Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Peleponessus

30-8-2009 Naar de bakermat van de Olympische Spelen

Wij zijn DE vroege vogels van de haven! Het moet niet gekker worden met ons. Gisteren zeiden vier bemanningen dat ze naar Olympia zouden gaan en om half negen zitten wij als enige in de trein. Uiteraard wel op onze vaste treinplaatsen. Criminaliteit kennen ze hier blijkbaar niet. De conducteur heeft zijn wisselgeld gewoon los in zijn broekzak. Als zijn collega hem aflost, haalt hij het uit zijn zak en doet het in een plastic zakje. Met zijn krant (conducteur in Griekenland is namelijk een heel drukke baan) loopt hij weg. Het zakje blijft onbewaakt in de trein achter. Na 5 minuten komt zijn collega, doet weer wat wisselgeld in zijn kontzak en begint met zijn ronde. De trein is meer een bus, maar dan op rails. Op verzoek wordt er onderweg gewoon gestopt om mensen uit te laten stappen. En dan bedoel ik niet op een station. En dat ongedwongen ritje is ook nog heerlijk koel door de airco. Voor  3 euro worden we op deze manier heen en terug gebracht. Olympia is het heiligdom van de Griekse god Zeus.

Beelden tafreel van bovenzijde van de tempel van Zeus
Olympus tempel van Prythaneon  Heras altar hier werd voor de eerste keer in 1936 het Olympisch vuur ontstoken 
 Op de trappen bij de tempel van Zeus 
Olympus atheletiekbaan  Het beeld van Nike van Paeonios   Beeld van Hermes of Praxitelis  De ziener Volgens Annette de eerste mobiele beller 

Hier werden in 776 voor Christus. De eerste Olympische spelen gehouden. Nog niet zo uitgebreid als nu. Er werd alleen een sportieve strijd aangegaan met hardlopen, speerwerpen, discuswerpen, worstelen, boxen, paardenrennen en springen. De spelen werden ook om de vier jaar gehouden. Atleten uit heel Griekenland reisden naar Olympia. Er diende op dat moment wel vrede te zijn in het land om het reizen door de atleten zonder bloedvergieten mogelijk te maken. Een mooie gedachte: Spelen voor Vrede. Hier kunnen wij nog iets van leren.

Eind 1800 is een Duitser hier met zijn hamer en sikkel en het graven gegaan en kwam een complete stad tegen, compleet met een hotel voor de Olympische bobo’s, uiteraard met badhuis en zwembad. Het meest zijn we toch de onder de druk van Tempel van Hera (althans de resten hier van). Hier wordt nog steeds de Olympische vlam ontstoken. Op de hardloopbaan staan we ook nog even in de starthouding. Een tunnel gaf toegang voor 40.000 toeschouwers. De Olympische raad had ook geen slecht onderkomen. Alle gebouwen hebben de zo kenmerkende zuilenrijen als buitenrand. Daar binnen werd getraind, vergaderd en geslapen. Door de ligging in de groene omgeving zijn deze opgravingen toch weer heel anders dan de vorige die we gezien hebben. En de geschiedenis rondom de Olympische Spelen leeft natuurlijk nog steeds voort. Het voelt dan ook heel bijzonder om te lopen op de plaats waar het allemaal begon. De Grieken kunnen ook prachtige musea maken. In een nieuw gebouw staan de beelden die ooit boven op de tempels stonden, allemaal mooi uitgelicht. Dat Nike ook een (vrouwelijke) god was, hebben we nooit geweten. Ze staat uitdagend op haar sokkel. In de trein terug hebben de conducteur en de machinist en gezellig onderonsje met 2 andere mannen. Ze doen zijn deur dicht en trekken de zonwering naar beneden. Al lachend stopt de machinist de trein (???, zie je het in Nederland gebeuren tussen Rotterdam en Dordrecht) en gebaart quasi boos, dat de boosdoener uit moet stappen. Vervolgens rijdt het wel erg luid toeterend hard door naar Katákolon. Zelfs een treinrit is niet saai in Griekenland. Wij vinden Olympia een mooie afsluiter van de Peleponnesus. Morgen willen we verder naar Zakynthos.

