Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Marokko

 

31-3-2009 In sneltreinvaart door de Hassan II Moskee

   
Klap, klap, klap, de harde houten hakken van onze gids weerklinken hard en hol op de marmeren vloer. We volgen een rondleiding in de Hassan II Moskee. Deze enorme moskee ligt aan (en deels over) de oceaan in Casablanca. Het is de 2e grootste moskee ter wereld en tevens de meest westelijk gelegen. De moskee is door het volk aan koning Hassan II geschonken voor zijn 60e verjaardag. Deze “vrijwillige” gift heeft nogal wat stof doen opwaaien in Marokko. Het resultaat is wel indrukwekkend.

De minaret is al van veraf te zien. We hoeven dus niet ver te zoeken. Dit is bovendien de enige Marokkaanse moskee dit voor niet gelovigen toegankelijk is. Gezien de indrukwekkendheid vanaf de buitenzijde zijn we ook zeer geïnteresseerd in de binnenzijde. En zo lopen we achter onze Engels sprekende gids aan. Nou ja lopen. Het is meer rennen. Ze is als laatste vertrokken maar probeert blijkbaar als eerste terug te zijn. Verschillende keren zijn we haar kwijt.
Arcade in de Hassan II moskee   
En met ons nog meer mensen van de groep. Het hele complex is wel heel bijzonder. Men is in 1989 gestart en hebben tot 1993 dag en nacht in ploegendienst 7 dagen per week, 24 uur per dag gewerkt. Er is veel handwerk. Alle mozaïeken zijn met de hand gemaakt. Er is veel marmer en bewerkt cederhout gebruikt. Er kunnen 25.000 gelovigen binnen in de moskee en op het plein nog eens 80.000.  Een voordeel heeft deze sneltour wel, we kunnen met hulp van een oplettende en zeer efficiënt rijdende taxichauffeur onze trein van 15.00 uur terug naar Rabat nog halen. Vanmorgen hebben we naar het weerbericht gekeken en besloten morgen naar Gibraltar te vertrekken. Dit is een tocht van 160 mijl en de straat van Gibraltar is een stroomgat. We weten vanuit het kanaal dat je dit soort gebieden niet stroom tegen wind moet proberen te varen. Voor ons betekent dit dat we westenwind moeten hebben. Ons laatste toetje met Denis en Edith. Het was weer erg gezelligBij westenwind ligt de kust van Marokko weer aan lager wal (waait het harder en hogere golven), waardoor we bij teveel wind en het verkeerde tij Rabat niet veilig uitkomen. Morgen lijken we nog redelijk te kunnen zeilen, goede tij om Rabat uit te kunnen komen en op tijd de straat van Gibraltar weer in. Vanaf het weekend draait de wind naar het oosten en wordt het lastiger. We doen nog de laatste inkopen op de markt. Het valt niet mee om af te rekenen bij iemand die alleen Arabisch spreken, maar we kunnen de noodzakelijke bananen en brood weer in slaan. Daarna begint Bert de boot gereed te maken terwijl ik de formaliteiten van het afrekenen van de haven, bezoek aan de politie, immigratie en douane regel.  Bijna 2 uur later is zowel de boot als de papierwinkel klaar. We moeten alleen morgenvroeg nog even bij de douane langs. De avond sluiten we af met Denis en Edith zij eten bij ons aan boord en aasluiten gaan we op het terras nog even genieten voor het Dessert van het Marokkaanse ijs.

 

 

