onze bootreorganisatie nog te regelen. Achterkajuiten opnieuw inrichten en alles weer vaarklaar maken. Het schiet ook niet echt op, omdat er iedere keer weer iemand langs loopt voor een praatje. Bram en Vivian nodigen we maar meteen uit om te eten, zo hebben nog even tijd met z’n vieren. De Deense Ole en Birthe willen ons ook nog graag gedag zeggen en we moeten Birthe’s kookkunst weer proberen. Dit keer een heerlijke taart. We moeten ze beloven te mailen en als we in Denemarken zijn in een zomer, bij ze langs te komen. Het zijn schatten en we zullen ze missen. Want morgen gaat het gebeuren.

 

 

 

 

 

31-12-2008 Oliebollen, Barraquito en een geweldig feest.

Het oude jaar gaan we afsluiten in 25 graden en zonnig weer. Als we gelunched hebben, worden we verrast door onze Nederlandse steigergenote met oliebollen. Door het formaat van de frituurplein klein van formaat, maar groots van smaak. En het spontane idee, maakt ze extra lekker. Ik ga ook iets nieuws proberen. In Spanje kennen ze barraquito en carajillo. Allebei een bakkie koffie mét. Een barraquito ziet er erg leuk uit door de verschillende lagen. Eerst een soort dikke zoete room, daarna koffie met melk en daarna weer room. Dit alles met een onzichtbaar, maar zeer gewaardeerd scheutje 43 (Spaanse likeur – erg lekker,  ook puur). Met Peter hebben we in de supermarkt gezocht naar de juiste ingrediënten en na wat geklop en kluts in de keuken, komen er twee zelf gemaakte barrequito’s uit. Ze worden met smaak gedronken door Peter en Bert. Ze moeten zich wel inhouden, want kunnen natuurlijk niet al tipsy die oudejaarsavond in. Samen met de bemanningen van twee Duitse boten (Tonga en Tigger), en de Nederlandse Duende gaan we naar de Chinees. Niet echt sfeervol, maar wel goed eten. Bert onderhandelt nog wat over een menu. De Chinese kijkt wat zuinig, maar gaat toch op Bert’s voorstel in. Wat volgt is een tafel vol, met allerlei gerechten. Een mooie bodem voor rest van de avond. We drinken iets in de zeilerskroeg en zien steeds meer mensen naar het plein komen. Dit plein ligt ongeveer 150 meter van de haven en de soundcheck van de muziek klonk al veelbelovend. En het overtreft onze verwachtingen. Na 12 uur is het één groot feest. Waar een klein eiland groot in kan zijn. Iedereen is avondkleding. Vrouwen in prachtige jurken met vooral veel glitters, mannen in smoking. Wij vallen wat uit de toon met een spijkerjasje, maar netter hebben we echt niet bij ons. Iedereen danst. Er lopen kinderen en mannen met rollators. Het maakt allemaal niet uit. Hoe later, hoe drukker het wordt. Er valt geen onvertogen woord. Iedereen gaat gewoon uit zijn dak met een weergaloze salsaband. Wouw dit is top! Om 03.00 uur komen we onze vrouwelijke havenmeester tegen. Spontaan vliegt ze ons om de hals om “feliz ano nuevo” te wensen. Samen met Bram en Vivian van de Duende dansen de blaren bijna op onze voeten maar rond 04.00 vinden we het wel welletjes. De muziek speelt nog door tot 07.00 uur en als wij weg gaan komen er nog steeds mensen aan. Wat hebben wij genoten van deze nacht!

 

 

 

 

 

 

 

30-12-2008 Het regent, het regent, de hele dag lang

Peter komt doornat naar onze boot toe. Hij heeft net de huurauto ingeleverd en gaat nu met mij samen naar Spaanse les. Ook Peter zit al een aantal jaren op Spaans en wil graag mee naar mijn leraar Pompeï.  We leren beiden een nieuwe werkwoordstijd (die Spanjaarden maken het allemaal wel ingewikkeld vinden wij) en een opmerking die begint over lekker ijs, eindigt met een verhaal over Hitler, Stalin en de Europese Unie. De brug tussen die alles, is Argentinië, waar ze heerlijk ijs hebben en dit komt volgens Pompeï door de vele Italianen. Volgens mij zitten er juist veel Zwitsers en Duitsers en dit zijn weer volgens Pompeï allemaal gevluchte oorlogsmisdadigers. En voor je het weet rolt de halve wereldgeschiedenis door het kleine leslokaal. Peter vindt het wel hartstikke leuk en Pompeï vindt het weer geweldig dat hij met mij meekomt en het zo waardeert. Zo is iedereen weer blij, op deze barslechte dag. Het regent de hele dag pijpenstelen. We hebben een Spaanse krant gekocht en hier wordt op Tenerife gewaarschuwd voor veel wind (niet op de fiets of scooter weg, niet dichtbij slecht onderhouden gebouwen lopen, ramen dicht, radio aan – het is echt serieus) en bakken met regen. Later lezen we van veel overstromingen en windhozen. Wij merken er in de haven helemaal niets van. Alleen drijven er tegen de avond weer halve palmbomen en takken door de haven.

 

 

29-12-2008 We missen de Gamma

Je zou toch denken dat je een keertje uitgeklust moet zijn, maar er blijkt altijd weer iets nieuws. Peter en Miranda hebben een waterkoker meegebracht. Dit scheelt als we in de haven, aan de (gratis) stroom liggen veel gas. Er zit alleen geen stopcontact bij de keuken. El Torre del CondeDe kerk en het plein van San Sebastian .En de Gamma zit hier niet om de hoek om spullen te kopen. Wel genoeg Ferretaria’s (ijzerwarenzaken), maar we hebben er 2 en 1 elektronicawinkel nodig om een klein stopcontact en 10 meter kabel te bemachtigen. Anderhalf uur later, kan Bert eindelijk aan de slag. De kabel moet van de ene kant (schakelpaneel) naar de andere kant (keuken) van de boot. Dit vergt weer de nodige creativiteit en inspanning. Onder de vloer en via de keukenkastjes  wordt dit uit het zicht weggewerkt. Plakker en Klus Duitser Werner, heeft nog wat laswerk voor ons gedaan. Zo is de achterbolder weer gemaakt en een aanpassing op een blok om het grootzeil gemakkelijker op te halen. Bert plaatst alles weer terug. Ik zorg intussen voor de inwendige mens, met eigen gemaakte albondigas (Spaanse gehaktballetjes) en Canarische aardappelen. Peter en Miranda eten weer gezellig bij ons.

 

 

28-12-2008 Kerstrace in korte broek

Het is Peter en Miranda toch nog gelukt een (kleine) auto te huren. Terwijl zij samen het eiland verkennen, kijken wij naar de start van de kerstrace. Onze buurman had nog gevraagd of we ook mee wilden doen, maar alle spullen liggen aan één kant, dus we zijn echt niet vaarklaar. Als we op de pier staan te kijken, hebben we toch wel spijt. Het is echt prachtig zeilweer: windkracht 4 tot 5 en zonnig. Mooier kan je het je niet wensen! We denken er maar niet verder aan, en gaan over tot de “nieuwsjaarschoonmaak”. In de voorpunt ligt wat zout en we nemen het mooie weer maar waar, om alle kussens buiten te leggen, de lattenbodems, houten planken en voorpunt zelf schoon te maken. Na een uur of 3 soppen en wassen is onze slaapkamer weer helemaal fris. We zijn net klaar als Bram en Vivian van de Duende ons een Unox verrassing komen brengen: erwtensoep en rookworst. Wij zijn klaar voor de nieuwjaarsduik! We missen alleen nog de bijpassende muts.

 

 

27-12-2008 Duiken onder het zicht van de Teide

Peter stuurt ons vanmorgen vanuit Hermigua een sms: het regent hier heel hard. Het verschil is dus weer enorm, want bij ons schijnt de zon. Zelfs op het strand is het druk. Er staan weinig golven en swell en het zicht naar Tenerife met haar besneeuwde top van de Teide is prachtig. Van de Ierse Graham kunnen we een duikuitrusting lenen, die weer met behulp van de kruiwagen naar het strand gebracht wordt. Bert en Peter gaan het zilte nat in. Voor Peter is het de eerste keer dat hij in het buitenland duikt en het zicht en de hoeveelheid vissen zijn voor hem een openbaring. Voor de rest genieten we vooral van het (zelfs voor ons) heerlijke warme weer.

 

  

 

26-12-2008 Naar het nevelwoud

Het is warm in de haven. Zelfs met korte broek en topje is het bijna te warm om in de zon te zitten. Maar na de

frisse weken van de afgelopen tijd, gaat uit principe de zonnetent er voorlopig niet meer op. Zelfs boven de bergen is het (nog) helder. De mannen gaan op zoek naar een huurauto, maar dat blijkt niet zo eenvoudig. Met veel pijn en moeite lukt het om voor 1 dag een auto te krijgen. Peter en Miranda wilden graag 5 dagen, maar dat lukt nergens. We hadden moeten reserveren. Het is dan ook echt druk op het eiland. Met de bagage van Peter en Miranda direct mee, gaan we op tour over het eiland. We picknicken bij Laguna Grande. In tegenstelling wat de naam doet vermoeden, is dit geen meer, maar een grote picknickplaats. De wandelschoenen gaan strak en we lopen in 2 uur naar het hoogste punt; Alto Garojonay. De zon heeft helaas plaats gemaakt voor miezerige wolken en het uitzicht is minimaal. Wij zijn blijkbaar tropenkinderen geworden. Bert loopt in een fleece en jas, ik alleen in fleece en Peter en Miranda in een t-shirt. Wij vinden het maar fris. De temperatuurmeter in de auto laat later 7 graden zien. We wandelen alles door het tropisch regenwoud, via smalle en soms steile paadjes. We zijn net op terug bij de auto, om de ergste regen te missen. Gelukkig is het in Hermigua, waar Peter en Miranda, nu een hotel geboekt hebben, beter weer. We komen toevallig in een restaurantje dichtbij het hotel. Het blijkt een goede keus, want we eten hier heerlijk. Nadat we door Peter en Miranda weer naar de ahven gebracht zijn, komen Jaap en Ellen (toch nog niet vertrokken) vragen of we hun kerstster willen adopteren. Ze hadden deze al mooi bij ons anker neergezet. Het wordt nu wel echt een woonboot. Tijd om binnenkort de trossen weer los te gooien. Volgens Ellen was het vandaag de warmste dag sinds weken in de haven, en dat terwijl wij in 7 graden hebben gewandeld.

