Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe

06-08-2009 Door het duurste kanaal ter wereld (via Corinthe naar Korfos 29 nm)

Wij kijken aan twee kanten tegen hoge steile rotswanden van wel 76 meter hoog. Het water is azuurblauw en de rotswanden krijtwit. Het Kanaal van Corinthe spreekt al jaren tot onze verbeelding en nu varen we er met onze eigen boot. Wilma valt met haar neus in de boter om dit mee te maken. Voor ons een hoogtepunt van varen in Griekenland. Wilma nog relaxed aan het roerMaar de tocht naar de ingang is geen “gevalletje, even rustig inslingeren voor Wilma”.  Door de bergen tunnelt de wind. Wilma begint heerlijk aan het roer, maar als de wind boven de 6 bft komt, geeft ze dit toch graag over.  Helaas kiest ze daarna wel de verkeerde plaats in de kuip, want tot 2 keer toe krijgt ze een enorme golf water over zich heen.
Met 25 meter is het kanaal niet echt breed
De Yucatan sluit de rij van ons konvooi
Gelukkig droogt het weer snel. Ik probeer in de kajuit nog een paar dingen veilig in bed te stoppen en wordt woest door de kajuit geslingerd. De korte steile golven zijn niet echt comfortabel, maar het schiet al zeilend wel lekker op met deze wind. Eén mijl vooraf roept Bert het kanaal op. De bootnaam wordt geregistreerd en net voor het kanaal hebben we opnieuw contact. “I call you back in 6 minuts”. Van andere boten horen we dat “Griekse 5 minuten”, ook anderhalf uur kunnen duren, maar werkelijk op de minuut af worden we opgeroepen, en mogen door varen. Een betere timing hadden we niet kunnen wensen. Met 7 boten varen we het duurste kanaal ter wereld in. Het kanaal is 3,2 nm en kost ons € 142,50. Daar wil je dan wel minimaal veel foto’s van hebben.

Toestel aan, batterij leeg. Volgend toestel. Shit ook de batterij bijna leeg. Terwijl ik de laatste foto’s uit mijn toestel pers, laden we die van Bert op. Als mijn toestel echt uitvalt, wordt de wissel ingezet. Achter ons vaart de Yucatan waar Marcella de ene na de andere foto schiet. Bij de laatste brug springt net achter de Yucatan, die als laatste vaart, een bungyjumper van de brug. Dat zullen ze een eeuw geleden nog niet gedaan hebben. Het kanaal van Corinthe is 1893 gegraven. Maar de landengte wordt al eeuwen gebruikt om schepen snel van de ene naar de andere kant van Griekenland te krijgen. Heel vroeger, werden schepen over land gerold met boomstammen. Keizer Nero heeft al de eerste aanzet gegeven tot het graven door zelf de eerste stenen te hakken, maar veel verder zijn ze in de oudheid nooit gekomen. Dit kwam pas in de 19e eeuw. Het kanaal is maar 25 meter breed en 7 meter diep. Hierdoor heeft het bijna geen economische waarde meer. Waarschijnlijk proberen ze dit nu terug te halen op de plezierjachten die van het kanaal gebruik maken. Je betaalt naar lengte en netto tonnage. Een klein motorbootje is € 55,- kwijt en een 45 ft boot, meer dan € 220,-  Maar wel een geweldige ervaring !!

