Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)

22,23 en 24 -10-2008 Rusten en klussen

De dagen met de auto waren we van 9.30 uur tot 20.30 uur steeds op pad. Voor ons als vertrekkers zijn dat “lange dagen”. Bij Henk en Angela zagen we het boek 400 Maandagen. Hierin lazen we ook over “Cruiseheimer”. De verschijnselen van “Cruiseheimer” zijn onder andere dat je brein nog maar op zo’n 10 procent functioneert en dat je minimaal 10 uur slaap per dag nodig hebt. Allemaal heel herkenbaar. Het tempo en de efficiëntie wordt allemaal wat minder als je zo lang onderweg bent. En de factor sociaal gooit nog weleens de plannen in de war. En ja we leven nu in Spanje, dus dan doen we het gewoon maňana.

Aan de andere kant; we zijn altijd bezig. Het laatste boek wat we gelezen hebben allebei op de oversteek naar Graciosia nu meer dan een maand geleden. Ook doen we toch veel indrukken op. Gemiddeld ben je iedere 4 dagen in een compleet andere omgeving. Bert heeft deze dagen druk geklust. Ik heb gesopt, gewassen en de site eindelijk bij kunnen werken. We liepen nogal achter, dus een paar uur is zo weer om. Ook het wassen ging weer niet zonder slag of stoot.  Door onze nieuwe aanlegplaats, eerste de boot naar de kant trekken met de treklijn. Muntje gehaald, was met de fiets naar de wasmachine. Na een half uurtje op de fiets terug. Staat de hele wasmachine nog vol water. Blijkt als ze de airco in het kantoor hoog zetten, de stop eruit te vliegen. Dus weer terug op de fiets en na een half uurtje weer terug. Boot waar naar de kant trekken. Met enige kunst en vliegwerk op de boot zien te komen. Was zo vastknijperen dat het niet weg waait. De dagen vliegen weer om.

  

 

 

21-10-2008 Een nieuwe aanlegsituatie en een auto vol boodschappen

Na een bezoek aan de havenmeester (onze plaats is ietwat problematisch) verkassen we eerst naar de overkant van de haven. Voor het eerst liggen we met een mooring aan de voorzijde en met lange lijnen aan de kade achter. UItzicht vanaf haven op de steegjes bij Puorto Mogan. Het wordt ook wel klein Venetie genoemd.Onze vorige plaats, had nog een drijvende steiger achter. De chef van de aanleghelpers komt aan boord en Henk en Angela helpen ons aan de kant. Door het tijverschil lig je dus soms dichtbij de kade en soms veraf. Als je naar de kant wil, trek je de boot met een andere lijn met een vertraging richting een trap. Een grote stap is nodig om de kadetrap te bereiken. Deze lijn maak je weer, los zodat de boot zeker weer een meter van de kade ligt. Niet echt praktisch, maar we krijgen er wel een mooi uitzicht op de bergen voor terug. We stappen snel in de auto voor de weekmarkt van Arguineguin; een visserplaats een kilometer of 5 bij ons vandaan. Dit blijkt wel heel druk en heel toeristisch. Henk en Angela willen al shoppen voor de oversteek en zo komen we daarna bij de Hyperdino in Puerto Mogan en rijden volgeladen met blikken en ander houdbaar voedsel weer terug. We passen nog net in de auto. Ik zit zelf met mijn voeten op de blikken en Bert als chauffeur met een klein ankertje voor Avontuurtje voor zijn stoel. Ook de vering van de auto heeft het zwaar. De auto is goed benut deze drie dagen en heeft ons overal gebracht.

 

20-10-2008 Naar Las Palmas

Gisteren hebben we veel van het midden en westen van het eiland gezien. Nu gaan we naar het oosten. Hier ligt een rijksweg en dat rijdt vijfmaal sneller. We slaan af bij Aguïmes en zijn verrast door het prachtige stadje met pastelkleurige huizen en aardige mensen (en een terras uit uitstekende koffie). Via een steile deels langs de krater slingerende weg komen we bij Caldera de Bandama. Het boekje heeft het over duizelingwekkende uitzichten, maar dat vinden we toch wat overdreven. Wel kunnen we Las Palmas en de haven goed zien liggen. Onze magen rammelen en in het oude deel van Las Palmas, Vegueta, komen we terecht in de kantine van de plaatselijke voetbalclub: Real San Jose. Er zitten alleen oudere mannen, maar we kunnen binnenkomen. We zijn de enige toeristen en aan hun reactie te merken, gebeurt dit ook niet vaak. De barman blijkt uit Argentinië te komen en glundert als wij een groot aantal plaatsen in Argentinië kennen. Hij verwent ons met heerlijke tapas en een typisch Argentijns toetje; dulce de leche. Tonnetje rond komen we weer naar buiten. Bij een poging de jachthaven te bereiken, lopen we onze maaltijd er weer aardig af. Eerst rijden we vier rondjes omdat alles eenrichtingverkeer is en daarna komen een weg en hek niet over. Na een half uur lopen zijn we eindelijk bij de haven. Hier kopen we jerrycans en Henk en Angela zonnepanelen. In de Sailorsbar zien we de Belgische Dirk en Anneke. Ook zijn waren betrokken bij de reddingsactie in Funchal. De wereld blijkt weer klein, want zij kennen Henk en Angela uit Portugal. Zij zijn samen overgestoken naar Porto Santo. Weer genoeg om over te praten dus. Met de auto volgeladen rijden we in het donker terug naar de haven, waar we de door Angela gekochte kant en klare “oversteek”  maaltijd testen. Het testoordeel is unaniem: prima.

 

 

 

19-10-2008 Sightseeing Gran Canaria in rap tempo

Nu we een auto gehuurd hebben, willen we veel zien. Het van Sinterklaas gekregen boekje van Gran Canaria is onze gids. Na dagen van blauwe luchten, blijkt dit nu niet bij het programma te horen. Angela noemt het heiig en Henk schijnt altijd regen aan te trekken, maar wij vinden het zwaar bewolkt. Jammer van de uitzichten en de lichtval, maar de rit door de bergen is prachtig. Weer totaal anders dan de twee vorige eilanden. Het is veel groener, maar ook diepe ravijnen en kloven. Overal begroeiing en palmbomen. Sommige delen lijken wat op Zuid Afrika. Erg hangt zelf een “tafelkleedje” boven de berg. We slingeren naar boven naar de Roque Nublo (rots van de wolken) op 1803 meter hoogte. De berg heeft deze naam niet voor niets gekregen en ook bij ons hangen er dikke wolken om heen.

