Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Canarische eilanden (Tenerife 2009)

24-02-2009 Carnaval voor de toeristen

‘Hast du dass gesehen’ vraagt Jens aan mij. Ik kijk zo’n tweehonderd meter verder en zie ook busladingen vol met toeristen langs het haventerrein lopen. Terwijl Bert de internetsite bijwerkt probeer ik de rest van de voorbereidingen te treffen voor ons vertrek van morgen naar Madeira. Met mijn handen nog vol met schone was, zie ik steeds meer drommen mensen naar de boulevard lopen. Iedereen loopt door “ons” tunneltje. Ik kan er met pijn en moeite nog heen en weer lopen om een Spaanse krant te kopen.

Meer dan twee uur van te voren staan ze al drie rijen dik te wachten. We zijn blij dat we al veel gezien hebben, want een plaatsje vinden zal niet eenvoudig zijn. Bert krijgt nog een telefoontje van collega Willem. Dit soort gesprekken wordt door ons erg gewaardeerd. We passen de techniek van medezeiler Jaap maar toe; zodra de trommels te horen zijn lopen we de 400 meter na de boulevard.

   
     
     
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat een drukte! Toch lukt het Bert nog een redelijke fotopositie te bemachtigen. Na een uurtje verdwijnen er mensen en staan we weer vooraal. Maar, we kijken de optocht niet tot het einde. Het verschil met de vorige avonden is enorm. De sfeer is totaal anders. Zaterdagavond door de sfeervol verlichte smalle winkelstraten, spatte de energie van de groepen en hun deelnemers. Ze keken je aan met vrolijke gezichten en poseren graag voor de foto. Nu lijkt de fut er uit. Meerdere optochten en avonden Carnaval vieren hebben hun tol geëist. We zijn dan ook heel blij dat we voorbereidingen en eerste avonden meegemaakt hebben. Iemand die met een bus voor 6 uur in Santa Cruz wordt gedropt zal er absoluut een ander gevoel bij hebben. We hebben het idee dat de vorige optochten en voorbereidingen vooral voor de locals’s is geweest. Toen hoorden we bijna geen Duits of Engels langs de kant en dat deze dag er is voor de toeristen (wij vinden onszelf geen toeristen, maar tijdelijke bewoners van het eiland). Alle bekende medezeilers hebben exact hetzelfde gevoel. De avond eten we heerlijk bij de Italiaan. Het is ons afscheid van Ann Kristen en Jens. Zij hebben besloten nog naar Gran Canaria, naar vrienden, te varen en gaan (nog) niet naar Madeira. Wij willen dit weerwindow niet missen.

 

 

23-02-2009 Goedkoop wordt duurkoop

Ik moet nodig weer naar de kapper en vorige week hadden we dichtbij een zeilzaak een kapper gezien die voor € 9,50 knipt. Dat klonk interessant in onze vertrekkersoren. Je komt zo wel op allerlei plaatsen want op Guernsey was een slecht Engels sprekende Thaise kapper veruit het goedkoopst. Ja en mijn Thais gaat niet verder dan Sawadee en Khop Khoen Ka (hallo en dankjewel). Ik  kwam hier toch nog  met een aardig kapsel vandaan. Op Porto Santo werd mijn vraag van kort en een beetje rommelig wel erg letterlijk uitgevoerd. Op La Gomera werd ik door een Duitse medecruiser op de steiger geknipt en op La Palma kwam ik uitermate tevreden uit  een prachtige herenhuis. Bij deze kapper is het (verdacht) rustig. Mijn fiets mag naar binnen, dat is veiliger volgens de dames. Na het wassen komt het uitleggen van de wensen. En dit valt niet mee en lukt ook niet. Nu wil ik het graag gesneden hebben en haal altijd een mes en lepel (Cuchillo of Cuchara) door elkaar in het Spaans, dus de verwarring is misschien wel te begrijpen. Meestal laat ik ze dan op hoop van zegen hun gang maar gaan. Maar aan het knippen zie ik al dat het niets wordt. Het ziet er allemaal stuntelig uit. Technisch misschien nog wel aardig, maar zonder enig gevoel. De bloempot ontbreekt er nog maar net aan. Ik onderga het lot dus maar en hoop er zelf met wat gel nog enigszins iets van te kunnen maken. Aan boord blijkt het ook nog niet echt recht en één kant boven en de andere kant op de oren. Ik knutsel nog wat in het douchegebouw en hoop dat het maar weer snel groeit voor de volgende kapper. Gelukkig is het Carnaval! Bert sinds 2 dagen ook weer keurig geknipt (misschien door mij ook niet helemaal recht, maar het ziet er toch weer aardig uit) schuurt en lakt onze kuiptafel. Door de zon zijn de 7 lagen lak helemaal verdwenen.

 

 

22-2-2009 Het spektakel gaat door!

Na een prachtige zonnige dag aan boord, waar Bert het zeer zwaar heeft met het uitzoeken van de foto’s van gisterenavond, gokken we erop dat we vanavond de geplande activiteiten van gisteren te zien krijgen. Een dag en een paar uur later dan aangegeven blijkt zo’n beetje wel te kloppen. We liggen op maar ongeveer 400 meter van alles vandaan en dat is erg praktisch (en de herrie -s nachts valt ons alles mee). Ik loop even naar toe en kijk of er al mensen staan, of vraag het aan een politieagent. Rond 19.00 is het al behoorlijk druk langs de straat. Het kan dus niet missen, er gaat weer iets gebeuren. Een uurtje later lopen wij ook hier en na meer dan een dik uur zien we in de verte de Koningin aankomen. Vanavond is er een parade van alleen muziek- en dansgroepen: Concurso de Comparsas Ritmo y Armonía.  Het is dus weer swingend. De groepen hebben nu de hele Avenida Maritima tot hun beschikking en in deze brede straat en kunnen ze hun ritmische kunsten beter laten zien dan in de smalle winkelstraten. Op het opzwepende ritme van trommels gaan de heupen en voeten razendsnel over het asfalt. Sommige kostuums zijn zo zwaar dat de vermoeidheid van de gezichten druipt. Medezeiler Jaap loopt nog naar het eind en vertelt dat meerdere vrouwen hier totaal instorten. De meeste lachen en dansen geweldig. Een ritme wat wij gewoon niet hebben. Ook hier weer jong en oud, van maatje 36 tot zeker 54 in kleine pakjes en op hoge hakken. Achter elke groep loopt wel een bezemwagen. In een winkelwagentje liggen “reserve-onderdelen”, drinken en worden verloren veren, tooien en andere versiersels weer meegenomen. Eén dame deed het anders. Ze verloor een beenversiering maar stopte dit heel snel tussen haar pakje. We zagen het pas later toen we een filmpje terugkeken. Aan beide kanten van de weg staan nu rijen mensen. Het is veel drukker dan gisterenavond. En de grote optocht moet nog komen! We beginnen de groepen nu een beetje te kennen. In de optocht lopen de (aspirant) Koninginnen mee. Dit zijn drie klassen; de grote koningin (Reina de Carnaval), de kinder (Reina Infantil) - en de seniorenkoningin Reina de Tercera Edad). Dan zijn er de muziek- en dansgroepen (Comparsas Ritmo y Armonía) en als laatste de verkleedde groepen (Murgas). Voor al deze groepen zijn er in de afgelopen weken wedstrijden geweest. Voor de Murgas Adultas (volwassen) betrof dit 3 voorrondes en een finaleronde. Voor de Murgas Infantiles (kinderen) ook drie avonden. Deze Murgas zijn vanavond niet van de partij en ook van de (kandidaat) kinder- en seniorenkoningin zien we nu alleen de prijswinnaars. De echte optocht is dinsdag en dan loopt echt alles mee. We kijken er al naar uit, want het is zeker geen straf om sommige groepen driemaal te zien.