 

 

 

25-12-2008 Met de kerst naar het strand?

Komt de belofte van onze buurman uit? Twee weken geleden zei hij dat ze met de kerst meestal op het strand zaten. Het is vandaag stralend weer, maar helaas is door de hevige regen in bergen, is het water in de haven en bij het strand veranderd in een grote modderpoel vol met drijvende takken en boomstronken. Maar in kerstontbijt in korte broek buiten in de zon, is nog steeds een rijk gevoel. Miranda en ik zijn nog even wezen strandjutten, maar wat er in de verte uit  zag als een stootwil, bleek een stuk piepschuim te zijn. Boven de bergen hangen nog steeds dreigende wolken. Bert vindt onze kerstman in de mast een beetje eenzaam en brengt hem in bijpassende outfit even gezelschap. De door Peter en Miranda meegebrachte nieuwe kotterstag wordt meteen bevestigd. Precies zoals we wilden. Als de kerstman weer veilig met beide benen aan de grond is, is het nog even tijd voor een kerstborrel voordat we naar de Chinees gaan. De meeste restaurants zijn hier, in tegenstelling tot in Nederland, dicht op 1e kerstdag. Er ligt ook een groot cruiseschip in de haven en ik had al visioenen van een enorm groot toetjesbuffet, maar helaas is de toegang hermetisch dicht met hekken. Gelukkig serveert onze Chiness ook nog een lekkere maaltijd op deze dag met een heerlijk toetje. We nemen daarna nog (tot laat) afscheid van Jaap en Ellen die morgen terug willen naar Tenerife.

 

 

 

 

24-12-2008 Kwartetten in de regen en een kerstbarbecue

We verheugen ons iedere keer weer op bezoek uit Nederland, maar we beginnen nu toch echt te vrezen voor de gevolgen rondom het weer. Het is de laatste weken zeker niet altijd stralend zonnig geweest, maar de hoeveelheid regen van vandaag hebben we de afgelopen 3 maanden nog niet gehad. Terwijl wij educatief zitten te kwartetten (ja, dat bestaat) met het Spaanse Taalkwartet komt de regen met bakken uit de hemel. We hebben overigens geen idee meer hoe de spelregels bij kwartet zijn. Uiteraard weten we wel het doel van het spel, maar naar wie er wanneer aan de beurt is, doen we maar een gooi. Gelukkig klaart het in de middag op, zodat we nog even naar de Parador boven aan de berg kunnen lopen. Als wij nog even een kleine snack in de het dorp doen schijnen er vijf tornado’s langs de haven voorbij te trekken, die zelfs schade in andere dorpen veroorzaken. Wij horen dit tijdens de kerst-barbecue. Andy, een Duitse plakker, heeft dit samen met de havenmeester georganiseerd. Zo staan we dus op kerstavond met onze mooie kerstmuts op, aan de saté te draaien. De rest zijn voornamelijk Duitsers, en die vinden “die saus von die Holländer” heerlijk. Satésaus kennen we blijkbaar alleen in Nederland, maar ze smullen ervan. Het is gezellig en we leren weer meer mensen kennen. En ik krijg van onze Spaanse overbuurvrouw een tip tegen zeeziekte die ik nog niet eerder heb gehoord: 6 flesjes Unterberg drinken.(??) Overigens niet direct voor vertrek. Het schijnt ook tegen wagenziekte te helpen.

 

 

23-12-2008 Kerstman vindt La Gomera

Het is vanmorgen weer zweten om met dit prachtige weer, botel Äventyr in orde te maken voor onze gasten.

Suite gereed, avonddiner in huis en de boot van binnen en buiten spik en span. We zitten net aan kop thee, voordat we willen gaan douchen, als we de schoorsteen van de Fred Olsen Ferry achter de kademuur vandaan zien komen aankomen. We schrikken op. Normaal is de ferry anderhalf uur later. We moeten rennen om Peter en Miranda te verwelkomen. Net te laat komen we aan. Zij nog met dikke truien aan en veel bagage, vooral voor ons. Peter heeft onze nieuwe voorstag en andere bootswaren meegenomen.  

Aan boord komt het één en ander uit de koffer; Nederlandse lekkernijen, veel reisboeken van landen aan de Middellandse Zee, DVD’s van Gooische Vrouwen (afleveringen van dit seizoen). We zijn weer even terug in Nederland! Na een lunch en heerlijk bij gekletst te hebben, gaan we San Sebastian verkennen. Natuurlijk even een terras op, waar bij Bert een carrajillo (koffie met een scheutje) nogal heftig valt. Het was ook een enorme carajillo. Terug in de haven worden we weer verrast door de kerstman. De havenmeesters rijden met een kruiwagen vol kerstboomjes alle boten af: “Feliz Navidad”, zeggen ze met een grote glimlach uit. Waar vind je dit nog?

 

  

22-12-2008 Dwergen op weg naar het werk?

Het lijkt vanmorgen wel of de zeven dwergen op weg zijn naar hun werk. Voorop in “de stoet” lopen Bert en Ole met een kruiwagen vol met duikspullen, gevolgd door Peter (zoon van Birthe en Ole) Graham en Joan (2 Ieren vanuit de haven) en Birthe en ik. De mannen gaan duiken bij het strandje. Door de branding en de vele stenen valt het niet mee om in het water te komen. Helaas is het een korte duik omdat de Peter problemen heeft met zijn zuurstof. De stoet loopt weer terug naar de haven. Al met al zijn we 2 uur onderweg voor 20 minuten duiken. De rest van de dag doe ik drie handwassen. Als je me een half jaar geleden had gezegd dat ik meer dan 2 uur bezig zou zijn met het op de hand wassen, had ik je voor gek verklaard. Zonde van de tijd. Hier moest toch een andere oplossing voor zijn. Maar thuis hadden we minder tijd en meer geld en nu meer tijd en minder geld. Het is nog haasten om op tijd op Spaanse les te zijn. Waar ik met Pompeï een diepzinnig gesprek heb over de cultuurverschillen tussen Spanjaarden en Nederlanders. En dat allemaal in het Spaans.

  

 

21-12-2008 Prachtig weer

Als dit het weer wordt voor de kerstdagen, zijn wij uitermate tevreden. Het is zonnig en warm. We zijn vroeg op. Ik ben een aantal uur bezig met de site bij te werken en mijn Spaanse huiswerk (eindelijk werkt de internetverbinding in de haven weer goed) en Bert verft het anker. Nog even doezelen in de zon in de kuip en uitgebreid kokkerellen en de dag is weer om.

 

20-12-2008 Wandeling noordkant van La Gomera

De rode bal van de zon klimt steeds verder achter de kademuur omhoog en kleurt het dorp zachtroze. Na een heerlijke warme douche (hier een unicum, of misschien zijn we altijd te laat op) is de lucht blauw, strak blauw. De groene gekartelde toppen van de bergen steken scherp af tegen de hemel. Zo mooi hebben we het in weken niet gehad. Om 9.30 uur staan we samen met Jaap en Ellen (het samen wandelen is voor allebei prima bevallen) bij de bus richting Agulo. Na wat verwarring rondom de bus (de grote bus met bord lijn 2 rijdt niet, maar een klein busje met het bordje lijn 4, is nu lijn 2 geworden). We lopen door bananenplantages en langs sinaasappelbomen naar een steil stenen trappad. Langs een donkerrode rotswand stijgen we loodrecht 560 meter in zo’n drie kwartier. Steeds met uitzicht op de gekleurde huizen van Agulo en op Tenerife. Het landschap verandert iedere keer. Door een verkeerde afslag komen we onbedoeld op een donkerrode geerodeerde vlakte. Tennister Ellen voelt zich helemaal thuis, want het lijkt een grote tennisbaan. Frisgroene dennenbomen zorgen voor een bijzonder contrast. Onderweg eten we weer eens cactusvruchten. Na 2 uur lopen komen we bij het bezoekerscentrum van het Nationaal Park Garajonay en in de tuin vol met prachtige bloemen eten we onze lunch. Het centrum is zeer de moeite waard. Het ontstaan van de Canarische eilanden wordt uitgelegd, maar er is ook informatie over de windrichtingen en het bijbehorende weer. Erg grappig is het plaatje met een puffende arabier en relaxed zittende man op de Canarische eilanden. Het symboliseert, dat het hier door de ligging in de koude golfstroom altijd aangenaam is, terwijl het op dezelfde hoogtegraad in Afrika bloedheet is. We dalen af via een stenig pand en verwonderlijk snel staan we weer in Agulo. Alle barretjes hebben siësta, maar gelukkig kan één ons nog aan wat drinken helpen. De bus brengt ons daarna weer exact op tijd terug. Dan is het weer haasten om op tijd te zijn voor de kerstvoorstelling het dorp. Het kerkplein is een groot decor. Voor ons bijzonder om een kerstverhaal in de buitenlucht te aanschouwen. Het kerstverhaal wordt steeds “onderbroken” door muziekgroepen uit de omgeving, die in een totaal ander stijl kerstliederen zingen. Het is wat apart opgezet. Eerst playbacken ze als ze opkomen, daarna staan ze met z’n allen (meestal een man/vrouw of 15) bij één microfoon op een uithoek van het decor. Alle overige acteurs kunnen blijkbaar de tekst niet onthouden, want ze lopen allemaal met een spiekbriefje op de arm. Iets later op de avond treden alle muziekgroepen weer op in de winkelstraat. Samen met de kerstverlichting vormt het een sfeervol geheel.

