Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca

30-5-2009 en 31-5-2009 Festiviteiten in Es Castell (Georgetown)

Vanmorgen komen de Franse Litizia en Ludo naar ons toe. We zagen hun vorig jaar voor het eerst in de Spaanse Ria’s (met hun in Nederland gebouwde Wibo) en gisteren hebben we ze voor het eerst uitgebreid gesproken. Er zijn festiviteiten in de Cala het dichts bij onze ankerplek. De oprichting van Georgetown, nu Es Castell, wordt gevierd, twee dagen lang. We hebben Avontuurtje nog maar net vastgelegd of er komt al een Engelse doedelzakgroep voorbij. Helaas zijn we voor een andere activiteit, het gratis bezoeken van kasteel San Felipe, te laat. We maken in het dorp kennis met de Canadezen Tom en Liz. Zij varen al meer dan 23 jaar over de hele wereld. Ze hebben o.a. een aantal jaren in Japan gewerkt, zijn tweemaal de Pacific overgestoken en zijn via het Suezkanaal op de Middellandse Zee gekomen. Hun belevenissen zijn een lust voor het avontuurlijke oor en zij zijn zeer geïnteresseerd in onze ervaringen op de Canarische eilanden, hun volgende bestemming. Niet veel later zitten we samen met de Fransen bij hun aan boord met enorme kaarten van de eilanden voor ons.
Kanonschoten bij Georgetown door de Fransen De Engelsen beantwoorden het kanonvuur vanaf hun fort
De volgende dag varen we weer naar het stadje. Na het volksdansen (wat werkelijk niets voorstelt) wordt de slag bij het Fort nagespeeld, met kanonsvuur en steigerende paarden. Daarna kan gratis het Fort Marlborough bezocht worden. Dit grote ommuurde fort is door de Engelsen tussen 1710 en 1726 gebouwd en heeft een belangrijke rol gespeeld in vele oorlogen die op Menorca gewoed hebben. Helaas komen we terug in de stromende regen en zijn dan ook doornat als we weer aan boord stappen. De regen duurt de hele middag. Ach, dan komen we ook eens aan een boek lezen toe. Na de regen komen Liz en Tom hun tips voor Griekenland nog brengen. Opeens horen we kloppen. En medezeiler, die teveel vis heeft gevangen (hoe doet hij dat, wij vangen al weken niets meer??) vraagt of we verse tonijn willen. Natuurlijk willen we dat en er gaat zeker 2 kg tonijn de koelkast in.

 

 

29-5-2009 De historie van Mahon

Mahon beschikt over een grote natuurlijke haven. Een haven die al eeuwen gebruikt voor de bevoorrading van schepen. Door de strategische ligging in de Middellandse Zee is er door vele naties om Menorca gevochten. De laatste eeuwen vooral door de Fransen en de Engelsen. Het eiland wisselde tussen 1708 en 1802 zes keer van hand, met iedere keer als “hoofdprijs” Mahon. De Engelse invloed is nog op vele plaatsen terug te vinden. Maar de historie van Menorca gaat veel verder terug, tot ver voor Christus. Er wordt gezegd dat Menorca de meeste (pre) historische gebouwen van de Middellandse Zee heeft.

Entree van het fort Isabele Bertop het grootste kanon
Een gang van 310 mtr lang Entree van de gevangenis Torrentje bij fort Isabella II
Wij liggen met ons anker naast het schiereiland La Mola. Hier is in de 19e eeuw door de Spanjaarden een enorm fort Isabell II gebouwd, ter verdediging van de haven en het eiland. De bouw duurde 25 jaar, maar door de technische revolutie in eind 1800 was het al achterhaald toen het gereed was. Een oude gevangenis is tot 1970 nog in gebruik geweest en een enorm kanon is voor het laatst in 1990 geactiveerd. Het gehele complex omvat vooral veel opslag voor munitie en vele ruimten voor kannonnen. Terwijl Bert met een koptelefoon de historie tot zich laat komen, geniet ik vooral van de bloemenpracht en de geweldige uitzichten die je vanaf het fort hebt. Uiteraard is het fort hier niet voor niets gebouwd. Je kijkt door de hele baai van Mahon, op onze ankerplaats en een deel van de noordkust. Voor de entreeprijs moeten we even twee maal slikken. En als we betalen voor een excursie halen we er uit wat er in zit. We lopen er uiteindelijk meer dan 3 uur rond.

 

 

28-5-2009 Gered door de havenmeester

Avontuurtje ligt te dansen langs de steiger en rukt woest aan haar landvastjes. Vanmorgen zijn we naar de kant gevaren om Willem naar de bushalte te brengen. Als we met onze handen vol boodschappen terug komen is de wind flink toegenomen tot 6 tot 7 bft. De illusie dat we weer droog aan boord komen, laten we gezien de golven al snel varen. Willem stapt op de bus. Zijn weekje is ondertussen alweer voorbijOp de heenweg gaf de motor tijdens de laatste meters met twee plofjes te kennen dat we de terugweg maar moesten gaan roeien. De benzine is op. Geen aanlokkelijk idee en met de verhalen van afgedreven vertrekkers in ons achterhoofd, staan we niet te trappelen van enthousiasme. Volgens Bert moet het best lukken, maar als ik de dinghy met de havenmeester zie, trek ik toch maar snel een sprintje. Hij moet even 2 andere mensen wegbrengen en komt ons zo ophalen. En inderdaad 5 minuten later zit ik met alle boodschappen comfortabel in zijn grote boot. Ook Bert moet van hem overstappen. Met Avontuurtje in het kielzog worden we bij Äventyr afgezet. Zelfs de boodschappen worden aan boord gebracht. We verlaten "ons" pontoon met luxe douche en toilet op de voorgrondHij was er altijd voor dit soort “noodgevallen” vertelt hij. Gelukkig interpreteert hij het zo. Wij vonden het meer een gevalletje eigen schuld. We blijven nog even op ons drijvende luxe ponton in de hoop dat de wind wat afneemt. Als dit zo lijkt ze zijn weten we rustig weg te varen zonder de buren te rammen of een mooringlijn in de schroef te krijgen. Deze manier van aanleggen brengt de nodige risico’s met zich mee (er zijn hier geen vingersteigers, alleen een lijn die je met een hulplijn vanaf de bodem oppikt – het is dan altijd maar de vraag hoe snel deze lijn weer zinkt als je hem losmaakt). Eenmaal los is de wind nauwelijks minder. Zonder enig zeil op, lopen we al 3,5 mijl per uur. Ankeren met zoveel wind hebben we niet eerder gedaan en zeker niet op een volle ankerplaats.  Woensdag hebben we dit mooie plekje gespot, maar we zijn zeker niet de enige die dit vinden. Gelukkig zijn er een aantal boten weg en verloopt het ankeren zonder problemen. We hebben nu uitzicht op een groene en bloemrijk begroeide rotsen met eeuwenoude torentjes en een fort.  Willem’s reis is zeker niet met minder hindernissen. Als hij met de bus in Ciudadela aankomt, blijkt de ferry naar Mallorca niet te varen. Gelukkig kan hij nog wel een vlucht naar Palma de Mallorca boeken. En moet hij weer terug met de bus naar Mahon, voordat hij de bus naar het vliegveld kan nemen. Al met al is hij hiermee de hele dag in de weer. Terwijl de haven “maar” een klein halfuurtje van het vliegveld verwijderd is.

