Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Sicilië

23-6-2009 Met de trein rond de Etna

Met het zweet op onze rug staan we bij het treinstation van Taormina. We willen met een trein van Riposto naar Catania. Deze trein rijdt helemaal rond de Etna en de rit is volgens onze reisgids zeer de moeite waard. We moeten eerst vanuit Taormina naar Riposto. Zondag hebben we de treintijden nagevraagd en kregen we 9.30 uur te horen. Normaal kijk je op de dienstregeling, maar alleen de regeling t/m 14 juni hing op en daar heb je op de 23e dus niet meer zoveel aan. Gehaast loop ik naar de Billeteria. Niemand te zien. Kloppen, roepen, geen antwoord.
Het oude treintje ons vervoermiddel voor vandaag De Etna vanuit de trein  met op de voorgrond duizende bremstruiken
Bert is zo slim om naar de restauratie te lopen. Ja, hier kunnen we een kaartje kopen. Ze kijkt meteen even hoe laat de trein gaat: om 10.00 uur (grrr voor niets zo hard gelopen). Over de Etna trein weet ze niets. Ja, want hoe moet je nu iets weten van een trein die al 50 jaar op 15 km van je eigen station rijdt. Op het perron hangt de nieuwe dienstregeling op papier over de oude geplakt. De eerste trein naar Riposto gaat pas om 10.16 uur!! Om 9.30 en 10.00 uur hebben nooit treinen gereden en rijden er nu ook niet.  Weet hier dan werkelijk niemand iets. Tijd voor een cappuccino dan maar. Op het terras ontmoeten we twee andere Nederlanders: Jopie en Susan die ook met de Etna trein willen.

Eindelijk in de trein blijkt dat we ons kaartje af hadden moeten stempelen. Bijna een boete van  € 50,- . De (overigens zeer aantrekkelijke) conducteur ziet het door de vingers en schrijft de datum er op. In Riposto gaan we op zoek naar de Etna trein. In een klein aftands stationnetje zit een oude man achter tralies. Hij geeft ons de dienstregeling. Het kost € 13,- voor samen. Tja, hij kan alleen niet wisselen. Doe dan maar €10,- (??) Wij hadden gehoord dat je op ieder station uit kon stappen (er zijn er 15) en dan de volgende trein weer kan nemen. Helaas rijden er weinig treinen en hebben we één stopmogelijkheid van 3 uur. Gezien de grootte van de dorpjes lijkt ons dat wel erg lang. Bovendien zijn we dan pas om 19.20 uur op het eindstation in Catania. We doen het hele traject dus maar in één keer.  Het eerste stuk is prachtig. We hebben steeds zicht op de besneeuwde top van de Etna, op de weelderige vegetatie waar vooral de gele brem opvalt, op donkerbruine lavasstromen, grote brokken puin en schilderachtige dorpjes. Halverwege zijn er werkzaamheden en gaan we met de bus verder. Op de dienstregeling is niets aan te merken. Het sluit allemaal aan, maar we rijden nu door oude armoedige wijken. Na een uurtje kunnen we de trein weer in. Twee Oostenrijkse vrouwen zijn het spoor nu bijster. Hoe komen ze ooit weer terug in Taormina, vragen ze aan ons. We leggen ze uit dat ze vanaf het eindstation in Catania de gewone trein terug moeten nemen. Op het eindstation aangekomen rent iedereen de trein uit en niemand zegt iets. Gelukkig heb ik in Riposto ergens zien hangen dat de metro van Catania Borges (het eindstation van de Etnatrein) naar Catania haven iedere 15 minuten rijdt. We duiken dus ook maar het gat met de “M” er boven in. Nergens is een kaartjesloket te zien. Bert stopt op goed geluk ons treinkaartje maar in het metropoortje. Onder grote bewondering van de Oostenrijkse dames gaat het nog open ook. In de metro proberen we iets aan een jongen te vragen. Hij spreekt (net zo als iedereen hier) geen enkele andere taal. Bert denkt, dan laat ik gewoon het plattegrondje zien en gaat naast hem zitten. De jongen rent van schrik weg een stuk verder de metro in. We bieden de dames aan dat ze met ons meegaan naar Catania en dan weer samen terug met de trein. De dames zijn volgens mij als de dood dat ze ons kwijt raken in de stad en dan nooit meer terug komen. Ze zeggen meerdere keren dat ze blij zijn, dat ze ons tegenkwamen. Ze kiezen voor zeker en stappen maar uit bij het grote treinstation. Wij doen nog een korte sightseeing in Catania. Weer een stad die zeer de moeite waard is met veel historische panden en een wel heel klein Romeins theater. Na anderhalf uur houden we het voor gezien en lopen terug naar het station. Op Sicilië steek je werkelijk met gevaar voor eigen leven over. We staan al op de zebra als er toch nog een bus en een auto stopt. Gaan dus. Dan horen we keihard remmen we schrikken terug. Iets later volgt een knal.
Piaza Duomo het bekendste plein in Catalnia Het oude Romeinse theater geheel tussen de hedendaagse bebouwing en straten
Op de piepende auto is een scooter gebotst en dan man wrijft aan zijn pijnlijke hoofd. We voelen ons nogal naar hieronder. Maar we spreken geen woord Italiaans en lopen dus maar door. Op het station hebben we 3 pogingen nodig om een kaartje te bemachtigen. Bij de ene winkel sturen ze ons naar de andere en andersom ook. Om gek van te worden. Het lukt ons bij de kaartjesautomaat, die enigszins verdekt staat opgesteld. We vinden ook nog de stempelautomaat, dus nu zitten wel met een geldig kaartje in de trein. Sicilië is werkelijk een prachtig eiland, maar van de ongeorganiseerdheid, onwetendheid en chaos worden we wel een beetje moe. Terug krijgen we een lift van het station naar de haven van 2 andere Nederlanders. We zijn blij dat Äventyr nog rustig achter haar anker ligt. Helemaal gerust ga je nooit weg. Avontuurtje ligt bij Rick en Coby achter de boot. De wind is weer behoorlijk toegenomen en dit kost zowel Rick als ons weer een nat pak om ons terug te brengen. Na een korte pauze bij de Chica aan boord willen we door de harde wind weer terug naar Äventyr. We gieren en draaien achter ons anker. Het is de laatste dag op Sicilië.

