Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Andalusië- Zuid Spanje

29-04-2009 Een vervelende witte sluier en wit strand (naar Cale de los Genoves 37,5 nm)

Pffprr, de motor sputtert en opeens liggen we stil. Ik zet onmiddellijk de motor in de neutraalstand. Dit is absoluut niet goed. We zijn vanmorgen met vijf boten vertrokken en er staat nog weinig wind, maar door de harde wind van de vorige dagen wel een vervelende swell.

20 meter plasric rond de schroef Bert laat het anker zakken

Als ik achter me kijk, lijkt het wel of Äventyr een witte sluier heeft. Alleen zijn we helemaal niet blij! Er sleept een plastic landbouwkas van 20 meter achter onze boot en een deel is in de schroef gedraaid. Samen proberen we het los te trekken, maar tevergeefs. De Chica vaart in de buurt en blijft stand-by, om ons eventueel verder te slepen. Bert stelt voor, de motor even in de achteruit te zetten. Fout! Direct slaat alles vast en valt de motor uit. Er is nog maar één oplossing dus, het water in. Bert pakt zijn duikspullen. Net als hij bijna zijn pak aan wil trekken voel ik dat er iets verandert aan het plastic. De motorhendel, die muurvast zat kan ik ook weer bewegen. Samen trekken we het plastic verder naar binnen en wonder boven wonder is het los. Waarschijnlijk hebben de golven de schroef naar achteren gedraaid en is het vrij gekomen. Wat een geluk bij een ongeluk. Dit geintje kost ons bijna een uur, maar we zijn al lang blij dat Bert het water niet in hoeft. Even later neemt de wind wat toe en kan de gennaker erop. Voor anker in Puerto GenovesHelaas na een uurtje is het weer over, maar na korte een motorpauze varen we alleen op de genua verder. We zeilen langs voor onze trouwe fans OJ en TA bekende plekken, bij Cabo de Gata. Zelf waren we hier 6 jaar geleden met mijn ouders. De wind en golven trekken nog wat aan, maar we nu bijna bij onze ankerplaats: Cale de los Genoves. Samen met 2 Engelse boten gaat ons anker uit, tussen de rode bergen en woestijnzand. Het lijkt wel of we in een western liggen, maar dan met helderblauw water en witte stranden. Al snel komen er dan ook meerdere boten naar dit kleine paradijsje. Avontuurtje moet wel opgepompt worden om een borrel bij de Engelse buren, Bobby en Ireen te kunnen doen. Bert is meteen de taxiboot voor hun Engelse vrienden Mike en Jo.

 

 

In de haven van Almerimar28-4-2009 Nog een extra dagje in Almerimar

Gisteren zei iedereen, dat ze vandaag weg zouden gaan. Wij twijfelden ook. Een dag later staat er waarschijnlijk bijna geen wind. Maar beiden zijn we nog moe en ons bed is vanmorgen té lekker. De voorspellingen zijn nogal afwijkend, maar de lokale voorspelling is zuidwest 5-6, af en toe 7. Op de gribfiles zien we dit niet terug. Rond 11.00 zijn we blij dat we hier nog liggen. De wind trekt steeds meer aan en over de breakwater komen de eerste spetters. Bij het strand lopen behoorlijke rollers. Uit de wind kunnen in korte broek, maar in de wind heb je een fleecejack nodig. Wanneer kunnen we dan eindelijk zwemmen in warm water?   

27-4-2009 Wakker worden met de besneeuwde Sierra Nevada

Klop, klop, klop. ‘Hé zeg ik tegen Bert’, wordt er nu bij ons geklopt. Het is nog niet eens 9.00 uur. De marinero klopt ons uit bed. Of we naar het havenkantoor willen voor onze plaats, want later komt er weer veel wind. En we lagen nog zo lekker. Bij het kantoor is het een drukte van belang en na een half uur, varen we weg. Het is nu helder en we zien in de verte de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada. We liggen weer aan een Med mooring, dus met een lijn aan de voorpunt en met onze loopplank naar de kant. Vandaag de kant maar eens op om de omgeving te verkennen. Als we een rondje door de haven lopen zien we weer oude bekende. De Engelse Juggler, die we kennen uit Fuengirola en ook Rick en Coby van de Chica liggen hier nog. Gezelligheid volop dus. We waaien wel bij hun bijna de kuip uit. We hadden best nog wel even kunnen blijven liggen, want de wind trekt pas na de middag aan. Er staat dan wel een dikke windkracht 6 en de wind is nog niet erg warm. Bibberen dus.