  

 

19-10-2008 Kerst in de haven

Het wordt nu toch steeds bonter in de haven. Op elke steiger liggen wel boten met flikkerende lampjes. Bij ons hangt sinds vandaag onze kerstman met verlichte trap aan de mast. We hadden al gekleurde lampjes onder de buiskap. De haven laat zich ook niet onbetuigd. Zelfs het toiletgebouw is versierd en er is een cactus met kerstballen en lampjes. Je verzint het zelf niet. Bert is vandaag weer de hele dag aan het klussen geweest. Er zijn toch altijd weer dingen die je net anders wilt. Ook moet de terugslagklep van de toilet vervangen worden (bij iedere vertrekker heeft dit karweitje al moeten doen blijkt), alleen ligt dit onderdeel helemaal achter in de schuur (2e achterkajuit). En die zit stampvol omdat we voor onze bezoekers de 1e achterkajuit leeg hebben gehaald. Dit betekent dus weer een half uurtje uitruimen en zoals jullie wel zullen raden dus ook weer inruimen. Vandaag weer een nieuw recept met verse vis geprobeerd en heerlijk gegeten. Vis is heerlijk vers. Op zondag en maandag is er ook geen vis te koop, omdat er dan niet gevist is de vorige dag. De hele afdeling ligt dan gewoon leeg.

  

 

18-12-2008 Wandeling Roque Agado naar Playa de Santiago

Ik steek mijn hoofd uit het luik en zie overal blauwe lucht. Zelfs boven de bergen. En dat terwijl we vandaag gaan wandelen. Rap eruit dus! Als we samen met Jaap en Ellen naar de bus wandelen is het helaas al weer grijs. We willen starten bij Roque Agando (een steile rotspunt) en vragen de buschauffeur of hij hier wil stoppen. Hij antwoordt: natuurlijk, dit is La Gomera en hier kan alles! Maak je geen zorgen. Hij gilt dan ook door de bus, als we eruit moeten. We ritsen snel de pijpen weer aan, want terwijl het in de haven dik 20 graden is, starten we hier in de miezerregen en is het fris. Iedere keer denken we dat we een mooie wandeling gelopen hebben, maar keer op keer worden we verrast: het kan nog mooier. 

We beginnen in naaldbos, maar lopen al snel tussen de agaves, cactussen, honderden palmbomen, amandelstruiken, sinaasappelbomen, laurierbomen en eucalyptus. Variatie te over. Kleine dorpjes met witte huisjes begroeid met paarse bougainville, watervalletjes en beekjes en stenen muurtjes. Onderweg komen we een Duitse botanicus tegen, die Ellen en Bert een minicursus geeft over de begroeiing hier. Bij het gehucht Bechijigua komt een oud Spaans baasje hijgend naar boven. Dat we hier met een boot zijn, vindt hij toch wel bijzonder. Maar volgens hem was dit een stuk goedkoper dan met het vliegtuig. Nou wij betwijfelen dit. Af en toe geteisterd door een vies regentje lopen we de kloof verder. Al pratend komen we er achter dat Jaap loods is en mijn broer Wino en een zeilkennis van ons Peter van der Wiel kent. Het cliché, van de wereld is klein, blijkt dus weer waar. Eenmaal in Playa de Santiago (na 5 uur lopen) hebben we net tijd voor een koffie in afwachting van de bus. Deze komt opeens de hoek om en we springen van onze stoelen het terras af.  De buschauffeur vraagt lachend of we toch wel het restaurantje betaald hebben. Gelukkig had Ellen een vooruitziende blik.

 

 

17-12-2008 Sinds jaren Risk gespeeld

Pompeï mijn Spaanse leraar vindt mijn verhaaltje leuk, maar er klopt taalkundig geen snars van. Het is soms om hopeloos van te worden. De zinsopbouw is zo verschillend van het Nederlands en schrijven en grammatica is voor mij nu toch 6 jaar geleden. Maar het is leuk en leerzaam en het uurtje les vliegt voorbij. Terug aan boord schrob ik mijn hoofd weer meteen leeg. Het zand van de afgelopen dagen moet er nodig af en na anderhalf uur poetsen zijn we weer tevreden (voor zo lang het duurt dan). Eindelijk kunnen we ook de hele dag weer een korte broek aan. De wind is afgenomen en het is gewoon heerlijk om te kliederen met water. Het lijkt of we hier zeeën van tijd hebben, maar soms komen we toch nog tijd te kort. Terwijl Bert de nodige emails verstuurt en achter de nieuwe voorstag aan belt, loop ik naar de super(markt) voor ons diner van vanavond. Jens en Ann Kristen komen eten en daarna spelen we sinds jaren een spelletje Risiko, oftewel Risk in het Duits, want het spel is van hun. Het is wel even wennen aan de Duitse namen. Maar vooral Bert went snel, want hij verslaat ons weer met overgave.

 

 

16-12-2008 Een dagje afscheid nemen

De twee boten waar we het de afgelopen weken erg gezellig mee hebben gehad; Gaia en Live liggen nu echt klaar voor vertrek naar de Kaap Verden. Nog een laatste bakkie bij ons aan boord en de trossen gaan los. De toeter en fototoestel ligt klaar. De Gaia draait alleen weer direct om. We snappen er niets van, maar toeteren en zwaaien dan eerst de Live maar uit. Als deze uit het zicht zijn, lopen we terug en horen dat de Gaia bij het uitvaren een bevestiging van het zonnepaneel heeft beschadigd. Bert helpt nog even mee met een kleine reparatie en daarna zwaaien we ook hun uit. Al met al zijn we er toch zo’n vier uur mee bezig. We moeten ons nog haasten om de was af te maken en Bert moet de mast nog in om de kotterstag (2e voorstag voor een stomkfok) er af te halen. Op de huidige manier kunnen we ons stormzeil niet vooraf aanslaan en dat willen we nu juist wel. Als je dit zeil nodig hebt, wil je zo kort mogelijk op het voorschip zijn. Nu kunnen we nog zaken veranderen/bestellen, omdat er binnenkort weer bezoek uit Nederland komt. Bert is nog maar net uit de mast ,als ons volgende bezoek aan boord klimt.  Ole en Birthe, onze Deense vrienden en Jaap en Ellen hebben we beiden uitgenodigd. Zowel Ole als Jaap hebben op de grote vaart gezeten en met Tall Ships gezeild. Genoeg om over te kletsen dus. Het is dan ook supergezellig. Een beetje nuchter blijven moet ik wel, want mijn Spaanse huiswerk voor de volgende dag is nog niet gedaan. Ik moet een stukje schrijven en doe dan dit maar over onze reis.

 

 

15-12-2008

Het was laat gisterenavond en na een kort nachtje valt Spaanse les niet mee. De rest van de dag houden we ons goed wakker, door de boot van binnen eens goed op te ruimen. Bert inspecteert de ankerketting en het anker. Nog een handwas en de dag is weer om. De wind giert nog steeds door de haven en het is een hele toer om die was ook weer aan de lijn te rijgen.

We zijn sinds kort ook aan het kokkerellen. De recepten van Albert Heijn worden stuk voor stuk uitgeprobeerd. Thuis gunden we ons hier nooit tijd voor. Er is hier veel groente en fruit en allemaal heerlijk vers vanaf de markt. Ik kreeg vandaag omdat ik aubergine, broccoli, uien, paprika, citroen voor € 3,11 kocht zelfs 2 rode pepers gratis. Voorlopig krijgen wij geen scheurbuik. Wij hebben een reiszeilboek aan boord genaamd, Mango’s aan boord.  De schrijfster van dit boek raakt bijna in paniek als ze geen mango’s heeft. Wij krijgen dit een beetje met advocado’s. Ze zijn hier heerlijk. Dus eten we ze op brood met geraspte notenkaas, op toastjes en soms bij het avondeten. We hebben ze altijd aan boord. Kaas en vleeswaren zijn hier ook heerlijk. Het kost alleen wat tijd om ze te bemachtigen. Met een beetje pech heb je 20 wachtenden voor je. De eerste keer dacht ik dat de nummertjes verkeerd waren, maar nu weet ik dat iedereen naar deze afdeling loopt, een nummertje trekt en daarna de winkel in verdwijnt. Alles wordt vers gesneden en het is super hygiënisch. Ze dragen allemaal handschoentjes en vangen de vleeswaren op met een soort plamuurmes. Je hebt alleen wel een beetje pech als je bijna aan de beurt, je voorganger 10 verschillende soorten wil (dit is echt geen uitzondering – ze komen hier vaak vanaf omliggende dorpen). Een kwartier is dan zo voorbij. We zijn aardig onthaast, maar drie kwartier om vleeswaren te halen, maakt ook ons ongeduldig. Tegenwoordig “slaan we onze slag” als het even rustig is. Vreemd genoeg is de Nederlandse kaas hier goedkoper dan in Nederland en ham koop je voor onder € 1,- per ons, met een keuze uit zeker 15 soorten.