 

 

29-8-2009 Onder de rook van Olympia (naar Katákolon 50,2 nm)

We willen nog wel een dag blijven aan de comfortabele kade in Pylos, maar de windverwachting is vandaag West 4 en betekent voor ons een bezeilde koers naar Katákolon. Morgen hebben we noordwest 4 tot 5 en dat wordt dan weer de wind op de kop en hakken. Weer zien we de zon opkomen. Helaas blijft de beloofde wind wat achter en kunnen we alleen de laatste uren zeilen. Meestal begint het rond 12.00 uur te waaien. De haven van KatakalonIn de haven van Katákolon liggen 2 enorme cruiseschepen. De schepen van de AIDA hebben we ook op de Canarische eilanden en Madeira veel gezien. Ze liggen hier om de opgravingen van Olympia te bezoeken. Nu we hier zo dicht bij zijn, gaan we in het kader van, als er nog een stapel oude stenen te bewonderen is na Delphi en Athene, dan doen we dit maar, hier ook naar toe. Hier zijn immers de Olympische Spelen begonnen eeuwen geleden. We raken nog aan de praat met een Duitser die zijn vakantie viert op het cruiseschip. Hij heeft zelf een zeilboot op de Oostzee en kan zich er geen voorstelling van maken dat wij maar 2 dagen per maand stroom aan de kade hebben (walstroom). Is de ironische bijnaam van het stroomsnoer op een boot; het Duitse landvast, dan niet zomaar uit de lucht komen vallen? Voor het eerst wordt het merk van onze boot ook spontaan herkent. Onze Zweedse buren kennen de Omega werf en vertellen dat alle mallen overgenomen zijn door Arcona. Klinkt ons niet onlogisch in de oren want wij vonden de Arcona 37 al als twee druppels water op Äventyr lijken. Van medezeilers hadden we deze haven als tip doorgekregen. Niet alleen voor het bezoeken van Olympia, maar ook omdat er zo’n aardige havenmeester is. Het is inderdaad een schatje. Regelt alles wat we nodig hebben en heeft een informatieblaadje met de treintijden.

 

 

28-08-2009 Aan het bier met Australiërs (naar Pylos 8,4 nm)

Turkse toren in Methoni De haven van Methoni

Methoni is een mooi plaatje, althans vanaf het water. Een oude Turkse toren en een oude stadswal zijn ons uitzicht van deze ochtend. Het water is zo helder dat we ons anker kunnen zien liggen op 4 meter diepte. Ook verbazen we ons iedere keer weer over de boot rondom het anker draait. Bij het laten vallen, gooit Bert ook een ankerboei mee. Deze boei ligt dan exact boven het anker. Hierdoor weet je dus waar het anker ligt. Als de wind of stroom draait, verandert ook de positie van de boot. Maar soms ligt het anker gewoon achter ons. Het blijft een bijzonder gezicht. Omdat we begin september
Het anker achter de boot Anker goed zichtbaar in het heldere water
over willen steken naar Italië, houden we toch de spurt er maar in. Wel een mooi klein tochtje. Met slechts 8,4 nm is de volgende stad Pylos snel bereikt. Onze buren komen uit Australië en hebben een boot in Griekenland gekocht. Ze hebben nu motorproblemen. Dat de boot niet start is uiteraard erg vervelend, maar dat ook het bier nu warm wordt, lijken ze nog problematischer te vinden. We bieden ze dus maar een koud biertje aan en leggen hun warme bier bij ons in de koelkast. En goed gezelschap in de kuip met nieuwe verhalen is altijd weer leuk. Pylos heeft ook weer een oud Venieiaans kasteel, maar dat geloven we nu wel. Het markante plein met palmbomen is het centrum van het stadje en is zeker in de avond erg levendig.