 

  

 

 

26-4-2009 Afscheid en weer 90 mijl verder naar Almerimar

Met drie ferme zoenen en een omhelzing nemen we weer afscheid en pinken een traantje weg. We zijn vroeg opgestaan om onze ouders nog uit te kunnen zwaaien in de bus. Ze zitten nog niet in de bus of het regent al. Wat een geluk dat we/ze een week stralend weer hebben gehad.

We lopen terug en gooien binnen een half uur de trossen los van Äventyr.  De windverwachting voor vandaag is west 3 bft toenemend tot 4-5 bft. Een prima verwachting dus. Helaas wel regen en koud. Reden van de week met 28 graden in de auto in Malaga, nu steekt Bert zelfs de kachel aan. Want we hebben het ondanks een gewatteerde broek koud. De temperatuur is nog maar de helft van deze week. We duiken omstebeurt nog even de kooi in, want het was toch wel een erg kort nachtje. De ochtend hadden we verwacht te moeten motoren, maar ook de middag komt wel de voorspelde regen, maar geen wind. Even in een bui kan de motor uit en lopen we met dik 7 mijl per uur alleen op de fok lekker. Maar even later is de wind weer weg. Wat wel lekker opschiet is de 1 mijl stroom die we continu mee hebben. We zitten binnen een boekje te lezen. Het is wel jammer van het uitzicht dat het zo bewolkt is. We varen langs de Sierra Nevada met haar hoge besneeuwde bergen, maar zien helaas weinig van. De Spanjaarden verklaren ons blijkbaar voor gek dat we met regen gaan varen, want we zien geen enkele boot! En dat terwijl 5 grote jachthavens voorbij varen. Er is werkelijk niemand op het water.  Ons doel is Almerimar op 90 mijl afstand. Om 21.00 uur komt er dan eindelijk meer wind. En eigenlijk zitten we er dan niet meer zo op te wachten. De haven ligt open naar het westen en met veel golven is dit niet prettig naar binnen varen. De invaart valt mee. Het is weer speuren naar lichten. We zijn nog steeds ontzettend blij met onze plotter. Zonder digitale kaarten invaren is toch een heel ander verhaal. In de haven worden we meteen opgevangen door twee marinero’s. Om 23.00 uur liggen we vast aan de meldsteiger en kunnen heerlijk gaan slapen. In de nacht trekt de wind nog behoorlijk aan. Maar wij liggen hier prima.

 

 

25-4-2009 Alweer de laatste dag bezoek

Wat gaat de week toch snel. We keken er zo naar uit en nu is het alweer bijna voorbij. We doen het rustig aan, lopen nog even langs de boulevard op zoek naar een leuk restaurant en spelen weer een spelletje. Het is werkelijk  prachtig weer, maar je waait wel bijna van de boulevard af.
J
ammer, want het appartement heeft een balkon van 60 m2.  Daar waaien de stoelen over het balkon. We komen uiteindelijk in het restaurant direct onder het appartementencomplex uit. Dit blijkt een zeer goede keus. De Belgische serveerster is zeer attent en wijst ons op het happy hour. Voordat haar dienst stopt verzorgt ze nog onze gratis drankjes. Niet meteen zegt ze, want dan worden ze al warm. Wat een service! Het eten is heerlijk, de sfeer is prima en haar mannelijke Belgische collega is al net zo aardig. Zonde dat er zo weinig mensen zitten.

 

 

24-4-2009 Een “rustdag”

Na drie dagen met de auto tot vroeg in de avond op pad te zijn geweest hebben de ouders vandaag een rustdag. Voor ons is dat anders, want aan boord is altijd nog van alles te doen. We zijn dan ook de hele dag volop bezig. Mijn vader klimt nog aan boord via onze nieuwe loopplank. Het ding wiebelt nogal en je stapt enigszins de diepte in. De moeders laten het maar bij het kijken vanaf veilige en stevige betonnen steiger. Ze laten zich nog heerlijk rondrijden in een koetsje en we drinken wat bij de haven. In de avond wordt er eindelijk ook eens een spelletje rummikub gespeeld. Wat wonder boven wonder, Bert eens een keertje niet direct wint (hij wint namelijk bijna altijd alle spelletjes – zeer irritant). Zelfs van de meegenomen advocaat met slagroom wordt volop gesmikkeld. Bert kan nog net zijn hand voor het glas (met kippenstront) houden om het niet op de foto te laten komen. We lopen terug met een tas volop boodschappen. Er blijft van alles over van zo’n week en terwijl het appartement langzaam weer leeg komt, ligt Äventyr steeds dieper in het water.

