Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki

23-07-2009 De Ionische eilanden laten ons niet gaan

Als we net bezig zijn met onze achterlijnen los te maken horen we de Yucatan over de marifoon. Er komt geen koelwater uit de motor. Van de vier boten varen wij als laatste weg met als bestemming Missilonghi op het vaste land van Griekenland. Maar binnen een kwartier staat dit al weer op losse schroeven. Niet alleen de Yucatan heeft motorproblemen, maar ook de Kishorn hoort vreemde geluiden. Terwijl de Chica stand-by om de Yucatan heen cirkelt voor het geval er gesleept moet worden, zet ik Bert zo dicht mogelijk bij de Yucatan af om de laatste meters met zijn nieuwe “klusbootje”af te leggen. De impeller blijkt gebroken en de onderdelen zijn in de motor verdwenen. Als er weer koelwater uitkomt, lijkt het euvel verholpen, maar na een paar minuten loopt de temperatuur te hoog op. De Chica sleept ze verder richting Vathi. Trevor van Kishorn ligt hier stand-by om te helpen als de motor ook het laatste stukje niet meer even gebruikt kan worden. Alles verloopt prima. Althans het aanleggen. Daarna is het zweten in onze bloedhete vaste haventje. De terraseigenaar begroet ons vriendelijk. Alsof we weer even “thuis” zijn. Bert gaat met Simon aan de slag op de Yucatan. Voor het halen van nieuwe koelvloeistof is eerst een tochtje van 10 minuten met de bijboot nodig om naar het dorp te komen. Helaas, geen koelvloeistof. Ze moeten naar een afgelegen winkel verderop. Gelukkig weet de taxichauffeur het wel en na het bijvullen draait de motor weer als een zonnetje zonder oververhitting. Nu moeten wij het hoofd nog koel zien te houden.

 

 

22-07-2009 Afkoelen in Kioni

In onze baai is het goed te doen qua warmte. In de avond gaat de zon al vroeg schuil achter de bergen en in het heldere water is het prima snorkelen. Zo houden we het hoofd een beetje koel. Het is iedere dag weer een komen en gaan van schepen en dus altijd genoeg te zien te zien en te beleven.

 

 

21-7-2009 Ankercursus in Kioni ( 9 nm)

Het terras wordt wat minder druk want 8 vaste klanten gaan na 3 dagen nu toch echt weg. Na 3 dagen aan de kade met stof en toch altijd herrie willen we rust in een baai. De baai vinden we wel (maar de rust niet) en met de vele rotsen is het er prachtig snorkelen.

De baai bij Kioni
Äventyr heerlijk in de schaduw bij Kioni

We zien zelfs een staart van een grote Morene. Lesley durft hier niet voor de 2e keer alleen naar toe te zwemmen uit angst dat het dier zijn schuilplaats verlaat. Helaas draait de wind en tunnelt deze ook door onze baai. Terwijl wij nog met de snorkels in het water liggen rolt  Äventyr behoorlijk en komen er steeds meer golven. Terug zwemmen is al lastiger en aan boord klimmen en af spoelen kost al de nodige energie. Bert maakt de achterlijnen van ons en de buren los en binnen een kwartier is iedereen uit de baai vertrokken. We krijgen er wel steeds meer handigheid in. Gelukkig maar want we varen door naar de baai van Kioni en hier begint het hele circus weer van voren af aan.  Nu ook met een flinke dwarse wind.  Altijd weer het nodige werk om de lijnen aan de vlijmscherpe rotsen te bevestigenOnze Engelse buren met hun huurboot hebben meer problemen. Na vier pogingen waarbij het anker niet pakt, stapt Bert aan boord voor de nodige ondersteuning (de hulp was in 1e instantie uit eigen belang, om niet geramd te worden). Het anker ligt, het achteruit varen gaat prima, maar nu lukt het de kinderen niet om de rotslijn naar de boot te brengen. Ik duik dus maar in het water om hulp aan de wal te verlenen. Ze staan Bert met grote ogen aan te kijken als hij uitlegt dat ze de boot voluit in de achteruit kunnen zetten om te controleren of het anker vast ligt. In de avond slenteren we nog door het sfeervolle dorpje.