 

 

14-12-2008 Kennismaking met Jens en Ann Kirsten van de Tigger

De uitzwaaitoeters liggen al klaar voor het vertrek van de Gaia en de Live. Zij willen vandaag naar de Kaap Verden. Maar de windvoorspelling was weer wat heftiger en ze besluiten tot dinsdag te wachten. De toeters gaan dus maar weer terug in de kast. Twee andere Nederlandse boten (Linea en Styx) vertrekken wel. Iets later staat Jens van de Tigger op de steiger. Zijn vrouw Ann Kirsten heeft taart gebakken en of we langs komen. De Tigger heeft net als wij besloten om niet naar de Carieb te varen, maar terug proberen te komen naar de Middellandse Zee. Zij hadden aan de lange tochten geen enkel plezier beleefd, maar zaten alleen maar “te wachten tot ze er waren”.  Zij zijn (denk ik) wat jonger dan wij en zeilen met een even grote boot (alleen wat zwaarder, nl. Hallberg Rassy). Het klikt prima en we maken samen een plan hoe terug te varen. Al hoewel we beiden weten, dat we afhankelijk zijn van weer en wind en dat de plannen dus variabel zijn. De wereld blijkt weer klein, want bijna 5 maanden geleden lagen we samen in La Coruna. Zij zijn 1 dag eerder dan wij,  de Golf van Biskaje over gestoken (ook vanuit Camaret) samen met een andere Duitse Boot, de Ische. Voor de Ische heeft Bert in Portugal nog gedoken en we hebben een gezellige Pot Luck (soort bbq) in Povoa de Varzim (ook in Portugal )gehad. In de avond spelen we nog twee spellen Kolonisten van Katan aan boord van Gaia.

 

 

13-12-2008 De slippers zoeken in hoog water

De wind giert weer door de haven. Vorige week was mijn slipper al eens van de steiger gewaaid en door iemand opgevist. Vanmiddag ging ik even langs bij  Ellen en Jaap (weer nieuwe “inwoners van deze haven). Terwijl ik gezellig met Ellen zat te kletsen, vroeg de op de steiger klussende Jaap of die twee natte drijvende slippers van mij waren. Sindsdien zet ik ze gewoon uit de wind aan boord. We laten het liefst schoenen e.d. op de steiger om te voorkomen dat we kakkerlakeitjes meenemen naar binnen, met het risico van een grote kakkerlakuitbraak. Als we later op de dag samen bij hun aan boord een borrel drinken, is opeens ook een Teva slipper van Bert er vandoor. Nou, en zulke kleine schoenen heeft Bert ook weer niet. Er wordt meteen een grote zoekactie gestart, maar in het donker een zwarte slipper in het water zoeken, doet toch wel denken aan die speld en die hooiberg.  Wonder boven wonder wordt deze na een kwartier met een zoeklicht uit een hoek van de haven gevist. De slipper had een tocht van een meter of 200 gemaakt.

 

 

12-12-2008 Kolonisten van Katan tot in de vroege uurtjes

De griep en lusteloosheid moet er nu maar eens echt uit. Het ergste gesnotter en gehoest is over en de bergschoenen komen weer uit “het vooronder” . We lopen een gemakkelijk pad langs de kust. Het eerste stuk waaien we bijna weg, door de harde wind rondom de haven, maar iets later lopen we heerlijk beschut in de zon. Onze Deense vrienden zijn ons vandaag voorgegaan en hebben ons het begin van de route aangegeven (langs het strand, door een kapot hek, via een opgedroogde rivierbedding, net voor een fabriek). Ik boemel nog wel een beetje op de benen en anderhalf uur lopen is lang genoeg (we laten even in het midden, van de drank of de griep). En we moeten onze krachten nog sparen voor vanavond. Bert zei pas, dat hij zo’n zin had om een spelletje te spelen. De bemanningen van de Live en Gaia klonk dit prima in de oren, dus vanavond hebben we spelletjesavond. We eten eerst gezellig met z’n zessen Italiaans en leren daarna Kolonisten van Katan. Erg leuk spel om te leren en Bert leert daarna de rest ons spel koehandel. Ze zien het nog net niet licht worden. Gezien mijn lichamelijk staat, ben ik iets eerder onder wol gekropen.

 

 

11-12-2008 Concert at Playa de America

Vandaag geen files om naar een concert te gaan. Op nog geen 2 minuten van de haven staat een gospelkoor de blaren op de tong te zingen. Terwijl wij met 2 fleecetruien en een lange broek aan staan, staan zij een korte rokjes. We krijgen het er koud van. Ze zingen de sterren van de hemel, al doet het soms wat pijn aan de oren als de Spaanse Gerard Joling even uithaalt. Helaas is het niet echt swingend en we dansen ons ook dan niet warm. Een trouwe fan (Ome Jaap) heeft in ons gastenboek geschreven dat Bert nogal veel duikt. Is het niet in het water dan wel de kroeg in.  En we willen ome Jaap natuurlijk niet teleurstellen, dus zijn we inderdaad daarna de (zeilers)kroeg ingedoken. Ik heb nog geprobeerd mijn verkoudheid/griep eruit te drinken, maar deze poging is niet geheel gelukt. Ik was eerder blij dat ik weer heelhuids terug op de boot was. Wel heerlijk geslapen trouwens.

 

 

10-12-2008 Spaanse Les

We liggen hier nog een paar weken en ik heb dus mooi tijd om mijn Spaans wat bij te spijkeren. Vanmorgen zijn we langs James School gelopen. Klinkt niet echt Spaans, maar van meerderen hebben we goede ervaringen gehoord. Ze laten er geen gras over groeien, want 6 uur na het eerste gesprek zit ik in de klas bij Pompëi. Die begint ook enthousiast te ratelen in het Spaans en ik heb al mijn aandacht nodig om hem te volgen. In sneltreinvaart herhaalt hij een deel grammatica, wat ik vijf jaar geleden wel eens heb gehad. Na dik een uur, kom ik met tutende oren terug, met huiswerk voor de volgende dag. Bij de toilet ontmoet ik een Duitser, waar ik even mee sta te kletsen. Even omschakelen dus. Terug aan boord staat onze Spaanse buurman met informatie over El Hierro. Hij is “de baas” van de havens op La Gomera, Los Cristianos (Tenerife) en El Hierro. Ditmaal gaat de conversatie in het Engels. Knop dus weer opnieuw even om. We worden zo wel aardig meertalig. De ontzettende aardige man vertelt ook waarom er zoveel bootvluchtelingen aankomen op Tenerife (niet echt het meest logische eiland vanuit Afrika gezien). Ze blijken te navigeren op de enorme vulkaan de Teide. De eerste goed zichtbare landpunt, daarna brengt ze in Los Cristianos. Ze hebben er handen vol werk aan. Vorig jaar kwamen er 17.000 vluchtelingen naar de Canaries. Hij geeft ons ook meer informatie over het weer en de accelaratiezones (bij opkomend water, staat er de meeste wind) en niet onbelangrijk, volgens hem zaten ze met de kerst meestal op het strand. Kijk en dit klinkt ons natuurlijk als muziek in de oren.

Er zijn regelmatig koudere perioden, vooral als het in Spanje koud is (de noordoosten wind zal dan de kou wel meebrengen). Vanavond heb ik voor het eerst een skipully onder mijn fleecejas aan. Het is echt koud!

 

 

09-12-2008 De weg is weg

Sinds weken gaat de wekker. We hebben de auto nog tot 12.00 uur en willen dit goed benutten. Na water en broodjes voor de picknick gehaald te hebben, rijden we voor de derde keer naar El Cerdo, voor een mooie wandeling en nog mooier uitzicht. Door de mist en wolken passen we snel ons plan aan en rijden richting Hermigua (we geven El Cedro en het uitzicht maar op). Boven de vandaag onstuimige zee zien we in de verte blauwe lucht, maar op het land is het guur en fris. De wandelschoenen hebben we alleen aan om geen koude voeten te krijgen. Actief bij de auto om het toch nog ergens op te laten lijken. Het is koud en winderig het wandelen stellen we opnieuw maar even uit. Tijd voor een bakkie en een broodjeVoor de 2e keer passen we het plan aan en rijden een klein weggetje tegenover het dorp. Ik lees kaart en zie dat we het weggetje kunnen volgen. En dan, stopt de weg..  Opeens blijft er alleen een berg zand en wandelpad over. Ik check meteen een andere kaart en zie dat daar inderdaad een stukje ontbreekt. Er stond ook geen bord doodlopende weg. We eten eerst maar een broodje kaas, maar laten de kaas van het brood waaien. Daarna draait Keimpe op aanwijzing van Bert de auto op de smalle weg. Reed hij eerst op de drie wielen van een koffietentje weg, en dwars over een paar grote  brokken steen (waardoor er verontrustende geluiden onder uit de auto komen) nu zijn de bergwand en de vangrail zijn slachtoffer. Gelukkig dat ze bij de autoverhuur nergens op letten als we deze net op tijd weer in leveren. Bert gaat aan de slag om zijn weddenschap met Ank in te lossen. Ze hadden gisteren om een appeltaart gewed, dat de Rythm of Life wel of niet nog op het Kaapverdische eiland Sal lag. Wij hadden op de site gezien dat ze vertrokken waren. Beetje jammer alleen dat ze weer terug gevaren zijn. Natuurlijk voor Diederik en Christien zelf (ze wilden door naar Senegal maar de wind stond verkeerd), maar zeker ook voor ons. Hoewel, nu hebben we wel weer heerlijk zelf gebakken appeltaart.

 

 

08-12-2008 Naar de mist

Voor het eerst sinds weken beginnen we de dag met een korte broek en topje. Met Ank en Keimpe van de Gaia huren we een auto en rijden richting Playa Santiago aan de zuidkust. We klimmen nog maar een kwartiertje of de eerste wolken teisteren ons al weer. Dikke vette en koude wolken. In Playa Santiago is het weer prachtig.