 

 

23-04-2009 De Botanische tuin van Malaga

Er heerst een beetje stress in het appartement, want de winkel blijkt pas om 9.15 open te gaan om brood te kopen. En wij staan al weer bijtijds met de auto klaar om op pad te gaan. Vanaf morgen hebben ze weer rust. Via Benalmádena en Torremolinos rijden we naar de Botanische tuin ten noorden van Malaga. Na kilometers hotels en toeristen zijn we opeens in een bergachtige en groene omgeving.

Heerlijke apfelstrudel, was alweer lang geleden

De entree is voor de ouders weer aanzienlijk goedkoper dan voor ons. 65+ heeft toch vaak een financieel voordeel. De hele tuin is nog een aardige tippel en er moet dan ook regelmatig gestopt en gerust worden. Gelukkig staan er bankjes en picknicktafels genoeg. En ze hebben er heerlijke apfelstrudel. Dat is een tijd geleden.
De eigenaar laat nog veel meer lekkers in zijn pannetjes pruttelen. Na meer dan 3 uur vinden wij de picknicktafel even uitnodigend om onze eigen lunch op te eten. We hebben nog één van de honderden sinaasappels uit de bomen geprobeerd, maar deze waren nog niet rijp. En ze zagen er zo uitnodigend uit! We maken nog een korte stadstour door Malaga. Het geboortehuis van Picasso met vele van zijn werken. Het zal best veel waard zijn, maar ze doen mij er geen plezier mee. Het terras met tapas bevalt ons beter en via de kathedraal lopen we terug naar de auto. Bert trekt nog even een sprintje, want we hebben betaald aan een louche geldophaler en de takelwagen staat al klaar aan het begin van de straat. Oef, dat was op het nippertje. We gebruiken de auto nog om boodschappen te halen. Eindelijk weer eens witbier!

 

 

22-4-2009 Opnieuw aapjes kijken in Gibraltar

Onze ouders willen graag zien waar wij de Middellandse Zee op zijn gekomen en de rots van Gibraltar bezoeken. Vorige keer zijn we met de kabelbaan naar boven gegaan, maar hebben nu gekozen voor de auto. En zo rijden we de supersteile en smalle weggetje op. De aapjes lopen bij de 1e stop bij St. Michael’s Cave al op de weg. De vorige keer zijn we nergens in geweest, maar dit keer komen we het Nationale Park niet in, zonder een toegangsbewijs voor alle “attracties”. De grot is zeer de moeite waard. Wel wat stijgen en klimmen voor de stijve benen en knieën, maar beide moeders kunnen het grootste deel toch zien. Bij de War Tunnels is een geweldig uitzicht zowel over de baai, als de Middellandse Zee. Te mooi om de moeders, voor wie de steile klim te zwaar is, beneden te laten zitten. Bert brengt ze tegen de regels in naar boven en komt bijna klem te zitten tussen alle taxibusjes. UItzicht op haven en ankerplaatst bij Linea de Conception. Waar we enkele dagen gelegen hebbenZij mogen hier wel komen en Bert’s actie wordt niet echt in dank afgenomen. Maar ze zijn wel boven. Het kasteel laten we maar zitten, want inmiddels rammelen ze van de honger. En wat is er meer Engels dan Fish en Chips. Het smaakt in ieder geval goed en het restaurant ligt direct achter de winkelstraat. En dat is altijd gevaarlijk in Gibraltar. Althans voor ons budget. Annette’s vader bespaart aanzienlijk met de aankoop van sigaretten en shag, en wij kunnen de onderwatercamera en harddisk waar we de vorige keer naar gekeken hebben, niet laten liggen. We zijn klaar voor het snorkelseizoen.