 

 

05-08-2009 Een belangrijke dag in Kiato

We maken ons op voor de komst van Wilma. Er zit hier een enorme LIDL, die ook nog heerlijk koel schijnt te zijn. We presteren het om hier bijna 2 uur rond te lopen en staan dan ook met een enorme kar met kop bij de kassa. Aangezien een taxi hier ongeveer net zo duur kost als een cappuccino, is dat onze redding om die enorme berg boodschappen weer aan boord te krijgen. We zijn nog maar net opgeruimd als het 1e sms-je komt: ‘ik zit al in de trein’. Dat gaat als een speer. Binnen 2 uur na landing staat ze op het station. Onze vriendelijke Griekse buurman had ons nog mooi een lift gegeven. Altijd weer erg gezellig bezoek uit Nederland. Als we naar de bakker lopen zien we grote drukte bij de kerk. Er staan militairen, die in onze ogen nog even moeten oefenen, voordat ze netjes kunnen formeren. Later horen we dat het de dag voor de naamdag van de geestelijke is, waar de kerk naar genoemd is. Een heel belangrijke dag en een belangrijke kerk blijkbaar, want de militairen stonden als erehaag voor de minister president! En wij maar denken dat Kiato een saaie plaats is.

 

04-08-2009 Op wintersport in Griekenland

Het gloednieuwe, maar erg krappe Zwitserse treintje baant zich moedig een weg tussen de meters hoge bergwanden. Het spoor is precies even smal als het treintje en soms ligt er een groot gapend gat van tientallen meters direct naast mijn raampje. Last van hoogtevrees moet je hier niet hebben.

Loodrechte wanden Smalle bruggetjes Monnik in het klooster

Na weer veel gegoochel en een sterk staaltje computeronkunde, waardoor Bert een enorme wachtrij veroorzaakt bij het loket, hebben we de juiste treinkaartjes kunnen bemachtigen. Door de kloof van de rivier de Vouraikós rijdt de trein langs ijzingwekkende rotswanden, kleine tunneltjes, nog smallere bruggetjes en onder overhellende rotsblokken. Na iets meer dan een uur staan we boven in het wintersportgebied van Griekenland. We nemen de taxi naar het één van de oudste en rijkste kloosters van Griekenland, het Mega Spiléo (grote Spelonk) klooster, gebouwd tegen een loodrechte hoge rotswand. Ik krijg het gevoel dat ik weer aan het werk ben. Het klooster wordt grondig gerenoveerd en overal hangen kabels uit het plafond. Precies de bouwfase waarin ik vaak voor de beveiliging langs kwam. Nu mag ik gewoon rondkijken zonder aantekeningen te maken. Er zijn nog oude iconen en vooral oude monniken. Ongeveer 10 zwarte geklede mannen met lange grijzen baarden wonen hier nog. We raken aan de praat met twee Australische vrouwen die een Griekse moeder hebben en Grieks spreken. Een monnik vertelt hun uitgebreid en enthousiast en zij vertalen soms weer voor ons.
Het spoor is niet echt breed Prachtig landschap tijdens de wandeling Het klooster tegen de steile rotswand
Ze lopen nog helemaal onder de indruk van de vriendelijkheid gelijk met ons weer naar de weg toe. Wij willen teruglopen naar het middenstation van de trein. Als we weg vragen kijkt men ons welwillend maar niet begrijpend aan. Terug lopen? In deze hitte! Tja, dan moeten we het zelf maar weten. Maar wij zijn wel zo handig geweest om alleen de afdaling te doen in plaats van de klim. We lopen nog eenmaal verkeerd, maar het is een prima pad en na drie kwartier staan we op het middenstation. De treinrit naar boven was zo moo, en we vinden het ook heerlijk om weer eens te wandelen, dat we best in dit landschap helemaal naar beneden hadden willen lopen. Maar helaas loopt er geen pad en moet je over de rails lopen. Dan wordt het wel een erg lange tocht, met gevaar voor eigen leven als je net op een smal stuk loopt als het treintje er aan komt. Na wat gedronken te hebben bij een hotel met een groot snowboard boven de deur en skischoenen (uit 1980) voor de ramen stappen we toch maar weer in de trein. 