 

 

22-6-2009 Ankerschrik en duiken in een grot

Bert wil net wegvaren om te gaan duiken of de schrik slaat om ons het hart. We liggen nu met veertien boten van anker en er komt een behoorlijke windvlaag. Blijkbaar draaien wij en onze ankerburen net anders en voor we het weten liggen we met de spiegels (achterkant van de boot) bijna tegen elkaar. UItzicht vanaf de boot naar Taormina met rechts het natuurreservaatDe bijbootjes raken elkaar bijna. Verbijsterd kijken we elkaar aan en zetten snel de motor aan. Krabt ons anker? Lesley die met Trevor al duikklaar in hun bootje zit, duikt naar ons anker maar dit ligt nog prima ingegraven. Ze checkt ook nog even het anker van de buren, maar ook dat ligt goed. Misschien hebben we allebei dan toch wel erg veel ketting staan. Beiden halen we de ketting een meter of 5 in. Mijn plan om met de duikers mee te gaan, laat ik maar even varen. Ik blijf liever aan boord. De hele middag varieert de wind van 2 tot 6 bft. Maar gelukkig draaien we niet meer zo raar. Bert komt superenthousiast terug van het duiken. Duikspots genoeg bij TaorminaZe zijn in een natuurreservaat geweest, waar je zelf niet met de boot mag komen. Voor het eerst heeft hij in een grot gedoken. Niet spectaculair veel vissen, maar zeker de moeite waard. Als hij terugkomt, moeten de nodige boodschappen weer gedaan en tanken we stiekem water bij de jachtclub. We mochten er Avontuurtje ook al niet laten liggen, dus water tanken zal zeker niet gewenst zijn. Bert tankt onze plastic flessen vol, terwijl ik nonchalant om me heen kijk. Als we mensen zien komen varen we weg. We voelen ons net dieven. Vervelend. We willen ook best voor water betalen als er maar een voorziening is.

 

 

21-6-2009 Een jaar later

Vandaag is het precies een jaar geleden dat we uit Colijnsplaat zijn weggevaren. De tijd is werkelijk voorbij gevlogen. Er staat 5050 mijl in ons logboek. Hier hebben we er ongeveer 500 van “kado gekregen” van de stroming.