De bergen zijn groen begroeid met dennenwoud. Het is zondag en we zien honderden “Canaries” picknicken op deze hoogte met dikke jassen, shawls en mutsen. Via het Cruz de Tejada (hoogste pas van het eiland) rijden we naar Antenara. Dit dorp kijkt op diepe ravijnen is vooral bekend om zijn huizen in de rotsen. We vallen net in de locale zangmiddag van de oudere dorpsbewoners. Vooral de mannen zingen prachtig. Ze spelen ook verschillende instrumenten, waar de twee schelpen toch wel het meest bijzondere is. Het is erg wel koud. Als we even naar een kerk in een grot gelopen zijn, gaat zelfs de kachel aan in de auto! De auto is niet echt van het type: “alles werkt nog soepel, niets rammelt en is goed onderhouden”. Zo werkt de blower van de airco en kachel het beste als we achteruit rijden. Via een hele smalle weg met borden, “gevaarlijke weg” komen we weer aan de kust.  Het landschap langs deze weg is weer heel anders. Donkere steile en ruige bergen, veel kloven en een stuwmeer. De weg wordt gelukkig weer beter en via een bekend plaatjes Mogan komen we een ander haventje Puerto Mogan. Dit is compleet anders dan waar wij liggen. Veel restaurantjes en toeristen. Wij rijden naar Playa de Inglés waar we voor € 6,95 zoveel Chinees kunnen eten als we opkunnen. We duiken moe ons mandje aan boord weer in.

 

18-10-2008 Op verkenning

We hebben al dagen de site niet bij kunnen werken en willen dit graag doen. Maar in Maspalomas konden we niets vinden en Playa de Inglés is 40 minuten fietsen. De haven heeft Wifi, maar onze antenne is te zwak (of hun wifi te zwak). Henk en Angela brengen uitkomst met hun antenne en Bert gaat meteen aan de slag. Helaas met wisselend succes. Bovendien blijkt de site half verminkt. Na 3 uur tobben is nog niet alles gelukt. We gaan de internetstress er maar uit proberen te fietsen naar Playa de Inglés. Langs de zandduinen en Maspalomas komen we in dit drukke toeristenoord. We gaan op zoek naar een huurauto om samen met Henk en Angela het eiland te verkennen. Onze “vaste leverancier” Cicar is op zaterdagmiddag gesloten en na wat vergelijkend onderzoek kunnen Henk en Angela met een Seat Ibiza naar de haven aan het eind van de middag. Wij fietsen langs de drukke boulevard, die gelukkig overgaat in een mooi fietspad (goed asfalt, daar houden we van) met het zachte licht van de zwakker schijnende zon op de zandduinen. Met het zweet op ons hoofd komen we weer terug in de haven. In de snelweg tussen Maspalomas en onze haven zitten drie behoorlijke klimmen. Terwijl wij het zweet wegspoelen zorgt Angela voor een heerlijke Indonesische maaltijd en Henk voor een uitermate gezond toetje.

 

17-10-2008 Weerzien met Mi Dushi

Een echte douche is na bijna twee weken weer heerlijk! Vanmorgen slapen we weer eens uit en Diederik en Christien komen de foto’s die wij gemaakt hebben ophalen. Als we nog zitten de kletsen komt de Mi Dushi aan. We hebben al maanden contact met Henk en Angela via mail en SSB en hebben ze drie dagen in La Coruna gezien. Nu kunnen we eindelijk weer eens persoonlijk bij kletsen. In de middag maken we de teksten en foto’s voor de site gereed en proberen in de haven te internetten (met wisselend resultaat). Henk en Angela helpen vanavond om de bonito op te eten die Bert gisteren heeft gevangen.

 

 

16-10-2008 Gewekt door de zandauto’s (naar Pasito Blanco 15 Nm)

Gisterenavond is besloten, dat de eerste die de zandauto zou horen, de rest wakker maakt. Tijd om te vluchten. Om 7.30 horen we de eerste geluiden. Bert haalt meteen de lijnen van de kant en een kwartier later maken we los van de Rythm of Life. In de havenkom spoelen we het ergste vuil van de nacht van de boot af en vertrekken richting Pasito Blanco aan de zuidkant van Gran Canaria. Nu varen we met de golven mee en het waait aanzienlijk minder hard. Toch lopen we alleen op de fok zo’n 6 mijl per uur. Het vaart heerlijk relaxed. Bert vangt weer een mooie bonito. Hij werkt nu met  een nieuwe techniek. De vis gaat in een zak voordat hij een klap met de lier krijgt. Dat zorgt voor minder bloed op het teak in de kuip.

De zon kleurt de prachtige zandduinen van Maspalomas goedgeel en de aanblik van Playa des Inglés valt ons mee. We hadden er vreselijke (massatoeristische) visioenen van. Eenmaal rond de vuurtoren van Maspalomas valt de wind weg. Maar dan is het nog maar 1,5 mijl naar de haven.

 

In de haven duurt het weer bijna een uur voordat alle papieren ingevuld zijn en we een box krijgen. Het is harstikke druk in de haven. Telefonisch is me verteld, dat we hooguit één nachtje mogen blijven. Er wordt gebeld met de eigenaar van “onze box”  en deze blijkt wel een weekje weg te blijven. Ik krijg meteen nog even Spaanse les, als de havenmedewerker blaast en ik vraag; “caliente?”. Dit moest ik niet zo zeggen, geeft hij aan. Blijkbaar heb ik hem gevraagd: “ben je heet”. Hij moet een beetje lachen om mijn Spaans, maar we krijgen wel een prima plek. Voor het eerst met de kont naar de wal en met twee lijnen aan een soort mooring voor. Bert ligt tussen “zijn maten”. Er wordt hier heel veel gevist en we tellen op de boot van onze buurman, maar liefst 16 standaards om een hengel in zetten.

 

We besteden de hele middag aan het schoon maken van de boot. Overal zit zand, tot in alle blokken en lijnen toe. In de avond fietsen via een soort onverlichte snelweg naar Maspalomas toe. Er staan hier wel erg veel hotels en ontzettende grote, maar het is redelijk mooi gebouwd.  Toch eten we liever aan boord van ons bootje, dan in zo’n grote eetzaal. Onze haven ligt in een bewaakte villawijk en het is superrustig. We moeten door de slagbomen heen slalommen tot vermaak van de bewakers.