 

Er is hier niet zoveel te zien en na een bak koffie rijden we verder richting Alejero. Helaas hoe hoger we komen, hoe mistiger. De weg kronkelt en het zicht wordt soms minder dan 200 meter. Voor mij niet de beste combi, ik word er nogal misselijk van. Is het niet op zee, dan is het wel op de weg. We hopen in Valle Gran Rey in zon te zien en te kunnen wandelen, maar het eerste is helaas niet zo en onze magen voelen nogal hol aan. De dag begint een beetje op een “tour de restaurante” te lijken. Kijkend over de baai bij Valle Gran Rey eten we echt heerlijk in een sfeervol restaurantje. Het lijkt net of we thuis zijn, want het restaurant heeft dezelfde borden als wij thuis. Hij zal ze vast niet bij Blokker gekocht hebben. We moeten nog opschieten om “voor het donker thuis te zijn”.  In San Sebastian zetten we de dag maar voort zoals we hem begonnen zijn; bij een barretje. Tapas met wijn en bier, zo eten we hier! 

 

 

07-12-2008 Duiker Bert weer in actie

Bert’s verkoudheid begint eindelijk minder te worden. Dus zien we hem weer in strak zwart pak, rode flippers en een charmante duikbril op de steiger. Hij helpt de Gaia met het kapotte log, duikt voor een Duitser om iets op te meten en de boot te checken, kijkt bij de Live of de schroef en anode nog in orde zijn en doet dit ook bij onze boot. Alles ziet er nog goed uit. Het is prachtig weer en het is heerlijk om een beetje in en met water te spetteren. We kletsen heel wat af met al die Nederlandse boten.

 

 

06-12-2008 Feest in het dorp

Het wordt weer steeds voller in de haven. Als de Duitsers en Nederlanders eruit gestuurd zouden worden, zou het akelig leeg zijn. Er liggen zeker 20 Duitsers en nu 9 Nederlandse boten.  Het is dus lekker druk. Niet alleen in de haven maar ook in de stad. Het is vandaag een feestdag: de dag van de grondwet. In de hoofdstraat staan allemaal kraampjes en er staat een groot podium. We hebben alleen geen idee wat er op het podium plaats gaat vinden. Op aanplakbiljetten staat een musical, maar deze hebben wij blijkbaar gemist. Op zich niet zo verwonderlijk, want met vier boten (Live, Gaia, Duende en wij) produceren we zelf genoeg lawaai. De Duende is vandaag aangekomen en gaat gezellig meteen mee uit eten. Na het eten duiken we nog even de kroeg in. De eigenaar, prettig gestoord, heeft nog een Nederlandse vlag van een boot, waarmee Marcel en Ascha van de Live 4 jaar geleden hier meegezeild hebben. Hier laat je geen muurschildering achter, maar een vlag. De avond vliegt weer voorbij, evenals de wijn en het bier.

 

 

05-12-2008 Oh, kom maar eens kijken

Ondanks dat we nu toch redelijk dicht bij Sinterklaas zijn, hebben we de goedheiligman niet gezien. Of toch wel? We hadden wel een man en vrouw met een witte baard in de kuip. De ochtend hebben we ons te goed gedaan aan de kruidnoten van Marcel en Ascha van de Live en de onze, die door John en Ilse zijn meegebracht. Voor de avond hebben we Hollandse stamppot (wij) en witlofschotel (Marcel en Ascha van de Live) gemaakt,  met als heerlijk toetje, zelf gebakken appeltaart van Ank van de Gaia. Natuurlijk hoort hier koffie bij met een scheutje. Onder de kuiptent konden we tot diep in de nacht toch nog buiten zitten. En diep in de nacht werd het..

 

 

02-12-2008 t/m 4-12-2008 Eisen de temperatuursverschillen hun tol?

Bert loopt al weken te tobben met verkoudheid en oorpijn, maar dinsdag vandaag hebben we het samen. Zwaar verkouden, hoofdpijn, zere klieren, oorpijn en zelfs een zere tong. We worden er beiden niet vrolijk van. Misschien niet zo vreemd. Vaak is het in de morgen heerlijk weer en kunnen we buiten in de zon ontbijten. Rond 15.30 wordt de wind vaak koud en moet er een trui aan. Als we gaan wandelen in de bergen, daalt de temperatuur zo maar 10 graden en is het soms regenachtig. Na 20 minuten afdalen met de auto zitten we weer in 24 graden.

We hangen de dagen een beetje door. Uit onze boordapotheek heeft Bert een antibioticakuur genomen. Het blijkt aan te slaan. Alleen we hebben er maar 1. Terwijl ik op bed ligt, gaat hij op pad in zijn beste Spaans. Hij neemt het oude doosje mee, maar de apotheker zegt dat dit alleen op een Spaans recept is te krijgen. Hij laat zich niet zomaar kisten, en loopt met de verklaring van onze doktor (behorende bij de boordapotheek) naar een volgende apotheek. Hier vinden ze het document er wel overtuigend uitzien en we kunnen twee nieuwe kuren kopen.

 

Woensdagmiddag was het weer fris en zaten we met Ank en Keimpe zelfs aan de glühwein. Ik had deze fles nog uit Nederland meegenomen. Lekker dacht ik als we in het begin slecht weer hebben en dan in de haven aangekomen. Nooit gedacht dat deze op de Canarische eilanden op zou gaan. Een beetje vreemde combinatie was het, met de door Bert zelf gebakken kokostaart. We hadden van de Deense Birthe ook weer verse koekjes gehad en Bert vond dat wij ook maar een wat meer culinair moeten worden. Helaas door onze ziekte komt er nog niet zoveel van. Maar de recepten zijn opgezocht en de start met de taart is gemaakt.

 

 

01-12-2008 Kerstkriebels in de haven

Wij zijn er zelf nooit zo mee bezig voordat onze Sint geweest is, maar na onze Adventsavond van gisteren, zien we bij meerdere boten lichtjes onder de buiskap en een kerstman op een verlichte ladder in een achterstag. San Sebastian is niet zo groot, maar er zitten drie Chinese winkels, echt stampvol met flikkerende lichtjes en bergen goedbedoelde rommel. We hebben ons eerste verkenningsrondje uitgevoerd. Het blijft vreemd, want het is vandaag prachtig weer. Zo mooi, dat ik om 8.45 al met de voeten in de was stond te stampen. Daarna heeft Bert de waterslang overgenomen en Äventyr weer helemaal spik en span gemaakt. Ik probeer ook iedere dag wat aan mijn Spaans te doen, met het meegebrachte lesboek.

 

 

30-11-2008 Glögg en cebleskiver aan boord van SY Valkyrien.

Als we ons vanmorgen haasten naar de bus, spreekt Ole ons aan. Of we rond 17.00 uur terug zijn, want ze willen “iets met advent” doen. We nemen de uitnodiging graag aan en lopen snel door naar de bus. De deuren sluiten direct als we binnen zijn.  We laten ons naar een bekend beginpunt, Degollada de Peraza, brengen (een wonder de buschauffeur begreep me in één keer). Hoe hoger we komen, hoe bewolkter en regenachtiger het wordt. We starten onze wandeling naar het dorpje La Laja dan ook in de miezerregen. Het pad is glibberig en vooral mijn tempo is dan ook bedroevend laag. Al dalende wordt het weer beter en hiermee ook het pad. De omgeving is weer spectaculair. Overal palmbomen, cactussen en andere planten. Of we in een groene oase lopen. We kijken door ravijnen en rivierbeddingen tot aan de Teide op Tenerife. Maar daar hebben we nu ongeveer 120 foto’s van, dus proberen we dit niet meer te fotograferen. Dit valt niet mee als, in onze ogen, het uitzicht iedere keer weer mooier is. We komen veel later dan ons wandelboekje aangeeft bij La Laja. Hier staan witte huisje tussen de heldergroene terrassen. Mijn fotostops (jazeker, mijn fotostops, vroeger was het Bert die met de camera niet kon stoppen) worden aan banden gelegd en er moet doorgelopen worden. Het pad buigt naar links en stijgt door een totaal ander landschap. Nu lopen we door naaldbomen, over houten bruggetjes en wonderbaarlijk mooi stenen trappen. Het lijkt soms wel of we op een hoteltrap lopen. We lunchen bij een oude hut. Mijn ome Jaap zou het een mooie bivak vinden. Beschutting, plaats voor een tent en kampvuur en een uitzicht waar iedereen wel bij wakker wil worden. Na vier uur lopen komen we weer bij de weg. Door de hoogte zitten we weer in de wolken en dus helaas ook in de regen. De bussen rijden hier niet zo vaak, maar inmiddels kennen we de beste optie: heen met de bus en terug liften. Meerderen in de haven doen dit zo. We lopen nog geen 5 minuten langs de weg, of er wordt al gestopt door een Duits stel. We kunnen mee rijden tot San Sebastian. Hier stappen we uit in de zon en kunnen nog heerlijk in de kuip zitten. Na een douche gaan we naar de Valkyrien, de boot van Ole en Birthe, en zijn echt overweldigd door de ontvangst. Wij dachten een borreltje, maar de tafel is gedekt, er staan kaarsen op tafel en er hangen overal lampjes, Deense vlaggetjes en kerstmannetjes.

 

We zijn met z’n zevenen: uiteraard onze gastheer- en vrouw, wij en drie Engelsen Ian, Ian en Angie. Het blijkt in Denemarken een gebruik om de vier zondagen (Advent) voor de kerst met familie door te brengen. Het lijkt een soort high tea, maar dan met glühwein (glögg). Birthe heeft dit zelf gemaakt, met rozijnen en kruidnagel. Het tempo ligt nogal hoog en om 18.00 uur zit bij mij de glögg behoorlijk in de knieën. Ze heeft allerlei lekkernijen, zoals zelf gemaakte pepernoten en een soort poffertjes. Deze eet je met jam. We smullen ons tonnetje rond. De Engelse Ian vertelt honderuit en we lachen ons de krampen in de kaken. Alle zoetigheden blijken het voorgerecht, want ze heeft ook nog soort roggebrood met salami. We genieten enorm. Dit is het leuke van reizen; het ontmoeten van andere mensen en hun cultuur te leren kennen. En het blijkt dat je niet ver weg hoeft te denken, om toch andere gebruiken te hebben.