30-3-2009 Na regen en hagel, komt een bezoek aan Rabat

De dag lijkt hoopvol te beginnen met zon. Helaas komt de regen iets later weer met bakken uit de hemel. Rond de middag komt de zon dan eindelijk door en blijft het droog. Als ik uit het douchegebouw kom spreekt Claude van de Tika me aan.
 Muur van de kasbah met de toegangspoort
Buitenrand van de Kasbah 
Zij is met haar man Rolf al een aantal jaren op pad en heeft kennisgemaakt met een fransman André, die hier woont. Ze vragen of we meegaan even wat eten. Een half uurtje later zitten we op een klein terras en hebben onze vis, gebakken aubergine, gegrilde paprika en een salade aangewezen.
Bijzonder zijn de blauwe huizen binnen de Kasbah, allemaal netjes geschilderd een groot contrast met andere plaatsen in Marokko   
De vis is heerlijk en zelfs ik eet tegenwoordig al vis met mijn handen en haal zelf de graten eruit (het moet niet gekker worden – vorige week zat ik ook al garnalen te pellen). Een gezellig en lekker spontaan idee. Nu het weer beter is willen we graag wat van Rabat zien. We kijken vanuit de haven zo op de Hassan toren en vanaf de rivier zijn de Kasbah en de muren te zien. De kasbah is totaal anders dan in Mohammedia. De huizen zijn wit met blauw geschilderd. De poorten steken gekleurd af tegen de muren. Er zijn betegelde fonteinen en een toeristisch restaurant met allerlei mozaïeken en een uitzicht op een deel van de kashba en de rivier.  De medina heeft een totaal andere sfeer dan de medina’s in Fes en Salé. De straten zijn veel breder en er is ook veel westerse kleding. Dat twee steden die op nog geen 2 kilometer van elkaar afliggen zo kunnen verschillen. We kopen voor het eerst vlees in de medina. Aan het eind zien we ook een overdekte markt met groente en vlees. Bij een slager ligt kip met allerlei kruiden. Dat hadden we eerder moeten weten. Brede avenue Mohammed de VHet wel weer het nodige handen- en voetenwerk want ons Frans is nog steeds zeer belabberd. Vanuit de markt lopen we zo de nieuwe stad in. Weer een wereld van verschil. Een laan met koloniale gebouwen, rijk versiert en architectonische hoogstandjes met hiertussen en esplanade met bomen. Auto’s rijden hard en luid toeterend voorbij. Bij gebrek aan zebrapaden is oversteken een soort “ren je rot”. We besluiten de taxi terug te nemen. Eerst rijdt de chauffeur een eind om (hierdoor zien we wel nog een mooie buitenmuur van de medina) en daarna vertelt hij pas dat een petit taxi uit Rabat niet in de Salé mag komen. Daar schieten wel lekker wat mee op. Er zit niet anders op dan toch weer zelf de brug over de rivier de Bouregreg te lopen.

 

 

28-3-2009 en 29-3-2009 Na sneeuw in Funchal, hagel in Rabat

De onvoltooide Hassan toren

De regen van gisterenavond houdt niet op. De hele dag zitten we binnen met ons kacheltje aan. Bert heeft mooi de tijd om de site bij te werken. Ik doe tussen de buien door nog een handwas die onder de zonnetent, nu gebruikt als regentent,  een beetje moet drogen. Zondag is het niet veel beter. Met een  goed boek, beetje internetten, skypen en het schrijven van redactionele artikelen komen we het grootste deel van de dag door. Aan het eind van de middag klaart het op en lopen we naar het mausoleum van koning Mohammed V en de nooit voltooide Hassan toren.

Juist nu de schemering valt zijn de twee verlichte gebouwen mooi. Van bouwen hebben ze wel verstand in Marokko. We zijn nog maar net weer terug aan boord of de hagelstenen stuiteren op het dek. Gelukkig staat bij de buren Edith en Denis ook de kachel aan als we de dag met een borrel en hapjes bij hun afsluiten.

 

 

 

 

 

 

 

 

27-3-2009 De echte medina van Fes
Een ontbijt met vele zoetigheden en geurige warm broodjes wordt geserveerd op het dakterras met uitzicht over de medina. Vandaag gaan we samen op stap. Onze gids staat ons al op te wachten, maar we zeggen nu toch heel duidelijk dat we alleen willen. In het historische centrum zijn verschillende routes uitgezet en deze zijn goed te volgen en leiden uiteraard langs de mooiste plaatsen.