 

 

27-5-2009 Wij gaan voor “posh”, met crew en ligplaats van 300.000

De crew aan het werkDe Engelsen hebben een prachtige uitdrukking: “posh”. We zijn een beetje vergeten waar de afkorting voor stond, maar het dateert uit de tijd in India en betekent een “beetje over de top”. Nou vandaag doen wij hier ook flink aan mee. Op de Balearen wast niemand zijn eigen boot, dus wij ook (tijdelijk) niet meer. We hebben tegenwoordig “crew” Willem. Willem wast af, zet koffie en aangezien we vandaag ook stromend water ter beschikking hebben, wast hij ook de boot. Ja, we liggen namelijk op stand. Wel op een ligplaats van 300.000, vertelt onze Belgische buurman die hier volgens ons ongeveer vast woont. “300.000’? , vraagt Bert vol ongeloof. Allez ja 300.000 per jaar. “Hebt u dan niet de hele haven gekocht”? Nu kijkt de buurman Bert verbaasd aan. Hoe je verwarring kunt krijgen zeg. De buurman leeft nog wat jaren terug en heeft het over Belgische Franken. Dat verzin je toch niet meer anno 2009.  Na het nodige sopwerk nemen we “crew Willem” mee uit wandelen langs de kust en komen in het plaatsje Es Castell , waar we door Wilem ook nog getrakteerd worden op een etentje in het sfeervolle baaitje. Menorca is in onze ogen het klantvriendelijkste eiland dat we kennen.
Bert en Willem op het kustpad bij Mahon De baai van Mahon tijdens de wandeling Baai bij El Castelle

Bij het heerlijke dagmenu hoort ook een flesje wijn en deze zakt behoorlijk in onze benen. Het lijkt ons dan ook beter de bus terug te nemen naar Mahon. Alleen we hebben geen idee waar deze stopt. Een man die zo aardig was om een foto van ons te maken (we dachten een toerist) blijkt de eigenaar te zijn. Hij sluit toch de tent en we kunnen met hem mee. Hij loopt even mee naar de bushalte dachten we. Maar nee hoor, hij brengt ons met zijn luxe auto even terug naar Mahon. Wat een topservice! Een bakker die het brood aan boord brengt en een restauranteigenaar die je een lift naar huis geeft. Tel daar een prachtige en beschutte baai bij op. Misschien is onze Belgische buurman toch zo gek nog niet.

 

 

26-5-2009 Naar Mahon (19 nm)

Als we opstaan is het zwaarbewolkt. En er staat zelfs al een beetje wind. Voor morgen en overmorgen wordt er veel wind voorspeld en daarom laten we toch de mooring in deze mooie Cala achter ons. Eenmaal het nauwe kanaal uit varen we halve wind een lekkere snelheid met bijna 7 mijl per uur. Willem pakt zo mooi, de goede zeilmomenten mee. 
Willem zeilt er heerlijk op los De cala van Mahon Ons drijvende pontoon met douche en terras
Na de vuurtoren wordt het een bakstagkoers (wind schuin van achteren). Net voor de Cala van Mahon trekt de wind nog even lekker aan tot 19 kts (windkracht 5) en vol tuig speren we de ingang van de haven in. De Cala is behoorlijk diep en we varen nog een mooi rondje. Achter een eilandje ligt werkelijk weer een prachtige ankerplek, maar met windkracht 7 tot 8 in de voorspelling vinden we ankeren toch nog wat teveel van het goede.

Bovendien komen we dan ook niet meer droog met Avontuurtje heen en weer naar de stad, waar Willem donderdag weer met de bus terug gaat. In de rest van Cala mag je bijna niet meer ankeren. Het is weer helemaal opgeklaard met een strakblauwe lucht zoeken we een geschikte plaats voor 2 nachten. We komen aan een drijvend ponton dichtbij de stad (meeste kans om droog over te komen). Op het ponton midden in het water is wel stroom, water en zelfs een provisorische douche en toilet. Erg grappig. En voor ons weer een luxe. Even onbeperkt (warm) water en stroom. En het mooiste is: er komt hier een bezorgbakker, morgenochtend vers brood brengen!

 

 

25-5-2009 Een totaal ander landschap in Cala Addaya (18 nm)

Ondanks het achteranker worden we toch nog rollend wakker in de bijna verlaten baai. Als de eerste badgasten komen gaat bij ons het anker op.

De haven van Addaya Cala Addaya
Helaas zorgt de motor vandaag voor de voorstuwing op een bijna vlakke zee (zo heeft ieder nadeel weer zijn voordeel). Na bijna vier uur varen we Cala Addaya binnen. Een smalle gelukkig betonde vaargeul leidt naar een diepe Cala waar we een mooring op kunnen pikken.

