Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Canarische eilanden (La Palma)

12-01-2009 Weer thuis op La Gomera

Grr, klots, knal, beng, woest trekt Aventyr aan haar landvasten. De steiger piept, de lijnen kraken en we liggen om de paar seconden te schudden in ons bed. Wat een vreselijke haven. De swell is enorm en het lijkt wel of de Äventyr wil varen, maar steeds terug getrokken wordt. Ik had al twee bijna slapeloze nachten, maar dit keer doet ook Bert bijna geen oog dicht. Om de nacht toch nog een beetje door te komen heb ik inmiddels het van luisterboek Sjakie en de Chocoladefabriek helemaal “uitgelezen”. We staan dan ook om 6.30 uur behoorlijk brak op, om hieraan te gaan ontsnappen. Om 7.45 stuiteren we weer de haven uit. Het heeft gisteren behoorlijk gewaaid, vooral ten noordoosten van ons en er was een golfhoogte van circa 2,60 opgegeven, met een frequentie van iedere 8 seconden een golf. Als we dit vroeger kustwacht Ouddorp hoorden zeggen, krabden we ons nog tweemaal achter de oren om uit te varen, maar hier hebben we dit bijna altijd. Tussen de 3 en 4 meter komt ook veel voor (aan het einde van deze week). We hebben ook geen keuze, want het gaat aan het eind van de week harder waaien en dan kunnen we hier beslist niet meer liggen. Er staat nog weinig wind als we uitvaren, maar eenmaal los van het eiland  hebben we tussen de 12 en 21 kts wind (windkracht 4, soms heel even 5 Bft). De golven zijn niet echt in verhouding, maar veel hoger. Het is weer een wat onstuimige tocht. We varen ongeveer 40 graden aan de wind en dat is altijd weer een garantie voor veel water over ons heen. De buiskap vangt bijna alle bakken met water op en is dan ook door en door zout als we aankomen. Om zeeziekte te voorkomen stuur ik de eerste anderhalf uur, daarna neemt Bert het samen met Ray (onze stuurautomaat) over. Het is fris en ik duik lekker de kajuit in. Moet wel direct gaan liggen, want anders word ik alsnog zeeziek. Ik voel me alleen net een zieke aap, want naast me ligt een tros bananen. Een lege maag heeft ook weer direct zeeziekte tot gevolg, dus om het uur eet ik een lekker banaantje.  Het is grotendeels bewolkt, maar bij La Gomera komt de zon er weer door. Heerlijk, wat een weerzien weer! Eenmaal in de haven voelt het als thuiskomen. We kennen veel mensen en zelfs ons oude plaatsje is weer vrij. Hebben nog even een klein handgemeen met de havenmeester, want hij wil ons in de passantenhoek van de haven, maar wij hebben gezien dat “onze” box nog vrij en varen hier tegen zijn zin gewoon in. Ik zeg dat ik 3 nachten niet heb geslapen en heel graag rustig wil liggen. Hij vergeeft het ons, geeft Bert een hand. Voor de rest hebben we een “warm welkom”, want zelfs de douche is warm!  


10-1-2008 en 11-1-2008 Wel of niet vertrekken

We zitten weer met z’n vieren op de loungebanken in de Club Náutico de weerberichten te bekijken. Eigenlijk willen we naar Santa Cruz op Tenerife, maar de beloofde noordenwind draait meer naar het noordoosten en neemt ook Zwembad bij het Club NáuticoClubgebouw van het Club Náuticoiets toe. Geen prettige koers om meer dan 100 mijl te varen. Deze twee dagen bepaalt het ophalen van de windgribfiles onze tijdsbesteding. Na een nacht bijna niet geslapen te hebben vanwege de swell in de haven willen we zondagmorgen weer terug naar San Sebastian op La Gomera. Ook hebben we gehoord dat er maandag hakwerkzaamheden aanvangen om een oplossing voor de swell te bieden. De havenmeester is er pas om 12.00 uur en dan kunnen we toch pas laat vertrekken met als gevolg dat we ook weer laat aan zullen komen. Na wat ying en yang besluiten we toch de swell nog een dag te trotseren en maandag vroeg “los zu gehen”. We hebben zaterdagavond tussen de weerberichten door nog wel even tijd om met z’n vieren bij de Tigger aan boord te eten en een spelletje te doen. Bert gaat voor de 3e keer een discussie aan met de havenmeester over het havengeld. We vinden dat we met € 21,- teveel betalen voor een haven met zulke slechte faciliteiten. Bovendien staat er een prijs per m2 vermeld en dat zijn we ook bereid om te betalen. Zij willen echter meer rekenen. Onder zijn protest rekenen we “ons’ bedrag af (scheelt ongeveer € 4,- per dag). Officieel staat er nu nog een bedrag van ons open. Wij vinden het wel prima zo.