Henna souk
De gasfles ezel

Specerijen in de Souk Olijven op de groente souk
Garenkraam in  de souk De blauwe poort, helaas staat hij in de steigers

De vuinis ezel Pakezels als transportmiddel in de nauwe straten Marokkaanse man in de straaten

Er staan hier rijk gedecoreerde moskeeën en mausoleums. Daar tussen liggen de souks; de straatjes met winkeltjes. Er is onder andere grote specerijensouk, een hennasouk, een groentesouk. Een deel is overdekt. Het toerisme valt hier nog erg mee. Af en toe zien we een groep met voorop een gids met een speaker op haar buik en microfoontje bij de mond. Met een plattegrond en bordjes is dit ook prima zelf te doen. We worden dan ook niet belaagd door welwillende gidsen. Wijk je iets af, dan wordt je gezien als verdwaalde prooi. Over het algemeen zijn de mensen echt heel vriendelijk en behulpzaam en de alle gebouwen en straten zijn prachtig. Wat een sfeer. Het vervoer gebeurt met ezeltjes. Zo komen we de vuilnisezel en de gasflessenezel tegen. Oude mannen hebben karakteristieke hoofden, omlijst met soms sobere doeken en andere met fleurige hoofddeksels. Er zijn vele toegangspoorten, wij zien alleen de beroemde blauwe poort. Ik wil graag mijn hand en voet laten beschilderen met henna. Via een klein winkeltje worden we naar een vrouw thuis gebracht. Op haar bank, met prachtige dochters toekijkend, maakt ze een klein kunstwerk op zowel mijn hand als enkel. Bij een specerijenkraam kopen we een melange van 40 kruiden en zoethout. De man staat vermeld in de Lonely planet een reisgids en is hier uiteraard apetrots op. Voor de terugweg in de trein vinden we romige geitenkaas met brood. Helaas zit ons bezoek er weer bijna op. We lopen terug via de “blauwe” route maar lopen hier toch weer uit. Direct staan er mensen om ons heen. Om op het gemak de trein te halen nemen we toch maar een aanbod aan van een jonge van rond de 16 jaar. Het is een wonder dat ze hier zo gemakkelijk door de straten lopen. Je kunt hier vier dagen rondlopen zonder eenmaal dezelfde straat te nemen. Na een lekkere kop thee brengt onze gastheer ons weer terug naar de hoofdstraat en regelt een petit taxi naar het station. Drie uur later stappen we voldaan uit in een regenachtig Rabat/Salé.

 

 

26-3-2009 Vier roze biggetjes in het sprookje van 1001 nacht

Bij de entree met onze behulpzame gastheren Een kopje lange marokkaanse thee
Binnenplaatst van de Riad el Ghalia

De man die ons op komt halen lijkt zo uit de Efteling te komen. Via een  een wir war van smalle oude en vervallen straatjes komen we bij een houten poort. De man blijkt later nog veel meer kwaliteiten te hebben. We komen in een binnenplaats met een klaterende fontein, kleurige mozaïek tegeltjes en luxe banken, omlijst met stijlvolle pilaren. Mierzoete thee wordt ceremonieel (lang) geschonken uit een blinkende zilveren theekan. Wat een verschil met de omgeving. Vanmorgen zijn we samen met Edith en Denis met de trein naar Fes gereisd. Na enig gebel met al vooruit gezochte hotels zijn we in Riad Ghalia midden in de enorme Medina van Fes. Deze Medina is één van de grootste ter wereld en er zijn ongeveer 9400 smalle straatjes. Na een uiterst vriendelijke ontvangst, laten we onze spullen achter en lopen de medina in. Met moeite weten we de hoofdweg weer terug te vinden. Meteen worden we belaagd door welwillende jongens die ons graag willen gidsen. We nemen niet echt de juiste weg en laten ons door een volhouder toch maar door de medina loodsen. Helaas vooral de buitenzijde die ons meer vervallen en oud als authentiek aan doet.

De leerlooierij het stinkt er verschrikkelijk, we krijgen een takje mint tegen de ergste stank.