 

 

03-08-2009 Weer onverwacht snel bezoek

‘Wat dachten jullie er van als ik woensdag kom’, vraag vriendin Wilma aan de telefoon. Nou hartstikke gezellig natuurlijk! We liggen nu nog op een plaats, goed bereikbaar vanaf het vliegveld van Athene. Terwijl Bert met onze Frans/Griekse buurman mooie plaatsen om nog te bezoeken bespreekt, zowel met als zonder boot, krijg ik dit telefoontje. We blijven hierdoor nog 3 dagen in Kiato. Praktisch en ook wat nood gedwongen, want de kapotte riem van de stuurautomaat moet vervangen worden. Onze vriendelijke buurman belt voor ons naar de importeur, maar de voorgestelde procedure is nogal omslachtig. We zetten alles in op Nederland. De komst van Wilma kan dus niet op een beter moment komen. En, zeilvriend Trevor blijkt een reserveriem bij zich te hebben. Bert kan dus alvast aan de vervanging werken. Volgens onze buurman mochten we één excursie toch echt niet overslaan: de treinreis van Diakofto naar Kalavrita. Ja, en hij woont zelf in de buurt van Chamonix, dus zal niet zo snel geïmponeerd zijn van een paar bergen schatten we zo in. Hij rijdt naar huis om alle treintijden voor ons op te zoeken en uit te printen. Onze reisgids spreekt over de meest spectaculaire treinrit van Griekenland. We wilden dit eerst laten schieten, maar nu we toch iets langer hier blijven, gaan we er maar voor. Morgen weer vroeg op.


 

 

02-08-2009 Weer een dag cultuur in Athene

Na tweeënhalf uur met de taxi en 2 metrolijnen staan we onder de immense zuilen van Akropolis in de oudste hoofdstad van de wereld: Athene. Op een hoogte van 156 meter ligt de belangrijkste trekpleister van Griekenland. De bouwwerken zijn imposant, evenals het uitzicht over de immense stad. Een derde van alle Grieken woont hier. Gelukkig valt de smog mee. Door deze helaas veel voorkomende smog zijn wel veel beelden vanaf deze oudheden gehaald en naar musea gebracht om verdere schade te voorkomen. De restauratie is al jaren in volle gang. Begrijpelijk, maar we krijgen ook het idee dat we in een grote bouwput lopen, zoveel steigers staan er.

Het Parthenon De berg Akropolis met het Parthenon
Odeon van Herodus
De tempel van Zeus. Met op de voorgrond één omgevallen pilaar De toren van de winden. Deze stamt uit de tijd van ver voor het magnetisch kompas. Het olympisch stadion. Waar de eerste olympische wereldspelen werden gehouden in 1892
Wisseling van de wacht van de Evzonen Wissling van de wacht bij het monument van de onbekende soldaat

Het gevoel dat hier meer dan 3000 jaar geleden al mensen woonden is niet te bevatten. Op loopafstand liggen meer tempels en oudheden. We lopen in de koele zuilengang van de Stoa van Attalos (ook zo’n beetje de enige plaats waar het koel is tijdens onze dag), de tempel van Theseion of Hafaistion, de Toren van de Winden (moet je natuurlijk als zeiler geweest zijn) en de bibliotheek van Hadrianus. Na een sfeervolle lunch met uitzicht op de Akropolis nemen we metro één station verder. Bij het parlementsgebouw trekt de wisseling van de wacht van de traditioneel geklede Evzonen veel bekijks. De foustanella (witte plooirokjes) en tsarouchia (klopschoenen) worden alleen door Evzonen (eliteregiment) gedragen. En met veel zorg, want na de wisseling doet een soldaat alle plooitjes netjes, veegt het gezicht van de wachter af en doet zijn franjes (het zal best anders heten) van zij baret netjes. Via het park lopen we naar het Presidentiële huis, waar ook Evzonen staan. Iets verder staan we met ontzag te kijken naar het Olympisch stadion. Al 4 eeuwen voor Christus was hier een marmeren stadion. Toen het gevonden werd, wilde een steenrijke Griek niet onder doen voor de oudheid en zorgde ervoor dat 70.000 toeschouwers opnieuw op marmer kunnen zitten. De eerste moderne Olympische spelen werden in 1896 gehouden in dit stadion. De tempel van de Olympische Zeus was de grootste, die ooit is gebouwd. Zuil nummer 16 ligt als dominostenen na een heftige windstoot op de grond. Na zoveel cultuur laten we dit bezinken onder één van de lekkerste en goedkoopste Griekse maaltijden die we tot nu toe gehad hebben “ons” restaurantje met watergekoelde blowers en natte gesproeide zonneschermen. We zien de tempel van Parthenon op de Akropolis langzaam van kleur veranderen als de zon minder fel wordt. Athene is zeer de moeite waard.