 

 

09-01-2009 De haven van Santa Cruz de La Palma

We liggen hier nu één week en zijn op zoek naar gunstig weer om richting Tenerife te zeilen. La Palma is werkelijk een prachtig en afwisselend eiland maar de haven bevalt ons wat minder. Natuurlijk zijn we behoorlijk verwend geweest op La Gomera. Hier in Santa Cruz ligt een gloednieuwe marina in een soort industriehaven. Overal om ons heen staan opleggers van vrachtwagens of complete vrachtwagen. Ongeveer op 300 meter afstand is de ferrysteiger. Hier komen zowel vrienden als vijanden. Onze “vriend” is de ferry van Fred Olsen. Hij brengt ons wifi verbinding aan boord. Als hij aankomt schommelen we behoorlijk, maar dat nemen we graag voor lief. Hij ligt hier van 22.10 tot 06.00, maakt geen herrie, houdt wat deining tegen en zorgt voor internet. Zij concurrent Armas is een ander verhaal. Die komt een kwartier later, maar heeft constant een herriemakende generator aanstaan. Zondag de hele dag en daarna dus iedere nacht. Ook de ferry naar het vasteland is een constante lawaaibron, als hij hier ligt. Daarnaast heeft de haven dus last van swell (deining). Er zijn rustige momenten, maar soms liggen we de schudden in de box en trekken constant alle landvasten schokkerig aan de boot. Vanaf maandag gaan ze dit proberen te verbeteren is ons verteld. Door de ligging ten oosten van hoge bergen is het ook vaak bewolkt in Santa Cruz. Er is (nog) geen douchegebouw, dus douchen we bij de Club Nautico rondom het oude zwembad. De heren hebben heerlijke warme douches, maar bij de dames zijn deze kapot. Nu mogen wij bij het nieuwe luxe verwarmde binnenbad douchen met prachtige douchekoppen, maar die zijn erg lauw. De club heeft drie portiers; een bromdoos maar ook een schatje. Volgens dit schatje moest ik ook naar het oude gebouw. Hij liep mee, probeerde de douche, maar die was inderdaad koud. Ik zei dat ik dan wel bij de heren wilde, maar dat vond hij toch wel erg raar. Want ja, daar kwamen heren. “Ach, er zijn toch kleedhokjes” zei ik. Na enige onderhandeling kwamen we tot een compromis. Als ik me netjes in het hokje verkleedde, mocht ik bij de heren. Lekker een warme douche! Ik sta nog maar net in mijn verkleedhokje of ik hoor hem al roepen: Hola Hola. Er komen heren en hij waarschuwt zowel mij, dat ze er aan komen als de heren dat er jawel een vrouw in hun doucheruimte is. Schatje bleef zo lang weg, dat Bert al dacht dat hij mijn rug aan het soppen was.

 

 

08-01-2009 Nieuwe poging Roque de Muchachos

De wind giert weer om ons oren, het is -2 graden en wolkenflarden dwarrelen om ons heen. Ons handen zijn verkleumt van de kou, maar we schieten de ene foto na de andere. Vanmorgen zijn we om 7.30 uur in de auto gestapt om een 2e poging te doen om in de krater van Caldera de Taburiete te kijken. We stijgen weer met kraakhelder weer en na drie kwartier rijden is de wegverijst en hangen de ijspegels onder de rotsen. Een beetje slippend rijden we de weg van het Observatorio Astrofisico (sterrenwacht) op. Overal staan grote schotels en gebouwen. Vorige keer was hier niets van te zien. Ongelooflijk, want sommige gebouwen staan minder dan 100 meter van de weg af. De blauwe lucht heeft weer plaats gemaakt voor wolken en het is ijzig koud. Maar we laten ons niet kisten en lopen het pad verder naar het uitzichtspunt bij de Roque de Muchachos. Wat ons wacht is een indrukwekkend en uniek natuurspektakel. In de honderden meters diepe kleurige wanden vliegen de wolkenflarden voorbij. Soms komt de blauwe lucht en zien we het schotels van het observatorium, iets later kijken we diep in de krater of naar de rode Rogues. Over de bergpieken kammen de wolkenflarden. De wolken worden verdund (gekamd) en glijden als een deken over de pieken heen. Een heel bijzonder gezicht. We zijn helemaal alleen op deze bijzondere plek. Vroeg opstaan loont dus. De huurauto moet om 11.30 uur terug zijn en hierdoor lukt het niet meer te wandelen naar Pico de Nieve. Ook komt de bewolking razend snel weer op zetten (het is verbazend hoe snel het weer hier verandert).  Eenmaal terug blijkt het kantoor gesloten en moeten de sleutels door een gat in het raam. Hadden we toch nog wel de Pico mee kunnen pakken! 

