Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Sardinië

09-06-2009 Dagje in Villasimius

De kwallenbeet houdt ons vanmorgen lekker bezig. Er zitten toch een paar flinke brandwonden op mijn bovenarm. We smeren er de superbrandzelf maar op, die we altijd in de koelkast hebben liggen. Lekker dik, vette watten en een verbandje.

Onze ankerplek bij Villasimuis

Het verzacht de pijn onmiddellijk en aan het eind van de dag ziet het er al beter uit. Maar zwemmen doe ik nog maar even niet. Wel gebruiken we “douche de luxe”. Dit is een keteltje warm water in de onkruidverdelger. Heerlijk warm! Zo verleg je toch snel je grenzen. Vanmorgen regende het zomaar. Geen dikke druppels, maar af en toe een paar spatten. De hele dag is het wel bewolkt en daardoor ook niet zo warm(24-28 graden). We gaan de omgeving per voet verkennen. Het is hier bergachtig, er liggen verschillende baaien met zandstrandjes, overal staan grote oleanders en bougainville in bloei. Achter de haven ligt een natuurgebied waar flamingo’s staan en andere watervogels. Ondergaande zon vanaf onze ankerplekWe lopen een uur of twee en vullen bij de haven meteen onze waterflessen van 8 liter. We gebruiken er vier en kunnen hier toch weer minimaal een dag mee doen. Vanmorgen lagen we nog met 2 boten voor anker, maar het wordt steeds drukker. Aan het eind van de dag liggen we met 12 boten. Bijna niemand gaat deze (dure) haven in. We kunnen er ook nog net een Nederlandse boot voor behoeden. En de wereld blijkt weer heel klein te zijn. De bemanning van de Delicate Dawn,  zijn vertrekkers die evenals wij met een link op de site van Vida Vagabunda staan. Zij zijn in 2 jaar de hele wereld overgezeild en zijn via de Rode Zee op de Middellandse Zee gekomen en zijn nu op weg naar huis. We liggen hier op een “kruispunt”. Zowel zeilers die west- als oostwaarts varen komen hier aan. Een aantal komt net vanuit Sicilië en anderen liggen net zo als wij gereed om hier naar toe te varen.

 

 

08-06-2009 Toen het snorkelen niet leuk meer was (naar Villasimius 37 nm)

Als Bert vroeg naar de toilet gaat, ziet hij dat de wind gedraaid is en hij denkt: ‘even het achteranker binnenhalen’. Het wordt weer een leermoment: het achteranker graaft zich ook heel goed is, heel erg goed zelfs. Hij denkt dit te kunnen doen zonder de ketting van het vooranker te laten vieren en door de kracht breekt de ophaalband en twee schijven. Vuurtoren bij Cabo SpartiventoZo blijven er altijd klussen aan boord. Maar we kunnen dus ook op ons achteranker vertrouwen. We zijn zo wel meteen vroeg op (06.45) en na een ontbijt en het binnenhalen van het weerbericht via de SSB, vertrekken we uit deze mooie baai. Net buiten de baai staat er toch nog een aardige swell, maar al snel hebben we deze “op de kont” en vaart het prima. Helaas is de gisteren nog beloofde wind, zowel op de windverwachting als in de werkelijkheid iets minder en kunnen we alleen motorzeilen. Maar we krijgen er, als we eenmaal om de beruchte kaap Spartivento voorbij zijn, wel een heerlijke rustige zee voor terug. Eindelijk kunnen we voor het eerst eens op het voordek in de zon liggen. En dat vinden we toch ook wel eens lekker! Het wordt wel steeds warmer en wij hebben (nog) geen bimini (zonnetent voor over kuip). Niet dat we hier niet aangedacht hebben, maar onze overloop (touw waar je de giek mee kunt binnenhalen en uitvieren, om de zeilen de juiste stand te geven) zit midden in onze kuip. Van een oud Aldi strandtentje maakt Bert een uiterst vernuftige bimini. Nu kunnen we tijdens het zeilen uit de zon zitten. 