 

 

01-08-2009 Naar Kiato (29 nm) 

Het mag duidelijk zijn dat we niet met veel spijt in ons hart de haven van Galaxidi verlaten. De wind neemt iets toe en de zeilen gaan om hoog. Ze zorgen niet alleen voor ons vooruitgang, maar ook voor de schaduw. Bert ligt heerlijk boven op de kajuit. Van hem mag dit zo nog uren duren. Helaas zakt de wind weg en gaat de motor bij. Net voor onze bestemming Kiato stopt de stuurautomaat: ons trouwste bemanningslid er mee. Na ongeveer 10.000 mijl blijkt de transportband versleten en gebroken. Dat wordt weer reparen en op zoek naar reserve-onderdelen. Kiato is weer “marina, gebouwd met EU geld, maar daarna nooit meer onderhouden. Geen leuke plaats, maar wel met een goede metroverbinding naar Athene. Ons buren zijn Israëliërs en ongelooflijk trots op hun pas in Italië gekochte zeilboot. Met de vrouw “des boots”, zwem ik een half uur als kletsend in de haven. Water is verkrijgbaar via een put enkele tientallen meters verder op de steiger. Met vier slangen aan elkaar kan iedereen water tanken. We spoelen het zout uit de genua en proberen onze lijnen weer buigbaar te krijgen door ze met zoet water te wassen. Ze staan letterlijk stijf van het zout.

 

 

31-07-2009 Actief in Galaxidi

Vannacht waren we echt beiden in coma en schrikken ons rot van de wekker. Tegenover het dorp is stukje bos en de benen moeten hoognodig gestrekt worden. Op een heuvel hebben we een mooi uitzicht over het dorp. Het wordt al snel warm en na anderhalf uur wandelen klokken we anderhalve liter water samen naar binnen. Galadixi was vroeger één van de belangrijkste havens van Griekenland.

UItzicht over de haven van Galaxidi Naambordjes bij huizen in Galadixi

In het verleden waren hier ook vele scheepswerven. De historie is te zien in het museum. Bert loopt hier uitvoerig rond. Ik vind de entreeprijs niet in verhouding met de grootte van het museum. En twee musea per week is voor mij wel wat veel van het goede. Het dorp is ook leuk om door heen te wandelen. Vele mooie oude panden, kleine winkeltje en heel bijzondere artistieke naambordjes naast de deuren. We leren het eindelijk om ons in de middag koest te houden. Je ziet dan werkelijk niemand op straat, terwijl het in de avond een drukte van belang is op de kade. Helaas komt aan het eind van de middag de havenpolitie ons “sommeren”, dat we ons moeten melden (en daarmee havengeld betalen).  Plichtsgetrouw loopt Bert meteen naar het kantoor, waar de medewerker hem vertelt dat nu ook de stroom en het water inbegrepen is. Er wordt totale verwarring en irritatie gezaaid in de haven door deze medewerker, want Adreas, “The God of the Harbour”, vraagt voor zowel de stroom als het water € 5,- per dag. Bert plugt dus gewoon ons stekker weer terug in de zuil. Andreas wordt boos, evenals Bert. Volgens Adreas heeft Bert geen gelijk. Bert wil de onrecht recht zetten en gaat met Andreas naar de havenpolitie. Tot zijn stomme verbazing moet de medewerker van zijn baas, zijn woorden terugnemen. Het krijgt vast smeergeld van Andreas. Dat Andreas een enorme zelfgenoegzame lach op zijn gezicht heeft bij het verlaten van het kantoor mag duidelijk zijn. Wij hebben het inmiddels behoorlijk gehad in de haven. Aan de ene kant naast ons ligt een grote motorboot van een meter of 15 en later komt er een enorme zeilboot waar we meer dan een meter onder zijn gangbord liggen. Andreas is er blij mee, want deze enorme Italiaanse schuit van 25 meter, tankt 3000 liter diesel bij hem. Hij moet er 3 keer met zijn tankwagen voor terug rijden. Ze zijn ons als kleine, weinig diesel gebruikende boot, liever kwijt dan rijk is ons wel duidelijk.