 

  

 

 

 

 

 

07-01-2009 De vulkanen van La Palma

Volgens de reisgids kan het zuiden van La Palma wedijveren met de vulkanen de Teide op Tenerife en Timanfaya op Lanzarote. En dat willen we wel eens zien. Bij Fuencaliente nemen we de afslag naar Volcan San Antonio, maar hier heffen ze toegang voor het park en bezoekerscentrum. Nou en wij zijn én Nederlanders, én vertrekkers dus rijden we door naar de volgende; Volcán Teneguia. Hier kunnen we zo het park inrijden en lopen een groot stuk naar de meerdere kraters. We kunnen de reisgids gelijk geven. En in tegenstelling tot Timanfaya lopen hier wandelpaden en kan je op de kraterranden. Rode lavasteen, bergen gevormd door zwarte as en hier lichtgroene dennenboompjes op. In de rotsblokken is de  gestolde taaie lava te zien. In 1971 heeft hier nog een uitbarsting plaats gevonden. Geleerden zijn overigens bang dat er door de nog steeds aanwezige druk in de kraters, ooit een deel van La Palma af zal breken, maar een vernietiging van kusten aan de Atlantische Oceaan tot gevolg. We lunchen op lichte rotsblokken en overal om ons heen kruipen kleine salamanders. Ze eten het brood gewoon uit je hand. Voor de zekerheid checken we de broekpijpen en rugzakken als we weer weg gaan. Na een mooie rit door dennenbomen omgeven door lavabrokken drinken we een gezond sapje op een terras in de grootste stad van het eiland: Los LLanos dde Aridane. We kunnen ons goed voorstellen dat steeds meer mensen hier komen wonen. In tegenstelling tot Santa Cruz schijnt hier veelvuldig de zon. 

 

 

 

 

 

 

06-01-2009 Muy frio

Oef, de wekker gaat. Om nog een beetje kans te maken op een mooi uitzicht willen we niet te laat weg (vroeg bestaat alleen nog als we gaan zeilen). De lucht is stralend blauw en als we stijgen door een dennenwoud, zoals we dat nog nergens op de Canarische eilanden gezien hebben, is de lucht fris en zuiver. Het uitzicht op Santa Cruz is prachtig. Het cruiseschip de Aida Bella

 

ligt weer in de haven en een bus vol met cruisers zien we bij het uitzichtspunt Pico de Nieve. We hebben geen zin in een optocht en rijden door tot het volgende: Roques de Muchachas op dik 2400 meter. En spijt dat we krijgen. We rijden de dikke mist in en de temperatuur zakt tot het vriespunt. Van uitzicht is geen sprake en binnen 1 minuut zijn we verkleumd ondanks lange broek, fleece en jas. Alle vegetatie is bevroren we kunnen ons niet voorstellen dat je hier gaat wandelen. Zelfs de bewegwijzering is omhuld met ijs. Als we dalen wordt het ook niet veel beter. Als we afbuigen om de noordelijke kustweg te rijden, komt de regen met bakken uit de hemel. Het is inderdaad een prachtig groen eiland, maar wij vinden een beetje minder groen ook prima. We spoelen bijna van de weg af. Bijna 70 km verder richting Santa Cruz klaart het weer wat op. Op zoek naar een sauna in de toeristenagglomeratie Los Cancajos vinden we een Duits restaurantje waar ze gyros en sauersalat hebben. Toevallig hebben we vanmorgen zitten opnoemen, waar we trek in zouden hebben vanuit onze “moederlanden”. Bij Jens en Ann Kirsten kwam gyros en sauersalat naar boven. Dus als dat op de kaart staat kan je natuurlijk niet verder zonder even te proeven. Misschien moeten we nog maar eens terug komen…