 

 

 

21-2-2009 Een groot spektakel

Het programmaboekje van het Carnaval kunnen we niet meer volgen. Waarschijnlijk omdat de optocht is uitgesteld zijn ook de activiteiten van vandaag doorgeschoven. Dit keer worden we niet teleurgesteld. Om 20.45 vraag ik aan een politieagent of de optocht inderdaad komt en hoe laat. ‘Oh over 30 minuten zijn ze hier’. Bert en Jens zoeken nog een mooie plek uit waar het licht prima is om te fotograferen.

 Klik op de foto om doorgelinked te worden naar de Foto's van het Carnaval

Het is gezellig druk in de straten, maar niet stampvol. Je kunt nog gewoon overal lopen en de mensen staan 3 tot 4 dik langs de kanten. Het half uur wordt een uur, maar dan barst het spektakel los. Dat de (aspirant) koninginnen er prachtig uitzien wisten we al, maar ook de groepen hebben verblindende en soms zeer originele kostuums aan. De dansgroepen hebben vooral glitters, glamour, veren, tooien en veel bloot. Dun of dik, jong of oud, alles swingt mee. Kinderen nog in de kinderwagens tot oma’s van zeker 70 jaar schudden hun billen of ze nog twintig zijn. Heerlijke muziek en overal lachende mensen. De (aspirant) koninginnen hoeven ditmaal hun praalwagens niet zelfs mee te torsen. Ze staan op aanhangers en waarschijnlijk staat er in de showroom van de Renault garage geen enkele auto meer, want die trekken deze prachtige vrouwen met hun enorme tooien en versieringen. Deze wagens kunnen nauwelijks door de winkelstraat. We kijken onze ogen uit! Tot aan ieder detail is gedacht. Bij de al prachtige pakken horen vaak ook kunstig ontworpen schoenen. Aan het loopcomfort is niet altijd gedacht, maar dat lijkt niemand te deren. We komen dan ook ogen en oren te kort en Bert en Jens schieten meer dan 150 foto’s en ik film steeds stukjes. Op het Plaza de Candelaria en Plaza del Príncipe staan veelkoppige bands voor een uitzinnig publiek te spelen. We voelen ons niet verkleed, nu toch een buitenstaander en gaan diep na middernacht terug naar de boot.

 

 

 

 

 

20-2-2009 De optocht wordt uitgesteld 

We hebben ons er de hele dag op verheugd; de Carnavalsoptocht. De eerste optocht wel te verstaan want vanavond zou “Cabalgata Anunciadora del Carnaval 2009” zijn, oftewel de optocht ter aankondiging van het Carnaval 2009. We vonden al zo rustig in de straten waar de optocht langs zou komen. Maar je weet het hier nooit, het kan best een uurtje later worden. Een politieman helpt ons uit de droom: ‘de optocht, die is een dag uitgesteld naar morgen, het regent vandaag’. Natuurlijk! Je kunt het je bij ons niet voorstellen. Ze hebben wel groot gelijk. We verwachten prachtige kostuums en make-up en dat is natuurlijk ongelooflijk zonde als dit zou verregenen. In de straten zijn de meeste mensen verkleed. Veel mannen (schijnt typisch voor hier te zijn) zijn verkleed als vrouw. Sommige zijn wel heel overtuigend. Het thema dit jaar is monsters. Heel wat “engerds” met veel bloed en bochels lopen rondom heksen en ander gespuis. Sommige hebben ontzettend veel moeite gedaan en andere zien er met een badjas en badmuts toch ook heel grappig uit op straat (is ook het enige “kostuum” wat wij bij ons hebben). Overal staan drankstandjes en etalages zijn toch heuphoogte afgeplakt met plastic of karton. Op twee podiums staan bands heerlijke muziek te spelen. De herrie aan boord valt ons alles mee. We slapen er nog heerlijk door.

 

 

 

 

 

18-2-2009 en 19-2-2009 De Koningin is gekozen

We zitten in onze stamkroeg Café Atlantico en kijken naar een groot beeldscherm waarop de werkelijke prachtige kandidaten voor de Reina de Carnaval één voor één voorbij schreiden. Natuurlijk zaten we liever in de zaal, maar we hebben er een Spaans woord bijgeleerd; Agotado! Oftewel uitverkocht. We voelden vorige week al een beetje nattigheid toen we in de krant lazen dat je kaarten kon winnen voor het Gala van de Verkiezing. De vrouw in het havenkantoor nam onze laatste hoop weg.  
Reina de Carnaval Primera dame
Tercera Dame
Secunda Dame

We hadden in december al kaarten moeten kopen. Gelukkig wordt alles live uitgezonden. In de krant stonden alle kandidates al vermeld. Ze worden hier gesponsord door grote bedrijven, zoals de supermarktketen El Campo, de krant El Dia, de olieraffinaderij Crespa, supermarkt Carrefour. Tussen de kandidates door zijn er geweldige dansgroepen.

Wat een heerlijke muziek! We missen voor de buis wel de sfeer in de zaal en zijn blij dat we  naar de verkiezing van de Kinderkoningin geweest zijn. We kunnen ons er nu meer een voorstelling van maken. Het café sluit voordat de uitslag bekend is. Maar gelukkig geeft de krant de volgende dag uitkomt. Een prachtige weelderige vrouw in veel roze. Vroeger op mijn werk zouden ze zeggen over haar kwalificaties: “ze heeft in ieder geval twee sterke punten”.

 

 

17-02-2009 Shoppen op de fiets

Thuis kiepte ik een Albert Heijn kar vol en liep ermee naar huis. Zeer efficiënt deed ik dit eenmaal per week. Hier gaan we driemaal per week naar de markt voor verse groenten en fruit. In en om Santa Cruz heb je ook echt enorme supermarkten. Vandaag kijken we onze ogen weer uit in de Carrefour (beter bekend uit Frankrijk). Wij laden onze fietstassen weer helemaal vol bij de volgende supermarkt: de Mercadona. Toch het meest voordelig in onze ogen. En als vertrekker zonder inkomen letten we hier nu echt op. Weer baren we opzien als we volgeladen ons op de weg begeven. Het is wel opletten, want de automobilisten zijn hier geen fietsers gewend en zien je dus snel over het hoofd. Langs de boulevard is een perfect fietspad (het enige wat we hebben kunnen ontdekken).