 

 

30-7-2009 Een “grote” trip naar Galaxidi (4 nm)

Soms denk je ergens goed aan te doen, maar wordt het anders geïnterpreteerd. De dieselman zorgt ook voor het water en we vinden het sneu voor deze behulpzame oude man dat we wel gratis water tanken maar geen diesel van hem afnemen. Dus besluiten we toch onze tank vol te gooien, Bert geeft aan zo’n 50 liter misschien 60 nodig te hebben. Bij 47 liter houdt het op. Zuchtend bromt hij “all the work for 47 liters”.  Haven van GalaxidiNa het tanken van de Yucatan had hij geen diesel meer in zijn tankwagen en moest hij voor ons opnieuw halen. Wij dachten hem te helpen, maar hij is helemaal niet blij. Na wat verzoenende woorden is de lucht geklaard en helpt hij ons vriendelijk met het water. De trossen kunnen los om naar het 4 nm gelegen mooie dorp Galadixi. Het is nog rustig als we de haven invaren. Soms vragen we ons wel eens af wat we nu de hele dag doen. Wel in Griekenland ben je een deel van de dag bezig met het verdedigen van je eigen schip. Zodra je links en rechts buren hebt, kan je eigenlijk pas van boord. Een poging om een stukje te lopen wordt door Bert meteen afgebroken na het zien binnenkomen van een grote zeilboot. Hij speert terug naar de boot en ziet deze boot de Yucatan bijna rammen. Gelukkig lag de bijboot er tussen, anders was er zeker schade geweest. Er staan een sterke zijwind en er zijn 6 volwassenen aan boord. Alle dames doen helemaal niets, één man staat de hele aanlegprocedure uitvoerig op film vast te leggen, de charterkapitein loopt voorop en een totaal onwetende Zwitser staat uit alle macht aan een lijn achter te trekken, zonder deze vast te leggen. Ondertussen dreigt nog steeds het rammen van de Yucatan. Na vier vriendelijke poging “beveelt” Bert de Zwitser de lijn goed vast te leggen, maar de man kijkt ons appelig aan. Een Duits bevel doet meer, maar helaas voor korte duur. Vissersnetten langs de haven van GalaxidiOnze buren worden een vriendelijk Frans stel met een kleine boot. Nou hebben we al veel ankerblunders gezien, en ook ons gaat het niet altijd in één keer goed af, maar dit stel gooit enthousiast het anker naar buiten, de man laat deze vanaf de kuip elektronisch verder zakken en vol vertrouwen zetten ze de aanlegmanoeuvre in. Wij zien hun bijbootje vastgeknoopt aan de voorzijde gevaarlijk diep het water in gaan. Het anker is niet in het water, maar ligt met meters ketting in de bijboot. De volgende poging verloopt rustig en beheerst en we helpen hun met de lijnen aan de kant. We denken nog regelmatig terug aan de onbezorgde tijden dat we in havens lagen, waar gewoon boxen met zijsteigers zijn. Voor het eerste sinds een maand hebben we ook weer (zij het wel erg dure) stroom op de kade. De accu’s kunnen weer opladen en de ventilator kan aan. We slapen die nacht dan ook als roosjes.