 

 

18-7-2009 t/m 20-7-2009 Stofhappen in Vathi

Met de harde windverwachting voor de 19e en 20e liggen we uitstekend, maar het is ongelooflijk warm en we kunnen niet vanaf de boot zwemmen. Gelukkig zit er op 30 meter lopen een taverna met internet en nog belangrijker: een koel terras! Op zaterdag gaan we met 2 bijbootjes snorkelen bij een klein eiland in de baai. Ik zie voor het eerst grote rode zeesterren, een inktvis en heel veel zeewormen in felle kleuren. De rest van de dagen is de taverna onze woonkamer. Op de boot is het te warm en als de wind daadwerkelijk opsteekt waait het zand van de kade overal heen. Alles zit dicht anders zitten we nog dagen te zandhappen. De wind neemt toe tot soms 7 tot 8 beaufort. De Yucatan zet opnieuw zijn anker en er wordt een 2e anker bij gelegd. Ook zijn Duitse buren willen meer zekerheid en gezamenlijk wordt de klus geklaard. In het dorp liggen de schepen aan lagerwal en hier golft het over de kade heen. Schepen zoeken beschutting bij ons in de baai en de hele dag zien we ankerpogingen, terwijl de windvlagen het water soms heftig opjagen. Om de uitbater die ons de hele dag van internet voorziet aan iets meer omzet te helpen dan dat van 2 flessen water en 2 ijsjes, eten we zondagavond  bij hem. Rick regelt nog gratis toetjes en ouzo. En dat nadat we ook al een ijsje hadden besteld (we hadden het niet verwacht). We krijgen soort nougat en oliebollen. Allebei heerlijk, maar we ploffen bijna. En deze vriendelijke geste laten staan kan natuurlijk niet. Gelukkig heeft Cobi en grote tas en een paar servetten. Voor de ouzo is nog wel een plaatsje uiteraard!

 

 

17-07-2009 We bezwijken bijna van de warmte (naar Vathi op Itháka 15 nm)

Zonder ankerperikelen kunnen we in één keer weg varen. De Middellandse Zee laat zich weer van haar bekende kant zien. Op La Gomera ontmoette we een Engelsman, die een boekje met cartoons over de Med heeft gemaakt, met de titel: “On the nose”! Annette bezwijkt bijna van de warmte. Wat doe je dan verkoeling zoeken met je voetjes in het wter en een biertje in de (linker)handDe wind lijkt met ons mee te draaien en blijft precies op de kop staan. Als we de bovenkant van het eiland Itháka ronden valt de wind bijna helemaal weg. We laten tegenwoordig onze zonnetent met het varen (voor 12.00 uur) er gewoon op staan. Komt er wind dan draaien we alleen de fok uit. Na 12.00 uur is er meestal wel wind en varen we ook met het grootzeil. Met een beetje vaarwind is het goed te doen. Als we eenmaal in een zeer goed beschut haventje in de baai bij Vathi liggen wordt het werkelijk bloedheet. Met Avontuurtje is het 10 minuten naar het dorp, waar we zoveel mogelijk in de schaduw lopen. Een poging tot het eten van een ijsje, loopt uit in een kliederboel. Het ijs smelt sneller dan ik kan eten. Na het etn van een salade plof ik bijna. En ik moet zeggen dat ik aardig tegen de warmte kan. Uit nood plons ik in Avontuurtje en gooi mijn voeten in het water om een beetje af te koelen. Echt charmant ziet het er niet uit, maar het koelt wel wat af.

 

 