 

15-10-2008 Aventyr in Volvo Ocean Race en een zandstorm (naar Bahia Arinaga 58 Nm)

Vanmorgen om 5.45 varen er drie toplichtjes uit de haven. Alledrie van Nederlandse boten. We gaan samen met de Rythm of Life (uit Dordrecht) en de Lady of de Lowlands (Colijnsplaat) naar Gran Canaria. We willen zeker niet in het donker aan komen en varen richting een nieuwe breakwater bij Arinaga om te ankeren aan de oost zijde van het eiland. De weersverwachting is 16 kts wind (4bft) en een golfhoogte van 1,50 mtr. De ideale zeilomstandigheden zou je denken. We weten dat er rondom de eilanden acceleratiezones zijn, waar het harder waait en de golven dus ook hoger zijn, maar we komen terecht in een enorme klotsbak. De golven zijn de hele tocht erg vervelend en regelmatig spetteren ze over de kuip. Ook de wind is bijna continu harder.  We beginnen met één rif maar twee uur later zit er toch een tweede rif in en wordt de fok ingerold. We lopen nog steeds 6 tot 8 mijl per uur. Voor het “echte werk” in de beruchte zone gaat ook het grootzeil er af. Het waait hier inderdaad tot soms 30 kts (windkracht 7) en de golven nemen ook nog toe.  Er zijn boten die dit blijkbaar opzoeken, want we zien de Ericson boot uit de Volvo Ocean Race uiteraard onder vol tuig met Code zero. We plotten hem op de rader met een snelheid van 29-35 mijl per uur. Hij vaart bewust de zone met harde wind in. Eerst dachten we nog dat we voor hem moesten uitwijken maar hij spoot echt langs ons heen. We horen later dat er ook 2 Volvo Ocean boten achter ons langs zijn gegaan. Aangekomen bij onze ankerplek is het inderdaad een enorme nieuwe breakwater. Alleen het waait nog steeds loeihard. De Lady mag naast een werkvaartuig liggen en de rest gaat langszij. Helaas zijn ze net met zandwerkzaamheden bezig en dit in combinatie van de harde wind zorgt er voor dat we binnen een half uur een complete zandbak in de kuip hebben. We laten alle ramen en luiken dicht en zitten met 30 graden binnen te stikken van de hitte (wat een verjaardag voor Bert!).  In de avond zijn de “zandmannen” weg en wordt het buiten weer leefbaar. De vegers zorgen er voor dat het ergste zand weer weg is en tientallen putsemmers met water zorgen voor de rest. Ik maak tompouces en samen met de twee andere boten vieren we Bert’s verjaardag.

 

 

14-10-2008 Sails and Repairs on board

Bert gaat vandaag verder met de LED lampjes, het lukte gisteren niet om de klus in een keer af te maken. Daarom zijn we vroeg op om te kunnen klussen. Het lukt mij eindelijk om de papieren bij de havenmeester te laten faxen. De rekening valt een beetje tegen (€ 25,- voor 3 dagen). Later blijkt de Rythm (13 mtr) minder te betalen. Als we dit navragen blijkt het verkeerde tarief berekend. Wij liggen aan een pontoon zonder water e.d. De havenmeester dacht in de Marina. We krijgen weer € 10,- terug. Dat maakt dat Fuerteventura voor ons als één van de goedkoopste bestemmingen. Geen luxe marina’s maar wel gezellige haventjes in niet al te toeristische dorpen en ontmoetingen met heel veel leuke mensen. We shoppen in de Spaanse Makro, waar we na het vriendelijk te vragen, zonder pasje, de wagen vol mochten laden (helaas moesten we wel betalen). Ons fietsen zakken bijna door de assen, zo vol zijn we beladen. Later pakken we de fiets om naar de vuurtoren en het strand te gaan. Na te hebben gezwommen in de zee wilden we daar meteen lekker douchen, maar helaas de douche werkt niet. Dat wordt toch maar weer onder onze “onkruidverdelger”.

 

In de “Makro” ontmoeten we ook weer de Engelse James en Freya. We kennen hun vanuit Funchal en zij zijn zeilmakers. Tijdens de oversteek naar Porto Santo is ons zeil iets gescheurd en ook de huik zitten gaatjes in. Terwijl zij de reparaties uitvoeren, zorg ik voor een Spaanse maaltijd met albondigas (Spaanse gehaktballetjes), Spaanse paprikaatjes, sla, zelfgemaakte kruidenboter en stokbrood. Ze blijven gezellig eten. Het blijft leuk de ervaringen van andere te horen. Zo hebben zij een half jaar op Menorca gewoond. We maken het niet laat want morgen willen we vroeg weg. Alle luiken gaan dicht vanavond want er is een muis op de steiger gesignaleerd.

 

 

13-10-2008 Een hele dag havenformaliteiten

Ik was in het boek Mango’s aan boord begonnen, toen we nog met de Laaxum samen waren. Zij waren heel enthousiast (het staat ook vol heerlijke recepten). Helaas gingen ze sneller weg dan verwacht, dus uitlezen lukte niet. De Shanty biedt uitkomst. Nu heb ik geen risico genomen en het direct uitgelezen. Grappig om te lezen, dat het visvirus in dit boek ook heeft toegeslagen. Bij ons is dit toch wel het dagelijkse onderwerp van de steiger. Vanmorgen rijd ik op mijn aluminium ros naar de havenmeester. We mogen één dag blijven, en anders moeten alle papieren gefaxed worden naar Las Palmas. Aangezien we meerdere dagen willen blijven, betekent dit dat hij kopieën moet hebben om te kunnen faxen. Hij kan geen kopie maken (ook al staat het kopieerapparaat naast hem op het bureau, maar het tankstation op 100 meter afstand wel. Dus op naar het tankstation. Helaas kopieerapparaat kapot. Het dorp is een pittige berg verder. Ik haal meteen de laptop op en fiets richting Morro Jable. De klim is te steil om te fietsen. Bij een video/internetcafé onder in het dorp, lukt het me van alle papieren kopieën te maken, maar niet van de paspoorten. Dit kan wel bij het postkantoor. Je raadt het al; dit was weer boven in het dorp. Dus weer klimmen. Het is warm vandaag, een graad of 30. Met het zweet op mijn rug na een paar omzwervingen (en klimmen) vanwege de vele eenrichtings- en doodlopende straten sta ik pas anderhalf uur later weer bij de havenmeester. De vogel is gevlogen. Ik fiets nog vijf keer terug en geef daarna de moed op. Morgen weer een dag. Bert is in de kajuit LED verlichting aan het maken en druk bezig in de hele boot. LED verlichting kost minder stroom. Het is nu echt bloedheet buiten. Terwijl Bert verder klust pak ik de snorkel en zwemvliezen. Op 5 minuten lopen ligt een klein strandje met rotsen. Helaas staat er veel stroming en wat deining. In m’n eentje voelt dit toch niet prettig. Ik snorkel dus maar verder in de haven. We zien hier veel en verschillende vissen zwemmen, en er moeten ook grote roggen zitten. Als ik in mijn charmante shorty wetsuit (kort duikpakje) aan kom lopen, legt net ook weer de Rythm of Life aan. Niet veel later zitten we allemaal in de kuip van de Shanty. Na dagen van harde wind of de wind uit de verkeerde hoek begint iedereen weer te varen. Het wordt druk in de haven. We zien bekende Engelsen uit Madeira weer (was ook bij de reddingsactie). En of de duvel er mee speelt; als we rond half 10 buiten zitten, drijft er weer een bijbootje stuurloos en onbemand langs. Bert duikt er meteen in, om na 5 minuten een Spanjaard weer gelukkig te kunnen maken.