 

 

21-4-2009 Naar Ronda

Oicknick in de Sierra Las Nieves

Via een tip van de Engelse Bobby en Ireen hebben we een auto via Carjet gehuurd. Na in verschillende auto’s gegluurd te hebben op zoek naar een goede auto voor 5 personen, vonden we via Carjet een betaalbare Scenic op loopafstand van de haven. Prima auto. We rijden via Coin, het Parque Nacional Sierra de Las Nieves in. Iedere keer is het weer bijzonder, dat op een korte afstand van de enorme toeristencomplexen zoveel mooie en rustige natuur is. Er moeten nog wel even reispilletjes gekocht worden, want het slingert, stijgt en daalt behoorlijk. Na een picknick komen we in Ronda aan. Ronda ligt rondom een enorme kloof El Tajo en heeft een beroemde brug, “Puente  Nuevo”. Er is inderdaad ook nog een oude brug. De brug ligt 100 meter boven de kloof en staat op iedere kaart. Ronda heeft een mooi historisch centrum en overal kijk je meters diep de kloof in. Bert zet ons bij de kerk en het gemeentehuis af en parkeert de auto. Via het centrum, de brug en de arena lopen we zo terug naar de auto. Steeds genietend enerzijds van het weidse uitzicht over de bergachtige omgeving en anderzijds van de sfeervolle straten, gebouwen en parken. Het weer werkt ook mee, want het is werkelijk een staalblauwe hemel. Via de andere kant van het Parque Nacional rijden we door berghelling vol met brem en bloemen naar de rijksweg bij Marbella. Hier komen we weer volop in de drukte, maar zijn dan snel weer terug in het appartement. De wind is weg en voor het eerst sinds maanden kunnen we tot 22.00 uur buiten zitten.

 

 

20-04-2009 Ze worden zenuwachtig in Mijas

De gidsen/reisleiders in Mijas worden zenuwachtig. Voor de 3e keer in één week bezoeken we deze plaats, steeds met nieuwe “turistas”.

Ze moeten onderhand wel denken dat we een reisbureau hebben. De man met leren jasjes begint vast te hopen, dat ik dat mooie rode of groene jasje ooit nog bij hem ga kopen. Dat zou ik ook denken, als iemand voor de 3e keer mijn winkel inloopt. Maar niets in minder waar. De klim naar de kerk en de tuinen valt niet mee, voor de beide moeders met nieuwe knieën en een geopereerde rug. Maar de dames laten zich niet kennen en komen soms al puffend naar boven. Ja en dan hebben ze wel een kop koffie verdient op het terras. Voor het eerst lopen we ook de kerk in, waar we net het kerkkoor horen dat aan het oefenen is. De kerk is rijk gedecoreerd en vol beelden. Het dorp blijft zijn aantrekkingskracht met haar witte huisjes en smalle straatjes houden. Mijn moeder geeft een nieuwe dimensie aan het woord “inslingeren”. Ze vindt de wegen maar bochtig en slingert bijna van haar stoel in de bus. Gelukkig heeft ze La Gomera niet meegemaakt. Het enige eiland waar ik zelfs in de auto altijd reisziek was.

 

 

 

 

 

 

19-4-2009 Sinterklaas komt vanuit Nederland naar Spanje

‘En deze is voor Bert’, zegt mijn vader. Hij staat boven de koffer en haalt er steeds nieuwe pakjes uit.

Pa als Sinterklaas Moeders met hun kroost

Allerlei lekkers, zoals dropjes, pindakaas, hagelslag maar ook heel belangrijk onze nieuwe oliedop. Het lijkt wel Sinterklaasavond. Voor ons zo’n beetje midden in de nacht, zijn we opgestaan. De wekker ging om 7.15 uur. Iets voor 9.00 zaten we in de stromende regen in de trein naar het vliegveld om onze ouders op te wachten. We konden alleen de Neckermann hostess niet vinden.

Opeens zie ik als de deuren van de aankomsthal even opgaan in de verte een bordje. Een anders hostess vertelt ons dat deze gasten via een andere deur komen. Voor de zekerheid zijn we toen maar gesplitst. De grote verrassing was toen een beetje weg, want onze ouders wisten niet dat we naar het vliegveld zouden komen.
Mat z'n allen aan tafel. Ma aan de Gambas
Terwijl zij met de bus naar het appartement reden, kwamen wij terug met de trein, konden langs de boot lopen en koffie zetten en ze ook weer opvangen. Na de lunch zijn we naar Äventyr gelopen in de haven, maar onze nieuwe ophaalbrug was niet aantrekkelijk genoeg om de gang aan boord te maken. Na het bezoek van de hostess, had mijn moeder het goede idee nog even een kop thee in het appartement te gaan drinken. We vonden dit uitstekend want als verrassing stonden om 17.00 uur OJ en TA op de stoep. OJ (Jaap) is de broer van mijn moeder. Bert kokkerelt heerlijke albondigas en gamba’s. Mijn moeder kijkt met een heel vies gezicht naar die pan met roze, kromme diertje met kleine zwarte oogjes. Ze moet er niets van hebben (van wie zou ik het hebben!), maar als OJ, Bert en mijn vader ze voor haar schoonmaken, gaan er heel wat garnalen naar binnen. Gezellig zo met z’n allen aan tafel.