16-7-2009 Naar het mooiste strand van de Ionische eilanden

Kefalonia heeft een paar prachtige stranden en baaien. Eén van de meest gefotografeerde stranden is het hagelwitte strand van Myrthos aan de westkust. Deze kust is veel gevoeliger voor wind en golven en hierdoor minder geschikt om te ankeren voor ons.
Myrthos met het 3e mooiste strand van de middellandse zee Het schiereilandje Assos
Met de scooter rijdt je veelal over bergwegen en heb je vaak schitterende uitzichten; een ideaal vervoersmiddel voor de afwisseling. Helaas blinkt onze scooter voor vandaag niet uit in zit- en rijcomfort. Dat is dan weer jammer. Ook de start vergt nog wat stuurkunst. Onze ligplaats Fiskardo is auto- en scootervrij en voordat we de weg kunnen bereiken moet Bert eerst  tussen de kledingrekken door. Ons eerste doel is het schiereilandje Assos. Ook dit vind je op vele ansichtkaarten. De kleine grote herriemaker van GriekenlandEn het moet gezegd niet onterecht. Kefalonia spant de kroon op het gebied van bloeiende bougainvilles. Uitbundig en in allerlei kleuren overwoekeren ze soms halve huizen. Alleen op een of andere manier willen ze nooit scherp op de foto. Na de lunch zien we op een boom, de kleine, maar grote herriemaker van Griekenland. Overal hoor je continu krekels. Maar je ziet ze bijna nooit. Sterker nog, ik had geen idee hoe het dier er uit ziet. Met zijn camouflagekleuren valt hij ook bijna niet op. We rijden verder dwars door de bergen naar de andere twee havenstadjes aan de oostkant; Efimia en Sami. Beide havens hebben een goede betonnen kade en bieden prima beschutting, maar wij zijn toch bij dat we in Fiskardo liggen. Veel sfeervoller en het is heerlijk om direct vanaf de boot te kunnen zwemmen.

Dat dan we dan ook direct, na 6 uur op de scooter gezeten hebben, als we terug bij de boot komen. Het stof en alle hitte zijn we in één keer kwijt. Want erg warm is het met 36 graden overdag wel.  

 

 

 

15-7-2009 Naar Fiskardo op Kefalinia (18 nm)

De wekker rukt ons vanmorgen ruw uit de slaap. Maar het wordt nu zo druk, dat we in populaire dorpen vroeg aan moet komen. Fiskardo op Kefalinia is een “hotspot”. Als we om 8.30 uur het eiland Kalamos ronden zijn we bijna de enige op de spiegelgladde zee. Een enkel zeeschip deelt alleen dit mooie water met ons.
Tijd voor een cocktail het is te warm om iets te doen.
Als we bijna in Fiskardo zijn, ziet de wereld er om ons heen totaal anders uit: overal om ons heen zijn witte zeiltjes. Er is dan ook plaats genoeg als we aanleggen. Soms met het nodige gemopper. De wind staat dwars op de boot en dan kan in mijn ogen de achterlijn niet snel genoeg om de rots heen zitten. De ankerketting iets te kort en de lijn haalt net de kant niet. Met wat heen en weer steken lukt het de boot in het midden te houden en na de ketting wat verder uit te laten lopen, liggen we weer als een huis. Na ons loopt het snel vol en dit vormt altijd weer een vorm van vermaak. De flottielje boten liggen allemaal (ongeveer 13 boten) keurig netjes naast elkaar. Als ze binnen komen mogen ze één voor één aanleggen. De één wacht heel rustig en de ander ligt bijna een half uur met zijn boegschroef heen en weer te varen. Dit maakt nogal een irritant geluid. De indruk die we van de schipper krijgen wordt er niet beter op als hij vol gas achter uit, probeert zijn anker vast te varen. We houden ons hart vast als hij in volle vaart tussen twee boten invaart.
Sunsail flottielje netjes naast elkaar Weer met het vooranker en twee lijnen naar de wal
Wonder boven wonder raakt hij niets, maar zijn anker ligt nog gewoon los. Daar om heen varen nog ferry- toeristen- en vissersboten. Zo gaat het nog een paar uur door. Als drie enorme toeristenboten vanaf de andere eilanden weg varen, zijn de terrassen weer vrij. We verlaten onze “voorstelling” en varen richting het pastelkleurige dorp. Hier liggen geen spijkerbroeken van € 900,- in de etalage, maar voor de rest kan het in onze ogen wedijveren met Sant Tropez. Dit beeld wordt in de avond nog verder compleet gemaakt als drie megajachten de baai in varen.

 

 

14-7-2009 Prijs schieten op Kalamos ( naar de verlaten stad van Porto Leone 3 nm)

Het is vanmorgen weer prijs schieten. Als de Chica weg vaart, heeft ze tweemaal de ankerketting van iemand anders beet. Zij weten toch nog los te komen.  