 

 

16-02-2009 Dodemansrit door bergen

De benen moet weer eens aan het werk. We geven Ria en Roger een laatste duwtje hun box uit en lopen zelf iets later naar de bushalte bij Plaza de Espana, vlakbij de jachthaven. De buschauffeur vertelt ons waar we uit moeten stappen bij El Bailadero. Hier klimmen wij omhoog (de bus gaat veel slimmer gewoon door de tunnel) en dalen af via een mooi pad naar Taganaga. Over de bergkam naar Taganaga, de buschauffer is slimmer en rijdt gewoon door de tunnel.Helaas is de busrit, ondanks drukbandjes om de polsen, weer niet helemaal goed gevallen. Het kan ook een virus zijn wat door de haven zweeft, maar de benen zijn zwabberig en echt lekker lopen lukt niet. De passaatwolken hebben zich tegen de bergkam aangeduwd en terwijl het in Santa Cruz prachtig zonnig en 22 graden is, lopen we hier nu met een windstopper tot boven aan toe dicht, onder een dik en grauw wolkendek. De begroeiing wordt wel steeds mooier. Veel gele brem, lavendel en tal van voor ons onbekende bloemen groeien langs het Uitzicht op TaganagaPrachtig gezicht vdie grote paardenbloemen. Tussen alle andere bloemenpad. De gele paardebloem is voor ons als onkruid ook geen onbekende hier staan ze ook, echter vele malen groter en mooier. Doordat ze niet gerooid worden groeien ze uit tot ware struiken met zeer grote bloemen. Het witte plaatsje Taganaga steekt er mooi bij af. Deze volgens de plattegrond hoofdplaats van het Anaga gebergte zien wij als vergane glorie. Het geheel doet wat triest aan en we begrijpen niet wat de drie busladingen vol met toeristen hier komen zoeken. Wij nemen de trouwe en bijna altijd op tijd rijdende groene Titsa bus terug. Voor € 0,95 krijgen we een achtbaantour van een half uur, want de chauffeur scheurt werkelijk de berg af. We zien nu beiden groen en geel als we uitstappen (wel 10 minuten eerder dan de bustabel aangeeft). Aan boord duik ik het bed in, terwijl Bert nog wat met Jens kletst. De Duits/Nederlandse conversatie doet soms wel wat verwarrend aan. Hebben ze de bloemkool met “gekocht” nu gekookt of gekocht. Onze woordenschat is ook al aardig uitgebreid, want “Weichei” (watje), Versuchskaninchen (proefkonijn) en Halsabschneider ( gemene hondenfokker) hebben wij nooit in onze leerboeken gezien.   

 

 

 

 

15-02-2009 Donkere wolken

Donkere wolken boven de bergen en een behoorlijke wind laten ons plan om te wandelen in duigen vallen. Voor de 3e keer kom ik Ria en Roger onverwachts tegen in het douchegebouw. Ze zouden al drie keer vertrokken zijn richting de zuidkust van het eiland. De 1e keer bleek de motor kapot, de 2e keer wilde Roger toch graag de diesel nakijken op vervuiling en vanmorgen was het weer te onaanlokkelijk om uit varen. We zijn als zeilers hier een beetje verwend ben ik bang.  De dag verloopt rustig met een boek en wat problematisch internetten. Jens gebruikt onze fiets als trekkar voor zijn Günther (zijn bagagekarretje) om diesel te halen. Dit blijkt een prima manier om diesel te halen zonder te sjouwen. Handig om te weten. We eten voor het eerst onze zelfgekweekte taugé. De sojaboontjes gaan eerst in een bakje met water om later in een natte washand onder het vloerluik verder te kunnen groeien. Heerlijk, taugé kunnen we hier niet vinden (met dank aan  Kyra van SY Yara). Er meer goed nieuws van het “nasi- en bamifront”, want Roger vertelde  dat bij de Carrefour supermarkt ook Conimex te koop is. Ketjap e.d. is iets wat we tot voor kort nergens konden vinden, en daarom steeds vanuit Nederland mee lieten komen. Toch maar snel op onderzoek uit, zodat we af en toe nasi en mie kunnen blijven eten.  

 

 

14-02-2009 Er is er één jarig
Vandaag is Jens jarig, maar om een cadeautje te verzinnen valt niet mee. We lopen de stad in maar vinden niets dat leuk en betaalbaar is. Opeens komt Bert op het idee om een gastenvlag van Griekenland te kopen. Snel lopen we naar de bootshops, maar die zijn helaas al dicht. Gelukkig hebben we ooit kleurpotloden gekocht voor kinderen aan boord en zo zitten we samen de Griekse vlag te kleuren. Met hierop geschreven: ‘Gutschein für Gästeflag Griechenland’ (geen idee of dit juist geschreven is)  komen we toch niet met lege handen aan. De zelfgebakken Küchen smaakt prima en in avond vieren we Jens’ verjaardag verder bij de Italiaan.

 

 

13-02-2009 Yes, het 2e pakje is aangekomen.

Omdat het pakket in Transit staat, blijven we gespannen aan boord. En ja hoor, rond 12.00 uur worden we door de marinero gehaald, dat UPS bij de slagboom staat. Snel wordt uiteraard het pakket geopend. Nieuwe ankerliermotor gemonteerdDe restanten van onze oude ankerliermotorHet juiste zit er in (alleen de rekening valt tegen) en alles past. Bert trekt meteen de kluskleding aan en gaat aan de slag. Halverwege de middag is hij uitermate tevreden. De nieuwe motor draait veel mooier dan de oude. Uiterlijk is het verschil nog groter de nieuwe is netjes zwart de oude ziet rood van de roest. En dat nadat hij in Nederland nog geheel gereviseerd was kort voor vertrek en voorzien was van een likje verf We hebben van beiden maar even een foto gemaakt. We zullen eens kijken hoe snel de nieuwe er net zo roestig uitziet als de oude. De motor heeft het natste plaatsje van de hele boot, voorin de ankerbak met altijd zout water. Helemaal in “the mood” gaat hij direct verder met de artistieke klus; de muurschildering. Als we daarna nog een gezellig eind van de dag bij Ria en Roger aan boord hebben kijken we terug op  een productieve en zeer aangename dag. Ik heb zelfs (het klinkt te zot voor woorden) door het heerlijke weer een weekendgevoel.