Op de betonnen vloer zitten tientallen mannen met engelengeduld mozaïek tegeltjes te hakken, anderen maken kunstwerken van hout wat hier prachtig wordt gesneden en geverfd. Overal zien we imposante versierde houten deuren. Fes staat ook bekend voor haar leer. Dit wordt nog handmatig geverfd in ronde baden, met natuurlijke kleurstoffen zoals saffraan en henna. De mannen smeren zich zelf in met olie en duwen met hun voeten steeds de lappen leer onder. Wat een slecht werk! Het stinkt er enorm. Het resultaat mag er zijn, want uiteraard hoort er ook een verkooppunt bij. Honderden zachte leren jasjes in prachtige kleuren kijken mij aan, maar ik moet hard zijn. Medersa SahrijGeen werk, dus ook geen leren jasjes. Onze gids brengt ons terug naar de Riad (zelf hadden we dit nooit meer gevonden). Hier staan ze al voor ons klaar in de hamman. Alleen Bert heeft dit eerder gedaan. De dames gaan eerst. In een bloedhete ruimte liggen we samen op een plastic matje op de warme vloer. Eerst worden we ingesmeerd met geurige zeep. Terwijl ik als een glibberende zeehond op mijn buik wacht, wordt Edith ingewijd in het hamman ritueel. Wat een heerlijk groot bed hebben we hier.Diner in Riad el GhaliaMet een washand als een schuurspons, worden we grondig geschrobd. Echt ontspannen kan ik het niet noemen, het doet gewoon zeer. Ongelooflijk wat een vuil er van ons af komt. Het lijkt wel of we ons maanden niet gewassen hebben en we vragen ons af of we na dit bad nog wel bruin zijn. De pijn wordt verzacht door heerlijk badschuim en ons haar wordt gewassen en geborsteld (wel met een soort kleine paardenborstel). Meer dan een uur, is wat later blijkt het kamermeisje, met ons bezig. Helemaal rood rozig staan we weer buiten. Als we het verhaal van Bert en Denis later horen vragen we ons af om ze niet in het circus zijn geweest. De man die ons heeft opgehaald blijkt een ware hammanartiest. Hij staat op hun rug en schouders en voert de vreemdste kapriolen uit. Vooral Denis is zwaar onder de indruk. De man heeft zijn gele Eftelingkostuum in een tussenruimte van nog geen halve meter verruild voor een zwembroek. Zo zitten we als 4 roze biggetjes 2 uur later aan ons diner. De medina is in de avond dicht en daardoor ben je eigenlijk verplicht in het hotel te eten. En uiteraard worden we bediend door onze kameleon. Het personeel is supervriendelijk en het eten heerlijk. De eetkamer is rijkelijk gedecoreerd met fleurige kussens. Moe vallen we later in het voor ons supergrote bed. En dromen verder over het sprookje waarin we zijn teruggekomen.

 

 

25-3-2009 De aardbeienkoning en een Marokkaanse kapper

Vanmorgen denken we even efficiënt te doen. Bert werkt de site bij en ik wil de hoognodige bedwas even snel door de wasmachine en droger hier doen. Dom, dom, dom. We moeten toch nu wel weten dan dingen nooit zo gaan als gepland.

De aardbeienkoning van Salé
"Leuk dat geföhnde haar Bert", de treeplank werd gemaakt terwijl wij naar de kapper gingen

Ik zal de details besparen, maar bijna 4 uur later en drie bezoeken aan het havenkantoor is alles pas weer geurig fris. We liggen hier in Salé en ook Salé heeft een medina en souks (een ommuurde stad met de belangrijkste gebouwen en winkelstraten). Na wat zoeken vinden naast winkeltjes met schoenen en kleding, ook geurige verse kruiden, groenten, zoete broodjes, dadels, vijgens, noten. Het water loopt ons in de mond. Op de stoffensouk zien we prachtige stoffen en elegante diepgekleurde jurken. Het is dat je niet weet, wanneer je zo iets moet dragen, maar er hangen echt juweeltjes bij. Hier zijn geen toeristen en eigenlijk zijn wij hier meer de bezienswaardigheid. Bij een oude man kopen we voor € 0,30 een kilo trostomaatjes en ook de grote kar met aardbeien kunnen we niet zo voorbij laten rijden. Het kopen van vlees zien we nog niet zo zitten. De ambiance en geur waarin dit wordt verkocht is niet zo aanlokkelijk. Hoewel we geen twijfel hebben over de versheid en smaak van het vlees. Bij een houtwerkplaats kopen we een treeplank om op de Middellandse Zee van de boot af te kunnen komen. We moeten even wacht totdat ze de dwarslatjes hierop gemaakt hebben (nee ze willen geen geld voor de arbeid hiervoor) en benutten deze tijd voor een bezoek aan de kapper. Het is toch wel erg jammer dat we geen Frans spreken. Ik krijg een modellenboek en zoek wat uit. De dame begint ijverig te knippen en het ziet er hoopvol uit. Bij het föhnen is het vooral model “recht over eind”. Met wat gel en lak probeert ze het later weer platter te krijgen. Bert wordt uitgebreid geschoren, wenkbrauwen en neusharen geknipt, haren ook uiteraard en ook geföhnd. Hij is nog langer als ik bezig. Ook zijn haar staat recht overeind en we zien er beiden uit alsof we zo uit de flat van de familie Stampertje uit Puck en de Petteflet zijn gestapt. Maar we zijn zeer blij en tevreden over het knipwerk en Bert is nog nooit zo goed geschoren. Met onze treeplank lopen we naar de boot, waar we ons voorbereiden op een bezoek aan Koningstad Fes.