Port Leon op Kalamos, de verlaten stad na naar de aardbeving van 1953 UItzicht tijdens de wandeling

We hebben “maar eenmaal raak”, maar wel goed! Een laat aangekomen catamaran ligt over onze lijn heen en we komen met geen mogelijkheid los. De catamaran moet eerst weg varen, voordat wij weg kunnen. Uiteraard wordt dit allemaal gadegeslagen door de rest van de haven. Na drie kwartier vermaak, waar we allebei niet meer warm of koud van worden, zijn we dan eindelijk los. Iets verder ligt een mooie ankerkom bij een verlaten stad. De baai van Port LeonOp zondag komt er alleen nog iemand naar de kerk, maar voor de rest is de hele stad verlaten. We liggen hier weer met een vooranker en een achterlijn om een rots. We snorkelen bij een rif en zien een Griek met een harpoen vissen. Achter zich aan sleept hij 1 gewone vis en 2 inktvissen. Als de zon wat minder brandt, wandel ik samen met Marcella van de Yucatan  nog een stukje langs de kust, terwijl Bert en Simon de barbecue gereed maken en het druk hebben met het “buurschip” van de Yucatan met 8 frivole, rondborstige dames aan boord. Onder de sterrenhemel smaakt de barbecue uitstekend en zelfs het terug roeien naar Äventyr lukt ondanks de genoten drank nog wonderbaarlijk goed.

 

 

13-07-2009 Lekker zeilen naar Kalamos (16 nm)

We beginnen met vier boten op een kleine flottielje te lijken. Meestal vertrekken wij als laatste. Bert heeft de site nog bijgewerkt en ik heb bij een Engelse charter- en flottielje organisatie staan te praten. Ik hoop met deze informatie een wat rustiger route te kunnen vinden.

Annette aan het roer Heerlijk zeilen naar Kalamos Porto Kalamos op Kalamos

De belangrijkste vragen zijn: waar komen ze niet en om wel tijd moeten we ergens zijn om de schepen voor te zijn. Dit geeft de grootste kans om toch nog ergens (rustig) te kunnen liggen. We zetten koers naar de “tip van onze Griekse buurman”, het eilandje Kastos. De zeilen kunnen meteen op en al varende neemt de wind steeds meer toe. Halve en ruime wind loopt het heerlijk met windkracht 4, soms even 5. De zon schijnt, maar het is niet bloedheet. Perfect zeilweer eigenlijk. Rechts van ons zien we de eilanden Itahka en Kefalinia liggen. Via de marifoon kletsen we met z’n vieren heel wat af. Voor ons zeilen de Yucatan en de Chica een wedstrijdje. De Kishorn is als eerste vertrokken en ziet dat het in Kathos te druk is. De koers wordt verlegd naar Kalamos. Wij gijpen en varen naar onze nieuwe bestemming. In het kleine haventje worden we opgewacht door de bemanningen van de andere boten en George. George is de “havenmeester” en de taverna eigenaar met douches, wasmachine en internet. George regelt het allemaal wel voor de zeilers. We passen maar net tussen 2 boten. Met een beetje persen en meten liggen we strak vast. De stootwillen passen er niet eens tussen. Zelfs als ons achteranker los zou komen (maar het staat snaarstrak) waaien we hier nog niet weg.

 

 

12-07-2009 Een nieuwe dimensie voor de ankerwacht

Onze Nederlandse buurman leek ons gisteren zeer bekend in dit gebied, maar nu hebben we toch wat bedenkingen. ‘Sivota, is niet druk in het weekend, alle charters wisselen dan en liggen dan niet in Sivota’. ‘Sivota heeft prima ankergrond, hier lig je als een huis’. Niets blijkt minder waar. Er hebben nu 3 charterbedrijven hun basis hier en vandaag is het, inderdaad, hun wisseldag. Dus ongelooflijk druk aan de kade. Gisteren bij Onassis zeiden ze ons: ‘je kan hier wel blijven liggen, maar dan moet je wel ankerwacht houden’. Dit betekent continu (ook in de nacht) je anker in de gaten houden. De ankergrond is hier matig. En met de wind en vooral de windstoten van vandaag hebben we zorgen genoeg om onze eigen veiligheid. De nacht zijn we goed doorgekomen ondanks de soms harde wind, dus ons anker ligt goed. Voor anker bij SivotaMaar er liggen hier ongeveer 50 charterschepen en iedere 20 minuten komt er een schip binnen. Als ze dicht bij ons ankeren, loopt ons anker gevaar. Zowel Bert als Trevor zijn er bijna de hele dag mee bezig om binnenkomende schepen uit onze buurt te weren (we gunnen wel iedereen zijn plek hoor). Dit gaat bijna de hele dag door. Meerdere keren zien we ankers krabben en mensen na 4 vruchteloze pogingen en verschillende echtelijke ruzies weer weg varen. Wij hebben 40 meter ankerketting staan en draaien behoorlijk achter ons anker. Als de wind toeneemt draait Äventyr haar kop weg en zeilt een aantal meters, om vervolgens weer netjes naar achteren te gaan. We draaien soms wel 180 graden. Maar dit is zoals Lesley met haar typisch Engelse humor zo mooi kan zeggen: ‘very good for a panoramic view’. We kunnen de hele baai zien zonder ons hoofd te draaien. Maar van de boot af kunnen we vandaag niet. We klussen en schrijven maar aan boord dan.