 

 

12-02-2009 Nieuwe artistieke pogingen

Bert heeft al tweemaal eerder een muurtekening van onze boot gemaakt; in Nazaré in Portugal en in Porto Santo. Hier staan ook muurschilderingen, dus gewapend met de mal en spuitbussen loopt hij bij het juiste tij richting de muur. Helaas is muur erg bobbelig en voor een beginnend graffiti artiest valt het dan ook niet mee. De basis is gedaan, maar de namen moeten opnieuw geschilderd worden. Het is vandaag weer heerlijk weer en in de zon, wordt een vergelijkend koffie warenonderzoek gedaan. Met zowel de cappuccinomaker van de Tigger als van ons wordt de koffie (mocca of Espresso) getest.

De zelfgemaakte tompouces waren er om de smaken wat te kunnen neutraliseren. Via de internetsite van UPS zien we dat ons tweede pakje weer in Transit staat in Santa Cruz. Hopelijk zijn we morgen compleet.

 

 

11-02-2009 Onverwacht bezoek uit Nederland

‘Hé kijk, dat moet dan Annette zijn en daar hebben we Bert’. We kijken vragend naar twee voor ons onbekende heren. ‘We komen uit Brabant’. Bert ziet het bijna meteen en zegt: ‘familie van Rein en Marian’. In één keer goed geraden. Jan en Jo staan op de steiger en Jan is een broer van Marian. Met Marian en Rein hebben we samen gevaren van Guernsey naar Camaret (Bretagne). Hier vandaan zijn wij de Golf van Biskaje over gestoken. We hebben met hun heel wat gezelige avonden en middagen samen doorgebracht. En nu staat Marian’s broer hier in Tenerife op de steiger. Zijn vriend Jo heeft hier een huis in de buurt. Zo kletsen we gezellig een uurtje met onze Nederlandse gasten. We zijn helaas alleen vergeten een foto te maken van dit onverwachtse Nederlandse bezoek. In de avond nog meer Nederlands bezoek. Nederlandse Ria en haar Engelse man Roger komen langs. Nu is ook het “raadsel van het vreemde Nederlandse boek in de kuip” opgelost. Gisteren lag er een boek, met een stempel van de Never Ready (een Nederlandse boot uit La Gomera waar wij boeken mee geruild hebben) in de kuip. Alleen hadden we geen idee van of via wie. Nu blijkt dat de Never Ready dit boek met een andere Nederlandse boot heeft geruild (een boot die wij niet kennen) en die heeft dit boek weer aan Ria gegeven. Ria dacht: ‘leuk ik geef dit door aan de Äventyr’. Heel toepasselijk was de titel van het boek “De wereld is rond”.

 

 

10-02-2009 Driemaal is scheepsrecht: opnieuw naar de Teide

Vorige donderdag en vrijdag heeft het veel geregend en was het koud. Sinds zaterdagochtend kunnen we zelfs vanuit de haven sneeuw zien liggen in de bergen. Reden genoeg om de voor de 3e keer naar de vulkaan de Teide te gaan. An-kris met de door haar gemaakte sneeuwpop

Onderweg tijdens onze wandeling bij de Teide 

Vooral de noordkant van het park De Teide is prachtig, maar de 1e keer hebben we dit deel niet gedaan en de 2e keer trok het razendsnel dicht en reden we diep in de wolken en mist met 2 graden. Er was totaal geen uitzicht en het was berekoud. Nu treffen we het beter. Via een voor ons nog onbekende weg door een prachtig bos zien we onder een stralend blauwe hemel op grote afstand al de indrukwekkende vulkaantop. Overal vandaan is deze top te zien en hij blijft intrigeren. Het (uit)zicht is fenomenaal. Zowel Gran Canaria als La Palma zien we boven het wolkendek uitsteken (toch zeker 35 mijl en 70 mijl weg).  We rijden op 1800 meter hoogte de sneeuw in.   

Jens schrijft “Tigger” langs de berm in de sneeuw. Het is wel ontzettend druk in het park, maar vanaf het bezoekerscentrum vinden we een rustig deel om te wandelen. Het is warm, uit de wind en in de zon. Het lijkt wel wintersport. Blauwe lucht, sneeuw en een heerlijke frisse lucht. Na een stop bij de Spaanse Makro, waar we met ons Nederlandse pasje ook kunnen kopen, gebruiken Bert en Jens onze huurauto meteen om jerrycans met diesel te halen. Met een literprijs hier van € 0,59 interessant genoeg om alles zo vol mogelijk te hebben.

 

 

09-02-2009 Klussen en een Nederlands kletsje

Bert gaat weer klussen (verder het trekken van de kabel voor de ankerliermotor, oplossen van storingen in de boxen, olie ververven, motor checken enz.), terwijl ik op onderzoek uit ga voor overnachting in een berghut op de Teide), autohuur en de altijd weer noodzakelijke boodschappen haal. Helaas hebben ze geen informatie over de berghut op 3200 meter hoogte. Wel vertelt men dat de top gesloten is door de vele sneeuw en ijs. Ze hebben een foto van vrijdag en zelfs de auto liggen onder 10 cm sneeuw. Met mijn 2 markttassen vol fruit word ik wel al voor Spaanse aangezien, want een Spaanse vrouw vraagt aan mij de weg in Santa Cruz. Sinds vorige week ligt er ook een Engels schip met een Nederlandse gastenvlag. Het blijkt een Nederlandse te zijn, die getrouwd is met een Engelsman en al 30 jaar in Engeland woont. Zij liggen hier vast in het zuiden en komen regelmatig hier een paar weken zeilen of gewoon lekker genieten van het weer. Voor volgende week willen ze vluchten voor… het carnaval. En dit is juist voor ons een reden om te blijven. We zullen wel zien hoeveel herrie dit festijn met zich mee gaat brengen.

 

 

08-02-2009 De Kinderkoningin van het Carnaval

Aan het eind van een heerlijke zonnige dag, vraag ik aan onze Spaanse buurman waar de verkiezing van “La Reina Infantil” is. Het blijkt op een kilometer of 3 afstand van ons allemaal te gebeuren. We lopen langs de kermis, die sinds deze week volop draait (eerste attractie staat ongeveer 300 meter van onze boot) naar het Congresgebouw.