 

 

 

 

12-10-2008 Tweede poging geslaagd (naar Morro Jable 26 nm)

Aad en Lia staat vanmorgen weer paraat. Dit keer met wat kleinere lunchpakketten dan gisteren, want ze bleken in het hotel het verkeerde meegegeven te hebben (voor 4 personen in plaats voor 2). We hebben er in ieder geval lekker van gesmuld. De verwachting is nu windkracht “motor”.  Maar al gokkend op een paar knopen meer en hopend dat de meest positieve site qua richting gelijk krijgt varen we iets over 11.00 uur de haven uit. Vandaag is een drukke SSB dag. Er staan maar liefst 4 sked’s gepland. Eerst met Dennis (Bodyguard), daarna met Angela (Mi Dushi) en later met de achterblijvers in Gran Tarajal. Terwijl ik toch nog heerlijk zeil met Aad en Lia (wel kruisen, maar genoeg wind om de lekker te kunnen varen) kletst Bert bijna 2 uur aan de SSB. Als hij weer naar buiten komt draait de wind en is de vuurtoren van Morro Jable bezeild. Met 6 kts wind, lopen we toch nu bijna 6 mijl per uur. We hebben ons vaak afgevraagd of onze lichte boot, nu de juiste vertrekkersboot is. Bij veel wind en onstuimig weer, heb je graag meer comfort en gewicht, maar het voordeel is wel dat we bij weinig wind (en dus ook weinig golven) nog lekker kunnen zeilen. Aad en Lia zien hun hotel eens vanaf de andere kant. Aad heeft ons via de site nauwkeurig gevolgd en is dan ook vol verwachting als de vislijnen achter de boot gaan. Helaas zondag wordt geen visdag. We hebben alleen maar last van Bert’s nieuwe aanwinst, een zware ronde schijf omwikkelt met vislijn (in het boek Mango’s aan boord, noemen ze dit een Cubaanse molen), die over de lier geschoven is. Iedere keer als we overstag gaan moeten we z’n molen eraf halen.

In de haven zien we weer oude bekenden liggen; de Shanty uit Drimmelen. We hebben de Shanty voor het laatst gezien in Nazeré in Portugal. Als we Aad en Lia naar de bus hebben gebracht, heerlijke patatten in het (toeristische) dorp hebben gegeten, de zon hebben onder zien gaan bij het werkelijke prachtige strand vanaf een boulevard vol met bougainvilles, kletsen we nog tot na middernacht bij met Ton, Tilly en Koen van de Shanty.

 

 

 

11-10-2008 Met Nederlandse gasten even de neus buiten de haven en weer terug (poging naar Morro Jable)

Ons Nederlandse bezoek, Aad en Lia Monster zijn er vroeger dan verwacht. Iets over 9 uur staan ze op de steiger, compleet met enorme lunchpakketten. Aad en Lia zijn ook zeilers en een dagje zeilen op de Canaries is zeer aanlokkelijk. De voorspelling is noordwest draaiend naar zuidwest 4 bft (sommige sites 5 bft). Dit betekent hoog aan de wind en een stukje kruisen (voor de meeste vertrekkers geen favoriete bezigheid – meestal betekent een dagje wachten weer een bezeilde koers). Op een afstand van net geen 20 mijl is dit wel te doen. Eenmaal buiten trekt de wind regelmatig naar dik boven de 20 kts (5/6 bft) en met tweemaal een rif en een gereefde Genua zeilen we nog steeds het gangboord onder water. Ook is de wind al zuidwest dus echt pal tegen. Het is weer stampen en nat zeilen. We moeten nog de acceleratiezone in (10 tot 15 kts wind extra) en ook voor de haven bij Morro Jable wordt gewaarschuwd in de Pilot voor zware valwinden. Na een uurtje vinden we het welletjes en zeilen halve wind met 7 tot 8 mijl per uur terug naar de haven. Hier blijft de wind aanvallen tot halverwege de middag, en komt er ook wat swell in de haven. We eten met z’n vieren de lunchpakketten van Aad en Lia op en pakken een terrasje aan “de boulevard”. We zien weer oude bekenden de haven binnen komen. De Engelse Sal Darago (van de reddingsactie in Funchal) vaart naar binnen en direct weer naar buiten. Hij zocht een ankerplek, maar de haven is veranderd en voorzien van extra steigers. Ik roep ze op via de marifoon en vertel dat de havenmeester op vakantie is (we weten dat ze uit budgettechnische reden, bijna nooit in een haven liggen). Ze keren om, en pakken de gelegenheid aan om de hele was te doen, de boot te schrobben (schattig gezicht allebei met huishoudhandschoenen) de tanks te vullen en de accu’s op te laden. Even later komt ook de Lady of de Lowlands (boot uit Colijnsplaat/ Wolphaartsdijk) aan. Daarna volgt de grote usb-memorystick ruil. Iedere boot heeft wel een bestand/ programma wat een ander weer wil hebben. Het is weer gezellig in de haven en morgen doen we een nieuwe poging.

 

 

10-10-2008 Rustdag wordt een klusdag.

Na de drukke dag van gisteren, wilden we een “rustdag”. En een flinke swell buiten in combinatie met het gratis liggen zorgt voor de verleiding om nog een dagje te blijven liggen. Bert is de middag bezig om het nieuwe slot in het luik te maken. Het oude slot moet eruit geboord worden en dat valt nog niet mee. Het slot reist al mee vanaf Nederland, maar er was nog “geen tijd” voor geweest.

Ik doe de boodschappen (heen en weer toch een half uur lopen) en de was. Dit laatste is nog een heikel karwei, omdat het zo hard waait, dat iedereen keer de was er inclusief knijpers vandoor wil gaan of binnen 5 minuten als een wokkel om de lijn heen draait. Er was weer een duikactie van Bert nodig om een handdoek te redden. Ook ons dagelijkse logboek en het uitzoeken van de foto’s kost de nodige tijd, zeker als je er gisteren veel te veel hebt gemaakt (maar alles was ook zo mooi). Ik ben ook bezig met een overzicht van onze ervaringen (o.a. over route, diesel, gas, havengelden, papieren, apparatuur). Dit willen we binnenkort op de site vermelden. Zo wordt een rustdag toch weer een klusdag.