De Bimini in wording

We gaan voor anker net voor de haven van Villasimius. Hierdoor liggen we uit de golven door de breakwater, op korte afstand van de faciliteiten van de haven en de naastgelegen camping, maar betalen geen € 50,- havengeld per dag. Het water is weer zeer aanlokkelijk om te zwemmen. Het is hier een beschermd natuurreservaat en we duiken er maar meteen met de snorkels en duikbril in. Buiten een paar kleine visjes zien we weinig. Maar het is er wel! Als we terugzwemmen naar de boot, voel ik dat ik gebeten wordt. Geen idee waardoor, maar bij de boot zien we al snel grote rode vlekken en witte blazen. En het brandt vreselijk. We besluiten maar even richting de haven te varen, op zoek naar zalf. Wonder boven wonder is hier zelfs een apotheek (er zijn hier 4 winkels: een supermarkt, kledingzaakje, nautische zaak en dus een apotheek). We kennen weinig Italiaanse woorden. Maar “medusa” vergeet ik voorlopig niet. Waarschijnlijk heb ik in de tentakels van een kwal gehangen.

 

 

07-06-2009 Dagje in Porto Malfatano

De twee boten die gisteren in de andere baai lagen, liggen vanmorgen naast ons voor anker. We hebben dus de goede keuze gemaakt. Het is zondag, dus we slapen uit. Terwijl ik mijn spannende boek uit lees, bakt Bert pannenkoeken. Nou dat is aan mij wel besteed. We zwemmen, snorkelen en wandelen rondom de baai. Er staan veel campers en er komen meer boten bij.
Onze Italiaanse buurman komt al snorkelend gedag zeggen en geeft nog wat tips. De kust is hier groen en bergachtig. Overal staan ruïnes en torentjes. Als we naar boven lopen hebben we prachtig overzicht over de drie baaien die hier liggen. Er staat behoorlijk wind en we schommelen aardig achter en voor onze ankers. Maar om te lopen is een beetje wind wel lekker, anders is het veel te warm.
De ankerbaai bij Malfatano

 

 

06-06-2009 Op pad naar Porto Malfatano (36 nm)

De wind is gedraaid naar het zuidwesten, precies de juiste hoek. De zeilen gaan omhoog en al kruisend varen we tussen de twee (schier)eilanden langs. Na een uurtje is de volgende bestemming bezeild. Door de harde wind die ten zuiden van ons blaast, staan er redelijke golven, maar ze zijn wel lang. Het lijkt een beetje op de oceaandeining. Achter deze kaap ligt onze ankerbaaiIk laat me niet meer foppen en heb het idee dat ik zeeziekte ooit zelf kan bedwingen laten varen. Voortaan neem ik gewoon een pilletje bij het ontbijt. Terwijl Bert geniet van het zeilen, lees ik al binnen liggend een boek. De wind neemt bij twee kapen toe, naar rond de 5 bft, maar met de wind schuin van achteren vaart het behoorlijk comfortabel. Twee enorme dolfijnen van zeker tweeënhalve meter lang zwemmen naast de boot. Onze ankerbaai ligt redelijk beschermd tegen de golven en heeft last van “katabatic winds”, oftewel valwinden uit de bergen. Meteen als we de baai indraaien worden we verwelkomd door een windstoot inclusief een draaiende windrichting. ff lekker douchen met de onkruidverdelgerGelukkig is er genoeg ruimte in de baai om het grootzeil naar beneden te halen. We draaien een paar rondje op zoek naar een goede ankerplek. Als we denken gevonden te hebben duikt Bert in het water. Met een vervelende mededeling. Net voor ons anker is een soort zandberg. Als we draaien komt de kiel hierop. Verkassen dus. Het is inmiddels rond half negen. We kijken nog even bij een 2e ankerplek in de baai. Eentje met een werkelijk verblindend mooi strandje, maar twee andere boten liggen hier zo te schommelen dat we toch terug varen en ons anker 50 meter minder diep in de baai laten vallen. Om het rollen op de swell te voorkomen (gebeurt vooral als de wind wegvalt) zet Bert ook ons achteranker. We slapen er heerlijk rustig op.