Als we met Avontuurtje op onderzoek uitgaan zien we drie Spanjaarden die aan het wakeboarden zijn. Bert wordt helemaal enthousiast en “durft het bijna niet te vragen”.
Äventyr ligt prima aan haar mooring Op pad met avontuurtje
Het blijkt een wakeboard- en kitesurfinstructeur te zijn, maar helaas zorgt de prijs ervoor dat het voor Bert alleen bij kijken blijft. We hebben er wel een leuk halfuurtje door en Bert als “ervaren wakeboarder”, geeft nog wat tips. En warempel na 88 mislukte pogingen lukt het daarna wel. We pikken Willem op aan boord en varen verder naar het dorp. Het uitzicht op de Cala met bijbehorende eilandjes is de moeite waard en het kleine haventje wordt in de Pilot als één van de mooiste van de Balearen gerekend. En het moet gezegd, de haven ligt werkelijk sprookjesachtig tussen het groen en kleurrijke huizen. We zien hier overigens geen enkel huis zonder zwembad, maar bij erg veel hangt het bordje “Se vende”, oftewel te koop. En we horen veel Engels. Zowel rondom de haven als in het dorp. Als het donker weerspiegelen de lichtjes in het inmiddels spiegelgladde water van de Cala.

 

 

24-5-2009 Plan aangepast naar Cala Algayerens (11 nm)

‘Ik geloof niet dat het zuiden een goed plan is’, zeg ik tegen Bert als we de haven uit varen. De Cala’s in het zuiden van Menorca staan op vele ansichtkaarten en ook in de Pilot zien ze er prachtig uitnodigend uit. Cala AlgayerensAzuurblauw water, witte rotsen en omgeven door bossen. Hier wilden we ook graag ons anker later vallen. De windverwachting zou eerst noord zijn en dan lig je hier prima. Helaas is de wind als we de haven uitkomen zuidwest en lopen er toch wat golven. En in een nacht rollen op de deining hebben we weinig zin. “We gaan dus maar om de noord”. In de Pilot ziet het er minder aantrekkelijk uit maar na 11 mijl varen zien we witte strandjes en meer boten voor anker. Klassieke buren voor de nachtWe komen in Cala Algayerens (niet echt een naam om te onthouden) met helaas geen witte rotsen maar wel mooi water, strand en frisgroene bossen. Er liggen nog aardig wat locals, maar tegen de avond liggen we even alleen. Tot we gezelschap krijgen van een grote klassieke tweemaster. Dat is een leuker uitzicht, dan zo’n plastic strijkijzer (bijnaam voor een hoge moderne motorboot). Voor het eerst liggen we ook met een achteranker. Zo proberen we recht op de golven te blijven, waardoor we minder (zouden moeten) rollen. We zwemmen en snorkelen de middag en ik loop nog een rondje rondom de baai om te fotograferen.  

 

 

23-5-2009 Een bloedhete tocht naar Ciudadela (36 nm)

Willem speert de haven van Pollenca uitNet als gisteren is het vandaag werkelijk bloedheet. Bewolkt en benauwd. Rond 12.30 uur varen we met een dreigende lucht weg. De wind trekt precies aan als we weg willen varen naar rond de 20 kts. Net buiten de haven neemt Willem het roer en stuurt 82 graden naar Ciudadela op Menorca. De wind is zo warm dat het wel lijkt of je onder de föhn staat. We varen halve wind en met dik 7 mijl per uur op het log stuiven we de baai van Pollenca uit. Omdat er ook windstoten van 35 kts (windkracht 8) verwacht worden en we met dit benauwde weer, wel een onweersbui zouden kunnen krijgen, staat voor het eerst ook de kotterstag met de stormfok klaar.

Eenmaal buiten de baai neemt de wind wat af maar draait ook waardoor we hoger aan de wind moeten. De zee is erg rustig en het vaart heerlijk. Soms zakt de wind even in, maar komt daarna toch weer terug. Het laatste halve uur speren we weer met dik 7 mijl richting de slecht te vinden haveningang van Ciudadela (dit betekent kleine stad). In het smalle kanaal komt de havenmeester naar ons toe gevaren. Voor het eerst gaan we langszij bij een andere boot. We liggen hier werkelijk in het centrum met uitzicht op talloze terrasjes en een burcht. Vanaf de boot zien we een acrobatenduo hun kunsten vertonen. Willem geniet zichtbaar, zowel van het zeilen als het Spaanse leven. Na een lekkere douche slenteren we door de smalle sfeervolle straatjes van het stadje. Overal zijn mensen op straat en zijn terrassen. Als wij eenmaal op bed liggen, wordt er nog volop doorgefeest langs de haven.

 

 

 

 

 

 

 

22-5-2009 Naar Pollenca (22 nm)

Vannacht hebben we behoorlijk liggen schommelen, maar toch beiden redelijk geslapen. Vriend Willem vliegt vanmiddag op Palma. Hier vandaan is Pollenca redelijk te bereiken met de bus. We varen daarom niet zoals gepland naar Cuidadella op Menorca maar naar de baai van Pollenca. Zowel de haven als de baai waren ons door meerdere mensen aangeraden, dus een straf is deze route zeker niet. We beginnen met een lekker bakstagwindje van 15 kts. Dat is relaxed zeilen met de golven mee. Helaas zakt de wind er toch uit en moet de motor bij. In de baai van Pollenca liggen schitterende ankerplekken, vooral Cala Formentor is een juweeltje. Dit trekt wel, want het is vandaag bloedheet. En zwemmen vanaf de boot is lekker verkoelend. We besluiten toch de haven in te gaan, om water te tanken, te wassen en Willem gemakkelijk aan boord te laten komen. Dit is één van de regeringshavens. Er zijn er ongeveer 20 op de Balearen en overal betaal je hetzelfde. In tegenstelling tot de andere havens zijn ze redelijk betaalbaar. Spanje gaat met haar tijd mee, want je kunt ze reserveren via Internet. Op de site had ik gezien dat de prijs ongeveer € 16,- moest zijn. Maar inmiddels wijs geworden, vraag ik het vooraf. Ongeveer een euro of 21 zegt de havenmeester. Natuurlijk protesteer ik. Hij rekent, en rekent en komt op ongeveer € 16,-. Dit klinkt beter. Maar computers blijken toch goocheldozen. Als alles in de computer staat komt er een bedrag van € 11,21 uit. Dit klinkt helemaal goed. We gaan meteen de boot soppen en de was doen, zodat we spik en span zijn als Willem aankomt. Twee uur nadat Willem is geland en twee bustrips verder staat hij bij ons aanboord een perfecte verbinding vanaf Palma. Leuk om hem weer te zien, hij houdt van zeilen dus de komende dagen kan hij hopelijk zijn hart ophalen.