 

 

09-10-2008 Naar de top op zoek naar het pad

Het lijkt net werken. De wekker gaat voor de tweede keer deze week om 7.15 uur. Het is nog donker buiten. We willen wandelen en om niet van de bergen te smelten, besluiten we om 8.30 uur te vertrekken. Een half uurtje later staan we bij het (verkeerde) begin van het wandelpad in Toto. Na een kwartiertje stijgen, zien we het echte pad aan de overkant liggen. We klauteren over stenen, langs kleine en gemene doornstruiken, Agaves, aloë vera planten, palmbomen en honderden cactussen met sappige vruchten. Het uitzicht op de rode rotsen, stenen en witte dorpjes is magnifiek. Het weer is wisselend, bewolkt, veel wind, soms miezerig en even later weer de zon. We lopen zelfs met een fleecejasje aan.  Als we een droge rivierbedding oversteken, stroomt er opeens bloed over het gezicht van Christien. Waarschijnlijk een tak. Bert brengt meteen zijn EHBO cursus in praktijk. Kijkt “naar gevaar”, zodat er niet meer “gewonden vallen”. 112 hoeven en kunnen we niet bellen, want we hebben hier geen telefoonbereik. We hebben eindelijk het advies van Miranda opgevolgd en standaard zit er een EHBO kit in de rugzak. Bert “verzorgt” de hoofdwond van Christien en even later stappen we weer verder. We lopen aanzienlijk langer dan gepland maar we voorkomen de hongerklop door het eten van verse cactusvruchten (tip: altijd een mes en twee plastic zakjes meenemen). Na 3 uur struinen, lopen we eindelijk op het bedoelde pad. Dit kronkelt naar een berghutje op een bergkam. Hier kijken we uit op het gebergte achter en voor ons. Helaas waaien we hier bijna de berg af. We zien hoog berggeiten, die zich aanzienlijk soepeler verplaatsen dan wij. Het pad kronkelt langs groene stuikjes naar beneden en dit loopt behoorlijk sneller dan onze alternatieve route. Na 4 uur lopen zijn we bij de kerk en het eigenlijke begin van de wandeling. Diederick offert zich op, om dwars door akkers naar onze auto te lopen. We nemen een kop koffie in Pájara en rijden via een indrukwekkende bergweg naar Betancuria. Het landschap lijkt op Marokko of Tunesië. Rode bergen, omringt met palmoases en hele velden vol cactussen. Via een onverharde zandweg, vol met geiten bereiken we een stuwmeer.  Volgens de kaart loopt de weg door, maar de praktijk is anders. We draaien om en omgeven door een stofwolk rijden we weer langs de kudde geiten en blaffende honden.  Via het plaatsje Antigua komen we weer terug in Gran Tarajal na een heerlijke en actieve dag.

  

 

08-10-2008 Plannen en visequipment

Vandaag was een “mak daggie”. Plaatsje verkend, info bij de VVV gehaald en boodschappen gedaan. Bert heeft zijn visequipment weer aangepast.

Met Christien van de Rythm of Life ben ik met de bus naar het naburige dorp een huurauto op wezen halen. Het was nogal zoeken en meerdere malen vragen. De auto’s zagen we snel buiten staan, maar het kantoor bleek een bureau achter een in ijssalon te zijn. Ja, en dat verwacht je niet. Het is erg warm vandaag. In de zon kunnen we niet zitten (maar we klagen natuurlijk absoluut niet).

 

 

07-10-2008 Reüni in Gran Tarajal ( 40 nm)

Eerder dan verwacht zien we de Laaxum en de Rythm of Life weer terug in Gran Tarajal. Vanmorgen zijn we vertrokken uit Corralejo. Als we wegvaren schijnt het licht zacht op de kleurige huisjes en zien we dat er een enorme krater achter het dorp ligt. De windverwachting is 15 tot 20 kts, met een verwachte golfhoogte van 1,70 en dat is uitstekend om te zeilen. Ik zeg vanmorgen nog tegen Bert dat de swell hier toch aanzienlijk lager en minder vervelend is dan in Portugal. Ik had beter mijn mond kunnen houden. Dat de golven in de nauwe straat tussen Corralejo en Isla de Lobos vervelend kunnen zijn hebben we zaterdag al ervaren (voor het eerst kwamen er weer bakken water over het dek), maar helaas blijven de golven vandaag vervelend. Ze zijn niet hoog, maar overal zien we witte kopjes. Ik vind het schudgolven. Zo vaar je een tijdje redelijk rustig en dan wordt Äventyr weer bruut heen en weer geschud. We starten met het grootzeil en de Genua en dat loopt prima, met meer dan 6 mijl per uur. De wind trekt aan en er komen donkere wolken. De Canarische eilanden zijn berucht om de windversnellers bij het land en we komen dichter bij hoge bergen. Voor de zekerheid gaat het grootzeil eraf (voor de wind varen we vaak alleen op de Genua of gennaker). Tegen de wind stampt het behoorlijk en mijn kuiten en schoenen zijn wat soppig als de klus geklaard is (ik sta meestal bij de mast en Bert achterop om het zeil te strijken). De zee blijft onrustig en sturen kost de nodige energie. Ik zeg tegen Bert, dat ik geen tijd heb om zijn vistuig in de gaten te houden. Als hij achterom kijkt schikt hij zich het apezuur. Oef, je kan wel eens een lijn uitgooien maar de vin en staart die we nu hard zien spartelen, zien er wel erg groot uit! We schatten een vis van zeker 1 meter. Bert is een beetje overdonderd en kijkt mij aan met een blik van “hoe gaan we dit nu binnenhalen”.

 

Gelukkig lost het probleem zich vanzelf op. De vis wrikt zich los. Helaas zakt de wind in en varen we wat te kalm verder op alleen de Genua. Net voor Gran Tarajal blijkt dit weer een prima zeilvoering. Bij een hoge klif neemt de wind toe tot 20 tot 23 kts (6 bft) en we speren alleen op de Genua 6,8 mijl per uur. De havenpieren van Gran Tarajal zijn gloednieuw, evenals de steigers. We hadden van andere zeilers al gehoord dat de havenmeester met vakantie is. Dit betekent geen douches, maar ook geen havengeld. We komen hier eigenlijk net te laat, want vorige week is hier een viswedstrijd geweest (volgens de krant één van de beste van Spanje) met een prijzengeld van € 72.000. De winnaar had een Blauwe Merlijn van 285 kg. We hebben denken, bij het zien van de foto zijn “kleine” broertje aan de haak gehad te hebben.