 

 

05-01-2009 Cabalgata de Tres Reyes (Optocht van de driekoningen)

Samen met Jens en Ann Kirsten huren we vandaag een auto en rijden richting het Visitors Centre van het Nationale Park Caldera de Taburiente. Dit nationale park is een groot natuurgebied in een krater. Een film belooft prachtige natuur en geweldige uitzichten. Eén ervan is redelijk gemakkelijk, deels met de auto te bereiken. Het is druk, want je komt op een wachtlijst voor de parkeerplaats. Als je nummer afgeroepen wordt, mag je met de auto op weg. We lopen door een fris groen woud en op een steenrode grond. De uitzichten zijn mooi, maar door de bewolking mist het toch een beetje kleur. Via het plaatsje El Paso, met prachtig gekleurde huizen, gaan we verder richting de 2e haven van het eiland: Puerto Tazacorte. Hier lig je aanzienlijk rustiger dan in onze slingerhaven, maar de Atlantische golven die op het strand bulken zijn ontzagwekkend. Het vergt enige timing om deze haven goed aan te kunnen lopen. Het weer is wel aanzienlijk beter dan aan de andere kant van het eiland. We moeten vandaag op tijd terug zijn voor de optocht van de Driekoningen. De kinderen krijgen hier de avond voor 6 januari snoep en kadootjes.

 

De optocht start bij onze haven en we hadden er een religieus idee bij. Niets blijkt minder waar. Het is een bonte optocht, met veel Disneyfiguren, met daar tussen de Driekoningen. We zien o.a. de Biggetjes en de Wolf, Assepoester en de 101 Dalmatiërs. Het is ongelooflijk druk in de stad. Het lijkt wel of alle 18.000 inwoners in de hoofdstraat zijn. Vanuit de praalwagens gooit men snoep naar de kinderen. Deze kinderen, op hun mooist gekleed (hoewel smaken verschillen), geven hun verlanglijstjes weer aan de Driekoningen of hun assistente. De stoet eindigt op een groot plein met vuurwerk. Indrukwekkend om eens mee te maken. 

 

  

04-01-2009 Wandelen langs de groente- en fruitroute

De zon heeft helaas plaats gemaakt voor bewolking. We zijn niet echt verbaasd, want we kennen inmiddels het

weer bij bergachtige eilanden. De kant waar de wind naar toe waait is meestal bewolkt. Alle wolken plakken tegen de bergen. Bert krijgt enkele nipera vruchtenAvocado boomDe Papaja boom

 

andere kant is meestal gewoon zonnig. We zagen dit eerder al heel duidelijk op Madeira, Gran  Canaria en Tenerife. De wind komt nu uit het noordoosten en Santa Cruz de La Palma ligt aan de oostkant. Aan de westkant is één kleine haven zonder faciliteiten. Bovendien is de verwachting dat de wind naar het westen gaat. Dus we hopen dan weer op zonnig weer. Ann Kirsten en Jens hebben een korte wandeling rondom Santa Cruz uitgezocht en we gaan met z’n vieren op pad. Het pad loopt steil omhoog en door weer een ander landschap, als dat we op de andere eilanden gezien hebben. Meer bloemen en heel veel fruit. Het lijkt wel of we langs de fruit- en groenteroute lopen. We zien sinaasappels, mandarijnen, citroenen en papaja’s. De eerste keer dat we een papajaboom zagen, dachten we aan avocado’s. Onderweg tijdens de wandeling met Jens en Ann-kristenBloesem van de amandelboomMaar deze waren toch wel erg groot. Navraag op de markt leerde ons dat papaja’s waren. Nu zien we wel een echte en enorme avocadoboom. Bert kan zich maar net inhouden om ze niet te plukken. Bij een boom met kleine gele vruchten nodigt een oude man ons uit om deze te proeven. De naam zou nipera zijn, en het smaakt een beetje naar appel en citroen. Wel lekker. La Palma staat ook bekend om zijn amandelbomen. De bloeitijd is eind januari, maar we zien al verschillende roze bomen staan. Via een droge rivierbedding lopen we terug naar Santa Cruz, waar de stad in tegenstelling tot vanmorgen rustig is. Een groot cruiseschip is weggevaren en heeft blijkbaar veel mensen meegenomen.