 

21-5-2009 Schommelen naar Cala de Molto (27 nm)
Het vreemde in de Middellandse Zee is dat, als je geen wind verwacht, je regelmatig getrakteerd wordt op een heerlijke zeildag en als de windverwachting perfect is, het regelmatig een onplezierige tocht is. Na twee prima zeiltochten waarbij geen wind was opgegeven, vertrekken we vandaag toch maar uit het vredige Puerto Colom, omdat de verwachting vandaag werkelijk ideaal is. Als richting zuidoost en sterkte 10 tot 15 kts (3/4 bft). Met onze koers, betekent dit halve wind en ik zei vroeger altijd dat als ik overal met windkracht 4, halve wind zou kunnen zeilen, ik de hele wereld wel over zou willen varen. Dit is comfortabel zeilen met een prima vooruitgang. Als we buiten de haven komen, blijkt de wind nog noordoost te zijn, dus pal tegen. In de hoop dat deze zoals voorspelt, zou draaien naar het zuidoosten, kruisten we er nog heerlijk op los. Alleen de wind draaide niet en zakte ook nog in. Wat wel bleef waren de vervelende golven. En Maarten van de Vida had ons nog gewaarschuwd. Maar ja, we willen ook weer door. Helder maar nog zeer koud waterIn de haven van Cala Ratajada liepen de golven nog steeds enigszins in. Terwijl Rick, de Chica netjes inparkeerde in een hoekje langs de grote breakwater (op nog geen 10 meter van de bar), had Bert hier een onbestemd gevoel over. Als de wind werkelijk naar het zuidoosten zou draaien staan de golven er recht in. En na tweemaal een afgebroken bolder te hebben gehad, zag hij dit niet zitten. Wat gaan we dan doen?  We hadden het gehad over direct door te varen naar Menorca en de wind bleek net voor de haven toch aan te trekken. Eenmaal weer buiten viel dat tegen en bleek de richting zuidwest. Ankerbaai Molito bleek redelijk rustig en weer kristalhelder water te hebben. Met de marifoon kunnen we de Chica nog bereiken aan de andere kant van de berg. Wij gooien ons anker uit rondom de naturisten die hier van alle rust genieten. En heel gezellig: vandaag krijgen we een telefoontje van vriend Willem. Of hij morgen (?) naar ons toe kan komen. Natuurlijk! Altijd gezellig bezoek! Alleen vooraf plannen is zo moeilijk. Dus dit soort bliksemacties zijn perfect.

 

 

20-5-2009 Dagje relaxen in Puerto Colom

De natuurlijke haven van Puerto Colom is heerlijk. Geen swell op de ankerplaats en als we opstaan, zien we rondom ons heen alleen dobberende bootjes, strandjes en karakteristieke huizen.

Een sleepje van Maarten en Marcha

In het dorpje is alles wat we nodig hebben. We varen eerst langs kleine visser(boot)huisjes, leggen Avontuurtje aan een steiger tussen deze huisjes, om daarna onze voorraden weer bij te kunnen vullen. Dit is door het vele ankeren hard nodig. Avontuurtje ligt zo vol, dat Bert nog amper ruimte heeft om te kunnen roeien. We hebben wel een motortje, maar als de afstanden niet te groot zijn en er loopt geen stroom of er zijn geen hoge golven, dan roeien “we”( althans Bert).  Maarten en Marscha liggen hier al wat langer en weten twee mooie strandjes, waar het water zelfs lekker is om te zwemmen. Om niet van het ene strandje naar het andere strandje te hoeven roeien, kregen we een “sleepje” van Maarten en Marscha. Met z’n zessen vermaken we ons de rest van de middag uitstekend. In de avond drinken we al de laatste borrel met z’n allen, want wij gaan morgen verder, terwijl de Vida Vagabunda nog even blijft genieten van Puerto Colom.

 

 

19-5-2009 Weerzien met de Vida Vagabunda (naar Puerto Colom 32 nm)

Ons groepje waar we vorig jaar in Spanje en Portugal zeilden is weer compleet. Na 32 heerlijk kruisende zeemijlen met een mooi windje van 4 bft en een volop brandende zon varen we ongeveer 6 uur na vertrek vanuit onze ankerplek, de natuurlijke baai van Puerto Colom in.

 

We zien al snel de Vida Vagabunda van Maarten en Marscha liggen. Maarten en Marscha kennen we al van de weercursus bij de Toerzeilers. Daarna ontmoetten we ze in La Coruna eind juli en hebben tot eind augustus met hun samen de Spaanse en Portugese kust verkent. Nu iets meer dan 8 maanden nadat we ze voor het laatst gezien hebben, liggen we weer in dezelfde baai. En dat ook nog op de verjaardag van Coby van de Chica. Genoeg redenen dus om een erg gezellige avond te hebben.  Een avond die we schoon beginnen met een heerlijke douche in het gloednieuwe Port Authority gebouw. Zelfs als je (gratis) voor anker ligt mag je hier gebruik van maken. Tel hierbij op een mooi beschutte ankerplaats, een rustig niet door toeristenoverlopen dorpje, goed gezelschap en meer kan je als zeiler niet wensen.