  

Het staat al zwart van de mensen. En op zijn Spaans begint het natuurlijk weer een uurtje later (18.00 uur). Een geluk bij een ongeluk voor ons!  De batterij van Bert’s camera blijkt leeg. We nemen snel de bus terug, laden de batterij zo goed mogelijk op, eten nog snel wat en scheuren drie kwartier later met onze alu rossen terug naar het gebouw. We zijn de enige met de fiets, dus een plaatsje is snel gevonden. Om vijf voor zes zitten we op de tribune. We hadden meisjes in prachtige kleding verwacht, maar het spektakel overtreft onze verwachtingen. De meisjes lopen met complete mini praalwagens om zich heen; een complete hoedenwinkel, mini circustent, heel orkest, je kunt het zo gek niet verzinnen. Het valt vaak niet mee het hele gevaarte over de bühne te slepen, het is werkelijk prachtig. Het thema van het Carnaval is dit jaar monsters. Onze favoriet is dan ook Ghostbusters. Een ministad met wolkenkrabbers en een prinses met een grote spuit er tussen. We zien 27 van de kunstwerken voorbij schreiden en tussendoor zijn er allerlei dansgroepen met kinderen die soms al een verbazend goed ritmegevoel hebben en andere, vooral hele kleine die aandoenlijk zijn om hun gestuntel. Allemaal in de vrolijkste kleuren en prachtige kostuums. Drie uur later is de Koningin gekozen en wordt het meisje meteen belaagd door allerlei verslaggevers en camera’s. De mensen kijken wat lacherig naar ons fietsjes, maar wie het laatst lacht, lacht het best, want wij zijn snel alle wachtende auto’s voorbij.

 

 

07-02-2009 Rustige dag met prachtig weer

Na twee dagen met de nodige buien en soms koud weer schijnt vandaag heerlijk de zon. Een hele dag in korte broek is weer een tijdje geleden.  Bert gaat samen met Jens op zoek naar een nieuwe Dremel frees. Jens had deze geleend en toen is het apparaat overleden. Ook wordt een extra kabel gelegd voor de thermische beveiliging van de ankerliermotor. Geen overbodigheid weten we uit ervaring.

 

 

06-02-2009 De nieuwe ankermotor is er, maar…

‘Hola, hola’, klinkt het opeens naast de boot. De bezorger van UPS staat met ons pakje in de hand. Hij weet vast niet hoe blij we hier mee zijn. Na de invoerrechten betaald te hebben en een handtekening gezet, bekijkt Bert vol verwachting. Ook Jens staat er bij en zegt: ‘es wie weihnachten, wir sind gespannt’. Helaas is de motor op zich goed, maar past niet op de bestaande gearbox, de motoras diameter is 4mm groter. Ondanks dat Bert hierover uitvoerig contact heeft gehad per mail inclusief foto’s en maatvoering en ons werd verzekerd dat dit ging passen. Lewmar had ons tevens een complete set met korting aangeboden, maar deze mail hadden we te laat gelezen, anders hadden we dit zeker meteen besteld. Omdat wij niet binnen een dag gereageerd hadden, is toen toch alleen de motor verzonden. Weer balen dus. Niet alleen vertraging, maar ook dubbele verzendkosten en opnieuw het hele circus in. Maandag wordt de nieuwe gearbox  verzonden. De rest van de dag laten we ons weer verleiden door alle shopmogelijkheden die Santa Cruz te bieden heeft. Van medevertrekkers Bram en Vivian van de Duende hoorden we dat je hier goedkoop duikpakken kan kopen bij een enorme sportzaak. En deze winkel hangt weer vol koopjes. Vijf uur later en tweewinkelcentra verder staan we met 2 grote tassen vol op de bus te wachten.  Als we niet oppassen breekt er ook bij ons een financiële crisis uit.

 

 

05-02-2009 Een Spanjaard met Nederlands bloed

Dat kan binnenkort gebeuren, want toen we in de stad liepen stond de mobiele bloedbank er weer. Bert gaat eerst in de ochtend (hij vindt bloed geven altijd heerlijk). Erg aardige vrouwen en prima verzorging. Voor het bloed geven, moest hij water drinken en zowel voor als na wordt de bloeddruk gemeten. Dat doen ze in Nederland niet. Je mag niet weg voordat de rest van het water op is. Nog vier repen chocola mee om aan te sterken en een waarschuwing om niet in de zon te gaan zitten en geen alcohol te drinken. Zo’n verzorging wilde ik ook wel, dus in de avond toen de regenbuien blijkbaar even pauze hadden, lag ik ook met een naald in de arm. De avonddienst werd door twee aardige mannen verzorgd, maar geen dubbele bloeddrukmeting en ook niet verplicht drinken. Wel weer koekjes en chocola. We vragen ons wel af, of je het HB gehalte in het bloed op verschillende manieren kan meten. Hier hadden we beiden boven de 13. Iets wat we in Nederland nog nooit gehad hebben. Het kan natuurlijk door het gezonde en rustige leven komen, wat we hier leiden, maar de broeder vertelde me dat je hier minimaal een waarde van 12 moet hebben om bloed te mogen geven en dat ligt in Nederland veel lager. Het regent en waait vanavond hard en we liggen behoorlijk te schommelen in onze box. Tijd voor een filmpje in onze huisbioscoop die goed voorzien is door de films die Marco voor ons heeft gebrand.

 

 

04-02-2009 Na een valse start naar het Loro Parque

Klop, klop. Bert opent het luik nog in zijn badjas. We hebben afgesproken vandaag naar het Loro Parque te gaan, maar alleen met goed weer. De nacht regende het steeds, om 07.00 uur nog steeds regen en een blik uit het luik gaf alleen donkere wolken om ons heen. Nieuwe pogingen ieder half uur later gaven nog geen beter beeld. Om 8.30 uur maar een sms verstuurt: ‘het regent weer, wij blijven in bed’. Alleen deze was door de buren niet ontvangen, dus stonden ze gepakt en gezakt klaar. En wat schetst onze verbazing; de lucht was overal helemaal blauw. Snel dus maar in de vijfde versnelling om een half uurtje later toch te gaan. Het Loro Parque is oorspronkelijk gestart met heel veel papagaaien, maar nu zijn er veel meer dieren en meerdere shows met dolfijnen, zeeleeuwen, papagaaien en orka’s. Normaal vinden wij dit soort dingen veel te gemaakt en te toeristisch en bovendien is het een grote aanslag op onze vertrekkersbudget. Maar Jens en Ann Kirsten waren al tweemaal geweest en superenthousiast. Ze wilden nog wel nog wel een keer. De bus naar Puerto de La Cruz was in tegenstelling tot zondag ontzettend leeg. In Puerto de La Cruz hebben we toch maar even gebruik gemaakt van de enorme Duitse toeristenindustrie. In een Duitse konditorei hadden ze heerlijke en asociaal grote taartjes. We hebben de hele dag niet meer gegeten. Het park is prachtig aangelegd met veel groen (een grote botanische tuin) en de shows zijn mooi en met veel humor gemaakt. De pinguïnkolonie is volgens de folder de grootste na Antarctica, maar dat geloven we niet zo. Wij hebben in het Beagle kanaal in Argentinië en in Zuid Afrika meer pinguïns gezien. Maar dit was zeker de moeite waard en er stonden prachtige koningspinguïns. In onze ogen de mooiste pinguïn die er is.  Bijzonder was ook dat je ze ook onder water kon zien zwemmen. Blijkbaar hebben ze luchtgaten in hun rugvacht. En zo onhandig als ze op het land bewegen zo lenig en snel zijn ze onder water.  Al met al en leuke dag met prachtig weer. Gelukkig voor Bert, want die kreeg een flinke plens water over zich heen bij de Orka’s. 