 

 

05-06-2009 Ankerwacht in Sant’Antioca

De opgehaalde weerberichten laten een zuidoosten wind zien en de navtex geeft zuidwest 4 op. Maar we liggen toch echt met onze neus naar het zuidoosten voor anker, dus de gribfiles lijken gelijk te hebben. De wind op de kop dus en kruisen, dat lijkt ons niet zo’n goed plan. Bovendien liggen al onze bedachte ankerplekken dan vol in de swell. We blijven dus nog een dagje. Bert heeft Avontuurtje nog niet opgepompt of de wind neemt toe en evenals de hoeveelheid wolken boven ons hoofd. De windmeter stijgt, 16, 18 tot windvlagen van 26 kts (windkracht 6). Even denken we nog te verkassen naar een nog niet eerder opgevallen steiger. Maar met op korte termijn weer een langere tocht van 200 nm naar Sicilië voor de boeg lijkt ons dit wel een goed moment om ingeslingerd te blijven (inslingeren is hopen dat je op een bewegende boot niet ziekt wordt, om erger te voorkomen).

Bert maakt een buiskapje voor AvontuurtjeWij blijven maar even aan boord. Er liggen nu vijf boten om ons heen en eigenlijk gaat niemand weg. Eenmaal komen we schuin op de wind te liggen. We schrikken beiden en denken allebei dat ons anker krabt. Voor de swell vanuit zee liggen we prima beschermd maar de wind komt ongeveer 5 mijl over deze inham heen en geeft toch kleine golven van een halve meter. Tegen de golven in met Avontuurtje zorgt zeker voor een nat pak. Bert gaat aan de slag om een buiskapje te maken. Hij is een groot deel van de dag mee bezig, het ene concept na het andere. Aan het eind van de middag is de wind bijna weg en gaan we op pad naar het havenplaatsje Calasetta. Kleine witte huisjes, een supermarkt met net voldoende voor de dagelijkse dingen en niet onbelangrijk een kapper. Na het instorten van de tondeuse tijdens de laatste knipbeurt, is Bert’s haar niet overal meer gelijk en veel te lang. In een kleine zaakje staat een kapper vol overgave te knippen. Na een half uur wachten neemt hij ook gracieus Bert te pakken. Wassen, met veel theatrale gebaren knippen en weer wassen. En dat voor zo’n redelijk bedrag dat ook ik op de stoel plaats neem. Uiterst tevreden varen we met Avontuurtje inclusief buiskap terug. Hier worden we onderweg opgewacht door de Engelse/Canadese Simon en Cathy. We hadden hun uitgenodigd om wat te drinken maar aangezien hun boot halverwege de steiger en Äventyr ligt, lijkt het hun beter dat wij op hun “Gin Rummy” komen. We hebben uiteraard geen bezwaar en luisteren naar de vele verhalen die zij vertellen. Ze zwerven al bijna 10 jaar over de wereldzeeën, waarvan het overgrote deel op de Middellandse Zee en vooral in Turkije. Als het geld op is, werken ze of in hun thuisland Canada of in Turkije. De avond vliegt weer om.

 

 

04-06-2009 Een baai verder naar Sant’Antioco (5 nm)