 

 

06-10-2008 Naar de zandduinen van Corralejo

Soms proberen we efficiënt te zijn. Bert haalt brood en ik ga naar de VVV. Zo kunnen we tijdens het ontbijt ons plan trekken. Met een stapel folders en een kop thee bekijken we de mogelijkheden op het eiland. We hadden gehoord van mooie zandduinen en laten die nou net hier om de hoek liggen.

De fietsen staan nog in het gangboord (zijkant van het dek) en gewapend met drinken, eten en badkleding, fietsen we naar het natuurpark. Fuerteventura is vooral bekend van zijn prachtige stranden (daar komen wij nu ook pas achter – hadden vooraf de eilanden niet echt goed bestudeerd). Eerst wilden we dit eiland overslaan maar zwemmen, snorkelen en duiken bij parelwitte stranden klinkt ons toch als muziek in de oren. Via een gigantisch strand, waar we ons met onze aluminium rossen door heen ploegen (ze beginnen steeds meer te kraken en te knarsen) komen we bij de zandduinen. Kilometers om ons heen niets dan zand en helaas een auto(snel)weg. Bij gebrek aan beter, fietsen we ook maar gewoon op deze weg.

Het is warm, bijna 30 graden. De fietswind zorgt voor de nodige verkoeling, maar het zweet staat op ons hoofd. Hierdoor verbranden we allebei behoorlijk (en dat na meer dan 3 maanden zon). Op de fiets zie je minder dan met de auto, maar je beleeft het wel intensiever. Bovendien vinden we het heerlijk om weer eens te fietsen. Na een korte break aan boord willen naar de noordwest kust fietsen. Maar voor de wind met de brandende zon is echt geen doen. We keren om naar het eerder ontdekte strand. Ook hier weer stenen hutjes (circa 50 cm hoog) om uit de wind te liggen. En door deze beschutting ligt ook iedereen in z’n blootje. Dat scheelt weer bikiniwas. Het water is lauw en het zweet verdwijnt snel in het zeewater. We liggen tot 18.30 uur aan het strand en fietsen via het internetcafé en de supermarkt weer terug.

 

 

 

 

 

 

05-10-2008 In Corralejo

We nemen vanmorgen afscheid van de Laaxum. Het is goed mogelijk dat we ze nu voorlopig niet meer zien. Bert gaat mijn fietsband plakken.  Als een boot met duikers bij onze steiger stopt mag hij zijn duikfles meegeven om te vullen. Dat scheelt weer wat gesjouw. Na dagen zonder internet moeten we nodig de site bijwerken en de emails bekijken. De fietsen komen uit de achterhut en we combineren het zoeken naar een wifispot met het ontdekken van het plaatsje. Het is wel erg toeristisch. Overal zijn restaurantjes en barretjes, maar het is levendig en gezellig en het weer is prima. Niet superzonnig maar wel warm. Internet of wifi lijkt niet zo gemakkelijk. We komen bij een hippe loungebar en Bert vindt dit wel een stek voor wifi. Het staat niet aangegeven, maar de serveerster knikt meteen enthousiast ja.  Helaas werkt het niet. Uitermate behulpzaam vertelt ze de plek waar het wel werkt; de citrusbar. Binnen 5 minuten staan we bij een trendy bar met limoengroene stoelen. Overal mensen met laptops, dus dat is een goed teken. Terwijl ik twee heerlijke bananen milkshakes (verser hebben we ze nog nooit gedronken) bestel, werkt Bert de site bij. Helaas is het meer werk dan de batterij stroom kan geven. Als we terugrijden zien we opeens een internetcafé, op nog geen 5 minuten van de haven. We gaan hier gewoon weer verder. Als we terugrijden is het al donker en frisser. Maar we kunnen nog gewoon buiten eten in de korte broek.

 

 

 

04-10-2008     Via Isla de Lobos naar Corralejo op Fuerteventura (12 nm)

Op Lanzarote vertelden ze dat ze bij Isla de Lobos gaan duiken. Het moet een mooie spot zijn. We verlaten de prachtige marina, nadat we eerst 2 nieuwe gasflessen met onze huurauto in Playa Blanca zijn wezen halen (achteraf blijken ze via de marina nog € 0,50 goedkoper te zijn). Met een beetje knobbelige zee (de golven komen vanaf de zijkant) varen we naar het eilandje. Bert probeert natuurlijk meteen het nieuwe visgerei en niet zonder succes. Er komt een prachtige bonito aan de haak van een kilo of 2. Hij was alleen niet voorbereid (geen emmer en doekje klaar). Dus houd ik de bonito met één hand vast, terwijl ik met de andere de boot rustig door de golven probeer te sturen. Maar hij smaakte weer heerlijk in de pasta.

De Laaxum ligt er al en Bert en Lars gaan samen duiken. Lars had aan een duikboot een mooie spot gevraagd, maar dat wilden ze hem niet vertellen. Toen hij het bootje zag liggen heeft hij via de radar de positie geplot. Met een handgps varen ze nu naar deze stek. Er zitten vele prachtige vissen.

Het ligt hier niet echt rustig. Binnen wordt ik gewoon misselijk, zo liggen we rollen. Er varen hier veel touristenboten en we hopen dat het later rustiger wordt. Ik vaar met Aukje en de kinderen naar het strandje, waar een Spanjaard ons een rondje met stenen wijst. Hij gaat verderop zitten en wij kunnen in een soort stenen hutje heerlijk uit de wind zitten. Helaas hangen er donkere wolken (is dit weer een voor ons bekende noordoosten kant van het eiland – dus veel wolken bij noordoostenwind) en het nodigt niet echt uit voor zwemmen in het kristalheldere azuurblauwe water. Je kan hier ook prachtig wandelen. We willen hier graag blijven liggen, maar het rolt zo dat we toch naar de haven van Corralejo varen.  Hier worden we bijna weer weggestuurd, maar Lars gooit zijn charme in de strijd bij de bewaakster en wij gaan bij hun langszij. We slapen hier heerlijk rustig.

 

 

 

03-10-2008 Met de auto naar alle hoogtepunten van Lanzarote

Het is vandaag stralend weer en na enig dubben besluiten we toch een auto te huren. Morgen willen we graag duiken en snorkelen bij een klein eilandje voor Fuertaventura, Isla de Lobos.