 

 

18-04-2009 De wondere wereld van onze windmeter

OJ bakt de pannekoeken voor de camper
‘Hé, hier snap ik niets van, de windmeter doet het gewoon weer’, zegt Bert Hij stond net klaar om in de mast te klimmen om de windmeter te checken. Deze gaf tussen Madeira en Marokko opeens 34 knopen wind aan, terwijl we bijna moesten motoren en bovendien de verkeerde windhoek. Tot nu toe was er nog niets van gekomen om deze te vervangen. En nu wachten we hier dus ook voorlopig mee. Komt wel mooi uit, want vandaag hebben we een boodschappenkar vol met eten gehaald voor het appartement van onze ouders. Gelukkig ligt dit direct naast de supermarkt en stond het al leeg. Van de receptie mochten we alles al binnen zetten. Dat scheelt morgen weer veel gesjouw. We hebben gewoon het winkelwagentje naar binnen gereden. We hebben het gezellig druk met het familiebezoek. OJ en TA staan nog steeds op de camping en vanmiddag gaan we lekker pannenkoeken eten. En natuurlijk onze klaverjascompetitie afmaken. Na een verpletterende overwinning van Bert en OJ, komt Bert als overall winnaar uit de bus. We gaan maar snel verder met het volgende spelletje barricade. En eindelijk gerechtigheid. Iedereen wint een keer, behalve Bert. Die maakt nog wel een hele aparte foto van ons in de camper. Hij zet het fototoestel klaar en rent om de camping om voor het raam te gaan staan. Het lijkt wel of OJ en TA, Bert in een lijstje hebben hangen.

 

 

 

 

 

 

17-4-2009 Nieuwe poging naar Mijas en hartelijk weerzien met de Chica

‘Ik blijf hier zitten’ zegt T.A. We lopen boven Mijas en de routebeschrijving had een vrij vlak pad beloofd. Maar dit blijkt niet geheel te kloppen en het eerste kwartier stijgen we alleen maar.
Bert praat TA naar grotere hoogte
En dat wilde/kan ze niet meer. En de ezeltaxi’s staan alleen beneden. Bert lokt haar toch naar boven. ‘Nog een klein stukje en dat wordt het vlak’. We leiden haar nog een beetje af met de mooie bloemen die langs de kant staan. Het pad wordt daarna inderdaad vlak en we hebben een weids overzicht op het witte dorp en de omringende bergen. Weerzien met Rick en Coby van de ChicaEen bruidspaar vindt het hier blijkbaar ook mooi want staan hier hun fotoreportage te schieten. Na lekker gegeten te hebben in Mijas, waarbij de regen ons van tafel deed verplaatsen rijden we terug naar Fuengirola. We zitten weer in het heetst van de klaverjasstrijd (dit keer doet Annette goede zaken) als OJ zegt. Er staat bezoek voor je. Wat leuk! Coby van de Chica staat op de steiger. Met Co en haar man Rick zeilden we langs hele Portugese kust samen. Zij hebben overwintert in Lagos. En voor dit weerzien hebben we nog een mooi flesje in de koelkast, witte Port die we samen met hun gekocht hebben tijdens ons bezoek aan Porto. Zowel de tijd als de drank vliegt, en met hun vrienden Lesly en Trevor lopen we naar een restaurantje. Hier wordt de avond gezellig besloten.

 

 

16-4-2009 Een bijzondere afspraak met de dokter

Weersvoorspelling voor donderdag: klaverjasweer met af en toe een bui Machiavelli. Het is fris en af en toe regent het. Gezien de felle klaverjasstrijd gisteren, komen de kaarten al weer snel op tafel. We doen een minicompetitie, spelen daardoor afwisselend met elkaar. O.J. gaat voortvarend en eindigt vanavond als winnaar. Maar we zijn nog niet klaar! Tussendoor moet Bert naar de dokter voor de uitslag. Hij blijkt een parasiet bij zich te hebben. De dokter blijkt van alle markten thuis. Hij bekijkt Bert’s huid en zegt dat hij hier een bijzondere crème voor heeft. Zelf ontwikkelt in samenwerking met Amerika. Bert komt dus terug met een superglad huidje en helaas ook met een potje voor mij. Op advies van de dokter moet ik onderzocht worden.