 

 

18-5-2009 Ouderwets kruisen naar Ensenada de la Rapita (32 nm)

De windvoorspelling is matig, maar meteen uit de haven kunnen we toch de zeilen al hijsen, na eerst een uitwijkmanoeuvre voor een grote ferryboot gemaakt te hebben. Het ronden van de kaap aan de oostpunt van de baai van La Palma lukt net niet. We moeten weer eens ouderwets opkruisen tegen de wind in. De wind rond de kaap neemt toe en draait. Voor de zekerheid gaat er maar een rif in.  De zee is “choppy” en het water buist er lekker over heen. En Bert had gisterenavond nog zo zijn best gedaan, de boot weer schoon te krijgen. De grote genua zorgt vandaag voor de meeste snelheid. Inmiddels kruisen we wel gezellig met 3 boten. Naast de Chica komt er ook een charterboot aan met vol tuig. Zes man zitten op de zijkant, maar toch loopt de boot regelmatig uit het roer (bij teveel wind  komt de boot te schuin en is deze even onbestuurbaar). Ietwat knarsetandend laten we ze maar uitlopen. Alles blijkt ook niet meer helemaal “kruis- en schuinvast” te liggen, Geen vervelende ankerplaatswant na de tweede overstag manoeuvre kunnen we Canasta spelen op de kajuitvloer. Vier pakken speelkaarten liggen verspreid over de grond. Na vier uur varen zakt de wind in en gaat het ijzeren zeil bij. In de Med helaas ongeveer het belangrijkste zeil (maar hier zijn we voor gewaarschuwd). De eerste mogelijke overnachtingbaai is Cala Pi. Dit is jeugdsentiment voor Coby en Rick van de Chica. Zij lagen hier 22 jaar geleden met een gehuurd bootje. Het is schattige baai met helderblauw water, maar wel wat smal. We zeilen grotendeels de volgende 8 mijl naar de baai van Rapita waar we bij twee kleine eilandjes ons anker later vallen. Helden als we zijn, zwemmen we vandaag in ons nieuw aangeschafte duikpakjes. Achter de buiskap zitten we uit de wind, maar in de zon nog lang buiten. Hoewel  Bert zijn ogen iedere keer dicht vallen bij het luisterboek wat hij aan het “lezen” is. Hij zoekt dan ook vroeg z’n bed op.

 

 

 

17-5-2009 Met de trein naar Sóller

Mallorca heeft werkelijk prachtige baaien. Je zou hier een maand rond kunnen zeilen. Maar die tijd gunnen we ons niet. Met de historische trein laten we ons naar Sóller brengen. De rit er naar toe is mooi in het hobbeltreintje. In Sóller kunnen we verder met een even oud trammetje naar Puerto Sóller. Dit is een baai waar we graag met Äventyr hadden willen liggen. Authentieke huizen, honderden houten vissersbootjes, helderblauw water omgeven met hoge begroeide bergen. Als we in dit soort baaien de komende maanden mogen liggen zijn we werkelijk enorme bofkonten (dat zijn we natuurlijk ook). We doen ook nog aan cultuur, in het scheepvaartmuseum. Het blijkt vandaag museumdag te zijn en hierdoor kunnen we er gratis in. Het lijkt een luie dag, maar niets is minder waar. Vanaf de haven naar de trein toe is een half uur hard doorlopen (en natuurlijk ook weer terug) en terug van Puerto Sóller naar het station in Sóller is bijna een uur. Hierdoor lopen we wel onze Chinese maaltijd er weer af. Het treintje terug is tjokvol.

 

Eenmaal terug in de haven gaan we samen hard aan het wassen van boot (binnen en buiten) en de kleding. Het is al donker als we klaar zijn. Maar morgen gaan we waarschijnlijk weer voor anker en is de luxe van stroom en stromend water weer voorbij.

 

 

16-5-2009 Sightseeing Palma

Een kathedraal vol met Japaners Het laatste moorse badhuis

Gisterenavond dachten we nog dat Palma net als Santa Cruz op Tenerife niet zo toeristisch is. Als we vanmorgen naar de immense kathedraal lopen, komen we bedrogen uit. Werkelijk drommen Japanners en Duitsers lopen er, voorafgegaan door gidsen met vlaggetjes. De Japanners hebben allemaal een button op met hun groepsnummer. We zijn tot groep 9 gekomen. De kathedraal is deels ontworpen door de bekende architect Gaudi, maar ik krijg een beetje last van kerken- en kathedralenmoeheid. Een aantal onderdelen is echter wel zeer bijzonder. De stad zelf kan ons meer bekoren. Aan de kaasfondue aanboord van de ChicaOok overdag heerst er een heerlijke sfeer en honderden panden zijn de moeite waard. De aangegeven bezienswaardigheden vinden we eigenlijk minder, dan alles wat we “in het wild” zien. Ook de Romeinse baden (we zullen wel cultuurbarbaren zijn) vinden we de entree niet waard. En er moet geshopt worden. In Bert zijn broeken vallen werkelijk de gaten en donkerblauw blijkt geen geschikte kleur te zijn als je op een zeilboot in de zon woont. En waar koop je natuurlijk in Spanje: bij C&A. We zijn duidelijk niet de enige want het ongelooflijk druk in de winkel. Vanavond eten we in restaurant Chica, kaasfondue. Coby heeft de tafel gezellig gedekt en heeft zelfs heuse stoelen aan boord. Hier kan toch geen restaurant buiten de deur tegenop. 

 

 

 

15-5-2009 Van de shit naar de speeltuin der rijken (naar Palma de Mallorca 6,5 nm)

De nacht was soms nogal rollerig. Om 6.30 uur is de aankomsttijd van de cruiseboten (die zie je overigens op zee al mijlenver weg, het zijn net kerstbomen) en dat veroorzaakt wat swell in onze mooie baai. De kathedraal van Palma de MallorcaEen baai die er vanmorgen met zon en blauwe lucht heel anders uit ziet. Maar toch gaan we ons mooie stekje verlaten en varen richting Palma de Mallorca. Onderweg wil de vuilwatertank niet leegpompen. Dat is dus letterlijk shit. Bert gaat aan de slag met dit vieze klusje voordat we de haven invaren. Palma de Mallorca heeft een gigantische haven. Er liggen maar liefst 9 marina’s. We zien onderweg al wat juweeltjes van boten voorbij komen, maar in de haven kijken we helemaal onze ogen uit. Om naar onze box te varen, komen we eerst langs een hele rij boten van 60 tot 80 ft (18 tot 24 meter). Palma is echt de speeltuin der rijken. Gaudi in Palma de Mallorca?Overigens is op de Balearen je eigen boot schoon maken, “not done”. Overal zien we poetsvrouwen en poetsmannen. Iedere dag worden veel boten schoongemaakt. Palma de Mallorca bij avondlichtDe eigenaar hoeft er alleen maar mee te varen. Dit verschilt toch wel erg van ons leven aan boord. We liggen nog maar net vast of de was zit al in de ton en een ander deel in de wasmachine. Tegen de avond lopen we de stad in. Palma heeft één van de grootste kathedralen van Europa en werkelijk prachtige gebouwen. We verbazen ons er iedere keer weer over de schoonheid en sfeer van de Spaanse steden. Wij krijgen er echt geen genoeg van. En dat terwijl we echt niet van de stedenbezoekers zijn. Meestal kan natuur ons meer bekoren.   