 

 

11-07-2009 Zwemmen bij Onassis (naar Sivota 18 nm)

Na een vlotte stempelronde bij de havenpolitie halen we het achteranker weer uit de klei en varen we richting het zuiden. De fok kan al snel uit en met een “lekker windje op de kont” varen we voor de 3e keer richting Nidri. Bert moet zijn duikfles hier laten vullen. Het is bij de duikshop te diep om te ankeren. Ik vaar daarom zo dicht mogelijk naar de kant en Bert vaart met Avontuurtje verder. Daarna oefen ik maar een half uur om de boot zo lang mogelijk netjes op één plaats te houden. De andere boten zijn al naar een haventje op Meganissi, maar dit ligt te weinig beschut voor de te verwachten wind. Zij steken door naar het zuidelijke Sivota. Het strandje bij Skorpios, met het boothuisje rechtsWij kunnen de verleiding van de prachtig baai bij Skorpios niet weerstaan en ankeren samen met de Yucatan in het heldere water bij het eiland van wijlen scheepsmagnaat en miljardair Onassis. Hier beleefde hij menig mooi moment met Jacky Kennedy. Haar favoriete boothuis kunnen we vanaf het water zien. Je mag hier niet aan land, maar wel voor anker liggen in de mooie baai. Onze Nederlands buurman vindt de baai ook een droomspot maar vertelt wel dat de ankergrond slecht is. En dat er vanavond wind uit de verkeerde richting gaat komen. Wij laten ons niet gek maken, maar als 2 Griekse boten waar de schippers net met hun snorkel bij de rotsen liggen, los van hun anker raken en werkelijk razendsnel met de opkomende wind de baai uitdrijven krijgen we toch wat bedenkingen. Ook wij hebben het idee dat we krabben (het anker glijdt dan over de grond) en besluiten toch door te varen naar Sivota. Hier neemt de wind razendsnel toe en met stoten van windkracht 6 hebben we 3 ankerpogingen nodig voordat ons “huis en haard” weer naar onze zin ligt.

 

 

10-07-2009 Van de Lidl naar het zuiden van Lefkas

Hoe krijgen we dit meeAls ze me ooit gezegd had dat we de wekker om 7.00 uur zouden zetten, om daarna met de scooter naar de Lidl te gaan, dan had ik dit nooit geloofd. Maar vanmorgen willen we nog een scootertrip maken en boodschappen doen. En werkeloze bootjesmensen letten op de kleintjes. Bij een Lidl in de buurt wordt er goed in geslagen. Met 3 scooters staan we al voor openingstijd voor de deur. Drie kwartier later begint de grote uitdaging om onze volle boodschappenkar met de scooter mee te krijgen.

Met een scooterkoffer en 2 fietstassen komen we een heel eind. Eenmaal terug staat net de “waterman” er. Helaas lijkt het water zo’n beetje in de tank gedruppeld te worden duurt het meer een uur voordat 2 boten water hebben. Vijf minuten voordat de slang de tank ingaat, loopt de laatste druppel uit de kraan. Net op de tijd dus. De tijd vliegt weer voorbij en we huren de scooter maar een extra halve dag.