 

 

15-04-2009 Onze trouwe fans O.J. en T.A. op de camping in Fuengirola

“We staan op Camping Fuengirola op plaats 471” staat in het sms’je. Wij pakken onze fietsen uit de schuur en rijden in een

Aan het lekkere Italiaanse ijs met OJ en TA Goed eten voor het zware kaarten

kwartiertje naar de camping. Ome Jaap (O.J.) en Tante Adrie (T.A.) zijn één van de trouwste lezers van onze website en zijn met hun camper in Spanje. Ontzettend leuk om weer familie te zien. Helaas is het koud en regenachtig vandaag. Het is een beetje buiten en dan weer binnen zitten. Eerst in hun camper en later lopen/fietsen we naar de boot, met een kleine tussenstop bij de ijssalon. Het is voor hun even wennen om over een “ophaalbrug” op de boot te komen. En in de avond komen natuurlijk de kaarten op tafel. Het is een tijd geleden dat we geklaverjast hebben. En ze blijven nog een paar dagen, dus we zijn nog zeker niet uitgekaart. Met Bert gaat het gelukkig weer wat beter, hij houdt zich goed aan het voorgeschreven dieet. Bouillon en droge kaakjes of Bert zijn interpretatie ijs en Zalm met asperges en pasta (hij kan zo lekker eigenwijs zijn). We maken het vanavond niet al te laat OJ en TA moeten nog teruglopen naar de Camping, maar de afspraak staat al om morgen de competitie voort te zetten.

 

 

14-04-2009 Bert nog steeds ziek

Het gaat met Bert nog steeds niet beter en met het familiebezoek in het vooruitzicht gaan we toch maar op zoek naar een dokter. Na een drie dichte klinieken, in de steeds kouder wordende stad bezocht te hebben, komen wij de Angels kliniek. Na een half uurtje wachten staat een vrouwelijke arts ons te woord. In, jawel het Nederlands. De Spaanse heeft een Nederlandse man en wil naar Nederland verhuizen. Een beetje oefenen is dus welkom. Ze wil een beter onderzoek alvorens definitieve medicijnen te geven. Flesje mee en morgenochtend weer inleveren. En tevens eerste recept om het ergste al te stoppen. Bert duikt thuis weer snel zijn bed in.

 

 

13-04-2009 Naar Mijas

De wandelschoenen komen toch onder het vloerluik vandaan. Met de bus rijden we naar het witte stadje Mijas, in de bergen net boven Fuengirola. Ze leven hier ook duidelijk van het toerisme. De uitzichten op een deel van de kust en de bergen zijn mooi en alle witte huisjes en vele bloemen doen romantisch aan. Helaas voelen Bert’s darmen zich minder behaaglijk. We halen wel de wandelroutes bij de Tourist Office op, maar lopen niet verder dan het dorpje rond. Eenmaal aan boord verdwijnt hij snel naar bed.

 

 

11-4-2009 en 12-4-2009 Kwakkelende dagen

Zowel het weer als wij lopen te kwakkelen. Als de zon er is en de wind is weg, kan je in je blootje in de kuip zitten. Verdwijnt de zon achter een wolk en steekt de koude westen wind op, dan moeten bijna alle luiken dicht en zitten we binnen. Annette is zaterdag grieperig en Bert zondag.

  