 

We liggen nu in het zuiden van Lanzarote en op geringe afstand zijn prachtige landschappen belooft de folder van de VVV. We worden zeker niet teleurgesteld. We starten bij de zoutpannen(Salinas de Janubio). Verschillende bassins met allemaal wisselende kleuren kijken ons vanaf de zeezijde aan. Op de achtergrond de eindelijk weer eens strakblauwe hemel. Via afgesleten rotsen in zee(Los Hervideros) en een ijsblauw meertje (Lago de Los Clicos) bereiken we het Parque Nacial Timanfaya.

Op Lanzarote staan meer dan 100 vulkanen en in de 18e eeuw zijn er vele uitgebarsten tijdens een onvoorstelbare aaneengesloten tijd van 6 jaar. In het hele park staan vulkanen en kapotte kraters. Het ligt compleet vol met lavabrokken en as. De kleurverscheidenheid is verbluffend; van donkerrood, paars, grijs, groenig. In het park rijdt je met een bus rond. Iedere paar minuten is het uitzicht weer anders. We schieten de ene foto na de andere (helaas mogen we niet uit de bus dus de foto’s spiegelen een beetje in de ruiten).

Bij het infocentrum zijn verschillende geisers en gaten in de grond. Deze grond is zo warm dat ze hooi kunnen laten verbranden en kip en vis kunnen roosteren. We scheuren daarna nog langs anders bijzonderheden die op onze wegenkaart staan aangegeven, zoals het museum van agricultuur, het monument voor de boeren. Daarna gebruiken we de auto voor het vervoeren van 9 vaten drinkwater en overige boodschappen. We eten weer eens buiten en zitten tot laat in de korte broek. Heerlijk!

 

 

 

02-10-2008 Naar Marina Rubicón (17 nm)

Ondanks dat de Pilot aangeeft dat de kwaliteit van de boeien in Arrecife nogal dubieus is, hebben er toch 3 dagen met behoorlijke wind (4 to 7 bft) prima gelegen. Onze watervoorraad is helaas helemaal op en door het bewolkte weer van de afgelopen 6 dagen lopen de accu’s ook niet echt over.

 

Na 10 dagen is een echte douche ook weer een heerlijk idee. Alles kunnen we 17 mijl verder vinden aan de zuidkust bij Marina Rubicón.  We vertrekken rond 08.00 uur en vier uur later liggen de landvasten weer vast en zijn we ingecheckt bij een Nederlandse uit Ridderkerk. De opgespaarde was ligt een half uur later in de wasmachine en Bert schrobt het dek en de kuip grondig. Aan het eind van de middag zijn we weer helemaal spik en span. Tijd voor het zwembad en een rondje door het havencomplex. Want het is echt een (nieuw) dorpje, met allerlei winkeltje, appartementen, verhuurbedrijven. Het contrast met Arrecife en Graciosa is enorm. We kunnen weer eens tot laat in de avond buiten zitten.

 

 

01-10-2008 Uit eten bij de Club Nauticó

Er liggen naast Arrecife nog 2 havens: Puerto Naos en Los Marmoles. Hier zijn ook grote scheepswinkels, waar we heen willen. Om weer niet zeiknat in Avontuurtje te worden, ben ik nu gewapend met een knalgele regencape. Bert roeit zichzelf en geelkapje naar de wal. Het is geen gezicht, maar wel effectief. Na verschillende stortbuien is de lucht nog steeds dreigend. We hebben zelfs een paraplu bij ons en een lange broek aan. Bij een grote viszaak vult Bert het visequipment aan. Ik leg uit dat we met een lijn achter de boot vissen en dat we nu Bonito’s vangen, maar graag naar het wat grotere werk willen (maar niet al te groot). Een half uur later staan we buiten met dik draad en allerlei kleurige pluizige octopusjes. Bij de Tourist Office halen we een plattegrond en informatieboekje van het eiland. Er zijn hier veel vulkanen en er moet een indrukwekkend natuurpark zijn. Dit willen we zeker gaan ontdekken. Iets verder ligt Club Nauticó, de jachtclub. Het is een behoorlijk complex met een groot wedstrijdzwembad, fitnessruimte en enorme bar met terras.

 

De bewaker wil ons eerst niet binnen laten. Als ik vertel dat we ook zeilers zijn en met onze boot in de baai liggen, vraagt hij of toestemming hebben van de president. Dat niet, maar we mogen wel blijven. Je blijkt er een driegangenmenu te hebben, inclusief drankje voor € 7,-. Dat kunnen we toch niet laten lopen (we gaan bijna nooit uit eten). Dus zitten we iets later met een biertje en een glaswijn, langs het zwembad met uitzicht op onze Äventyr. We lopen daarna nog terug naar Puerto Naos en kopen bij een vriendelijke man nog wat scheepsbenodigdheden. Hij geeft spontaan korting en daar houden wij van. We moeten ons nog haasten om op tijd te zijn voor de sked met Dennis via de SSB. We maken het luik open en zetten direct de SSB aan en horen meteen: “PA1BA dit is PA3DKT”. Meer dan een uur kletsen we elkaar weer bij. Buiten staat buurman Jeremy (van de gezamenlijke reddingsactie in Funchal) midden op zijn voordek met z’n laptop omhoog om een wifi signaal op te pakken. Het is werkelijk geen gezicht. We liggen hier zeer internationaal, met 1 Italiaan, 1 Zweed, 2 Engelsen, 2 Nederlanders en 3 Duitsers en een Franse boot.

 

 

 

30-09-2008 Dagje in Arrecife

Er wordt vandaag windkracht 5/6 verwacht, dus willen we hier een dagje blijven. We beginnen de dag met het sms-je van John en Ilse. Zij komen half november naar ons toe. Erg leuk. We kijken er naar uit. Na een laat ontbijt roeien we met Avontuurtje naar de kade. Over de breakwater lopen we naar de stad. Deze is gezelliger dan gedacht. Een aantal leuke tapasbarretjes en heel veel boekenwinkels. Helaas lukt het niet om een Engelstalige gids van de Canaries te kopen. Eindelijk kunnen we weer eens goed boodschappen doen. Op Graciosa had ik drie supermarkten nodig om 1 bloemkool, 2 paprika’s, 2 courgettes en champignons te bemachtigen. Hier is wel veel meer te koop. Ook weer eens heerlijk sla (het klinkt zo simpel). We werken de site bij en kunnen eindelijk bij ons emails die naar onze aventyropreis – emailadressen zijn verzonden. Excuses aan diegenen die ons een email hebben gestuurd, waar we nooit op geantwoord hebben. Eenmaal terug blijkt het nog een toer weer terug naar de boot te komen. Ten eerste ligt Remy (een Duitse plakker, die hier al een tijd moet liggen en een achteranker zo uit heeft uitgebracht, dat hij veel ruimte in beslag nam met zijn 7 meter grote bootje en steeds zijn bijboot zo op de trap legt, dat niemand er meer langs kan. Hij voelt zich blijkbaar alleen op deze wereld) zijn bootje weer in de weg en ten tweede staat er nu een behoorlijk wind. Het valt niet mee roeiend vooruit te komen en voorop wordt ik kletsnat van de opspattende golven. Bert gaat naar de Rythm of Life om de boegschroef te repareren/veranderen. Vanavond kijken we een DVD van Van Kooten en De Bie. Het is te koud om buiten te zitten.