 

 

29-11-2008 Het is koud met 19 graden.

Het is vandaag bewolkt en gewoon fris. We doen een bakkie met een heerlijke omelet bij de Gaia aan boord en gaan ons voorbereiden op zelfgemaakte tapas. Bert klimt nog de mast in om onze nieuwe kotterstag (extra voorstag voor een stormzeil) te bekijken en de mast te checken. We willen de kotterstag graag iets anders, zodat we het stormzeil vooraf beter kunnen aanslaan, maar helaas gaat dit niet lukken. Na deze klimklus eten we bij de Gaia aan boord. We voelen ons al aardig thuis hier, want ik sta eten te maken met 8 tenen knoflook en het briefje van de afhaalchinees ligt aan boord voor als we geen zin hebben om zelf te koken.

 

 

28-11-2008 Ontbijten “lijkt ons hartstikke lekker”

We liggen nog (laat) in bed als we een sms-je horen. Het is van Ank en Keimpe van de Gaia (ook vertrekkers uit Nederland): “koffie, lekker we zijn er over een half uurtje”. Zij zijn onderweg vanuit Las Palmas op Gran Canaria. We sturen terug: “gaan even douchen, daarna ontbijt met vers brood?”.  Het antwoord is overtuigend en na een uurtje zitten we gezellig met zijn vieren in onze kuip, heerlijk in de zon, aan het ontbijt. De tijd vliegt weer. We doen daarna nog wat klusjes en boodschappen. In de avond komen de Canadezen Norman en Liz een wijntje drinken. We hebben hun ontmoet op Tenerife en sinds gisteren liggen ze op La Gomera.

 

 

27-11-2008 Sinterklaas?

Het weer wil niet erg deze week. De bewolking en af te toe miezerregen heeft de overhand. Hiervoor zijn we niet gekomen. We zijn allebei nog steeds verkouden en een beetje grieperig. We lezen wat en klussen een beetje. In de middag komen Ole en Birthe, 2 denen, op bezoek. Zij zijn al met kerst bezig en zijn heel verbaasd als wij over Sinterklaas vertellen. Dat niet iedereen elkaar cadeaus geeft met kerst is voor hun bijna niet te bevatten. Ole kan bijna niet wacht tot Bert’s verkoudheid over is. Hij is gek op duiken en mist een maatje in de haven. In Bert denkt hij deze gevonden te hebben.

 

 

26-11-2008 Een pizzabakker met cruiseheimer

Het is vandaag grotendeels zwaar bewolkt, en na een uurtje zonnig en warm, valt er regen. Dat zijn we niet gewend. In de bergen hangen donkere wolken en wandelen is hierdoor niet echt een optie. Maar een spannend boek zorgt dat we ons niet vervelen. We hadden van andere zeilers gehoord, dat je hier heerlijke pizza’s kon halen. Dit hebben we vanavond maar eens geprobeerd. Ze zijn inderdaad heerlijk en groot genoeg voor 2 personen, maar ze bemachtigen viel niet mee. Waarschijnlijk is de dame door alle zeilers, zwaar besmet met cruiseheimer, want ze is na een minuut vergeten wat ze heeft gedaan. Ze vergeet mijn bestelling, en dat ik haar € 20,- heb gegeven. Haar baas neemt opnieuw de bestelling op en vraagt mij wat ik heb betaald. Daarna kijkt ze me heel verbaasd aan. Ze geeft me het wisselgeld terug (een pizza kost hier maar €5,-), vraagt drie keer of ik wat wil drinken en als de twee pizza’s klaar zijn, heeft ze echt geen idee meer voor wie die zijn. Toch knap als er maar 2 personen staan te wachten, waarvan er één 2 minuten geleden heeft besteld (zo snel is de pizzabakker ook weer niet). De pizza’s smaakten er niet minder om.

 

 

25-11-2008 Een duiker met een kruiwagen

Dit weekend zag ik een duiker terugkomen met zijn duikspullen in een kruiwagen. Aangezien Bert graag duikt, maar hiervoor wel een maatje nodig heeft, sprak ik ze aan. Het bleken Denen, waarvan ook de man alleen duikt. Vandaag is Bert “even” kennis wezen maken met Ole en Birte (als ik dit goed schrijf).  Het zijn erg aardige mensen en we hebben er meteen de hele middag zitten kletsen. Zij zijn al tweemaal naar de Carieb geweest, maar zij wil niet meer zeilen met hoge golven en veel wind (klinkt bekend). Voorlopig blijven ze dus ook hier. Helaas is Bert al meer dan een week behoorlijk verkouden en wat grieperig (ik helaas ook), waardoor hij voorlopig niet kan duiken. Ole had wel een mooi boek “Diving in Canaries”. Hier blijkt dat we al heel wat mooie spots voorbij zijn gevaren en sommige lagen letterlijk voor de deur van de haven. Er moet dus genoeg te zien zijn. Ole zelf was “aangevallen” door een grote zeeschildpad en dat bij een duikspot direct hier bij het strand.

 

 

24-11-2008 We hebben toch tijd zat

Het gevaar met internet aan boord is wel dat we er veel mee bezig bent. De intentie om met veel mensen contact te houden is er zeker, maar door de beperkte beschikbaarheid kwam hier steeds niet van. Bovendien waren we veel op reis of op pad om de omgeving te zien. Nu hebben én een goede verbinding en opeens veel tijd. Omdat we niet oversteken blijven we hier waarschijnlijk tot na de kerst en oud en nieuw. Meestal lagen we ergens maar 2 tot 5 dagen (en wilden dan ook veel van de omgeving zien) en soms langer als we bezoek hadden. Maar tijdens bezoek ben je ook altijd op stap. Nu zijn we even uitgereisd en daar moeten we erg aan wennen. Ook wordt het na maanden gezelligheid stil om ons heen. De meeste medevertrekkers zijn door. Er komen er nog wel een paar hier naar toe, een enkele ook rond de kerst. Wij krijgen dan weer gezellig 10 dagen bezoek van vrienden Peter en Miranda. Gek genoeg hebben we nog steeds weinig rust. Een dag in de zon een boek lezen voelt nog steeds als zonde van de tijd. Terwijl we juist hiervoor ook voor langere tijd weg wilden. Maar vandaag zijn we vooral bezig met email. We mailen  met oud-collega’s, vrienden en medevertrekkers. Er gebeurt van alles in Nederland en internet maakt de wereld toch klein. De wereld is sowieso klein blijkt iedere keer weer. Vanmorgen stond ik met de Engelse buurman te praten. Hij blijkt uit Dittisham in Engeland te komen. Hier brachten we drie jaar geleden een ongelooflijk gezellige avond door in een pub, met een quiz. We hebben toen ontzettend gelachen. De buurman speelde gitaar in deze pub en de quizmaster (een geweldige vent) is een goede vriend van hem.

 

 

23-11-2008 Leve Skype

De wifi antenne werkt prima en als we vandaag online gaan, hebben we binnen een uur ons eerste (toevallige) skypegesprek met mijn ome Jaap. We weten allebei nog niet precies hoe het werkt. Als je inlogt, zie je meteen welke skypers die in jouw adresboek staan, ook online zijn. Eén van ons twee heeft op een toetst gedrukt en (nog) onbedoeld, maar wel heel gezellig hebben we zo bijna meer dan een uur met elkaar zitten kletsen. Even later belt ook havengenoot Bob via Skype en vrienden Peter en Miranda. Via hun webcam zien we de sneeuw in de Nederlandse straten, terwijl wij hier in korte broek zitten. Bert installeert ook bij ons een webcam en zo “zien” we elkaar na 5 maanden weer eens.  Via de mobiele belt ook medeklusser Frank nog op en zo lijken we vandaag wel een callcentre.

 

 

22-11-2008 Opnieuw afscheid nemen binnen één maand

Voor de tweede keer binnen een maand staan we weer afscheid te nemen. De Fastferry van Fred. Olsen neemt John en Ilse weer mee. Jammer dat de tijd altijd zo snel gaat. We kijken er altijd erg naar uit, maar het is zo weer om. Om 8.00 uur zwaaien we ze al uit en zijn zo lekker vroeg op. Het weer is erg wisselend. Soms waait het hard en is de zon weg. Dan is het ook fris. Even later is de wind weg en de zon terug en is het bijna te warm om in de kuip te zitten. John en Ilse zullen dit vast niet geloven, want de afgelopen drie dagen hebben we geen één keer buiten kunnen eten en slechts één keer buiten kunnen ontbijten. Ik loop nog even naar de markt voor verse groente en voel met echt al helemaal thuis hier. Bert maakt de internetverbinding in orde. We hebben in Nederland een betere antenne besteld en John en Ilse hebben deze meegebracht. De antenne wordt bij wijze van test tijdelijk in de verstaging geplaatst in het gevonden camerahoesje. De wifi verbinding vanuit de Marina lag er helaas al week uit, maar sinds donderdag zijn we er achter dat de ferry ook een vrije wifi verbinding heeft. Alleen het vervelende met een ferry is, en deze steeds wegvaart en onze verbinding meeneemt. Bij navraag is er nog een andere verbinding in de haven en na het verkrijgen van het juiste password lukt het om verbinding te krijgen. Als dit zo blijft kunnen we aan boord de site bijwerken en skypen. Dat zo toch wel heel comfortabel zijn. Van de Kaat hadden we de tip van Uitzending gemist. Zo zouden we via Internet naar gemiste Nederlandse programma’s kunnen kijken.