 

 

 

 

27-8-2009 Naar de zuidwestpunt van Griekenland (naar Methoni 72 nm)

Onze avondlijke verhuizing bleek een goede beslissing. Terwijl we de toplichten en masten van de boten aan de andere kant van de baai als een klepel van een klok zien slingeren, liggen wij heerlijk rustig. De wekker om 06.00 uur is dan ook op zijn zachts gezegd niet welkom. Het begint net licht te worden en ik krijg nog net 2 boterhammen gesmeerd voordat Bert het anker ophaalt.  Er staat meteen een briesje en de zeilen  gaan omhoog. De wind neemt snel toe en ondanks dat we halve wind varen, liggen we op één oor en is het verplaatsen op de boot weer een hele kunst. Het 2e rif gaat er maar in en de genua rollen we ook iets kleiner. Nog steeds vaart Äventyr dik 7 mijl per uur. ‘Het lijkt wel of het verder op minder waait’ , zeg ik tegen Bert al kijkende naar de schuimkopjes op de golven. We naderen de kaap, waar de Aegische Zee over gaat in de Ionische Zee en het beruchte kaapeffect betekent meestal het tegenovergestelde. Aankomst in MethoniDe wind zakt inderdaad weg en onder vol zeil naderen we de kaap. De motor moet zelfs bij. In de verte zijn de eerste schuimkopjes al weer te zien, alleen vol op de kop. De heersende windrichting is hier weer noordwest en dat is nu precies onze koers. Die heersende windrichting heerst, is onze ervaring, vooral als wij hem niet kunnen gebruiken. Op het moment dat we dit wel graag willen, veranderen ze de spelregels. We proberen eerst nog op te kruisen, maar met nog 45 nm is gaan duurt dit te lang. We willen graag voor het donker aankomen en dat wordt toch al een close finish. Bovendien zakt de wind weg. Voorop met een boek is het wel erg aangenaam. Het wordt nu toch wat minder warm lijkt het. Aan het eind van de middag neemt de wind toe en krijgen we ook dik stroom tegen. De motor staat harder dan normaal en moeite halen we de 4,5 mijl per uur. De zon gaat net onder als we Methoni in zicht krijgen. In de laatste 10 minuten voordat de duisternis echt invalt, gaat ons anker uit in de beschermde baai en liggen we in het meest zuidwestelijke puntje van Griekenland.

 

 

26-8-2009 Äventyr in de Carieb?

UItzicht op de baai bij ElifonisosVannacht hebben we weer behoorlijk liggen rollen en vooral ik heb slecht geslapen. Maar één blik uit het luik maakt alles weer goed. Een stralend wit zandstrand en diepblauw water. Het lijkt wel de Carieb. Ik roei naar de kant om foto’s te maken vanaf een heuvel. Na een korte klim schiet ik bijna mijn hele schijfje vol. Wat een mooie baai. De windverwachting voor vandaag was 3 bft, maar we liggen blijkbaar weer in een windgat. Als ik terug wil roeien, waait de stront in dit geval van de duinen. Ik roei bijna de kramp in mijn spierballen om Äventyr weer te bereiken.
Äventyr in azuurblauw water bij Elifonisos Samen op het strand met op de achtergrond Äventyr
Eigenlijk willen we vandaag door, maar het is hier zo mooi. We wandelen langs het strand, beklimmen voor de 2e keer de berg voor nog meer foto’s (want de kleur van het water lijkt steeds blauwer te worden), zwemmen, snorkelen en zonnen. Het is niet meer zo bloody hot en na het zwemmen is het heerlijk met een boek op het voordek. Dan draait om 18.00 uur de wind. Nee hé, niet weer een nacht rollen. De andere kant van de baai lijkt rustiger en om 19.30 uur varen we de boot nog om. Dit blijkt een stuk beter. En het uitzicht op een strand vol met parasolletjes is ook niet verkeerd. 

 

 

25-8-2009 Langs Kaap Hoorn van de Middellandse Zee (naar Elafónisos 29 nm)

Na in Italië de “Bermuda Driehoek van de Middellandse Zee” getrotseerd te hebben, zijn we nu zonder kleerscheuren “Kaap Hoorn” van Middellandse Zee voorbij. Kaap Malea heeft ook een slechte naam door vaak veel wind (45 kts) en een onstuimige zee. De weersvoorspelling was vandaag zeer rustig, dus een mooie dag om dit varkentje te wassen. Ondanks dat het een beetje een feestdag is, we zijn vandaag 15 jaar getrouwd, ging de wekker om 07.00 uur. Nog geheel in coma probeerde we toch de ogen te openen.