 

 

 

03-02-2009 De haven van Santa Cruz

We liggen hier nu een dag of 10 en de haven is prima. Ondanks golfhoogte van 5 meter in de buurt is het rustig in de haven. Het douchegebouw is splinternieuw en de douchewater  is in tegenstelling tot La Gomera vaker warm dan koud. Heerlijk warm zelfs, we komen er regelmatig als roze biggetjes onder vandaan. De ontwerper van het sanitair heeft alleen blijkbaar op Spanjaarden gelet. De hokjes zijn gemaakt van standaard melkglazen deurpanelen, omrand met glimmende metalen frames (ziet er echt stijlvol uit) van 90 cm. Denk een hokje van 90 bij 90 cm en hierin een behoorlijke toiletpot, en een iets groter iemand zit met de knieën tegen de deur en de voeten buiten. Nou is dat geen probleem, want de sloten functioneren niet en de deuren kunnen dus niet echt dicht. Wij vinden het wel prima. Het is het beste sanitair wat we in maanden gehad hebben. Op dit moment is het laagseizoen en is het havengeld lager (€ 14,- per dag). Binnen 5 minuten ben je in het gezellige centrum (via de parkeergarage scheelt weer een stoplicht), naar de markt is een kwartier behoorlijk doorlopen en het busstation 20 minuten. Op gelijke afstand liggen meerdere grote supermarkten, grote winkelcentra, Corte Inglés (Spaanse Bijenkorf) en het auditorium. Op korte afstand liggen de ferryboten en cruiseschepen, maar daar hebben we weinig last van. Alleen dat de boot behoorlijk smerig en zanderig wordt van de uitlaatgassen. De stad zelf is heel schoon. Bizar schoon zelfs. De vijver op Plaza de Espana laten ze 3 keer per week (!) helemaal leeglopen. Met een hogedrukspuit wordt de vijver daarna schoon gespoten. En 2 dagen later begint dit hele ritueel weer opnieuw. Santa Cruz kent vele culturele evenementen. Het grootste is het carnaval, wat meer dan 2 weken duurt. Het schijn Rio de Janeiro naar de kroon te steken.  Van andere Nederlanders horen we de optocht al 6 uur duurt. Echt idyllisch lig je hier echter niet. Het is toch erg stads en een beetje een industriehaven. Ten noorden van ons komt nog steeds de ene depressie na de andere aan. De golfhoogte hier is nu rond de 5 meter en op de Madeira zelfs 8 meter. Dan liggen wij hier toch graag met de lijntjes vast. Er komt ook weer een behoorlijk regengebied aan en het weerbericht hier geeft aan dat de sneeuwgrens zakt naar 1700 meter (brrr). Begin volgende week moet het allemaal wat rustiger worden. De golfhoogte zakt dan weer tot een meter of 2.

 

 

02-02-2009 Weer een feestdag

Het regent als we wakker worden en echt snel zijn we dan ook niet. Er valt vandaag niet veel te beleven want het is weer een feestdag(!). Alles is dicht. Het blijkt de dag van de beschermheilige van Santa Cruz te zijn. De regen en zon wisselen elkaar soms iedere 5 minuten af. We hebben nog nooit zo vaak een regenboog gezien. Bert vervangt de verbrandde schakelaar van de ankerlier. Via tracking en tracing van UPS zien we dat ons pakketje in Madrid problemen heeft, omdat de juiste papieren ontbreken. We moeten contact opnemen. Als Bert dit probeert is het kantoor in Nederland niet bereikbaar. Morgen dus maar weer opnieuw proberen. In de avond proberen we de Hauptstrasse, Müncherstrasse of de Hafenstrasse te bemachtigen; Monopolie in het Duits. Het wordt alleen een beetje vervelend dat Bert steeds alle spelletjes wint.

 

 

01-02-2009 Puerto de La Cruz

Als we bijna rennend bij het busstation aankomen staat gelukkig de bus er nog, er staat zelfs nog een enorme rij. De bus zit weer propvol en al staand bij de achterdeur rijden we in 40 minuten met de sneldienst naar Puerto de La Cruz ten noordwesten van Santa Cruz.   Bij de botanische tuin stappen we uit.De eerste indruk is dat het park in Santa Cruz zeker zo mooi is, maar al Koffiebonen nog niet rijp om gebrand te wordenlopende moeten we deze beoordeling bijstellen. Tussen de enorm bomen staan ongelooflijk veel verschillende planten uit de hele wereld. Het park is in 1788 aangelegd als tussenstation om tropische planten vanuit de hele wereld te laten wennen aan het klimaat van het Spaanse vasteland. Overal om ons heen staan bloemen en vruchten die we nog nooit gezien hebben. Bijzonder is ook de strelizia (papegaaibloem) die wij kennen als kleine plant. Hij kan blijkbaar ook doorschieten, want ze staan hier wel 7 meter hoog. Heel Puerto de La Cruz lijkt wel een botanische tuin. Als we richting de boulevard lopen langs de villa’s is de hoeveelheid bloemen in de tuinen echt een lust voor het oog. Alles is ook ontzettend verzorgd. Het plaatsje zelf is erg toeristisch met enorme hotelkolossen en vooral veel taartjeszaken. Het is duidelijk gericht op de Duitsers. In Santa Cruz lopen de mensen er heel verzorgd bij. Wij voelen ons met vrijetijdskleding en (platte) schoenen soms echt armoedig gekleed. Bijna geen Spanjaard heeft onverzorgd haar. Het stikt hier dan ook van de kappers. Op deze zondag roept onze Spaanse medezeilster ons na met: ‘’oh guapa’. Allebei een bloesje aan en een (redelijk) nette broek. Maar in Puerto de La Cruz vallen wij nu op.  De meeste toeristen  hebben duidelijk minder stijl dan de Spanjaarden. Wij vinden Puerto de La Cruz maar een kermis en nemen snel de bus weer terug. Naast me zit een Spaanse vrouw enorm te mopperen dat de bus te laat vertrekt (volgens onze bustabel exact op tijd voor de zondag). Onderweg blijken we wel geluk gehad te hebben. Al snel rijden we bijna in de wolken en regent het. Terug in Santa Cruz zijn we nog geen 5 minuten op de boot of de regen komt met bakken uit de hemel. We doen maar snel de luiken dicht en pakken dikke sokken en een boek.  