Even geen zeemijlen maar landmijlen Splinter nieuwe weg door een kaal landschap

Samen met Lesley en Trevor scheuren we richting het zuiden. De tip van onze serveerster van gisteren was het plaatsje Sivota. Inderdaad een prachtige baai. We nemen ook de tip vanuit de Pilot, Vassiliki nog even mee. Maar hier we willen voor geen goud liggen. De boten schommelen door een vervelende swell enorm aan de kade. We willen door de bergen terug, maar hebben na het nemen van de (juiste) afslag onze bedenkingen. De weg is nog geen één baan breed, zit vol kuilen en boomwortels. Is dit slim voor 20 km? Net als het echt spannend wordt komen we op een gloednieuwe weg. Het landschap verandert van lieflijk groen in onherbergzaam en ruig. Helaas staan er geen borden, zodat we nog even verkeerd rijden. Met een benzinemeter inmiddels in het rood is dit niet bepaald prettig. De uitzichten zijn werkelijk fenomenaal.

 

Inktvis aan de lijn UItzicht op het dorp Karia

We hebben uitzicht op bijna alle eilanden van de Ionische archipel en een deel van het vaste land. Buiten de kustplaatsen is Lefkas nauwelijks toeristisch en zeer dun bevolkt. We rijden door kleine dorpjes waar oude mannen op hun bankjes zitten te keuvelen en de octopussen aan de lijn hangen. Als we terugkomen hebben we nieuwe Griekse buren met de boot “Tierra del Fuego”, oftewel Vuurland, het zuiden van Argentinië en Chili, waar we al tweemaal geweest. Als we informeren hoe hij aan deze scheepsnaam is gekomen blijkt hij op de grote vaart gewerkt te hebben en vond hij dit één van de mooiste delen van de wereld. We delen zijn enthousiasme. Hij geeft ons nog een aantal tips voor Griekenland. Vooral Kathos. ‘Als je hier eenmaal geweest bent, noem je de volgende boot zo!’ is zijn duidelijke mening.

 

 

09-07-2009 Van de havenpolitie naar de scootertour

Om 8.30 uur staan we bij het kantoor van de havenpolitie. We liggen bijna in het portaal, dus ver hoeven we deze ochtend niet te lopen. De meningen over het wel of niet moeten hebben van een transit-log voor het varen in Griekenland zijn nogal verdeeld. De één zegt, ze vragen er nooit naar, en de ander zegt, dat je dit wel moeten hebben. Je behoort dit eigenlijk in de 1e aankomsthaven in Griekenland te regelen. Maar in de marina in Corfu vertelden ze, dat je dit beter op Paxos kon doen. In Paxos keken ze me bij Havenpolitie ietwat vermoeid aan. Ze hadden de papieren niet meer, we moesten dit maar op Lefkas regelen. Hier zijn ze blijkbaar consequenter. Volgens een strenge man in uniform riskeren we een grote boete. Hoe groot, groot is, is niet helemaal duidelijk. Belangrijk zijn de bootpapieren en je verzekeringsbewijs conform de Griekse wet. Gelukkig hebben we dit een maand geleden al toe laten mailen en uitgeprint. Eenmaal alle papieren ingevuld, wordt je naar het belastingkantoor een paar straten verder gestuurd. Niet met een officieel papier maar een vierkant papiertje van een memoblok. Bij loket 1 lever je dit in en bij loket 2 mag je betalen. Daarna weer terug naar de havenpolitie, kantoor 4. Natuurlijk kan dan je document nog niet klaar zijn en is het even wachten geblazen. Ook moeten we in kantoor 3 nog entreegeld voor de Griekse wateren betalen.

 

 

Zootje ongeregeld op de scooter De baai waar we voor anker lagen Uitzicht vanaf de bergen boven Nidri