De vestingsmuren van Monemvasia Kerk uit de twaalfde eeuw
De kerk in het oude Monemvasia, met op de achtergrond de trappen naar de burcht Het kerkplein gezien vanaf de burcht

Nog geen uur later zaten we slechts met z’n tweeën in de bus naar de oude stad. Een klim moet je nu eenmaal in de ochtend doen, anders spoelt je eigen zweet je bijna de berg af. De zon was nog niet te fel en kleurde de huizen in zachte tinten. In het voorjaar zal het hier prachtig zijn, want overal stonden nu helaas uitgebloeide bloemen. Maar het uitzicht over de baai en het stadje kostte weer heel wat schijfruimte op de fototoestellen. De bus terug was voor ons weer een grote taxi, want opnieuw waren we de enige passagiers. Net naast het busstation keken taartjes ons zo verleidelijk aan, dat we de inspannende klim meteen teniet gedaan hebben. Na een snel kappersbezoek van mij, bleek de Duitse buurman ons achteranker bij het weg varen los getrokken te hebben. Een duikactie van hem was nodig om ons niet weg te laten drijven. En net toen hij klaar was, kwamen wij aan met de mededeling dat we toch maar meteen weg zouden gaan. Als hij 10 minuten later weg was gegaan, had hij zich een nat pak kunnen besparen. Het ijzeren zeil moet vandaag het meeste werk doen. De gevreesde wind rondom de kaap blijft uit, alleen na de kaap neemt de wind toe en kunnen we zeilen. Helaas nemen ook de wolken toe en drijft er een donkere lucht over. Een buitje vinden we best lekker, maar niet nu. Elafonisos is bekend om het lange zandstrand met azuurblauw water. Alleen is het water alleen azuurblauw als de zon er op schijnt. Het anker valt perfecte zandgrond en het zwemwater is nog lekker. Alleen als we eruit komen hebben we het koud. Sinds maanden koud!

 

 

24-8-2009 Naar Monemvasia het Gibraltar van de Middellandse Zee (10nm)

Gelukkig hebben we vannacht veel beter geslapen. Om het gekraak van de voorlijnen niet te horen en minder last te hebben van het rollen, ben ik in de achterkajuit gekropen. Bert had vannacht de voorpunt voor zich alleen en heeft lekker breed uit geslapen. De wind is minder dan gisteren, maar nog steeds vlagerig hard. De swell in de haven in beduidend minder. Rond 15.00 uur wordt iedereen toch onrustig en vaart de een na de andere boot uit. Wij willen richting het zuiden en hebben hierdoor de wind “op de kont”. Buiten staan er nog golven van anderhalf tot twee meter, maar ze zijn redelijk lang en dus goed te doen. De wind varieert weer, maar tot de laatste halve mijl kunnen we prima zeilen.

Momenvasia het Gibraltar van Griekenland Oud Monemvasia vanaf het water

Wij zeilen langs de rots van Monemvasía. De oude vestingsstad is op een rots gebouwd, die alleen via de zee of een lange weg bereikbaar is. Monemvasía betekent dan ook letterlijk enkele entree. In de 6e eeuw bouwden de Byzantijnen een stad boven op de rots. Hier zijn nog steeds overblijfselen van te zien. Een lager deel van de stad is 4 eeuwen later gebouwd. Tussen 1500 en 1821 hebben afwisselend de Turken en de Venetianen over de stad geheerst. Door strategische ligging was Momenvasía zeer gewild. Vanuit deze stad controleerden ze het scheepvaartverkeer vanuit de Aegische Zee naar het vaste land van Griekenland. Veel van de huizen stammen nog uit de Byzantijnse tijd, alhoewel sommige in de 16e en 17e eeuw zijn aangepast. Latere huizen zijn in de 18e en 19e eeuw gebouwd, maar na de 19e eeuw zijn er geen nieuwe gebouwen meer neer gezet. Vanaf het water is het een indrukwekkend en sfeervol gezicht. UItzicht op de "nieuwe" haven bij Monemvasia, waar wij liggen met ÄventyrWij varen naar een nieuwer deel, waar een kleine haven is. We leggen aan naast Duitse buren, die ons na 10 minuten kletsen al een borrel aanbieden. Ondanks de alcohol gaan daarna bij ons beiden de stoppen uit de oren. Er is namelijk (gratis) water op de kade. Alleen hiervoor is een lange slang nodig. Bert loopt een rondje en klopt aan bij de reddingsboot. Wij mogen hun slang wel even lenen. Stromend water hebben we niet vaak, dus worden meteen de boot, de was, wijzelf en de buren gewassen. Na bijna een uur komt de reddingsman toch maar eens naar zijn slang informeren. Eh, we zijn bijna klaar. Als dank schenken we hem een vlaggetje van de KNRM. Dus als iemand een Griekse reddingsboot met een KNRM vlaggetje ziet varen. Spik en span verlaten we Äventyr voor een bezoek aan zowel de nieuwe als oude stad. De oude stad is sprookjesachtig in een avondlicht. De nauwe straatjes doen ons ook wel aan Marokko denken.