 

 

21-11-2008 Wandelen valt niet altijd mee

Onze wandelplannen met z’n vieren hebben we nog niet ten uitvoer kunnen brengen en vandaag is alweer de laatste dag met John en Ilse. John en ik hebben een wandeling uitgezocht vanuit de bergen terug naar San Sebastian. Praktisch dachten wij, dan zijn we niet afhankelijk van een bus terug. De bus brengt ons naar het gehucht Degollada de Peraza. Helaas zijn we al direct het pad kwijt en na 10 minuten op de weg gelopen te hebben (de wegwijzers staat ook zo) slaan we toch maar af. Er loopt een redelijk goed pad, maar we hebben geen idee of we goed gaan. De hoofdweg loopt onderlangs, dus echt verdwalen, kunnen we niet. Bij een kruising is het flink zoeken. Een stenig pad klimt omhoog en opeens zien we de rood/witte markering van het wandelpad staan. Het “goede” wandelpad is qua loopcomfort een stuk minder als onze waarschijnlijk illegale route. Het is zeker niet steil, maar erg liggen allemaal ongelijke keien. Nu verwachten we echt niet dat ze alles geëgaliseerd hebben en van wat avontuur zijn we ook niet vies, maar voor Bert en Ilse die last van hun enkels hebben is het een ware beproeving. Gelukkig laten ze nooit merken, dat ze het minder naar hun zin hebben (ze kunnen samen écht enorm “klagen” over plannen die John en ik bedacht hebben).

John en ik lopen dus maar een beetje vooruit, om maar “de klachten” even niet aan te hoeven horen. Ruim binnen de opgegeven tijd bereiken we weer de haven, waar we van de sporadisch warme douche genieten. Bert moet helaas nog even wachten op de douche. John kan aardig knippen en na de laatste martelgang met de nieuwe tondeuse, willen we graag weten of dit aan mij ligt of aan de tondeuse. De waarheid ligt in het midden. Het is eigenlijk een goedkoop ding maar ook mijn technieken zijn niet optimaal. Met wat olie gaat het iets beter. John’s opmerking: “hier klopt helemaal niets van” over het kapsel van Bert, geeft toch wat te denken. Ik let goed op hoe hij knipt en hoop de volgende keer Bert netter over straat te laten lopen. Voorlopig kan hij er weer tegenaan. Bert is dubbel blij als hij klaar is. Zijn haar zit weer prima en de “kapperstoel”; de blauwe wasemmer op de steiger” zit niet echt comfortabel. Bovendien heeft hij nog nooit zulke koude voeten gehad bij de kapper. De avond vliegt weer voorbij met klaverjassen en gelukkig blijft de stand gelijk  2-2. Hoewel John toch wel een zeer vrije interpretatie heeft van slim spelen wij noemen dit soppen.

 

 

20-11-2008 Autotour La Gomera

Vanmorgen worden we wakker met regen op de kajuit. Het lijkt toch echt wel of Hollandse gasten minder weer mee brengen. We laten ons niet kisten en maken ons klaar voor een autotocht. De regen verdwijnt en het trekt zelfs prachtig open. Wij rijden naar het bergdorp Hermigua. Een dorp met een prachtig groen dal, vol met bananenplantages. Bij het overlaad- en inpakstation krijgen we een grote tros bananen. Helaas mogen we niet binnen kijken. De bewolking is weg en we kunnen tot Tenerife toe kijken. We volgen de kustweg naar Agulo en Vallehermoso. Helaas komen we bij wegwerkzaamheden en dat kost nogal wat tijd. We picknicken bij Chorros de Epina, geneeskrachtige bronnen. Aan het bronwater worden bijzondere krachten toegedicht. Als van links naar rechts uit de bronnen wordt gedronken bloeit er liefdesgeluk op. Helaas staan ze droog. We zullen ons geluk dus zelf moeten maken. Op de terugweg rijden we weer door het nationale park de Garajonay. We klimmen de bergen weer in en het nevelwoud doet zijn naam weer eer aan. Overal slierten nevel en kou. Via een smalle weg rijden we naar de bar waar we een aantal dagen geleden door onze zuiderburen zijn “gered”. Het zicht is nu veel beter, maar het trekt onvoorstelbaar snel binnen een kwartier weer helemaal icht. In café La Vista proeven de specialiteit van het eiland; waterkerssoep. We vinden het allemaal niet echt lekker. Het is fris in het café en Bert en Ilse voelen zich al zo thuis, dat ze gewoon nieuw hout in de open haard gooien. We zijn exact op tijd om onze huurauto in te leveren en lopen meteen door naar ons stamcafé. Tapas en een lekkere borrel maken een mooie afsluiting van de dag. Het valt alleen niet meer om je hoofd nog bij het klaverjassen te houden met drank in de benen. Maar het gaat iedereen goed af, want de stand John en Bert, tegen Ilse en mij is deze avond 1-1.

 

 

19-11-2008  Met de bus naar Valle Gran Rey

Na een onrustige nacht (door de wind) en een lekker ontbijt met warm en vers brood vertrekken we met de bus om te gaan wandelen. In de haven is het lekker weer, maar met het stijgen van de bus, komt er steeds meer bewolking. De wind giert om de bus, slierten wolken drijven over de weg en de mensen die in de bus stappen hebben dikke kleding aan en zien er verkleumd uit. Ach met een lange broek, fleecevest en windjack was het goed te doen, vertelt een wandelaar ons, met zijn gezicht nog grauw van de kou. Laat dat nou net zijn, waarvoor wij hier NIET gekomen zijn. Wij willen gewoon wandelen in korte broek en op hoogte natuurlijk met extra warme kleding. We besluiten door te gaan met de bus naar Valle Gran Rey. Dit ligt precies aan de andere kant van het eiland en we hadden er vele enthousiaste verhalen over gehoord. Ook dat hier altijd de zon schijnt. En dat blijkt te kloppen. Hier zien we weer wandelaars in korte broek en wij stappen uit om het laatste stuk te lopen. Wel via een alternatief pad, wat niet altijd idyllisch is. Zo komen we tweemaal langs de vuilafstort en een zandafgraving. Overal om ons heen hoge rotsen die prachtig begroeid zijn. De omgeving is absoluut een aanrader en één van de mooiste stukken die we tot nu toe gezien hebben van de Canarische eilanden. We picknicken langs het strand, lopen langs de haven van Las Vueltas en genieten van het uitzicht. Een slimme ingeving van John en een telefoontje van Bert uit de telefooncel naar het centrale reserveringskantoor van autoverhuurder Cicar (we hebben hier al een vast klantennummer) zorgt ervoor dat we om 17.00 uur een huurauto op halen. In plaats van met de bus rijden we in deze auto terug naar onze haven in San Sebastian. Morgen kunnen we de hele dag nog het eiland verkennen en de auto in San Sebastian weer inleveren. Zo slaan we twee vliegen in één klap. Een handige en economisch slimme zet (de bus kost voor 4 personen € 20,- enkele reis en een huurauto € 30,- voor 24 uur – dus 17.00 ophalen is 17.00 de volgende dag inleveren).
 

 

18-11-2008 Vrienden uit Nederland op bezoek

We staan vroeg op, om de boot gereed te maken voor het bezoek van vrienden John en Ilse. Eén van de twee achterkajuiten ligt vol met onze zeilen, boeken, kussens enz. Alles blijkt wonder boven wonder in “onze schuur” (2e halve achterkajuit) te passen. Je moet dan ook niets meer zoeken en direct de schuifdeur dicht doen, anders valt alles er weer uit. We ruimen op, poetsen, koken vooraf om er klaar voor te zijn. John en Ilse zijn vanmorgen vroeg (06.00) met Ryanair vanuit Dusseldorf naar Tenerife gevlogen en komen naar La Gomera met de Ferry. Om 14.00 uur staan we op de kade voor de ontvangst. Weer erg gezellig. We gebruiken de rest van middag om bij te kletsen en alle meegebrachte boeken, snoep (chocoladeletters en pepernoten), Wifi antenne in ontvangst te nemen (iedere keer komt er weer iets uit de koffer). Toch knap, als je bedenkt dat ze alleen met handbagage hebben gereisd. Na een week van rust in de haven (bijna geen wind), waaien we vandaag bijna weg en liggen we tot diep in de nacht te schudden in de box. Ook kunnen we helaas niet buiten eten.  Zij hebben bijna de hele nacht niet geslapen en willen niet te laat naar bed. Wij sluiten ons daar graag bij aan.

 

 

 

 

 

17-11-2008 Een helpende hand aanboord van de Tyche

Gisteren zagen we de Tyche opeens in de haven liggen, terwijl ze zaterdag vertrokken waren naar de Kaapverden. Moe en nog half zeeziek vertelden Zita en Robin over hun motorproblemen onderweg. We hebben dezelfde motor, dus Bert biedt aan te helpen met het oplossen. Uiteindelijk is het niet de motor maar de externe diesel opvoerpomp, na deze deskundig te hebben gedemonteerd en gemonteerd zonder onderdelen te hebben overgehouden draait alles weer als vanouds. Terwijl Bert de hele dag bij de Tyche is, doe ik wat huishoudelijke taken (ook dat gaat gewoon door). Als dank voor de hulp gaan we vanavond gezellig uit eten bij een Cubaans restaurant. De dag vliegt weer om en we liggen niet te laat in bed.