UItzicht op onze ankerbaai bij Naxos
Plein in Toarmina

Ongeveer de helft hebben we in 2008 gevaren en de helft dit jaar. En we zijn het nog zeker niet zat! Vanmorgen ontvingen we een sms van de Chica: zet je marifoon even aan. Na een maand kunnen we weer even gemakkelijk bijkletsen. Of wij ook zo hebben liggen rollen vannacht is de vraag. Nou gisterenavond was het vreselijk, maar we hebben toch zeer goed geslapen. Dit konden zij helaas niet zeggen en na wat overleg, liggen ze een uurtje later naast ons voor anker. Gezellig. Samen met Lesley en Trevor van de Kishorn zitten ze iets later bij ons aan boord om na een uurtje of 2, eerst met z’n zessen het vergelijkend ijsonderzoek te doen en vervolgens naar het plaatsje Taormina te gaan. Winkel in TaorminaHet laatste stuk doen we met de bus, die in de nauwe straatjes maar nauwelijks de bocht kan maken en op centimeter van muurtjes af moet draaien. Straalt van sommige plaatsen op Sicilië de armoede er vanaf, hier is het vooral pracht en praal. Mensen zien er stijlvol en duur gekleed uit, alle panden zeer verzorgd, werkelijk door de hele stad groeien en bloeien bloemen en planten en overal zijn sfeervolle restaurants. Taormina is vooral bekend van het oude Griekse theater met uitzicht op de Etna en de baai van Taormina en Naxos. Vanwege werkzaamheden is een deel van dit theater niet toegankelijk en besluiten we dit (nog) niet te bezoeken. Vanaf het terras van een mooi hotel zien we onze boot een kilometer of 3 verderop liggen. We zien op het water dat de wind is toegenomen en besluiten terug te gaan naar de boot. Voordat we met Avontuurtje aan boord zijn, zijn de kleren weer doorweekt. Bert zet nog wat extra ankerketting voor de zekerheid.  

 

 

20-6-2009 Al wassend naar Naxos, onder de rook van de Etna (25 nm)

‘We lijken wel de boot van Pipo en Mammaloe’, zegt Bert. Er hangen twee carrousels met ondergoed, aan de zeereling hangen korte broeken en onder de giek blousjes en T-shirts. StortregenWe moesten ons schamen om zo te varen. Maar vanmorgen hebben we water kunnen tanken en hiervoor snel een was uitgespoeld. Al tankend de volgende in het sop gezet. Terwijl Bert diesel tankt ontdoe ik Äventyr van haar vieze zoute laag. Het is (weer) windstil, het water is spiegelglad. Terwijl Bert voor de 2e keer de pomp van onze vuilwatertank repareert (zijn 1e stageplaats was bij de riolering, hij heeft dus wel ervaring met str...) doe ik de 2e was. Daarna nog stofzuigen en poetsen en we zijn weer helemaal spik en span als we op onze nieuwe bestemming uitkomen. Vrienden Rick en Coby van de Chica liggen aan een mooring van Taoramina. En werkelijke prachtig plaatsje, met één van de mooiste Griekse Theaters. Maar de mooring kost € 40,- en er staat ook nog de nodige swell. We gooien ons anker uit, zwemmen lekker maar komen snel het water uit als de donkere lucht wel erg snel dichterbij komt. Het duurt langer dan gedacht maar dan klettert de regen op de boot. Voor de 2e keer vandaag worden we ontzout. Alleen zo gebeurt het automatisch. Lagen we pas naast een zeilboot van 60 meter, het kan nog gekker.
Altijd weer baas boven baas UItzicht vanaf de boot op de Etna
In de baai ligt een enorme motorboot, met een helikopter platform, een 2e motorboot aan dek en aan de andere kant een zeilboot! Wij verkennen de omgeving met de fiets, deze mensen gaan een “stukje” vliegen met hun helikopter. Vanwege de swell gaan we weer ankerop en varen een klein stukje verder naar Naxos. En wat een uitzicht!  We zien vanaf de boot de enorme vulkaan de Etna liggen. Aan de andere kant kijken we op een prachtig gebergte en het plaatsje Taormina.  