 

 

23-8-2009 Bert doet wel veel voor een praatje

Dat we graag mensen om ons heen hebben, mag wel duidelijk zijn. Maar Bert gaat vannacht wel heel erg ver. Die klopt tussen 4 en 5 alle buren wakker. De wind is sterk toegenomen en waarvoor de Pilot ons waarschuwt, namelijk een behoorlijke swell in de haven, is inderdaad de waarheid. Äventyr beneden ons aan de kadeWe rollen enorm en de Italiaanse buurman heeft zijn ankerketting niet strak genoeg. Hij rolt met zijn 46 voeter nu tegen ons en de kade aan en wij weer tegen de Engelse buren. Na vier keer kloppen wil Bert zelf zijn anker gaan bedienen, maar dan komt er toch iemand uit de kajuit. Samen zetten ze de lijnen en de ankerketting goed. Dan hoor ik opeens een plons! De buurman’s  treeplank breekt finaal door midden en de man is letterlijk tussen wal en schip geraakt. Bert helpt uiteraard, vooral om zijn dure Italiaanse schoenen nog te redden. Als de rust aan ene kant is teruggekeerd, blijken de masten van ons en de Engelse buurman te dicht bij elkaar te liggen.  Uitzicht boven het fjord bij YerakaBij het rollen kunnen ze elkaar raken. Klop, klop, ook deze man wordt uit zijn bed getrommeld en haalt zijn schip een halve meter naar voren. Een Duitser die op de kop ligt is nu ook wakker en vindt een praatje om 5 uur in de ochtend heel normaal. Het is al weer licht als alle gevaren zijn geweken, maar we rollen zo dat van slapen niet veel komt. Wat brak staan we dan ook op. In de middag doe ik nog een tukje als Bert kennis maakt met Paul en Marie Louise van de Duitse catamaran. Iedereen wil vandaag wel weer weg, maar als 3 boten weer net zo snel terug komen als dat ze weggevaren zijn, besluiten we maar een “sundowner” te nemen bij Paul aan boord en vandaag lekker te blijven liggen. We kunnen de omliggende bergen nog beklimmen op zoek naar een oude nederzetting en een mooi uitzicht over deze fjordachtige baai.

 

 

22-8-2009 Verder naar Yeraka (35 nm)

Turtle bay verlaten we met donkere wolken boven ons hoofd. Een brand misschien wel tientallen kilometers weg laat een vies spoor achter in de lucht. We hebben blijkbaar toch wel heel erg beschut gelegen in ons golfvrije baaitje. Eenmaal buiten nemen de golven snel toe. We komen duidelijk uit de beschutting van het vaste land van Griekenland en zijn in de twee maanden bijna “golfvrij” varen behoorlijk verwend geraakt. We kunnen prima zeilen, maar schommelen behoorlijk. ‘Neem voor de zekerheid maar een pil’, zegt Bert. Primatour met een glas opgeloste vitamine C gaan naar binnen. Van Gré, de moeder van vriendin Margriet kreeg ik de tip van water met citroensap. Later hoorden we dat er een onderzoek is geweest naar zeeziekte waar vitamine C een oplossing voor bleek te zijn. Hier zit waarschijnlijk ook het raakvlak met de citroen. Dus beiden maar proberen. Helaas absoluut niet zeeziek, maar wel weer zo stoned als een garnaal.