 

 

29-7-2009 Op bezoek bij het Orakel van Delphi

We zijn vanmorgen eerder op dan de zon. Na een slechte nacht door de hitte, doet de wekker erg zeer. 

Uitzicht vanaf het theater op de Apollo tempel Groot Met bemanning van de Yucatan en Beaver II

Tijdens een douche in de kuip zijn de “sporters van Itea” al weer druk met hun sportieve inspanningen op de pieren, in de weer. Zelfs om 06.15 kan ik niet eens rustig in de kuip douchen. Met de bus rijden we in 20 minuten naar de opgravingen en het museum van Delphi. Delphi geldt als één van de meeste indrukwekkende historische, archeologische trekpleisters van Griekenland. Op een hoogte van 550 meter in de bergen ligt een groot deel va de oude stad. Het is ook bijna onvoorstelbaar dat hier 2800 jaar geleden ook al mensen woonden. Volgens de mythe zetelde de Griekse god Apollo in Delphi en jarenlang kwam men raad vragen aan het “orakel van Delphi”. Een Priesters, de Pythia, raakte in trance en prevelde het vaak voor een tweeërlei uitleg vatbaar advies. Toch raadpleegden vele belangrijke personen dit orakel. Hierdoor was Delphi een “kenniscentrum” van Griekenland. Van de stad zijn nog een deel van de schathuizen over, een paar zuilen van de Tempel van Apollo, een theater en een groot stadion. In het stadion werden belangrijke wedstrijden gehouden.
De zuilen van de Apollo Tempel De tempel van Athene
Aan de andere kant van de weg ligt de Athene Tempel, één van de meeste gefotografeerde zuilen ter wereld. Omdat we vroeg zijn hebben het eerste uur bijna de opgravingen voor ons alleen. Maar na het eerste uur zien we al busladingen mensen aankomen. We zijn alles net een beetje voor. Bij de Athene Tempel lopen we zelfs met z’n vijven. Het Museum is zeer indrukwekkend. Vele beelden staan hier zeer aantrekkelijk opgesteld. Ook hier geldt dat het oudheid en gaafheid van deze beelden, zeer tot de verbeelding spreekt. Na een lunchstop het de nieuwe plaats Delphi brengt de bus ons weer snel terug naar ons drijvende huis, waar we snel de afkoeling in het water zoeken.

 

 

28-7-2009 Vijf uur aan de wind zeilen naar Itea (25 nm)

Bert is helemaal in zijn element. De wind is iets afgenomen, maar nog steeds uit de oosthoek. Onze volgende bestemming betekent kruisen en aan de wind zeilen. Voor Bert, de leukste zeilkoers. Het eerste deel is niet bezeild en met nog soms 5 bft op de kop en wat natte bezigheid. De baai van IteaNa het ronden van de 1e kaap moeten we nog steeds aan de wind zeilen, maar hoeven we niet meer op te kruisen. Met tweemaal een rif in het grootzeil en de deels ingedraaide genua komen nog steeds regelmatig de glazen los in de kastjes, maar ligt de boot als een huis op de golven en kunnen we met twee vingers sturen. De korte golfslag zorgt er voor dat wel weer alles zout is. De genua krijgt ook bakken met zout water over zich heen. Maar het is een heerlijke tocht en als we iets ruimer (wat minder tegen de wind in) loopt de snelheidsmeter al snel op naar 7 mijl per uur. In de haven van Itea heeft het aanleggen met de wind schuin op de kop de nodige voeten in de aarde. Snel gaat de zonnetent er weer op, want de zon brandt weer genadeloos. Iets later komen ook de Yucatan en de Beaver de haven in en gaan we op de onderzoek uit in het dorp. Als we terugkomen leren we DE sport van Itea kennen. De Grieken lopen hier massaal rondjes over alle pieren van de haven, weliswaar als de zon allang achter de bergen is. En het iets later en kouder op de avond is.  