 

 

19-6-2009 Met de boot in de whirlpool (naar Reggio op Calabrië  48 nm)

Terwijl de Stromboli iedere keer een grote wolk stoom laat zien, varen we richting de straat van Messina. Om ons heen varen boten met enorme stellages en nog grotere boegsprieten. Als een circusattractie zit boven op de stellage een man op de uitkijk.
De rokende stromboli Zwaardvisboten bij de straat van Messina
Je moet er niet aan denken hoe deze man zit, als er golven staan of veel wind. Ze jagen op slapende zwaardvissen. Eenmaal gespot loopt een harpoeneerder over de wel 10 meter lange boegspriet om de zwaardvis te schieten. De boegsprieten zijn groter dan de boot zelf. We hadden hier over gelezen, maar het is een absurd gezicht als je de boten daadwerkelijk ziet varen. De Straat van Messina is de enige plaats op de Middellandse Zee met getijde. En er staan rare stromingen. Het borrelt en bruist en er lopen verschillende stromingen tegen elkaar. De Pilot spreekt over “whirlpools”. Als we er door heen varen weten we precies wat ze bedoelen. Helaas blijkt de overige informatie over het getijde niet te kloppen, want ondanks secuur rekenwerk krijgen we dik 2 knopen stroom tegen. Het log staat op 2,7 mijl per uur. Dat schiet niet op! We zijn nu wel uit de Bermuda driehoek van de Middellandse Zee. Het gebied tussen de Eolische eilanden, het vaste land van Italië en de Straat van Messina staat bekend om het verraderlijke weer. Zonder enige waarschuwing kan het er opeens stormen. We leggen aan bij de stadskade in de stad Reggio. Voor de oversteek naar Griekenland moeten we diesel tanken en ook de watervoorraad willen we bijvullen. Voor de rest nodigt de stad niet uit om verder te lopen. Zelfs hebben we langs de kade bekijks genoeg. De hele avond lopen er mensen, zien we auto’s en scooters.

 

 

18-6-2009 Wakker worden onder de rook van een Vulkaan (naar Vulcano 51 nm)

Uitzicht vanaf de krater op onze ankerplekStinkende zwavelpottenIk word pas wakker van het ratelen van de ankerketting. Als ik mijn slaperige hoofd uit het kajuitluik steek, kijk ik tegen een grote rokende krater aan. Gisterenavond zijn we om 21.00 uur weggevaren. Na mijn wacht van 23.00 tot 03.00 uur ben ik naar bed gegaan. In Puerto de Poniente, een ankerbaai bij het eiland Vulcano word ik weer wakker. De baai ligt stampvol. Na nog een 2e ankerpoging ontbijten we en gaan nog even naar bed. Het water is 25 graden dus zeer aanlokkelijk om te zwemmen. Alleen die drijvende roze kwallen zijn minder aantrekkelijk. Vannacht heb ik wel duizenden kwallen gezien. We doen de hele dag een beetje rustig aan. In de middag dobberen bij iedere boot, de bijbootjes er achter. De siësta heeft bij de vertrekkers hier ook de intrede gedaan. Tegen vijven zie je weer activiteiten op het water. Wij gaan de krater van de vulkaan beklimmen.
Op de top bij de vulkaan Het pad onderlangs de zwavelbronnen Enorme rookwolen rondom de zwavelpotten 
Door de hitte kan dit alleen aan het begin of eind van de dag. Het is een beetje gaan bewolken en niet meer zo erg heet. Na een half uurtje lopen kan de klim beginnen. Na een half uur slaan de zwaveldampen op onze longen. Wat stinkt dat! Het uitzicht op Vulcano en de 6 omliggende Eolische eilanden in geweldig. Van de Stromboli zien we ook stoomwolkjes komen. De meeste eilandjes bestaan uit grote vulkaankegels. Rond “onze krater” kan je helemaal lopen. We klimmen verder tot de top en kijken diep te krater in, met allerlei kleuren (wit, rood, geel, groen). Een pad onderlangs loopt langs een groot aantal enorm rokende zwavelbronnen. We negeren de stank en zijn verbaasd over de knalgele rotsen. Overal om ons heen pruttelt en rookt het. Als de zon bijna onder is lopen we snel naar beneden. We zijn bijna de laatsten. Via het modderbad lopen we terug naar de boot.