 

16-11-2008 Naar de kapper op de steiger

Om half elf zit ik op een krukje op de steiger en wordt geknipt door een Duitse die na 30 jaar haar kapperszaak aan haar dochter heeft overgedaan. Ze vliegt nog wel in voor vakanties en ziekte. Dertig jaar bijna geen vakantie en nu zijn ze voor ongeveer 3 jaar onderweg. Kort geknipt begin ik deze zondag. En net zoals op een Nederlandse zomerse dag gaan we vanmorgen naar het strand. Het is weer warm en zonnetent staat op. De temperatuur van het zeewater valt alles mee en we kunnen ons op later drogen in de zon. Het is gewoon heerlijk! Het zand is zwart maar heel fijn en voelt prettig aan je voeten. Alleen alles wat niet op je handdoek ligt ziet er wel uit als zwarte Piet. Ik doe de was met een nieuwe techniek; gewoon lekker met je voeten in de emmer stampen. Gezien bij een Nederlander die hier al 3 jaar ligt. Aan het eind van de middag loop ik een rondje langs de hotels en pensions hier, voor vrienden Peter en Miranda, die met de kerst komen. In één pension is de balie ombezet. Iemand vanuit de naastgelegen bar fluit naar de eigenaar. De eigenaar geeft in dezelfde fluittaal antwoord. Deze fluittaal de Silbo is uniek voor La Gomera. Vroeger communiceerden de mensen hier fluitend over grote afstanden. Bijzonder om dit ook “in functie” te horen.

 

 

15-11-2008 EHBO les in het café

We starten de ochtend weer met wassen en poetsen (een ritueel wat iedere paar dagen terugkomt) en helpen Anneke en Dirk van de Narid aan nieuwe software over zeiltactieken. Vandaag vertrekken er vier Nederlandse schepen naar de Kaapverden. We nemen afscheid en zwaaien Henk en Angela van de Mi Dushi tot het eind van de haven uit. Via de SSB zullen we ze dagelijks proberen te volgen. De Wifi verbinding in de haven ligt er al 3 dagen uit en we willen de site weer bijwerken en de email uitlezen. We komen terecht een café. Na veel tobben trekt Bert maar weer eens de vaste aansluiting uit één van hun Pc’s en kan na een uur eindelijk aan de slag. Ik stoot ondertussen een glas om, met als gevolg een behoorlijk bloedende vinger. De zeer behulpzame ober komt meteen met ontsmettingsmiddel, een groot pak watten en verband. Dat lijkt me wat te gortig. Hij gaat over op kleiner geschut. Uit zijn sigaret haalt hij de tabak en legt het lege vloeitje op “mijn wond”. Het bloed blijft er door komen en hij doet het voor de tweede keer. En warempel na een paar minuten stopt het. De ober komt hij toch “de wond” ontsmetten en de doet er een pleister op. Ik kan de aardige man zijn hulp toch niet afslaan voor de 2e keer. Over het gebruik van sigaretten hebben wij bij onze EHBO les toch niets geleerd. Na een bezoek aan Dirk en Anneke maak ik een afspraak voor de kapper bij een Duitse boot, die het bordje “Frisur an bord” heeft ophangen. Er liggen hier allerlei klusduitsers. Zo ligt er een zeilmaker, een Wifi antenneverkoper en een scheepstimmerman.

 

 

14-11-2008 Zuiderburen redden ons uit nevelwoud

De rugzakken worden ingepakt en in de bus slingeren we langs duizelingwekkende ravijnen  naar Pajarito in het Nationaal Park Garajonay. Hier vandaan lopen we naar het uitzichtspunts Alto de Garajonay. Het park is uniek voor La Gomera en bestaat voor het grootste deel uit nevelwoud. Bij Alto de Garajonay kijken we over het hele eiland. In de verte zien we wolken boven El Hierro liggen en Tenerife en de Teide zijn heel duidelijk te zien. Overal om ons heen alleen maar groen en bossen. Genietend van het uizicht kletsen we met andere Nederlanders. Als we vertellen dat we hier met de boot liggen en al 5 maanden onderweg zijn kunnen ze zich er geen voorstelling van maken. Het bos maakt plaats voor nevelwoud en zoals de naam al doet vermoeden komt ook deze nevel er. Dit deel ligt vaak in de wolken en na twee uur

lopen is het zwaarbewolkt en dwarrelen overal wolkenflarden om ons heen. Het bos is grijzig en doet onheilspellend en spookachtig aan. Overal varens, en bomen begroeid met allerlei kleuren mos. Liepen we eerst nog in korte broek en t-shirt, nu doen we toch graag een vest aan. Onderweg komen we een Spaans gezin tegen en tijdens het voeren van hun dochter krijgen wij een cursus transportmiddelen in het Spaans. Ze spreken heel duidelijk en we hebben het idee, dat we naar een talencursus op een bandje zitten te luisteren: hier komt de trein, toet toet,  een auto en nu het vliegtuig.

We dalen meer dan 600 meter af naar El Cedro. Vanuit hier willen we de bus weer terug nemen naar San Sebastian. Alleen de hoofdweg blijkt nog een heel eind weg en de tijd tikt door. Onderweg waren we twee Belgische mannen tegen gekomen, die hun auto bij een restaurant hadden staan. We lopen ook even naar het restaurant “La Vista”, maar door de dikke mist is het zicht nog maar 100 meter. En vragen hier aan de bediening waar we na toe moeten en hoever het nog naar de hoofdweg is. We hadden het net zo goed aan een willekeurig iemand in Nederland kunnen vragen ze had namelijk geen idee (kom je wel eens van je berg dachten we !!). We treffen twee Duitsers en vragen of we mee kunnen rijden naar de hoofdweg om daar de bus te kunnen pakken, maar ook zij blijken de auto op meer dan een uur lopen te hebben staan en de bus gaat al over een uur. Dan komen onze reddende zuiderburen binnen. Ze heten Wim en Jan en willen ons wel naar de volgende hoofdweg brengen. We halen graag koffie voor ze en zitten even later in hun auto. We hadden echt nog een heel eind moeten lopen zien we. Wim neemt de verkeerde afslag en voor we het weten zitten we op de weg naar San Sebastian en worden we keurig thuis afgezet. Als dank nodigen we ze uit aan boord om iets te drinken. Ze nemen dit graag aan, want zijn toch erg benieuwd met wat voor een boot je helemaal uit Nederland naar de Canarische eilanden bent komen varen. We nemen hartelijk afscheid en bedanken ze nogmaals voor onze redding. Met Henk en Angela van de Mi Dushi sluiten we de avond, en het samen op varen, af bij de lokale chinees. Ze gaan morgen richting de Kaapverden evenals vier andere Nederlandse boten. Op de valreep nog even langs de Tyche gelopen om ze een goede reis te wensen en de laatste musical film Mamma Mia op te halen en voor we er erg in hebben is het weer laat…..

 

 

13-11-2008 Een boek in de kuip

De zon schijnt vanmorgen volop en voor het eerst sinds de oversteek naar Graciosia (eind september) lees ik weer eens een boek, in mijn bikini in de kuip. Bert is binnen bezig met de laptop. In de middag nemen zowel de wind als de wolken toe en wordt het frisser. We lopen naar boven, naar een prachtig oud hotel. Het doet koloniaal aan, met een mooi binnenterras en een tuin vol planten en bloemen. Het uitzicht op Tenerife is geweldig. Op de voorzijde van de Pilot van de Atlantische eilanden staat een foto van de Teide op Tenerife, genomen vanaf La Gomera. Deze is genomen vanaf dit hotel. We kijken ook van boven af op onze haven.

Het is nu te bewolkt, maar naar deze plek lopen we zeker nog terug. ’s-Avond borrelen we bij de Kaat.

 

    

11-12-2008 San Sebastian verkennen

Het is weer heerlijk weer en vanmorgen trekken we San Sebastian in, het dorpje waar we nu liggen. Het verschil met de overige eilanden is enorm. Er staan hier mooie gekleurde huisjes, je hoort overal vooral Spaans in plaats van Duits en Engels en sfeer doet ons zelfs een beetje Cubaans aan. Bij de Tourist Information moeten we ieder woord uit de vriendelijke medewerkster trekken, maar al vragende komen er steeds meer boekjes, kaarten en een bustabel boven water. We krijgen nog bezoek van Henk en Angela en de Belgische Anneke en Dirk. In de avond verkassen we naar een box (we lagen alleen aan een achterpontoon vast en tussen twee boten, aan het begin van de haven en dat schommelde nogal). Ondertussen hebben we een wereldplek.

 

 


11-11-2008 Weerzien met de Eendracht  (naar San Sebastian op La Gomera, 29 nm)

Sinds zaterdag giert de wind niet meer door onze haven en dat geeft hoop voor de tocht naar La Gomera. Ook hier hoorde we “horror”verhalen over de acceleratiezone. Maar blijkbaar zijn ze (tijdelijk) gedoofd. Het zuidwestkant van Tenerife staat bekend om zijn weinige wind, maar voor het eerst sinds we op de Canarische eilanden zijn moeten we zelfs bijna de hele weg de motor bij hebben. Het is een beetje bewolkt, maar aangenaam warm. We zeilen nog steeds in korte broek en T-shirt en dat voelt heel bijzonder in november.  Onderweg “stoppen” we tweemaal om grienden te bewonderen. Helaas kennen ze niet het enthousiasme van dolfijnen. In de tijd dat wij heen varen vaart de Ferry vier keer heen en terug. In de haven van San Sebastian zien we de Nederlandse Eendracht liggen. Toen we uit Vlissingen vertrokken lagen ook zij voor de sluis. In San Sebastian lijkt het wel een Nederlandse kolonie. We liggen direct naast de Kaat, maar er liggen nog zeker 8 Nederlandse boten. Voor de rest zien we bijna alle vlaggen uit Europa. Het is zeer levendig en gezellig in de haven en iedereen is superenthousiast over het eiland. Zelfs niet wandelaars, hebben hier gewandeld. In de avond hebben we “oppasdienst” voor de Kaat en Bert ontpopt zich als een tranendroger bij uitstek.

 

 

 


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links