 

 

26-7-2009 en 27-7-2009 Een koufront

“Men, men, men, wat een hitte”! Vannacht was de wind nog steeds loeiheet.  Maar er komt een koufront aan. We kijken er werkelijk naar uit. Vanmorgen maken we kennis met Eva en Jan Willem van de Beaver II, een Nederlands stel ongeveer van onze leeftijd. Er vallen weer genoeg belevenissen uit te wisselen en in de wind onder de zonnetent is het goed te doen. Bij ons aan boord eten we later met z’n zessen lekkere Hollandse pannenkoeken met stroop. Trizona is werkelijk een schattig eilandje. Met naast een paar ‘bootjesmensen” vooral Grieken. Op het hele eiland is geen pinautomaat te vinden en ook in het dorpje aan de overkant, wat met een kleine ferry bereikbaar is, valt geen geld uit de muur te halen. Verplicht de hand op de knip dus. De Grieken leven hier vooral hun leven.
Binnenkomst van een vissersbootje Verse vis langs de kade Het gaat niet altijd goed in de haven getuige dit gezonken schip
Kleine vissersbootjes varen uit en worden aan de kade onthaald als ze terugkomen. De vis wordt aan boord verhandeld. Maar de vis wordt duur betaald. Voor een klein zakje vis (ongeveer 3 kilo) zie ik een Griek meer dan € 30,- betalen. Een Geestelijke loopt door het dorp en spreekt de mensen aan. Vooral mannen zitten om kleine tafeltjes het leven door te nemen. Ze moeten alleen niet te dicht langs de kade zitten, want dat spettert nog al. Door het “koufront” is de wind vannacht gedraaid naar het oosten en toegenomen tot 5 bft in de haven. Het is een graad of 7 afgekoeld en dat is heel wat prettiger. Het is alleen jammer dat onze volgende bestemming nu recht in de wind ligt. We hebben hierdoor de keuze: of een natte tocht of nog een dag in Trizona. We kiezen voor het laatste. En we zijn niet de enige. Sommige boten hebben hier hun (gratis) vaste ligplaats gevonden. Meer dan de helft van de boten is hier onbewoond. En dat gaat helaas niet altijd goed, gezien de enorm tweemaster die gezonken langs de kade ligt.  Als we in de avond nog een wandeling over het eiland maken, komen we een Griek tegen die op het eiland is geboren. Vol enthousiasme vertelt hij over het verleden van het eiland. Dit soort ontmoetingen blijven bijzonder.

 

 

25-7-2009 Met een flinke duw in de rug naar Trizonia (36 nm)