 

 

17-6-2009 Avontuurtje vol boodschappen en water halen met een trechter

De ijzerenhond een veel gebruikt transportmiddel in Italie
  Door de oude poort zien we ons net liggen
Al weken zijn we op zoek naar een goede supermarkt. De laatste was nog in Spanje eind april. Onze Franse buren hebben er een gevonden. Avontuurtje wordt op het strand geparkeerd en op nog geen 5 minuten lopen is precies wat we zoeken. Een uur later zit er een kop op het karretje en vragen we ons af hoe we dit nu mee gaan krijgen. De caissière vraagt of we een uitrijkaart voor de parkeerplaats willen, maar we maken haar duidelijk dat we dit toch echt moeten sjouwen, omdat we met de boot zijn. Ze kijkt ons meewarig aan. De mensen zijn hier wel heel belangstellend. Zeven dobberende zeilboten voor CefaluZe vragen altijd of je hier met vakantie bent en hoe lang. En ja, hoe leg dit dan uit. Bert’s Postbankpasje met een foto van de boot brengt soms uitkomst. Tegen het verkeer in lopen we met het karretje naar het strand waar we onder toch wat verbaasde blikken van de badgasten Avontuurtje inclusief motortje en vol met boodschappen terug naar het water slepen. Maar het gaat perfect. Maar even snel boodschappen doen is er niet bij. Terwijl ik alles op ruim vaart Bert terug om zijn duikkleding uit te spoelen en water te tanken bij de douche op het strand. Voor het eerst met onze nieuwe techniek: een trechter en een slang. We kunnen weer een aantal dagen ankeren zonder te vervuilen.

 

 

16-6-2009 Terug naar de Middeleeuwen (naar Cefalu 27 nm)
De Middeleeuwse vissershuisjes van Cefalu
Middeleeuwse vissershuisjes, een oude wasplaats waar de bewoners tot enkele jaren geleden nog hun was deden, een kathedraal uit de 13e eeuw. Het is dat er twee moderne boten al voor anker liggen als we aan komen varen anders lijkt het of we terug zijn gegaan in de tijd. Ons uitzicht vanaf de boot staat in alle reisgidsen van Sicilië. En wij mogen hier zo ons anker laten vallen. Weer een plaatsje waar we moeilijk weg kunnen komen. De nog onlangs gebruikte wasplaatst aan de havenAls we aankomen zijn we de 2e boot maar al snel volgen er meer en liggen we met z’n zevenen, waaronder 3 Nederlanders. Twee andere boten zijn we al eerder tegen gekomen.
Na wat de gedronken te hebben met de bemanning van de Intermezzo gaan we het stadje in (tussen 13.00 en 17.00 is het hier inmiddels te warm voor en alles is dicht). Wel veel toeristischer dan Castallemare, maar er heerst een fijne sfeer en het is weer wonderschoon. We slenteren weer door de staatjes en laten aan een zeer vriendelijke en Engels sprekende apotheker mijn wonden nog maar eens zien. Met een nieuwe zalf en zonnebrand met een heel hoge factor inclusief “kwallenweerder” kom ik naar buiten. Ze zullen het spul hier niet voor niets verkopen ben ik bang. We sluiten de avond af bij de Pizzeria. Vond ik jarenlang Pizza Quatrro Stagionni het lekkerst hier heb ik een nieuwe smulvariant gevonden: pizza met Serranoham, Parmezaanse kaas en Rucola. Om je vingers bij op te eten.



15-6-2009 Een nieuwe betekenis van een “duikbril” (naar een kaap zonder naam 26 nm)
Onze buurman van 60 meterGisterenavond heeft Bert geprobeerd een “rolremmer”te maken. Meestal valt tegen in de avond de wind helemaal weg. Je ligt dan niet meer met de kop in de golven, maar dwars op de golven. Met als gevolg dat de boot gaat rollen. Hij hoopte door de putsemmer aan één kant te hangen, dat het rollen minder snel zou gaan. Leuk karweitje maar helaas zonder resultaat. Alleen bij het binnenhalen van het hele meganiek stoot hij zijn bril van zijn hoofd. Meteen weg. Balen dus. Vanmorgen gaat het duikpak aan en probeert hij bijna een uur om zijn bril te vinden (we hadden wel direct de exacte positie van de boot opgeschreven, want voor anker draaien we nogal). Ook zonder resultaat. Hierdoor varen we veel later weg dan gepland en wordt het wel erg laat om naar onze bestemming Cefalu te varen. Bij een grote begroeide kaap lijken we uit de (geen) wind te liggen. Er ligt werkelijk al een enorm zeilschip van (volgens de AIS) 177 ft (ca. 60 meter). Of hij alleen op een exclusief plekje willen liggen, weten we niet. Maar we hebben ons anker nog niet laten vallen of hij vaart weg. Ik ben vandaag de hele dag binnen gebleven. Mijn kwallenbeten genazen eerst zeer goed, maar ik ben zo dom geweest er mee in de zon te lopen. De bijna genezen wonden zijn nu weer helemaal dik, rood en pijnlijk. Nog een keer balen dus. 