 

 

13-5-2009&14-5-2009 Driemaal is een scheepsnacht (naar Cala Portals op Mallorca 70 nm)

Soms lopen plannen helemaal anders. Dit weekend komt er slecht weer aan en willen we in een beschutte haven liggen. Maar niet meer op Ibiza. De weerberichten geven ons weinig hoop op een mooie zeiltocht. Morgen meer kans dan vandaag Vanmorgen regent het druilerig.

Het berglandschap van onze barometer
De ankerbaai bij Cale Portals

De barometer hikt er lekker op los. Het lijkt wel een berglandschap. Dit kennen we toch in Nederland niet. Als het een beetje droog is gaan toch de trossen los en willen we aan de noordoostkust van Ibiza aan ankeren. Dan splitsen we de (motor)tocht naar Mallorca een beetje. We kunnen in ieder geval zeggen dat we de oostkust goed verkend hebben. We werpen eerst een blik in Cala Talamanca, maar dat is te dichtbij. In Cala del Lleó liggen we uit de swell, maar hier steken aan alle kanten venijnige rotspunten uit het kristalheldere water. Het in de pilot beschreven als één van de mooiste plekken, Cala de San Vincente, ligt weer vol in de swell en in een nacht rollen hebben we een zin. Onze laatste hoop is Clot dés Llamp . Hier liggen we onder imposante steile rotsen, die bijzonder gevormd zijn. Ook hier is het water kristalhelder, maar om de kaap draait zowel de wind als de golven en liggen we dus weer te rollen. Een blik op de gribfiles doen ons besluiten, deze plek als dinerankerplaats te houden en daarna in de nacht door te zeilen naar de baai van Palma de Mallorca. In de nacht wordt meer wind opgegeven dan morgen overdag en we hopen zo toch nog een deel te kunnen zeilen. Het eerste deel lijkt dit ook te kloppen. Halve wind varen we heerlijk rustig zeilend tussen de 4,5 en 5,5 mijl per uur. En dat is prima. We hoeven ook niet in het donker aan te komen. Bert slaapt als eerste en zonder motor lukt dit nog aardig. Rond 01.00 zakt de wind weg. We hebben tijd genoeg, maar het rolt en de zeilen klapperen. Toch de “tor” maar bij dus. Via de handheldmarifoon hebben we steeds contact met de Chica en continu zien we elkaars toplichten. Wel gezellig, dan ben je als wacht toch niet in je uppie. De nacht wordt nog redelijk helder met zelfs soms de maan. Andere schepen zien we bijna niet. Om 02.00 uur duikelen en springen er weer dolfijnen rond de boot. Mooie tijd om van wacht te wisselen. In de achterkajuit dommel ik al snel weg en wordt pas weer wakker (ja, ik ga met sprongen vooruit qua slapen aan boord) als de motor neutraal gaat en Bert ons al op een prachtige ankerplek, Cala Portals, in de baai van Palma de Mallorca heeft gebracht. Rotsen, strandjes, grotten en veel begroeiing maken dit tot een zeer aangename plek. Jammer toch dat het weer zo somber blijft, want dan ziet alles er zo anders uit.

 

 

12-05-2009 Een zeer rustig Ibiza stad

We blijven hier toch nog een dag om de stad ook in het daglicht te kunnen zien en na 7 van de 8 dagen gevaren of nogal onbewoond voor anker gelegen te hebben zijn de voorraden ook aardig op. De fietsen worden uit de schuur gehaald en samen met Rick en Coby toeren we zo rond in Ibiza stad en overladen de fietsen met boodschappen.
Vissersboten bij Ibiza stad
Zicht op Ibiza stad vanaf de boot
We hebben een pakezel (Bert met bijna een toren van tassen op zijn bagagedrager) en een paashaas (Coby met twee grote stokbroden uit haar rugzak). Op een terras vertelt de eigenaresse, dat het ongewoon rustig is. Het seizoen is ook nog maar net begonnen. Overal zien we nog mensen bezig met het opbouwen van hun terrassen. Er wordt nog volop geverfd en getimmerd. We fietsen langs een “dame” met lang haar, hoge hakken, een heel korte rokje met daaronder wulpse kousen. Bert zegt meteen, ‘daar heb je er een’. Een blik van voren geeft letterlijk een heel ander gezicht en als Rick gedag zegt is de stem duidelijk afwijkend van de outfit. Het oude centrum staat op de werelderfgoedlijst van Unesco en is erg mooi. In de winkels is het vooral glitter en glamour, veel bling bling. Bij de VVV horen we dat alle discotheken pas in het weekend open gaan. Hier zit de grootste discotheek ter wereld en het bezoekende publiek hadden we graag eens willen zien. Maar hier zijn we dus duidelijk te vroeg voor. Terwijl Bert de voorbereidingen voor het vertrek gaat verzorgen ga ik naar de kapper. Vanmorgen hebben we een “knipaanbieding” gezien en hier ga ik dus op af. Het blijkt dat deze kapper vandaag is geopend en ik ben de 9e klant. Waarschijnlijk ook de enige op de fiets en die deze ook nog binnen zet. De kapster begrijpt het wel, want de fiets van haar vriendin is hier pas gestolen. Ze knipt met flair en na 20 minuten sta ik tevreden buiten met de uitdaging de boot weer terug te vinden. Eén afslag verkeerd (het is nogal veel eenrichtingverkeer) en ik zie de haven, maar sta alleen wel bij de snelweg. Het is maar een klein stukje met een brede vluchtstrook. Eigenlijk de snelste route terug naar de haven. Eenmaal terug blijkt ook Bert dezelfde fout gemaakt te hebben en via dezelfde route terug is gefietst.