Door de hitte en de herrie van een bar heb ik heel slecht geslapen. We gaan daarom niet verder op onderzoek in het vriendelijke dorp, maar verder de Golf van Patras in. In deze Golf zijn nog een aantal bezienswaardigheden, waaronder Delphi, die we graag willen zien. Als deze hitte aanhoudt willen we niet te lang in deze Golf blijven, maar verder door het kanaal van Corinthe. De brug RionAan de andere kant van het kanaal hopen we wat meer wind te hebben, waardoor de temperatuur draaglijker wordt. De Yucatan vaart voor ons uit en de 2 andere boten zijn nog een dagje op de fiets Missilonghi verkennen. Hoopvol varen we het kanaal uit met een lekker windje. Dat wordt goed zeilen. Helaas zakt de wind weer in. Over de Golf van Patras ligt sinds een jaar of vijf een prachtige brug. Hij doet een beetje aan de brug over de Taag bij Lissabon denken. Vijf mijl voor de brug moeten we het Rion Traffic Centre oproepen. Je krijgt dan door tussen welke pijlers je moet varen. De Yucatan had hier behoorlijk stroom tegen, maar wij treffen het, want de stroom is ons gunstig gezind. Het lijkt of we de gennaker op kunnen zetten, maar van de Yucatan weten we dat de wind na de brug snel toeneemt. De “voorbodes” zijn al te zien. Als er veel windmolens op de bergen staan, dan weten wij wel “hoe laat” het is. En inderdaad nog geen mijl na de brug loopt de windmeter steeds verder op: 14, 17, 19, 21 kts. De haven van TrizoniaIn de verte zien we veel (kite)surfers. Dat zal het punt wel zijn waar de wind verder toeneemt. En ja hoor. De meter loopt verder op naar 25 tot 27 kts (dik windkracht 6) wind. Het water is tamelijk vlak en met de wind in de rug zeilen we heerlijk. Alleen de vele snelle motorboten, die enorme golven trekken, maken het soms oncomfortabel. Alleen op de genua varen we tussen de 6 en 7,5 mijl per uur, met als uitschieter even 9 mijl. Een valwind vanuit de bergen en een surf op een golf stuwen de snelheidsmeter razendsnel omhoog. Trizona is een klein groen eilandje met alweer een haventje dat met EU geld is gebouwd. Ook hier geen verdere exploitatie en voor ons gratis liggen. Het piepkleine dorp Port Trizona” heeft vier terrassen en een kleine supermarkt. Er liggen hier geen charterboten en flottieljes meer, maar alleen zeilzwervers net zo als wij. We krijgen er een beetje “het Grevelingen gevoel” bij.  Dit is weer geen verkeerde plek! 

 

 

24-7-2009 Naar de Golf van Patras (naar Missalonghi 32 nm)

Lachend zegt Lesley: ‘leaving Vathi take 4’, als ze voor de 4e keer het anker ophaalt aan de bekende kade. Vanmorgen zaten wij nog lekker aan de thee, toen de drie andere boten weg voeren Nog geen 20 minuten later lag de vloot weer terug aan de kade. Soepie een enorme zeeschildpadDe motor van de Kishorn geeft nog steeds problemen. Na een zweetuurtje van Trevor en Bert in de motorruimte is de fijnfilter vervangen en varen we weer weg.  Voor vanmiddag is er ook meer wind voorspeld en dat mag van ons komen. Helaas hoe dichter bij het vaste land hoe minder wind er komt. Bij het eiland Oxio worden we opgeroepen via de marifoon. Er zwemt een enorme zeeschildpad. En nog geen 10 ,minuten later zien we het grote beest rustig zwemmen. Alle hens aan dek! Bert draait zijn vislijnen binnen. En iets later cirkelen we om “soepie” (ze noemde de Mi Dushi deze bijzondere zeedieren) heen. Je moet er toch niet aan denken dat hij in ons vislijn verstrikt raakt. We varen naar de Golf van Patras, naar het plaatsje Missalonghi. Via een beboeid kanaal komen we in de lagune waar een nieuwe marina ligt. Visserhuisjes bij de LagunaLangs het kanaal staan allemaal bont geschilderderde vissershuisjes op palen. Mensen zwemmen heerlijk in het verkoelende water. Het doet een beetje Caribisch aan. In de haven komt de havenmeester met alle informatie naar ons toe. De haven is nog in aanbouw en is daarom gratis. Eén van de nieuwe eigenaren is een Nederlander. We krijgen een planning, maar van alle werkzaamheden die in juli gereed moesten zijn, zien we nog helemaal niets. We houden ons hart vast voor de rest van de planning. Met de fiets gaan we nog even het stadje in. Niets idyllisch, maar veel betonnen blokkendozen. De omgeving doet wat treurig aan, maar de mensen zijn ongelooflijk vriendelijk. Als we langs fietsen horen we steeds “kalispera, kalispera”. Mensen lachen en zwaaien naar ons en andere toeristen zien we helemaal niet.

 

 


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links