 

 

24-3-2009 Het moest toch een keer gebeuren, met een drugshond op stand

Om 8 uur vertrekken was geen probleem hadden ze ons gisteren gezegd. Als Bert probeert te gaan betalen en zich af wil melden is eerst de havenmeester zoek. Bij de politie moeten er stempels in ons paspoort gezet worden. Helaas heeft hij deze niet bij zich en moet dus weer terug.

De resten van de vislijn die Bert heeft doorgesneden
We varen de Boure greg rivier op. Met op de achtergrond de Kasba van Rabat 

Een half uur later staan er stempels in. Bij Denis komt een andere man (wij kunnen alle uniformen niet helemaal uit elkaar houden), of we een blauw papiertje hebben, want anders kunnen we niet naar Rabat. We hebben helemaal geen blauw papiertje gezien. Hij neemt hun paspoorten mee. Bert vindt nu een assistent havenmeester en weet te betalen en onze bootpapieren terug te krijgen. We zijn nu een uur verder. Als hij blij terugkomt vertelt Denis van het blauwe papiertje. Bert loopt nu naar de andere man en laat hier zijn paspoort achter. De man vertelt zo terug te komen. Twee bakken koffie later zien we nog steeds niemand. Bert en Denis gaan op onderzoek uit. Lachend komen ze terug (weer een half uur later). Alles is in orde, maar de man vroeg wel of we wisky of gin bij ons hadden. Nee helaas alleen rode wijn. Nee, dat is toch niet zo lekker. Jammer, maar onze Ierse vriend Steve die zou hem vast wel kunnen helpen (de ratten). Marokko staat bekend om bakshees (smeergeld). We weten er in deze haven met 1 pen vanaf te komen. Ze vragen er gewoon om. Bijna 2 uur later varen we weg, samen met de Harmony van Edith en Denis. De gennaker gaat meteen omhoog. De boot vaart er rustig op, met de golven van zij. Na een uur of 3 zakt de wind weg en gaat de motor aan. Iets later neemt de wind weer toe en willen we gennaker weer zetten. Bert zit voorop. ‘Bert, een visnet’ ik wijk even uit roep ik en zet de stuurautomaat op een andere koers. Opeens ziet Bert er nog een. Links of rechts. Tweemaal denken we te kunnen ontwijken, maar zien er dan nog een. We varen er pardoes over. Vast rondom het roer. We liggen bijna meteen stil. Shit. Gelukkig stond de gennaker nog niet. Bert klimt op het achterplateau, maakt kunstig een mes aan de pikhaak vast. Ik zet de motor zachtjes achteruit terwijl Bert de Lijn omhoog trekt komt er iets minder spanning op de lijn. Bert snijdt de lijn door, hierdoor komt ook het vissersboeitje los, waardoor de vissers nooit meer hun net zouden kunnen vinden. Bert zet er een boeitje van ons zelf aan en gelukkig kunnen we verder.  De hond snuffelt ook nog even in de bakskisten. Maar had al duidelijk geen interrese meer. En was meer bezig met hoe hij weer van die wiebelende boot afkwam.Hondenboel op de steiger met een drugshond en explosieven hondNu gaan we toch maar full speed op de motor naar de haven, want Rabat is met laag water slecht aan de lopen. Er wordt gewaarschuwd voor brekers in de havenmond. De swell is niet hoog, maar het staat er niet voor niets. We willen niet met te laag water aan komen. Bij de havenentree roepen we de haven op en worden voorgegaan door een rubberbootje. We moeten aan het wachtpontoon wachten op de politie, immigratie e.d. Papieren weer inleveren, bij de politie in het kantoortje en daarna de drugshonden aan boord! De honden vinden zo’n boot maar lastig en zijn niet erg gewillig. Ondertussen worden ook wij gefotografeerd door de lokale bevolking, komen ze met kleine bootjes bij ons lang en heten ons welkom in Marokko. Meer dan een uur later kunnen we de marina in. Deze is groot en ziet er luxe uit. We liggen in het Monte Carlo van Marokko met aan de volgende steiger de boot van de Koning van Marokko en dat voor € 55,- per week (en dan nog de korting via de Toerzeilers). De “langliggers” komen meteen langs voor een praatje met ons als nieuwkomers. Ook de havenmeester is supervriendelijk en vertelt over de treinverbindingen. Hier willen we zeker een week blijven om Marokko te ontdekken.