14-6-2009 Cappucino in Palermo (en daarna naar Terrassini 15 nm)
Palermo pakt ons bij de keel en sleurt ons door eeuwen overheersing door vele volkeren. Palermo was onder de Romeinen een welvarende stad, maar beleefde zijn hoogtepunt tijdens de Arabische heerschappij. Later werd Palermo de hoofdstad van het Normandische Koninkrijk. De mengeling van deze en de barokke cultuur levert een intrigerend stadsbeeld op. Beiden worden we gegrepen door de sfeer van de stad. Honderden historische gebouwen vol met fresco’s, kleine straatjes, koetsjes metr paarden met hoedjes op, blinkende brommertaxi’s, ijzeren honden vol met knoflook en Italianen op hun mooist gekleed in de kerk. Wat zijn wij blij met Erik’s idee om vanmorgen met onze nog gehuurde auto naar Palermo gegaan. Waren andere steden op zondag saai en sfeerloos in Palermo hebben we dit gevoel helemaal niet. Geen enorme verkeersmassa’s in de straten, een zeer acceptabele temperatuur en zo ontzettend veel te zien, dat we spijt hebben dat we hier maar 3 uur kunnen blijven. Om 08.00 uur zaten we al in de auto, die we wonderwel zonder te betalen geparkeerd krijgen. Wij lopen via het Noormannenpaleis, door de “nieuwe” stadspoort naar de kathedraal.
Cathedraal van Palermo Pretoria fontijnen
Een van de vele frescos die we zien in de kerken Het theater van Palermo
Deze is door de eeuwen heen steeds aangepast en heeft hierdoor verschillende stijlen. Ook binnen is het de moeite waard en maken we een klein stukje van de mis mee. En in Italië moet je naast pizza en ijs natuurlijk ook een cappuccino gedronken hebben. Met het zicht op de kathedraal smaakt deze uitstekend. We lopen verder naar het plein Quattro Canti, even vrij vertaald het plein met vier kanten. Dit plein ligt in het midden van de stad en is het kruispunt van de vier wijken van Palermo. Door alle omringende gebouwen hol te bouwen kent het plein geen scherpe hoeken. Als we de hoek omlopen komen we bij één van belangrijkste plaza’s: Plaza Pretoria met talrijke fonteinen en nog meer beelden. Veel beelden zijn naakt en daarom wordt het ook wel het plein van de schaamte genoemd. Terwijl Bert de Santa Catharina kerk in gaat (ik heb na vele kerken gezien te hebben deze reis, besloten nergens meer entree voor te gaan betalen) kom ik tegenover een andere kerk in gesprek met een Siciliaan. Hij vertelt dat de economische en administratieve situatie op het eiland ronduit slecht is en dat er veel corruptie en criminaliteit is. Ik word voorgesteld aan zijn kinderen en vrouw. ‘Ze is helemaal met de boot vanuit Nederland’, vertelt hij hun. De armoede zien we overal terug op het eiland en ook in deze stad, hoe rijk aan historie ook. Via een wijk met veel Indiërs komen we bij het Theater Massimo en zien we dat er vanavond een opera is. Dit lijkt ons geweldig maar onze auto moet ingeleverd en we willen vanmiddag verder varen. Het pand aan de buitenzijde is al indrukwekkend en de foto’s van binnen beloven veel. Een Opera hoort toch wel echt bij Italië. Misschien lukt het om later terug te komen. “Onze tijd” zit erop. We hebben met Erik en Frederiek om 12.15 bij de auto afgesproken. Ook zij zijn onder de indruk van de stad en blij dat we onze ochtend zo besteed hebben. Terug komen we in de file. Nu staan er op Palermo geen strepen op de wegen. Het aantal rijstroken wordt gewoon aangepast aan de drukte. Heen rijden we op een driebaansweg, die op de terugweg vierbaans is geworden. En wellicht in de spits vijfbaans. Een uiterst flexibel systeem dus. Misschien een idee voor het Nederlandse fileprobleem! In de haven leveren we snel de auto in, betalen de havenmeester en varen tegen vieren uit. Aan de wind met de golven precies op de kop koersen we naar de kaap. Via de weg zagen we al schuimende kopjes op het water en vijf mijl voor de kaap neemt de wind inderdaad toe tot 5 tot 6 bft en draait ook nog. Het beruchte kaapeffect. We kennen het inmiddels. Al stampend kruisen we richting het plaatsje Terrassini. Hier vinden we een goed beschutte ankerplek met een prima zandbodem (daar ligt ons anker het beste in). Moe maar voldaan geen we niet te laat naar bed. Sicilië is tot nu toe zeer de moeite waard.