Het stadje en fjord bij Yeraka Vissersbootjes in de laguna

De helft van de tijd lig ik op bed. Vandaag stuurt ons bemanningslid, Karel met de aluminium poot (onze windvaan) sinds maanden weer eens. Meestal kiezen we voor de gemakkelijke oplossing in de vorm van Ray, onze elektrische stuurautomaat. Maar Karel kost geen stroom en Ray wel. En de laatste dagen krijgen we de accu’s nog nauwelijks vol met de zonnepanelen. Na drie uur varen zakt de wind in een gaat de motor even bij. Maar minder dan een uur later staat er weer 15 tot 18 kts wind en maken een mooie snelheid richting onze, slecht tussen de bergen te ontdekken bestemming. Onze elektronische plotterkaart geeft geen details van dit gebied, dus we doen het weer ouderwets met een papieren kaart en detailkaartjes uit de Pilot.  De ingang van de baai is behoorlijk onstuimig. Maar eenmaal binnen is het een stuk rustiger. Maar dat zal het niet blijven.

 

 

21-8-2009 Een rustig dagje

UItzicht op de grote baai van Porto KheliVanmorgen ankeren er Zweden in de baai. Vrij snel komt de vrouw naar ons toe roeien. Door onze Zweedse bootnaam hopen ze dat wij Zweden zijn. Ietwat teleurgesteld moeten we haar uit deze droom helpen. Helaas spreekt ze matig Engels en hierdoor lukt de communicatie lastig. Zij komen hier in voor de windvoorspelling van Noord 7. Buiten een paar valwinden is het vrij rustig. Bert geeft de motor een onderhoudsbeurt en deze loopt daarna weer als een zonnetje. Inmiddels begint ons plan ook iets duidelijker te worden. Wij willen proberen deze maand de Peleponessus te ronden en begin september terug te varen naar Italië. Via Napels en Rome varen we richting noord Sardinië (een deel wat we over hebben geslagen) en verder naar Corsica. We hopen daarna de boot achter te kunnen laten in Marseille. In de winter willen we naar huis. Vooral Annette heeft weer behoefte om in een echt huis te wonen, onze familie en vrienden weer te zien en we hebben ook weer zin om te werken. We hopen op tijdelijk werk. Volgend jaar willen we Äventyr dan buitenom weer via Portugal en Spanje terug varen. Mocht het niet lukken om tijdelijk iets te vinden of gaan we werken onder de zon, dan kunnen we in ongeveer 1 maand via de Kanalen van Frankrijk terug varen of de boot op de vrachtwagen laten transporten.

 

 

20-8-2009 Naar Turtle baai (0,5 Nm), op zoek naar Stoffel

Onze baai Turtle baaiGisteren zijn we een prachtig baaitje voorbij gevaren. Omringd met groene cipressen, huizen met roze oleander en blauw water. Na een verkenning te voet, maken we de lijnen los en verlaten de kade. Er zwemt bij het ankeren alleen een mevrouw in de weg. Blijkbaar maakt zij zich geen zorgen om het op haar toe varende schip. Ze baddert op haar dooie gemak precies waar wij ons anker willen gooien. Bert vraagt haar beleefd of ze naar de linker of rechter kade gaat zwemmen. Ze begrijpt de hint en zwemt rustig door. Ik vind dat maar niets, een zwemster vlak voor de boot en sta met het zweet in de handen aan het roer. Ons anker gaat uit en het graaft direct in, ondanks twee flinke windvlagen. Nu moeten we alleen nog op zoek naar Stoffel. Bij het verkennen van de baai zag Bert opeens een grote schildpadkop. Deze inwoner van de baai willen we graag vergezellen bij ons zwemuurtje.  Ondanks de snorkel en zwemsessies van zowel ons als het bezoek van de Chica, laat Stoffel nog maar een keertje zijn kop zien en dat missen wij weer net.