 

 

03-01-2009 Kennismaking met Santa Cruz de La Palma

We hebben vannacht behoorlijk liggen schudden in de haven. Dit is een prima haven om te liggen, voordat je een lange tocht gaat maken, want je raakt al ingeslingerd in de haven. Even denken we dat het heeft geregend, maar dit blijkt het zout van de overtocht op het luik boven ons bed nog te zijn. We kunnen in korte broek weer aan het ontbijt. In die dezelfde korte broek lopen we de stad in, en zien een compleet andere stad, dan San Sebastian op La Gomera. Veel groter, maar ook veel mondainer. De mensen zijn stijlvol gekleed en we voelen ons gewoon een beetje lopen in korte broek en t-shirt. Er staan prachtige stijlvolle en kleurrijke gebouwen. Entreehallen met tegeltjes in vele kleuren en motieven. De winkelstraat is druk en de terrassen zitten vol. En ze hebben zelfs apfelstrudel. Bij de muziekschool geven kinderen steeds een klein (solo)concert. Ze spelen één nummer, met ondersteuning van een cd. Hun enthousiasme is ontroerend. We onttrekken ons aan de drukte van de stad en gaan naar het zwembad bij de Club Nautico. Er is in de haven nog geen douche-gebouw en daarom hebben we toegang tot deze club. Hier zijn 2 zwembaden, douches, fitnessruimte, een restaurant en een zithoek met heerlijke banken en gratis wifi. Helaas gaat de zon net achter de wolken boven de bergen als we goed en wel liggen. We duiken dus de zithoek maar in met de computer. Want hier hebben we helaas geen internet in de haven. We drinken nog iets met Jens en Ann Kirsten en gaan vroeg ons drijvende huis weer in.

 

 

02-01-2009 Afscheid van La Gomera (naar Santa Cruz de La Palma 55 nm)

Met twee ferme zoenen nemen we afscheid van de vrouwelijke havenmeester. Wat een leuke en spontane meid (zie foto op 24-12 van de kerstboompjes). We bikken de landvasten los van de bolders en gaan La Gomera verlaten. Zeven weken lang was dit ons thuis en het doet ons beiden écht iets. We hebben hier van veel mensen, die doorzeilen, afscheid genomen en een aantal echt moeilijke dagen gehad. Maar zeker de laatste weken enorm genoten van het prachtige weer, de mooie natuur, het gezellige stadje en de gastvrije marina. We hebben veel leuke mensen ontmoet, schitterende wandelingen gemaakt en hebben het eiland in zeven weken steeds groener zien worden. En last but not least een geweldig oud- en nieuw beleeft. La Gomera heeft een bijzonder plaatsje in onze hart gekregen. Maar de wind- en golfverwachting zijn gunstig en we willen weer door. Samen met Jens en Ann Kirsten van de Tigger gaan we naar Santa Cruz de La Palma. We laten ons niet meer foppen door acceleratiezones en trekken een dubbel rif en in het grootzeil en pakken onze zeilbroeken. Voor ons geen drijfnatte kleren meer. Maar de zee en wind houden zich gedeisd. Een klein stukje accelatiezone tussen La Gomera en Tenerife blaast niet harder dan 18 knopen (windkracht 5) en later zeilen we bijna halve wind met 11 tot 15 kopen wind (windkracht 4) verder. De zee is wat rommelig. Zeker niet hoog, maar Karel met de aluminium poot (onze windvaan) moet aardig werken, als golven het achterschip weg willen duwen. Een mijl of 15 voor La Palma wordt de wind minder en ook de golfslag wordt vriendelijker. Het lijkt wel weer Oosterschelde zeilen. De hengels zijn weer uitgezet, maar echt bijten willen de vissen niet. We zetten extra “lokaas” in. Maar zelfs het legen van de sceptictank (oftewel de poepdoos) en uitzetten van stukjes vlees (over van de bbq) lijkt geen oplossing. Net als we macaroni met gehakt staan te koken, duikt de hengel omlaag en komt er toch nog een vette Bonito naar boven. Bert was al bang, dat hij het vissen verleerd was. Iets voor de haven komt een enorm cruiseschip ons voorbij. We worden veelvuldig gefotografeerd. Net voor het donker liggen we in de bijna lege jachthaven. Splinternieuwe pontoons, maar nog geen 10% is bezet. De haven is eigenlijk verkeerd gebouwd en heeft enorm last van swell. Dit gaat als een lopend vuurtje door cruisersland. Maar het eiland moet prachtig zijn en we willen het graag zien.

 


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links