10-4-2009 Semana Santa, een indrukwekkende Goede Vrijdag

Toch maar even aan mijn Spaanse buurman vragen hoe lang dit gaat duren. Het is 20.00 uur en de man zegt: ‘Oh, tot ongeveer 4 uur morgenochtend’. Slik, daar hadden we niet op gerekend, de laatste trein gaat om 01.00 uur. We begrijpen nu ook de afvalzakjes. De eerste processie is al heel bijzonder. Bert’s stoel wordt “geclaimd” door een man en zijn zoontje. Mijn Spaanse buurman vertelt dat dit reserveerde en betaalde plaatsen zijn. We zijn wel heel erg onwetend. De kleine klapstoelen gaan vaak van generatie op generatie en kosten € 25,- tot € 50,- voor de hele week. Vanaf vorige week zondag zijn hier de hele week al tot diep in de nacht processies. Als de processie voorbij is vertelt Bert’s buurman, Juan, dat ze het hele jaar naar deze week jaar toeleven. Vooral zijn zoontje. Zijzelf gaan nu richting de Alcazaba, waar één van de belangrijkste processie zo dadelijk vertrekt. Bert vraagt of we met hun mee mogen lopen en buiten het hek ontmoeten de rest van zijn familie.  Bij het Alcazaba is het zwart van de mensen.
We krijgen kippenvel bij deze Jezustroon. Tijdens de stilte kunnen we het respect en verdriet voelen. De Mariatroon is werkelijk schitterend. Haar mantel is prachtig versierd en de troon zelf lijkt volledig van zilver.
Vanavond vertrekken er van verschillende kerken totaal 8 processies, vertellen ze. De meeste hebben “2 tronos”, grote tronen, met Jezus of Maria. Er lopen 120 tot 180 mensen onder één troon, die gemiddeld 45 kg gewicht dragen. Als de Jezustroon naar buitenkomt, is iedereen stil. Omdat het door de drukte zo slecht te zien is, stellen ze voor naar een andere plaats te lopen. Het is ongelooflijk druk in de straten en met moeite raken we ze niet kwijt. De schoonzus spreekt zeer duidelijk Spaans en vertelt me veel. De oude straten zijn sfeervol verlicht en er staan juweeltjes van gebouwen. Terwijl Bert zo ver mogelijk naar voren loopt om te kunnen fotograferen krijg ik van Miriam een programma en ze vertelt met dat de Maria troon van deze broederschap één van de mooiste is. Ze heeft absoluut gelijk. Werkelijk prachtig. Als eerst het Jezusbeeld voorbij komt is iedereen stil, muisstil. We krijgen kippenvel op onze armen. Je voelt de saamhorigheid en het respect. Het gevoel zeker in combinatie met de omgeving waar we staan is ongeëvenaard. Juan heeft zijn zoontje bij de tribunes achter gelaten en loopt terug. Met Miriam, haar man Marcelino en hun kinderen lopen we naar het geboortehuis van Picasso en daarna naar de kathedraal. Sommige processies lopen ook door de kathedraal en dat moesten we beslist zien. We bedanken ze hartelijk. Dit hadden we alleen nooit gezien, De processie loopt net de kathedraal uit als we naar binnen mogen.
Wij volgen de Mariatroon de kerk uit in de volle straten. De volgende processie komt er al weer aan om de kerk in te gaan
Maar we kijken onze ogen al uit in de kathedraal. Voor de tronen lopen mensen met hoge zwarte of witte puntmutsen (op andere dagen ook andere kleuren, maar de vrijdag is een beetje een stemmige dag, vertelden ze).  Achter de tronen een muziekgroep, die klassiek muziek speelt. De sfeer en het gevoel zijn niet te omschrijven. Om de ongeveer 3 minuten gaat de bel, en wordt de loodzware troon even naar gezet. Als we achter de processie de kerk uitlopen komt meteen de volgende aan. De mooie tronen, de muziek met de op de achtergrond de kathedraal bezorgen ons weer de rillingen. Maar de tijd dringt. We lopen snel terug naar het tribuneplein, zien hier nog 2 processies en gaan snel terug naar het station. In de trein zijn we allebei nog sprakeloos.
 

 

 

09-04-2009 Wij blijven voorlopig in Fuengirola

Vanmorgen twijfelden we nog even. Moeten we hier de komende bijna drie weken blijven? Onze ouders komen op 19 april hier naar toe en hebben een appartement op de 500 meter van de haven. We kunnen het vanaf de boot zo zien staan. UItzicht vanaf de boot met op de achtergrond het appartement van onze oudersOBert druk bezig met de treeplankp zich is 3 weken weer op één plaats wel lang. Maar de haven biedt uitstekende beschutting ook tegen westenwind (voor morgen is alweer een stormwaarschuwing afgegeven), is betaalbaar (hier ook niet meer zo vanzelfsprekend) en de stad heeft een prima treinverbinding. Een goede plaats dus om Andalusië verder te verkennen. Bovendien komt de wind nu uit het oosten (dus tegenwind) en is door Semana Santa ook alles dicht, inclusief de havenkantoren. Geen handige tijd om verder te varen. We gaan ons maar goed installeren dus. We liggen nu aan een Med Mooring.  Dit betekent met de punt of kont aan een lijn vanuit het water en met twee andere lijnen aan de steiger. We lagen zo al eerder, maar hier is de steiger hoog en kunnen we er zonder loopplank niet af. Hiervoor hebben we in Marokko al hout gekocht en Bert gaat nu de constructie verder maken. Hij wordt wel vaak van zijn werk afgehouden door medecruisers en bootjes kijkende toeristen. Het meest bijzonder is een oudere man die zijn Nederlandse vriendin ten huwelijk wil vragen en Bert vraagt in het Nederlands zijn huwelijksaanzoek op een papiertje wil zetten. Het moet niet gekker worden.