 

 

19-8-2009 Naar Porto Kheli (17 nm)

Bert roeit het anker uitDe beruchte wind in Griekenland, de Meltemi buigt de komende dagen over het vaste land. Onze volgende bestemming ligt met de voorspelde 7/8 bft  aan lagerwal en de havens liggen niet goed beschermd met een harde noorden wind. We blijven daarom nog even in de Saronische Golf. We hebben weer een typische Middellandse Zee windsituatie: variërend zowel in richting als in kracht van 5 tot 25 kts (2 tot 6 bft). Äventyr geniet er zichtbaar van. Op iedere windvlaag accelereert ze lekker. Alleen op de genua varen we tussen de 5 en 7,2 mijl per uur, terwijl wij nog lekker in de schaduw  zitten onder de zonnetent. De golven zijn in dit beschutte stuk water minimaal. Heerlijk zeilen dus!  Na 3 uurtjes varen draaien we net na de Chica de haven van Porto Kheli in. Porto Kheli biedt een beschutting bij alle winden en staat omschreven van hurricane hole. Het waait er anders stevig en het aanleggen gaat niet zonder slag of stoot. De Chica heeft een stevige buurman, die als een huis aan zijn anker ligt. Twee lijnen gaan naar deze motorboot toe om hun kop netjes recht te krijgen. Bij ons pakt het anker niet. De lijn wil niet afrollen. Wij leggen weer vast aan de Chica en Bert brengt met Avontuurtje onze achteranker uit. Missie geslaagd en we liggen prima. 

 

 

18-8-2009 Al slapend naar Khaïdhari ( 10 nm)

Lichtelijk brak van de korte nacht staan we weer bijtijds op het station. Na uiteraard nogmaals uitgebreid de douche benut te hebben. Äventyr ligt er weer rustig bij en we zijn blij dat alles nog goed is. Nederlands cruiseschip OostdamNa het zand wat overvloedig van de kade op de boot gewaaid is, er af gespoeld te hebben en de watertanks gevuld, varen we uit. Bij de haveningang ligt een enorm Nederlands cruiseschip van de Holland America lijn. De Oosterdam brengt haar gasten met kleine bootjes van en naar het stadje. Na de korte nacht wil ik nog wel een tukje doen, maar ik slaap blijkbaar zo diep dat Bert al weer voor anker ligt als ik wakker wordt. Ditmaal in een klein Fjord bij Khaïdari. We hebben heel even internet aan boord en gebruik dit meteen om de mail uit te lezen en een paar skype berichten te sturen. En er staat een heel leuk mailtje van het digitale Zeilblad Zilt. Ze willen graag een foto van ons in een mooie baai op Menorca plaatsen met een korte introductie over ons zelf. Voor deze foto heb ik behoorlijk over een aantal rotsen moeten klauteren. En deze moeite wordt dus wel beloond. We zullen een link maken naar de site van Zilt.

 

 

17-8-2009 Bijna 900 trappen en weer naar Athene

UItzicht op Nafplio vanaf het "kasteel"
 Het ford bij Nafplio  De te beklimmen vesting
Akropolis by night
Voordat we richting Athene gaan, doen we eerst nog wat ochtendgymnastiek. Het uitzicht vanaf de Palamidhivesting over de stad en de baai is magnifiek. We moeten er wel bijna 900 treden voor om hoog klimmen. We lopen verder om de rots heen, langs de zee voordat we weer aan de andere kant van de boulevard uitkomen.

Bert gaat met de taxi naar opticien om zijn bril te laten maken, terwijl ik de reisbagage klaar maak. Het waait weer hard. Het water spat tussen de kade en de boot gewoon omhoog. Een klein bootje voor ons ligt zo woest te rukken aan haar lijnen, dat er één gebroken is. Bert probeert nog te redden, wat er te redden valt en legt het bootje opnieuw vast. Onze trein vertrekt op nog geen 200 meter van de boot. In Korinthe stappen we over en nog geen 3 uur later, na een deels mooie treinreis staan we weer op Larissa Station in Athene. Het eerste stuk doet de trein vooral luid toeterend. Alle spoorwegovergangen zijn namelijk niet bewaakt en als er wel bomen staan, dan werken deze niet. Vlakbij het station heb ik een hotel geboekt. Als we de kamer binnen komen ziet het in onze ogen erg grote bed (zonder een smal puntje bij de voeten en maar een meter vrije ruimte boven je hoofd), de koele kamer met airco en de echte badkamer er zeer uitnodigend uit. Wat doen we dus in Athene. Heerlijk uitgebreid op bed liggen en 3 keer douchen zonder dat we op water hoeven te letten. Helemaal schoon en fit zijn we om 20.00 uur bij het Parlementsgebouw op zoek naar Erik van Sunrise Zeilen. De wisseling van de wacht pikken we nogmaals mee. De soldaten hebben door de week blijkbaar een ander tenue. We lopen naar een studentenwijk met leuke restaurantjes. Onder het genot van enkele flessen wijn en natuurlijk ouzo hebben we het gezelligste sollicitatiegesprek ooit. Voor beiden is het een kennismakingsgesprek. Er zullen toch binnenkort weer inkomsten gegeneerd moeten worden we willen alle mogelijkheden aanpakken en open houden. De tijd vliegt en de metro’s rijden al niet meer als we afscheid nemen van Erik. En we hebben nog even een weergaloos uitzicht op de verlichte Akropolis.