 

 

29-09-2008 Een lekker tochtje naar Arrecife (25 nm)

Het anker gaat weer op. Met een lekkere noordwestenwind varen we de Estrecho del Rio uit. Meestal komt de wind hier uit het noordoosten en dat betekent alles tegen. Nu is deze straat lekker bezeild en het loopt heerlijk. Eenmaal uit de straat varen meer naar het zuid(westen) en dit betekent even “plat voor het laken” (pal voor de wind).

Niet onze favoriete koers. De wind varieert behoorlijk van noordwest tot noordoost en van 3 tot 18 kts. Even klokken we 8 kts op de teller. Bert in opperbeste stemming: “dit zijn de getallen die ik wil zien”.  Zo’n 2 mijl voor de haven dwarrelt de wind alle kant op en valt soms helemaal weg. We strijken het grootzeil en motoren de rest. De hele dag hebben de zeilen de zon weggenomen van de zonnepanelen en wat extra stroom kunnen we goed gebruiken.

We pakken een boei op in de haven van Arrecife. Later komt ook de Rythm of Life, waar de avond mee doorbrengen. En de wereld blijkt weer heel klein. Ook zij komen uit Dordrecht.

 

 

28-09-2008 Achttien kannetjes water halen

We gaan vandaag voor anker de baai Francesca en willen na een week graag onze watervoorraad bijvullen. Er is hier geen water op de steiger en normaal kan je op een ponton bij de havenmeester water tanken. Maar ja, die is dus met vakantie. Je hebt een speciale koppeling nodig om de slang aan te sluiten. Als we willen aanleggen op de enige nog lege plaats nabij het tappunt, worden we meteen weggestuurd door de bewaking. Dit is een privé plaats en de betreffende boot komt er al aan varen. We mogen geen 10 minuten liggen. Het is een boot voor het observeren van de visstand in dit natuurreservaat. Ik vraag vriendelijk of hij kan kan helpen met verkrijgen van water of in iedergeval een speciale kraan voor op het tappunt, maar ze zijn onverbiddelijk. Ze willen niet helpen en we mogen ook niet langszij. Bert is ontdaan, wat een onwil allemaal. Na wat gedraai en diverse andere hulpverzoeken, leggen we verderop aan een steiger aan en doen het maar op de manier die bijna iedereen hier volgt. Je loopt met lege flessen naar het douchegebouw, draait daar de douchekop van de slang en vult met die slang vervolgens je flessen. En dan begint het gesjouw naar de (bij)boot. Gelukkig hebben we op Madeira 9 flessen drinkwater ingeslagen (het water was daar niet meer te drinken) en hebben nu 6 lege flessen van 5 liter. We lopen uiteindelijk 3 keer samen heen en weer en vullen met een omgedraaide halve anderhalve liter fles de tank weer bij. De laatste vulsessie kan ik nog net eerder bij de douche zijn, dan twee Spanjaarden die willen douchen (ik zag ze lopen met handdoeken en doucheschuim) . Als Bert er aan komt met 4 lege flessen, doet hij net of hij ze niet begrijpt, als ze zeggen dat zij eerst waren. Ik leg uit dat niemand wil helpen en uiteindelijk moeten ze wel lachen en geven ons de tijd. Nee het is een relaxed dorp, maar de mensen zijn niet vriendelijk en behulpzaam. Bij de bakker moet je de bestelling direct en snel aangeven, anders zit je zakje dicht en ligt de kassabon klaar. Blijkbaar willen ze niets verkopen. Na de watersessie varen we uit en laten het anker vallen in de eerder genoemde baai. De zon schijnt en het water is echt aquablauw (De Bodyguard zou je niet meer zien liggen).

 

Ik ga snorkelen en Bert gaat samen met Lars van de Laaxum duiken. Als ze het bijbootje voor anker leggen, ziet dit er zonder mensen uit als een weggedreven bootje. Een andere Nederlandse vertrekker, Diederick van de Rhytm of Life vraagt me een halfuurtje later verschrikt of ons bootje daar soms drijft. We zien talloze vissen in mooie kleuren, veel zee-egels en de mannen een twee Morenen. Vervolgens gaan we samen met de kinderen van Lars en Aukje naar het strand. Het leven is goed, met een mooi uitzicht op de bergen van Lanzarote, een lekker zandstrand en een biertje voor de heren en een koude rosé voor de dames.

  

 

 

27-09-2008 Het is een gekkenhuis in het dorp

Vandaag zal het één van de drukste dagen in het dorp zijn. Er is een zwemwedstrijd met 400 deelnemers. Gekleed in kanariegele door een bank gesponsorde T-shirts en “geringd” met gele zendertje aan hun benen krioelen ze door de straten. Ze doen een warming up op het plein in de bloedhete zon. Daarna brengt een boot ze naar de overkant (Lanzarote) en mogen ze de 2,5 km terug zwemmen. De eerste zien we na een half uur en de laatste zien we moeizaam twee uur later nog pogingen doen de finish te bereiken. Niemand mag de haven in en uit en er cirkelen wel vier helikopters continu boven ons hoofd. De sked met Dennis via de SSB is niet te volgen door de herrie. We maken ook kennis met een andere Nederlandse vertrekker Diederick en Christine van de Rhytm of Life. Er is een Ferrateria (ijzerwarenzaak) in het dorp. Althans dat staat boven de deur. Maar het assortiment is nogal divers. Ze verkopen er van doucheschuim tot onkruidverdelger (als je net één plank verkeerd grijpt, krijg je vast haaruitval), uitgebreid visgerei, rioolpijp, boeken en elektronica. Maar ook De hogedruk onkruidverdelger, die Bert in juni van mij niet mocht kopen, omdat we toch al  zoveel troep hadden om mee te nemen. Nu blijkt deze toch wel handig als spaardouche en inmiddels hangt deze eveneens kanariegele aanwinst aan de hekstoel, zodat we altijd een douche bij de hand hebben. We kijken vanavond naar een videofilm over de reis naar Noorwegen van de Lady of de Lowlands. Ook weer allemaal mooie en prachtige zeilbestemmingen. Nee wij hoeven ons de eerste jaren nog niet te vervelen als we terug zijn in Nederland.

 

 


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links