 

 

11-5-2009 We are going to Ibiza (12 nm)

De grote vraag vandaag is, gaan we “om de west of om de oost” van het eiland. Door de hoge havenprijzen is ankeren bijna een must, maar dan moeten deze ankerbaaien wel beschermd zijn tegen de dan heersende windrichting. En omdat deze nogal vaak wisselt is het een heel gepuzzel. We gaan om “de oost” en willen naar Ibiza stad. Van meerdere hebben we gehoord, dat je hier toch geweest moet zijn om alle extravagante personen die hier rondlopen te aanschouwen. We verlaten onze rustieke ankerbaai om half zeilend, half moterend tussen de eilandjes die Ibiza en Formentera scheiden door te varen. Het is warm en benauwd vandaag. Eerdere pogingen om per mail informatie over beschikbaarheid en prijzen te krijgen zijn helaas onbeantwoord gebleven. De eerste haven Botafoch is behulpzaam, maar we krijgen een prijs van € 38,- te horen. Nog naïef als we zijn, schrikken we hiervan. Onderhandelen lukt niet. Prijs is prijs. We gaan ons heil zoeken bij de andere havens in de baai. Marina Ibiza wil geen prijs per marifoon noemen. We moeten naar het dieselponton komen. Bij de receptie rekent een vriendelijke dame ons € 82,- voor. Bert zegt: ‘dit is zeker voor 2 boten?  Nee hoor. Voor 2 nachten dan? Ook niet ‘ ! Een man van de marina loopt ons achterna en adviseert het bij de Club Nautico te proberen. We roepen deze op en varen in die richting. Ze hebben plaats en we worden geholpen aan te leggen.

Sfeervolle straten in Ibiza stad

Je ligt hier met een betonnen rand bijna 1 meter van de kade. Op dat moment komt er net een ferry aan en rukken de lijnen woest aan de boot en liggen alle boten enorm de schudden. Dit willen we geen 2 dagen meemaken. Ook niet voor € 10,- minder. Met hangende pootjes komen we terug bij de eerste marina, waar Rick en Coby van de Chica nog liggen te wachten. Stroom en water zijn uiteraard ook hier niet inclusief, maar daar kunnen we wel zonder. Douchen kost hier € 3,- (?), dus dat doen we maar gewoon in de kuip of bij de gastvrije Chica. De Chica ligt dichtbij ons en samen doen we gewoon met de wateraansluiting (1 kuub is de minimum afname). In de avond laten we ons met de ferry naar de stad brengen. Een stad die ons verbaast om haar schoonheid. Een enorme mooi verlichte burcht klimmen we nog naar boven en worden beloond met een prachtig uitzicht over de stad en de zee. Helaas is het nogal erg rustig. Ibiza stad is bekend om haar hippies, homo’s en travestieten. Het plein vol terrassen is wel levendig maar zeker niet druk.

 

 

10-05-2009 Naar Cala Roig op Ibiza (8,8 nm)

Vandaag kregen we een e-card van mijn tante, maar hierop onder andere de opmerking of we het nog niet zat zijn? Nou helemaal niet! We vervelen ons nooit en er is altijd iets te beleven. Vanmorgen liggen we klaar om weg te varen richting Ibiza als de douaneboot de baai in vaart. En binnen 2 minuten zitten er drie Spaanse mannen bij ons in de kuip.
Rode rotsen in onze ankerbaai
Ankerbaai Puorto Criog
Allemaal erg aardig en het ging vooral om het invullen van een papiertje (hun laatste). Onze stempels van Marokko hadden wel sterk de aandacht en als je in Spanje niet de juiste papieren hebt (vooral ook verzekeringsbewijs) heb je wel een probleem. Maar bij ons was alles prima en na 10 minuten waren ze weer weg. Waarschijnlijk zagen we er wel onbetrouwbaar uit, want we zijn als enige in de baai gecontroleerd. Na een bui even afgewacht te hebben, varen we alleen op de genua iets minder dan 10 mijl naar Ibiza. Het is wel een gepuzzel waar je heen moet varen om rustig te kunnen liggen, want het weerbericht verandert bijna iedere dag. Cala Roig ligt alleen open naar het zuidwesten en voor alle overige windrichtingen beschut. Hier moeten we dus een rustig nachtje kunnen liggen. Onze reddende engelEen deel van de rotsen is afgebroken en tonen nu hun felrode oorsprong. Ook hier liggen (privé?) moorings en hebben we ons anker dus niet nodig. We liggen met 2 enorme motorjachten en 3 zeilboten. Hier zijn nog geen megahotels, maar alleen kleine vissers(boot)huisjes van hout of wit steen met blauwe luiken.
Bert waagt nog een zwempoging, maar het zeewater is met 18 graden nog niet echt aangenaam, de bikkel. Als we stukje gaan lopen, komen we aan de verkeerde kant van de baai uit. Een grote rots zorgt dat we meer dan een half uur omhoog moeten lopen. En dat terwijl het nog geen 2 minuten met een bootje is. Rick vraagt gewoon een jongen op het strand. Deze aardige jonge ober van het restaurant pompt zijn rubberboot beter op en vaart ons razendsnel een strandje verder.

 

 

09-05-2009 Voor anker bij Isla Espalmador (3 nm)

Vanmorgen is er weer genoeg te doen. De site moet van een week bijgewerkt worden en de helaas steeds terugkomende huishoudelijke klussen. Helderblauw water maar met een bewolkte luchtVoor het eerst krijgen we in de haven ook een watermeter mee. Met de prijzen van Gran Canaria in mijn achterhoofd, spoel ik de boot af en tank de watertanks vol. Het blijkt later bij het havenkantoor 326 liter te zijn, waarvoor we bijna € 5,- moeten betalen. Slik, dit is even wennen. Ook het douchen kost geld en zo komt er voor één nacht nog € 10,- extra bij. De nieuwe ankerliermotor kan hier zijn geld wel terug verdienen. Helaas is vandaag nogal bewolkt en fris. Voor anket bij Isla EspalmadorWe varen ongeveer 3 mijl naar het noorden, naar het eilandje Isla Espalmador. Een privé eiland met een prachtig wit strand en zwembadblauw water. Er liggen hier moorings, waaraan we onze  lijn vastmaken. Met een diepte van 6 meter kunnen we nog gemakkelijk tot de bodem kijken. Met Avontuurtje roeien we naar de wal waar we rond het duingebied wandelen. Midden op het eiland ligt een kleine lagune waar een vogelbroedgebied is. Langs de vloedlijn zien we rood zout liggen. Het lijkt net klein koraal. De dreigende wolken laten nu echt druppels vallen en we roeien snel terug via de Chica naar Äventyr.