‘Zullen we anders vanmiddag weer verder gaan’, stel ik Bert voor als we met de fiets bij een strandje staan aan de zuidoost kant van het eiland. In een reisverhaal van een andere zeiler had ik gelezen dat dit eilandje geweldig was om te fietsen. Dus heeft Bert vanmorgen de fietsen na weken weer uit de schuur gevist. Maar na een half uur fietsen hebben we ongeveer 1/8 van het eiland gezien. In zoutpannen zien we honderden flamingo’s en andere hoogpotige watervogels. Langs de weg staan oleanders te bloeien in allerlei kleuren. Een groot deel van het eiland is klimwerk en het is al behoorlijk warm. Als we na een klim tussen de bomen naar beneden suizen, voelt het even heerlijk koel. We fietsen via smalle weggetjes terug naar Carloforte en halen wat fruit en groente in een kleine supermarkt. Grote winkels zijn hier niet. Op het nu heel rustige plein eten we nog een heerlijk ijsje onder de enorme bomen en doet Bert nog een poging om naar de kapper te gaan. Maar de oude kapper vindt dat je 20 minuten voor de siësta, niet meer bij het lezen van je krant gestoord kan worden. Terug aan boord gooi ik nog mijn ingevulde formulier bij de havenmeester in zijn brievenbus. Het verschil met Spanje en Portugal is enorm qua papierwerk. Kom je in Spanje geen haven in zonder je bootpapieren inclusief verzekeringsbewijs en je paspoorten getoond te hebben, in Italië vul je zelf een formulier in en that’s it. Toen ik gisteren met mijn map met papieren naar de havenmeester wilde komen, keek hij me vreemd aan. Nergens voor nodig! Tja, ik doe dit nu al 10 maanden zo, maar wen deze gewoonte graag weer snel af. We tanken de watertanks weer vol, ruimen de fietsen op, halen de was binnen en na  drie kwartier varen we de haven uit. We werpen nog laatste een blik op de pastelkleurige huizen met de groene bergen op de achtergrond en zeilen richting het volgende schiereiland Sant’Antioco. Hier moet een ankerplek zijn en dat is veel vriendelijker voor onze scheepskas. Het zwemwater wordt steeds warmer en in 23 graden proberen we de conditie iets bij te schaven om daarna met totaal 3 liter water uit onze douche/onkruidverdelger allebei “uitgebreid” te douchen.

 

 

03-06-2009 Kennismaking met Italië in Carloforte in Isola di San Pietro (5 nm)

Baai bij PortoscuscoWerkelijk tientallen kinderen scheuren met felgekleurde fietsjes en stepjes over het plein. Onder de enorme ficusbomen zitten oude mannen op een bankje. Oude vrouwtjes schuifelen in zwarte kleding rond. Het is een kakofonie van geluiden; piepende remmen, kwetterende kinderen, blaffende honden

Het plein is omzoomd met pastelkleurige huizen met kleine metalen balkonnetjes. In de nauwe straatjes schijnt de avondzon zacht op de lichtgele, roze, blauwe en crèmekleurige huizen. We zijn in het land van gelati, pasta fresco en pizza. Met een heerlijk Italiaans ijsje op een bankje laten we alles op ons afkomen. Vanmiddag zijn we aangekomen op Isola di san Pietro, een klein eilandje in het zuiden van Sardinië en liggen in de hoofdstad Carloforte. Hier is nog weinig toerisme, maar heel veel Italië.
 

Smalle straatjes met pastelkleurige huizen in Carloforte

Vanmorgen hebben we rondgelopen in Portoscuso en vonden één dag in deze plaats voldoende. Er lag wel een prachtige (anker)baai direct om de hoek. Na het water en stroom op de steigers optimaal gebruikt te hebben voor de was, zijn we rustig zeilend overgestoken naar Isola di san Pietro. We hadden al gelezen dat de havenmeester je hier met een bootje tegemoet komen, in de hoop dat je naar hun haven komt. Er liggen er hier 4. Natuurlijk vragen we nu eerst naar de prijs. Nou dat vinden we wel hoog. Met moeite gaat hij € 5,- lager. OK, we varen met hem mee. Hij vaart ons vooruit, maar komt al snel via de andere kant weer langszij. Of we niet met ander boten willen praten. We mogen deze speciale prijs aan niemand vertellen (??). We spelen het spel natuurlijk graag mee en komen aan een prima steiger, dicht bij het schattige dorpje.