 

 

 

31-01-2009 Een tondeuse als een buitenboordmotor

Er is werk aan de “haarwinkel”. Op Madeira hebben we bij de Chinese winkel een tondeuse gekocht voor Bert, maar de combinatie van zijn dikke haar en de kwaliteit van de tondeuse is niet optimaal. Iedere drie weken moeten we daarom aan de slag. Het ding maakt ook nog een hels lawaai. Een buitenboordmotor op 5 meter afstand maakt minder herrie. Na meer dan een half uur kijkt Bert toch weer behoorlijk verzorgd de wijde wereld in. In het douchegebouw kledder ik nog wat meer haarverf. Het valt wel een beetje rood uit. We hebben Ann Kristen en Jens het spel Machiavelli geleerd en er wordt deze avond aardig wat af gemoord, bestolen en vernietigd. 

 

 

 

 

30-01-2009 De markt van Santa Cruz

Op de Canarische eilanden is echt een overvloed aan fruit en groente, heerlijk! Wij kopen dit meestal op de markt. Van medevertrekkers hebben we de tip van de kraam in de verste uithoek van de markt. Je moet alleen wel even het systeem doorhebben. De eerste keer ging ik met een rugzak, maar het is zo druk dat je geen kant op kunt met het ding op je rug. De bedoeling is dat je een doosje aan de rand van de kraam zet en je groente en fruit hier in verzamelt. Als je alles hebt, reken je af bij één van de vijf kassa’s. Aangezien de kraam ongeveer twee ruimtes, kleiner dan onze woonkame,r betreft is het dus behoorlijk dringen. Je ziet er dan ook bijna alleen locals. Maar voor € 0,80 per kilo koop je hier heerlijke sinaasappels. Voor minder dan € 7,- had ik twee plastic tassen vol fruit en groente. Dat zal in Nederland weer tegenvallen. Het is vandaag super druk in de stad. Er liggen twee grote cruiseschepen (voornamelijk Duitsers) en overal zien we mensen met reisgidsen en plattegronden lopen.  

 

 

 

 

 

29-01-2009 Met de senioren cityhopper opstap

Vandaag zou de mooiste dag van de week zijn qua weer. Met de bus gaan we naar het Aranaga gebergte. Bij het overstappen in de stad La Laguna blijkt de bus bomvol. En iedere halte richting de bergen wordt het nog gekker. Zelf het hele gangpad staat vol Duitsers. Inderdaad Duitsers, want we zijn in een Duitse senioren wandelgroep terecht gekomen. Het lijkt een combinatie van een bejaardensoos en een skibus. De gemiddelde leeftijd van deze Duitsers ligt boven de 65 jaar, allen hebben enorme zonnebrillen op en wandelstokken in de hand. Als wij vertellen dat we hier met de boot zijn, gonst het door de hele bus: ‘sie sind mit einem Schiff’. Iedereen blijkt één of twee haltes verder uit te stappen dan wij en later begrijpen we waarom. We hebben van Engelsen een digitaal wandelboek gekopieerd (er wordt heel wat af gekopieerd door vertrekkers) een

 

een rondwandeling uitgezocht. Maar deze blijkt wel erg klein. We lopen uiteindelijk daarom maar helemaal terug naar de stad La Laguna. Er zijn hier ongetwijfeld mooiere wandelingen. La Laguna is een prachtige stad met mooie oude pleinen en gebouwen. Even buiten de stad liggen enorme winkelenclaves. Zelfs de Makro zit hier. Bij de enorme supermarkt El Campo verkopen ze van pindakaas tot autobanden. Ik vind er zelfs een duikbril en laarzen. De bus is hier spotgoedkoop. Een rit van bijna een uur naar de bergen, inclusief 1 overstap kost € 0.95. Je koopt een bonuskaart voor minimaal € 12,- en iedere rit wordt hierop afgeschreven, een ideaal systeem.

 

 

 

 

 

 

27-01-2009 en 28-01-2009 Er is hoop!

Ja hoor, het kwaad is geschied. De winkels waren té aantrekkelijk. De kledingkast ligt weer iets voller en ook het keukenequipement is (weer) uitgebreid. Bij Jens en Ann Kirsten hadden we een cappuccinomaker gezien. Deze werkt hetzelfde als onze koffiepercolator die we van Paul en Nynke (collega van Bert) hebben gehad, maar in dit apparaat kan ook melk. Een paar minuten op het gas en er is heerlijke cappuccino. Wij hadden dit nog nooit gezien. Maar het is echt heerlijk. En hier alleen te koop bij de Spaanse Bijenkorf: El Corte Inglés. We mogen nu alleen drie maanden niet meer het terras op voor een kop koffie, om deze investering terug te verdienen. Voor de rest is Bert nog vooral bezig met de ankerlier. Maar er is hoop! Na meerdere telefoontjes heeft de Technische Support Afdeling van Lewmar in Engeland vandaag aangegeven zeer teleurgesteld te zijn in hun dealer in Las Palmas. Deze reageert namelijk niet op mail en als je ze belt zeggen ze dat je maar moet mailen. Een zeer hulpvaardige Roland wil het nu rechtstreeks naar ons versturen. En nu maar hopen, dat ook wij niet gaan horen tot de mensen die wekenlang op een pakje zitten te wachten. Het zal minimaal een week duren, maar dat is geen probleem. De golfhoogte loopt eind van de week op tot meer dan 5 meter, dus wij liggen hier voorlopig prima in de haven. Hier ligt bijna continu een hogedrukgebied en hierdoor blijven wij grotendeels verschoond van het slechte weer, maar boven ons trekt de ene depressie na de andere over. En de berichten vanuit de Middellandse Zee (zware storm bij o.a.  Barcelona) zijn ook nog niet bemoedigend om hier al naar toe te gaan. De Middellandse Zee staat overigens bekend om zijn vele stormen in de winter. Dit zijn er aanzienlijk meer dan in Nederland. Daarom was het ons plan om hier te overwinteren. Rond maart zou het weer theoretisch rustiger moeten worden. Het weer is hier in Santa Cruz wel aanzienlijk minder goed dan op La Gomera. De korte broek is deze week nog niet aangeweest en het is veel somber, bewolkt weer.

 

 

26-01-2009 Je kan het er maar druk mee hebben.