 

 

08-05-2009 Met een groen monster over Formentera

‘Zullen we anders kijken naar een open jeep’, stelt Coby voor. We zitten bij ons aan boord voor de geplande scootertour over het eiland. Er komen hier vrachten vol met ferrypassagiers vanuit Ibiza aan in de haven. De hele haven is omgeven door scooter- en fietsenverhuurders. Dat lijkt ons ook wel eens wat, touren op een scooter.

Bij de vuurtoren aan de zuidwest kust Botenhuis met rails om de boten gemakkelijk te water te laten

Eén van de weinige vervoersmoge-lijkheden die we deze reis nog niet benut hebben. Omdat we de hele dag op pad gaan, zijn we vanmorgen van onze ankerplek verhuist naar de haven. Eenmaal bij de verhuurder wordt het “scooterplan” al snel bijgesteld, bij het zien van een appelgroene Seat Samba zijn we snel verkocht. Even off the road met onze stoere bak. De mannen hebben achterin heel wat bekijksMet Coby aan het stuur scheuren we het eiland rond, naar alle uithoeken. Nu is de verste uithoek van het eiland 19 km van de haven, dus zo’n inspanning is dit niet. De mannen zitten achterin op een laag bankje en ze waaien soms bijna uit de auto. We hebben nogal bekijks van omstanders. Het eiland is behoorlijk vlak met één “hoge” berg van 192 meter. Hier kijk je over het hele eiland, met witte zandstranden werkelijk turkoois blauw water. In een baai zien we hele aparte botenhuizen. Via een soort rails worden de boten hier aan de kant getrokken. We picknicken langs de zuidkust en proberen nog even “off the road” te gaan, maar dat is toch teveel voor ons groene monster. Aan de noordkant ligt een soort schiereiland. Hier hopen we de komende dagen te ankeren. Met de auto hobbelen we over de zandwegen langs talloze strandjes en bijbehorende strandtenten. Het hele eiland straalt nog een enorme rust uit. Er zijn drie kleine plaatjes, waar tussen toeristen zich dus voornamelijk per fiets en scooter verplaatsen.

 

 

06-05-2009 en 07-05-2009 Haasje, repje naar Formentera (125 nm)

De maan kleurt het water koperrood, op meer dan 30 mijl afstand worden de bergen donkerroze en zien we de honderden lichtjes van de stad Altea. Het is weer onvoorstelbaar helder als we de nacht ingaan. Achter ons vaart de Chica en we hebben nog ongeveer 55 mijl te gaan. Van enige lange tochtplanning was weer geen sprake.
Ons AIS scherm
Vanmorgen bij het bekijken van de gribfiles om 8.30 uur zagen we voor vandaag zuidwesten wind 3 tot 4 brf, morgen zuidwest draaiend naar zuidoost. Maar omdat je hier nooit weet, of dit morgen nog zo is, wordt de beslissing snel genomen. We gaan niet meer verder naar het noorden maar direct naar Formentera. De Chica gaat ook mee. Alleen willen we de brug van 10.00 uur halen, moeten we nog diesel tanken en water. Full speed stomen we naar de haven bij de ingang van het kanaal. In een paar minuten tanken we diesel. Ik gooi meteen ons afval weg en werp een blik in de minimarkt. Deze is wel erg “mini”, zoals de eigenaar al zegt. Hier vinden we geen brood of fruit. En geen drinkwater. Wel aan de overkant bij de wachtsteiger. Terwijl ik betaal maakt Bert zoveel mogelijk de lijnen los en we varen naar de overkant. Natuurlijk hebben we de juiste aansluiting niet. Bert houdt de slang dan maar zelf rondom de kraan. Zeiknat wordt hij hiervan, maar het is zonnig weer en we zetten hem gewoon even in de zon om te drogen. De tank is net vol als de brugwachter oproept dat de brug draait.  We hebben geen minuut over. We treuzelen nog wel om ook de Chica de tijd te geven, maar die besluiten dat water tanken belangrijker is dan de brug te halen. Ze varen later zo snel mogelijk om ons voor het donker in te halen. De dag begint met de motor maar in de middag komt de beloofde wind en met de gennaker loopt het heerlijk. Eerste blik op Ibiza bij zonsopkomstTot zelfs middernacht blijft de wind en tegen onze eigen regels in, blijft de gennaker er lang op staan. Normaal gesproken willen we zeilwisselingen tijdens de wachten voorkomen. Helaas wordt de wind minder en moet toch de motor bij in de nacht. We rollen behoorlijk. Onder zeil was het een stuk comfortabeler. Maar het is een prima tocht, waar onze AIS (Automatic Identification System) meteen haar dienst bewijst. Geen gezoek naar boordlichten meer, maar met 2 handelingen zien we de koers, en hoe ver een boot voor of achter ons langs gaat. Bert roept een cruiseschip, wat onverwacht zijn koers wijzigt, op bij zijn naam en deze antwoordt direct. Hij wijkt uit voor een vissersboot en voor ons en verlegt na ons gepasseerd te zijn, zijn koers weer. Het zicht is de hele nacht uitstekend. Ik zie zelfs op 20 mijl schepen aankomen en ook de contouren van Ibiza zijn al snel te zien. En voor het eerst zie ik de, bijna volle maan, tegen de ochtend in de zee zakken. Een bijzondere ervaring. In de morgen kan de gennaker er weer op en de laatste mijlen kunnen we nog lekker zeilen. We gaan voor anker in de baai naast de haven van Savina en doen nog een lekker tukje en zijn zeer tevreden dat we begin mei op de Balearen zijn. Op de foto staat ons AIS scherm van de kaartplotter. Van alle paarse boten kunnen we alle gegevens bekijken.
 


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links