 

 

23-3-2009 Maandag, wasdag

We leiden in uitstekend leven, maar vandaag is het toch een beetje zwoegen in de haven. We liggen met drie boten naast elkaar en iedereen staat de was te doen. Boenen, schrobben, spoelen. Steve van de Lexy staat met een handdoek (voor de zon op zijn beeldscherm) over zijn hoofd te skypen. Het is geen gezicht. Na al dat gezwoeg drinken we zelfgemaakte Sangria bij Edith en Dennis aan boord met Franse paté en gekruid brood. Om de gekochte aardbeien goed tot zijn recht te laten komen heeft Bert pannenkoeken gebakken, die we met slagroom op eten. De zon schijnt weer volop en op de achtergrond zien we de vissersbootjes. Een rijk leven hebben we. Maar de rest van de middag moet de binnenkant van de boot er aan geloven.

Annette wringt de was uit aan de hakstoel bij gebrek aan een centrifuge Na gedane arbeid is het goed rusten met een glaasje Sangria

Op de Canarische eilanden was het altijd superdroog. Sinds Madeira is het veel vochtiger, vooral hier in Marokko. Kussens eruit en alles gesopt. Dus toch weer druk, druk, druk. Als we ons af willen melden bij de politie nodigt de hoofdcommissaris ons uit even te gaan zitten. Via een oud boekje: “Engels leren in 90 dagen” heeft hij zichzelf Engels geleerd en wil graag oefenen. Ook deze man is superaardig, vertelt over zijn kinderen, zijn leven en wat hij allemaal mooi vind in Marokko. Op zijn computer staat een digitale encyclopedie, waarop hij ons de kaart van Marokko laat zien. Ook staat er een vertaalprogramma Engels-Frans op. Voor zijn werk gebruikt hij volgens ons de computer niet veel. Marokko blijft een bijzondere ervaring

 

 

22-3-2009 Live in de weercursus en een onverwachts weerzien

De Marina van MohammediaHet slaapt weer heerlijk in een (bijna) stil liggend bed. We zijn dan ook niet vroeg op. We blijken wonderbaarlijk hier ook internet aan boord te hebben. We kletsen lekker bij met onze ouders en horen dat ze ons half april komen bezoeken. We kijken er naar uit na 9 maanden. Bert zit in de middag live in de meteocursus van de Toerzeilers. Met één van de cursusleiders, Ton Verbraak, hebben we  tweemaal samen met Dennis via de SSB radio contact gehad onderweg. Deze gesprekken zijn opgenomen en onze tocht vanaf Madeira is als case gebruikt. Een heerlijke visschotel er is ondertussen al van gegeten. Het was namelijk nog twee keer zoveel wat erop het bord lagDe laatste ervaringen worden per telefoon uitgewisseld via Skype.  Helaas valt de verbinding weg. Voor de rest zijn we vandaag bezig met de boot schoon te maken en met de hand de was te doen. Als we even naar de jachtclub zijn geweest zien we op eens een boot naast ons liggen. We zijn verrast als we twee gele voorzeilen zien. Het zijn Denis en Edith waar we in Madeira zo’n leuke tijd mee gehad hebben. We gaan weer samen met hun naar de kasbah, kijken onze ogen weer uit, eten heerlijke visschotel (ja zelfs ik!) en kopen voor € 0,70 een kilo overheerlijke aardbeien.

 

 


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links