Na meer dan een uur in totaal, krijgen we een groot dubbel gevouwen papieren  document (wat in geen enkel plastic beschermmap past) met 60 vakjes. Minimaal eenmaal per maand moeten we dit laten stempelen. De 1e stempel zjin hier van Lefkas stad. Uiteraard niet in kantoor 4, maar weer terug naar kantoor 1. Het is allemaal wat omslachtig, maar in Marokko kostte dit in iedere haven 2 uur bij aankomst én vertrek, dus  over eenmalig een uurtje papierwerk en € 45,- mogen we niet klagen. Zeker als je in hier aan veel gemeentekades gratis ligt. Hier in Lefkas stad geldt dit helaas niet. Twee aardige meiden innen dagelijks het havengeld van wel € 6,50 per dag. Na het voorval van gisterenavond besluiten we met alle vier de schepen naar een ander (wel geoorloofde) plaats aan de kade te verhuizen. Dit gaat weer niet zonder slag of stoot. De 1e keer houdt ons anker niet, de 2e keer laat Bert het anker net iets te vroeg zakken en liggen we nog 2 meter van de kade, terwijl de ankerlijn toch echt op is en de 3e keer (grrrrr!) zegt de buurvrouw dat zij gisteren weggestuurd zijn, omdat dit een plaats voor grote boten is. Anderhalf uur later liggen we dan eindelijk goed. We willen met z’n achten weg op de scooter en dat moeten we de boot rustig achter kunnen laten. Even weg van de boot en het water is ook heerlijk. Lefkas is een ongelooflijk groen eiland. We stijgen snel met onze scooters en hebben geweldige uitzichten over de noordkant. Eigenlijk is Lefkas helemaal geen eiland. Het zat vast aan het vaste land, maar jaren geleden is er een kanaal gegraven. Dit kanaal zien we duidelijk liggen. Als we naar een lekkere koffieshop (de topper is cappuccino frappé – koude koffie met ijs) steeds hoger komen, kijken we op alle baaien en eilandjes waar we deze week hebben gelegen. De wegen variëren van zeer goed tot smal en vol stenen en gaten. Iedereen geniet van deze scooterrit. Op de scooter is er nog een beetje verkoeling van je eigen rijwind. Dit is werkelijk broodnodig, want het wordt steeds warmer. Zo warm dat Bert een deel van de nacht buiten heeft geslapen.

 

 

08-07-2009 Naar Lefkas stad (11 nm)

De Eigeltaren in miniatuur als kerktoren van Lefkas. Ivm de aardbevingen is hij op de wijze aardbeving proof We verlaten ons paradijsje en varen achter de drie andere boten aan richting Lefkas stad. Ondanks de grote borden met “NO MOORING”, leggen wij hier Äventyr gewoon vast aan de kade. Als we de boot afstappen, komen we direct op een terras. Maar aan deze verleiding geven we niet toe. Bert gaat aan de slag om Rick van de Chica te helpen met het motoronderhoud. En we hebben na weken even internet aan boord. Tijd om even via skype de gemiste telefoontjes van gisteren in te halen. Het kanaal bij LefkasOm de aankomst van Simon en Marcella van de Yucatan in Griekenland te vieren komen we weer bij een klein restaurantje uit, met de stoelen midden op straat en peertjes boven de tafel. Van bijna alle gerechten nemen we een portie en zo eten we tapas, maar dan op z’n Grieks. Als we terugkomen worden Lesley en Trevor aangesproken dat ze hier niet aan de kade mogen liggen. Het zijn gereserveerde plaatsen voor charterjachten. Dat wordt weer verkassen met “ons hele hebben en houden” en we moeten morgen vroeg op, om “de papierwinkel” te gaan regelen.

 

 

07-07-2009 Party on the beach (7 nm naar Meganissi)

Happy birtday to you vanuit de DinghyVanuit de hun dinghy zingen Rick en Coby van de Chica en Lesley en Trevor van de Kishorn me toe. Na het ochtendbakkie met mierzoete Griekse gebakjes varen we naar het dorp om te internetten en de laatste inkopen te doen. Het internetten heeft weer de nodige voeten in de aarde. Hierdoor varen we dan ook als laatste boot met het feestvarken aan boord naar Porto Atheni. Bij “Porto”moet je niet te veel voorstellen, want het is een baai bij het eiland Meganissi. De Kishorn, de Chica en de Intermezzo liggen er al en ook de Yucatan is als verrassing na hun oversteek vanuit Italië direct doorgevaren. Party on the beachVoor het eerst ankeren we met het vooranker en een achterlijn aan een rotsblok. Rick, Lesley en Trevor zorgen ervoor dat onze achterlijn om het rotsblok heen komt. Lesley is onze “zoek het anker, snorkelexpert”. Na iedere ankeractie duiken we altijd om te checken of het anker zich goed heeft ingegraven. Meestal ligt Lesley als eerste met flippers en duikbril in het water. Na eerst gezellig met Simon en Marcella van de Yucatan bijgepraat te hebben gaan wij in de keuken aan de slag om de barbecue voor te bereiden. Daarna gaan alle bijbootjes richting het strand waar Rick en Trevor al voor het vuur gezorgd hebben. Het Griekse vlees en salade smaken uitstekend. De toepasselijke cadeautjes zijn uitgepakt (een Grieks kookboek, een mooi hangertje, een pareo bijpassend bij mijn bikini en de nieuwste CD van Marco Borsato. Helemaal verwend dus en een gezellige avond bij bijna volle maan.