 

 

08-04-2009 Een onverwachts (on)genoegen (naar Fuengirola 57 nm)

In mijn beste Spaans roep ik per marifoon: ‘’Marina Bajadilla, marina Bajadilla. Acqui velero Äventyr cambio”. En krijg als antwoord: ‘Si acqui Marina Bajadilla, estamos cerrado’. ‘Perdon, cerrado! Si no es possible entrar, estamos cerrado!’ We kunnen onze oren niet geloven. De haven is gewoon dicht. Probeer Puerto Deportivo Marbella maar. We veranderen onze strategie en varen deze haven gewoon in. Ook hier krijgen we het deksel op onze neus. We mogen voor één nacht aan het dieselponton direct aan het begin van de haven blijven liggen, maar mogen niet van de boot af en moeten morgen om 08.00 uur weg zijn. Dat gaan we dus niet doen!

Slalommen tussen de voor anker liggende tankers in Gibraltar bay Europapoint het schip voor de vuurtoren heeft de bocht iets te klein genomen. Zo tezien ligt het schip er al enkele jaren

We vinden varen in het donker niet erg en bovendien is het werkelijk kraakhelder. We zien Gibraltar op 40 mijl afstand nog steeds en ook Ceuta en de kust van Marokko. Het zicht moet zeker 50 tot 60 mijl zijn. Achter ons kleurt de zon de bergen donkerrood en voor ons komt de maan op. Een prachtige avond om nog door te zeilen, de wind staat nog steeds goed. Maar echt de bedoeling was dit niet. En de dag begon zo mooi. Hartelijk namen we afscheid van de marinero van Linea de Concepcion. De man had het maar druk met ons. Iedere keer als we met onze fietsen weg wilden moest hij het hek voor ons openen. Om 11.00 kregen we ons 2e belastingvrije pak overhandigd bij het tankstation in Gibraltar om vervolgens al slalommend langs de containerschepen (die hier voor anker liggen om te bunkeren), Europa Point te ronden en ons nieuwe vaarwater, de Middellandse Zee, in te varen.
Onder Gennaker heerlijk zeilend richting Marbella Een prachtige ondergaande zon. In de verte kunnen we Gibraltar en de kust van Marokko nog steeds zien
De zee waar volgens iedereen, of de stront van de dijken waait of de motor aan moet. Net voorbij Europa point gaat de Genua uit en de motor stil. Even later wordt de Genua verruild voor de gennaker en we zeilen heerlijk! Met 5,5 tot 6,5 mijl per uur, met golven die gewoon vanuit één richting komen (voor ons nu precies van achteren) en met de zon in de kuip zeilen we in 7 uur, de 40 nm naar Marbella. Het landschap verrast ons met groene bergen en de wandelschoenen kregen al weer hoop dat ze na 3 weken onder de vloerluiken vandaan mochten. Maar niets is dus minder waar. De volgende haven is peperduur, dus varen we maar door naar Fuengirola, waar we om 22.30 uur aan de enorme betonnen wachtsteiger afmeren. Na het afgeven van de juiste papieren kunnen we hier heerlijk rustig slapen.

 

 

 

 

 

 

 

De vuilsnisvrouw kijkt me vol ongeloof aan als ik: ‘No Gracias’ , zeg tegen het aangeboden plastic zakje, zeg. Door de blik in haar ogen neem ik het toch maar aan. We zitten op de stoelen 159 en 160 in vak U op de Alameda Principal. In de verte we zien de eerste processie al aan komen. We zijn zonder programma met de trein naar Malaga gereisd. Semana Santa schijnt hier na Sevilla het meest indrukwekkend te zijn. Na een korte busrit zagen we tribunes met stoelen en zijn hier maar gaan zitten.
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links