 

 

1-6-2009 en 2-6-2009 Van Mahon naar Portoscuso op Sardinië (195 nm)

We liggen hier werkelijk uitstekend voor anker. Geen swell, prachtig uitzicht en gezellige mensen om ons heen. Maar we willen graag in juli in Griekenland zijn. Met enig weemoed gaat het anker los om een paar mijl later ook onze gerafelde Spaanse gastenvlag naar beneden te halen. Nog 195 mijl te gaan naar Sardinië. De eerste 3 uur kunnen we niet zonder het ijzeren zeil, maar dan kunnen we lekker zeilen. De wind zakt wat weg, maar hiervoor brengt de gennaker uitkomst. Het gaat prima en we liggen redelijk stabiel. Zo stabiel dat ik besluit een maaltijd te maken van gegratineerde aardappels, verse tonijn en sla. Gelijktijdig maak ik dan lasagne, zodat dit samen in de oven kan met de aardappels. Je weet nooit wat het morgen weer is op zee. Ik ben nog niet halverwege of we gaan behoorlijk schommelen. Een koningsmaal aanboordHet koken wordt meer een circusact en met een lege maag voel ik me er niet beter op. Bert maakt de tonijn en de sla verder af en na even in de wind gezeten te hebben, smaakt het eten gelukkig nog goed. Er vliegt weer een vogeltje naar binnen. Weer een voorteken van?  De vorige keer toen we gevederd bezoek hadden, kregen we de nacht noodweer. De wind zakt weg en de motor gaat bij. Niet dat we echt haast hebben, maar dan blijft het schommelen nog enigszins draaglijk. Je wordt er wel doodmoe van. Zo moe, dat ik aan Bert vraag of hij toch de eerste wacht wil draaien (de laatste keren hebben we het steeds – zeer succesvol - omgedraaid). Bert vindt het prima, hij heeft een keispannend boek, zelfs zo spannend dat hij tot 5 uur in de ochtend ligt te lezen en het niet erg vind zo de wacht te draaien. Werkelijk ongelooflijk. De wind is toegenomen tot 15 tot 20 kts. We varen voor de wind en rollen geweldig. De borden en glazen rammelen in de kast, de drankflessen in de tafel en alles kraakt. We gaan wel hard, met nog wat stroom mee tussen de 7 en 8 mijl per uur, en dat alleen met een uitgeboomde fok. Ik doe dan ook bijna geen oog dicht, weet niet meer hoe ik moet liggen, want op je zij krijg je rugpijn van het rollen en op mijn rug kan ik niet slapen. Om 5 uur krijgt Bert toch wel slaap en vraagt of ik het nu over wil nemen. Moe, brak en leeg sta ik op en probeer mijn lege maag te vullen met bananen. Buiten zitten lukt niet echt door het rollen, dus probeer ik op de bank te liggen en kijk af en toe buiten. Maar ik wordt ziek, steeds zieker. Balen, want het ging zo goed de laatste tijd op de Middellandse Zee. Normaal ben ik alleen erg katterig en slaperig, maar nu is het “zeeziekte compleet”. Als Bert naar het toilet gaat, weet hij me nog net op tijd een zakje te geven. Het enige voordeel zijn de bananen; wat “easy comes in, easy goes out” , zullen we maar zeggen. Wat voel ik me beroerd. Je hebt dan nog maar één grote wens, zo snel mogelijk van boord af. Maar met nog 90 nm te gaan, is dat wat lastig. Al trillend verdwijn ik weer mijn bed in. Bert draait weer voor alles alleen op de hele nacht. Na wat gelegen te hebben gaat het gelukkig wat beter en in de loop van de dag, kan Bert toch nog even een tukje doen. We rollen nog steeds, maar het wordt wel minder. Wat een rot golven. Misschien moeten we voortaan toch ook de seastate maar checken voordat we weggaan.

Een knobbelig zeeëtje (komt niet goed over op de foto maar we slingerden van gangboord naar gangboord) De Italiaanse vlag gaat in het want

Op ongeveer 35 nm hebben we al weer land in zicht. De wind en golven worden wat minder. Beiden zijn we het zat en zijn blij als we rond 20.30 de haven van Portoscuso in varen. Er moet helaas nog een droeve plicht vervuld worden. Het vogeltje ligt dood onder de bijboot op het dek. Bert geeft hem een zeemansgraf. Ons welkom in Italië is hartverwarmend; met muziek en kanonsschoten. Of was dit misschien tot niet helemaal voor ons bedoeld? Er is feest in het dorp met allemaal kraampjes, maar we zijn zo moe, dat we douchen in de kuip en vroeg naar bed gaan.


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links