 

 

06-07-2009 Duiken en snorkelen bij het eiland Sparti

Ankeren bij Sparti Met een voor en achteranker blijven we recht liggen

Het begint nu echt warm te worden. Een graad of 32 en weinig wind. We kunnen bijna niet meer onder de zonnetent vandaan komen. Tijd voor om verkoeling te zoeken. Onze volle baai is niet echt fris om te zwemmen. Bovendien heeft Trevor van de Kishorn bij de duikshop naar goede duikstekken gevraagd en hoorde hier van het eilandje Sparti. Dit is nog geen half uurtje varen. Het kleine baaitje is nogal diep en we moeten dus dicht tegen de kant ankeren. Om te voorkomen dat we bij het draaien van de wind op de rotsen komen, zetten we zowel het voor- als achteranker uit. Bert gaat met Coby, Trevor en Lesley duiken. Ik bewaak samen Rick de boten en ga snorkelen. De duikers gaan met de bijbootjes naar de andere kant van het eiland en zijn zeer enthousiast. Ze krijgen nog wel bezoek van de waterpolitie, die vraagt of ze niet aan het vissen zijn met een harpoen. Wij vinden een vis vangen met een lijn, als moeilijk genoeg. Ook mijn snorkelplek zwemmen verschillende vissen en leven gele zee anemonen. Na deze duikexcursie varen we terug naar de enorm drukke baai bij Nidri. We moeten naar de kapper en boodschappen doen voor morgen en Nidri is het dichtstbijzijnde dorp om dit te doen.

 

 

05-07-2009 Via een bountybaai naar Nidri op Lefkas (45 nm)

Bijtijds in de morgen halen ons achteranker weer op. Wonder boven wonder zonder het anker van omliggende schepen eruit te trekken. We ontnemen de bodem hier wel ongeveer 2 kg modder.

Zwemstop bij Esmaralda baai Annette voert de vissen

Na een uurtje varen valt het anker al in een baai bij het kleine eilandje net onder Paxos, nl. Andipaxos. Helderwit zand en azuurblauw water. Met mijn snorkel op, voer ik de vissen, die gelokt door de heerlijke Italiaanse (lang houdbare) boterhammen van alle kanten op me af komen.  Bij een kleine grot zien we meerkleurige visjes. We zijn de eerste drie boten in de baai, maar na een uur liggen we met negen boten, waaronder 3 hele grote motorboten. We hebben nog 40 nm te gaan naar Lefkas en varen weer door. Äventyr als reddende engelEerst nog even op de motor, maar na de middag komt de beloofde wind. Halve wind met 15 kts tot 25 kts (windkracht 4 tot 6) speren we naar de brug van Lefkas. Met de stroom mee, gaan we soms 8 mijl per uur. Heerlijk varen we. Precies 1 minuut voor vier, zijn we bij de brug. Volgens Bert “ruim op tijd”, want de brug draait pas om vier uur. En wat voor brug! Je moet het stuurwiel niet even los laten, want dan ram je één van de stalen zijkanten. Er kan nog geen bijbootje tussen. En het waait hier nog steeds aardig. Via een smal kanaal van ongeveer 5 mijl komen we, nagekeken door een enorme pelikaan, in het beschermde water rondom Lefkas. Om ons heen varen alleen gehuurde Bavaria’s. In Tranquil bay tegenover Nidri, ziet het er alles behalve rustig uit. Dat slaan we dus maar even over. Verder in de beschutte baai is plaats genoeg. Voor we ons anker kunnen laten vallen, roept en Deens schip naar ons. We zagen al grote rookwolken en ze hebben hulp nodig. De motor is uitgevallen. We slepen ze naar de haven achter in de baai, voordat we aan “a cup of tea and cake” kunnen. Bert probeert nog even al zwemmend af te koelen, maar dat lukt niet erg in het water van 28 graden.

 

 

 


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links