13-06-2009 Naar de oudheden van Segesta
Gisterenavond om 23.30 zag Bert in de bustabel dat er om 9.30 een bus gaat naar de oudheden van Segesta. Dit schijnt hier een must om te zien te zijn. Dus lopen we vanmorgen om 8.30 vanaf de boot naar het busstation. Dit zag er wel erg stil uit. UItzicht op de haven bij CastellamareWe proberen nog na te vragen of we goed staan en met handen- en voetenwerk begrijpen we van wel. Laat me de tabel nog even zien, zeg ik tegen Bert. We hadden het kopje “van 15/6 t/m 15/9” even over het hoofd gezien. Onverrichter zake lopen we dus weer terug. Een voordeel is dat we wel de hoognodige groente en fruit kunnen kopen.
Tempel bij Segesta
Het theater bij Segesta
Bij de watersport- duikzaak komen we Erik en Frederiek tegen en besluiten dan amen, vanaf de middag een auto te huren, bij hoe kan het anders in Italië, Mario. Een brutaal mens heeft de halve wereld leren we steeds beter. En zo regelt Bert bij een bootwerf een strook glasvezelmat om de ankerlier te maken en dat onze Mario ons met zijn snelle motorboot terug brengt naar de haven. Het is nog geen 2 minuten varen, maar ongeveer 10 minuten langs een stoffige en bloedhete weg lopen. Nadat zowel Erik als Bert hun klusjes geklaard hebben lopen we naar Mario en zijn Fiat Panda. De weg vinden blijkt niet zo eenvoudig, maar zo zien we wel wat van het grotendeels droge en bergachtige landschap en hebben we een grootst uitzicht over de baai bij Castellamare. In Segesta zijn een Griekse tempel en theater, nog grotendeels in takt. Meestal liggen er een hoop stenen en wat afgebroken zuilen, maar dit ziet er nog compleet uit. Zeker in het decor is de grote tempel een indrukwekkend gezicht. We lopen er dan ook meer dan 3 uur rond. Dit komt ook omdat we door het eten van een ijsje de bus naar het theater net voor onze neus weg zagen rijden. We benutten de auto meteen goed en rijden nog langs de kust naar het plaats Terrasini, waar net een visproefweekend is. Wij gaan voor de pizzeria in Castellamare. We moeten tenslotte in Italië toch minstens een keer pizza gegeten hebben. We blijken een goede keus gedaan te hebben. We zitten nog geen half uur, of het hele restaurant zit stampvol. En wij weten nu wel waarom. 



12-6-2009 Een broodje ijs
De boullevard van Castelemarre
Zijkant van El castello
Ik dacht als ijsliefhebber toch aardig wat ijs gezien en geproefd te hebben, maar vandaag wist ik werkelijk niet wat ik zag. In de ijszaak werd een broodje opengesneden. Hierop gingen drie bolletjes ijs en slagroom. Zoals bij ons een broodje kroket, kennen zij hier een broodje ijs dus! Maar ja we zijn hier op Sicilië, de bakermat van de ijsproductie. Wij namen twee wel lekker uitziende dingen van de kaart, waarbij we geen benul hadden wat we bestelden. Bert kreeg een soort soepkom met geschaafd meloenijs. Net als soep lepel je dit naar binnen. Mijn bestelling bleek gewoon dik perensap. Wat minder spectaculair. En vragen kan je hier ook niets, want buiten onze havenmeester spreekt niemand Engels (of Duits of Spaans). De haven is in twee delen verdeeld en de andere havenmeester spreekt helemaal geen woord buiten de deur. Zelfs bij de Tourist Office spreekt men geen enkele taal. Ik roep dan meestal maar iets in het Spaans en met een beetje geluk lijkt het er een beetje op en verstaan ze me. Het is weer even wennen, na maanden Spanje. Op een andere steiger zagen we gisteren ook een Nederlandse boot. Altijd weer leuk voor een kletsje en elkaars verhaal weer te horen. Het eindigt meestal met een drankje aan het eind van de dag. Erik en Frederiek hebben ongeveer dezelfde route/plannen als wij. We krijgen een “rondleiding” in hun Bavaria Ocean 38 en zijn stik jaloers op hun ruimte. Ze hebben gewoon een echte slaapkamer en doucheruimte. We kijken onze ogen uit.