De ankerliermotor en Internet houden ons lekker bezig. Bert loopt eerst naar Spinnaker, de waterssport zaak waar hij zaterdag was geweest. Helaas ligt de internetverbinding met de Lewmar vestiging in Barcelona eruit (waarschijnlijk door het noodweer) en kunnen ze niets navragen. Dan ook maar zoeken via Internet op de onlineshop van Lewmar. Om te kunnen internetten moeten we naar de Mc Donalds. Het kost je een cola, maar wel een uitstekende verbinding. Na 5 dagen zonder Internet is er altijd weer het nodige te doen. De Lewmar online-shop geeft geen levertijd, dus belt Bert via Skype naar Lewmar. Hier horen we een levertijd van 6-8 weken. Oef, even schrikken. Technical support kan ons misschien helpen. Een vriendelijke Roland vertelt ons dat we de motor waarschijnlijk los kunnen bestellen. Net als hij het artikelnummer wil doorgeven,  klik..  de internetverbinding verbroken. En ook niet meer te activeren. Waarschijnlijk kunnen we niet langer dan vijf kwartier internetten bij de Mc. Nieuwe poging bij de Kiosk van de Tourist Office. Shit, onze instabiele laptop stort weer in. Na een half uur geeft deze weer beeld. Bij de Kiosk, naast een drukke weg belt Bert opnieuw met Lewmar. We krijgen meer gegevens, maar moeten contact opnemen met de distributeur in Las Palmas. Leve Skype om te bellen. In Las Palmas hebben ze het te druk, of we een email willen sturen. Daar zijn we anderhalve week geleden al mee begonnen, maar toen kregen we geen antwoord. Nu maar hopen dus. Bert zet ondertussen ook wat hulplijnen in Nederland uit. Onze site is ook al dagen niet bijgewerkt, dus lopen we weer naar de Mc, want bij de Kiosk kunnen we niets zien op het beeldscherm. Bij de Mc hebben we direct weer een goede verbinding. In 30 minuten staan de belevenissen van 3 dagen met foto’s klaar, maar we kunnen niet publishen. Via een email hadden we al gelezen dat onze provider problemen heeft.  En zo is het weer zes uur en is de dag weer om! Eén voordeel heeft dit alles wel. We zijn sinds vijf maanden weer in een stad met veel winkels. En echt gewinkeld hebben we meer dan een jaar niet. En dan beginnen al die winkels wel te trekken. Het is misschien maar goed, dat we hier (nog) geen tijd voor hebben.

 

 

25-01-2009 Kennismaking met Santa Cruz de Tenerife

De weersverwachting voor vandaag is ronduit slecht, maar als we onze ogen open doen schijnt onverwacht de zon. We lopen naar de markt, waar een deel van de fruit- en groentemarkt gewoon open is. Daarnaast is er enorme markt met vooral veel rommel. De stad is mooi en vooral heel schoon. Mooie gebouwen, straten met veel terrassen en prachtige parken. We lopen en zitten heerlijk in Parque Garcia Sanabria. Het park staat vol bloeiende bloemen, grote bomen en heel veel cyclamen. Deze plant kennen we thuis als kamerplant, maar hier staan zowel het park als ook de straten er vol mee. Heel bijzonder. Op een veranda, onder een weelderige bougainville, met het klaterende geluid van de fonteinen mijmeren we een beetje over onze toekomst.  Vooral meisjes skaten hier  rondjes en overal zitten mensen heerlijk te genieten. We moeten in Santa Cruz  wel weer oppassen waar we op een terras gaan zitten, want een barraquito voor € 1,- kennen ze hier niet.

 

 

 

 

24-01-2009 Op zoek naar een ankerliermotor

Bert gaat vanmorgen meteen op zoek naar een nieuwe motor voor de ankerlier. Waarschijnlijk kunnen ze deze hier gewoon bestellen, maar daarvoor moet er maandag naar de leverancier, Lewmar gebeld worden. Bij Vetus haalt hij een nieuwe schakelaar en hier vertelt men dat er in de volgende haven een boot ligt, die onze motor tweedehands heeft liggen en deze dus wil verkopen. Dat geeft hoop; twee mogelijkheden. Ik sop ondertussen de boot en doe voor het eerst sinds drie maanden de was in een wasmachine. Zowel Äventyr als de Tigger zijn bijna niet meer te zien, door een enorme hoeveelheid wasgoed wat boven de boten hangt. Bert pakt de fiets, en gaat op weg naar de bewuste boot in de andere haven. Helaas, de motor is twee weken geleden verkocht. En dat terwijl hij bijna 6 maanden te koop is geweest. Jammer, maandag gaan we dus verder met onze zoekactie.

 

 

23-01-2009 Echt weg van La Gomera (naar Santa Cruz de Tenerife 64 nm)

We kijken samen naar de lichtjes van San Sebastian. Het begint langzaam licht te worden als we de haven uit varen. Nu écht? De windverwachting is minimaal; 4 tot 8 kts wind. En dat is nu precies waarom we varen. Naar Santa Cruz de Tenerife is naar het noordoosten. En vanuit deze richting komt bijna altijd de wind.  Voor 90% is de wind hier noodoost. Soms iets noordelijker en soms iets oostelijker. Ongeveer 2 dagen per twee weken noordwest. West of zuidwest hebben we bijna nog niet meegemaakt, en bovendien betekent deze windrichting meestal veel wind en regen. Naar Santa Cruz moeten we twee acceleratiezones door. Met de gemiddelde wind hier van 15 tot 20 kts (4/5 bft), wordt dit in deze zones 25 tot 30 kts (6/7 bft). Hier is gewoon niet tegenin te varen. Dus vandaar dat we nu varen. De wind draait ook nog alle richtingen op, rondom de eilanden. We beginnen met noordwest 4 bft, halverwege tussen La Gomera en Tenerife wordt dit zuid west 3 bft. Iets later komen we in de windschaduw van Tenerife en is er helemaal geen wind meer. Wel zien we walvissen spuiten! Voor de tweede keer zien we groepen Grienden zwemmen. Bij de zuidwestpunt van Tenerife wordt de wind zuidoost. Als we dichtbij de voor ons bekende haven San Miguel zijn, lijkt een welkomstcomité van witte schuimkoppen ons al weer op te wachten. De wind trekt inderdaad aan van 5 naar 15 kts, maar dat is geen probleem. We hebben de wind precies op de kop, dus het stampt en buist wel behoorlijk. We ronden de zuidoostpunt. De punt waar we de vorige keer zo ontzettend blij waren, dat we er waren na onze tocht vanuit Gran Canaria. Hier ligt de surfspot Médano. Dit is één van de 10 beste surfsplekken ter wereld. De westkant van Tenerife is vanaf het water best mooi. Majestueus torent de Teide boven het landschap uit. Glooiende berghellingen eindigen bij de zee. De enorme toeristencomplexen zijn vanaf het water minder goed te zien. De zuidoostkant is ronduit lelijk. Kaal, lelijke plaatsen, fabrieken en een energiecentrale. Hoe noordelijker we komen, hoe groener het wordt. Opeens roept Bert: “Annet, dolfijnen”! Er zwemmen er wel twintig rondom de boot. Bert staat voorop te filmen en gaat soms tot zijn knieën in het water. We horen ze fluiten. Het lijkt wel hoe enthousiaster wij zijn, hoe actiever zij worden. Ze springen, versnellen, buitelen en dat zeker 20 minuten lang. Achter ons zien we Jens en Ann Kirsten ook al voorop hun schip staan. Ook bij hun spelen ze rond de boeg. Er zitten hele grote en kleintjes bij. Op deze dieren raken we nooit uitgekeken. Met de schemer varen we de haven van Santa Cruz binnen. Prima rustige tocht.


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links