10-06-2009 en 11-06-2009 Bonusmiles naar Castellammare op Sicilië (177 nm)
De windvoorspellingen voor de komend dagen zijn ronduit slecht. Maar zoals “zoals elk voordeel zijn nadeel heb”, heeft ook ieder nadeel zijn voordeel. De zee is zeer kalm. We kunnen normaal lopen aan dek en in de kajuit, lezen, wat te eten maken, douchen en slapen. Onze eerste kaap van SicilieHet motorgeluid en de verbruikte diesel nemen we dan maar voor lief. De ideale situatie is er toch bijna nooit. Tot twee keer zien we dolfijnen. Eerst hele grote, veel groter dan we ooit gezien hebben. Deze zijn alleen niet zo speels. Later op de dag zien we dolfijnen enorm hoog springen. Het zijn wel 10 en ze spelen weer bij de boeg of dat ze in maanden geen boot gezien hebben. Even zijn we in twijfel, want we zien ook een enorme zwaardvis met zijn spitse snuit boven water springen. Bert probeert nog met zijn vislijnen langs hem te varen, maar ze willen mooi niet bijten. Ik start met de eerste wacht en zoals we op eerdere rustige oversteken ook gedaan hebben, proberen we deze zo lang mogelijk vol te houden. Hierdoor kan de ander lekker lang achter elkaar slapen. Rond 22.00 gaat Bert naar bed. Ik probeer nog het SSB netwerk met bekende zeilers uit de Carieb op te pakken via de SSB, maar het lijkt wel of ik Duckstad met Donald Duck aan de lijn heb. Helaas kan ik er niets van maken. Met een spannend boek kom ik de eerste uren door. Daarna lukt het me zelfs (evenals Bert vaak doet) hazenslaapjes van 15 minuten te doen. Als de wekker gaat, even rondkijken en dan weer dommelen. Om 03.00 maak ik Bert wakker. Die heeft heerlijk geslapen.
Castellemare vanaf het water met op de voorgrond de haven Castellemare uitzicht vanaf de boot
Ook ik val snel in slaap. Het is superhelder met een mooie maan. Ook Sicilië heeft hoge bergen en 40 mijl voor aankomst, ziet Bert al de contouren van het land. Wat een verschil met de tocht naar Sardinië. Om 08.00 uur wisselen we weer en om 10.30 uur nogmaals. We zijn allebei super uitgerust en lezen nog wat en luisteren cabaret op de MP 3 speler. En wat ook lekker is als je op de Middellandse Zee van West naar Oost vaart, is dat je altijd stroom mee hebt. Tussen de 0,5 en 1 mijl per uur. Op een tocht zoals deze is dat toch mooi een mijl of 20 extra. Het scheelt dan 4 uur varen. Met land in zicht kunnen we nog een paar uur lekker zeilen. Net voor aankomst komt Bert er achter dat de fok verkeerd op is gerold. We varen dus ondertussen al een klein jaartje met hier zeer nodige UV beschermingsstrip aan de binnenkant. Na een douche in de kuip (er is hier ook weer geen douchegebouw) slenteren we nog door de smalle sfeervolle straatjes van het stadje. Opeens zien we heel veel mensen richting het eeuwenoude plein bij El Castello lopen. Een met bomen omzoomd plein, met oude gekleurde huizen met bruine houten luiken. We komen hier terecht in de plaatselijke kindermusical inclusief koor. We verstaan er helemaal niets van en ondanks de bijzonder ambiance verveelt het dan toch snel. Langs de drukke boulevard lopen we terug naar de boot, waar we niet te laat naar bed gaan.


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links