 

 

16-8-2009 Een ijzeren douchegordijn (naar Nafplio 6 nm)

Ergens lang liggen doen we bijna niet meer. Er is hier zoveel te zien. We gaan richting Nafplio. Natuurlijk hebben we weer de wind op de kop die hoe dichterbij Nafplio steeds harder wordt. De haven staat in de Pilot aangegeven als “smelly”, door het lozen van het riool en onrustig bij wind uit het Noorden.

Sfeervolle straat in Nafplio Het plein in Nafplio Zicht op de kade waar Äventyr ligt

En die staat er nu. Waarom gaan we er dan naar toe? Ten eerste wordt het plaatsje zelf beschreven als een van de “charmantste” van Griekenland en we hebben een veilige plaats nodig om Äventyr een nachtje achter te laten. We hebben namelijk morgen een kennismakings/sollicitatiegesprek in Athene! Vanuit Nafplio is er een perfecte treinverbinding. Als we het inderdaad erg mooie plaatsje binnen varen zien we twee zeilboten langs een grote kade liggen. Op de kaart omschreven als commercial quay, oftewel de kade voor grote boten. Hier liggen we met de kop op de wind en zonder anker. Dus geen gevaar dat ons anker opgevist wordt door buurboten als wij er niet zijn. Konden we ons op Sicilië moeilijk los maken uit  Cefalu, in Nafplio hebben we het Griekse equavalent gevonden. Een mengeling van Griekse, Italiaanse en Turkse invloeden hebben de met bougainville overwoekerde straten een sfeervol uiterlijk gegeven. Nafplio is 6 jaar de hoofdstad van Griekenland geweest en er staan nog steeds gebouwen uit deze tijd. Boven het dorp prijkt een grote vesting uit de 18e eeuw. Ondergaande zon bij het fort van NafplionEn de tijd van kleine tafeltjes met rechte houten stoeltjes is in Griekenland ook voorbij. Tegenwoordig hebben ze veel plastic rieten loungebanken met dikke veelkleurige kussen. In de middag zijn de vele terrassen bijna leeg, evenals de parkeerplaats naast de kade. De avond geeft een heel ander beeld. Als we na het stadje verkend te hebben, rond 21.00 uur terug komen staat er bijna een file in de stad. Mensen lopen af en aan langs de kade. Terwijl ik net wil gaan douchen. Het parkeerterrein komt steeds voller en men gebruikt nu ook de kade. Dat biedt perspectieven. ‘Als je even wacht, zit je zo vrij’, zegt Bert. Ik hoop op een flinke bus of hoge auto. Maar wat komt er? Een cabrio! De volgende auto laat precies bij ons meer dan een meter tussenruimte. Van mijn “ijzeren douchegordijn” komt dus niets terecht.  Het wordt dus weer douchen met een bikini aan.

 

 

15-8-2009 Rust om ons heen (naar Tolo 22 nm)

Zachtjes kabbelen de golven langs de romp. De genua staat vol en de motor pruttelt nog een beetje mee. Voor het eerst sinds weken begeef ik me vrijwillig in de zon. Op het kajuitdak waait de wind door mijn haren en is het heerlijk. Spetses in het ochtendlichtOm ons heen is geen boot meer te zien. Wat een enorm contrast met de heksenketel waar we vanmorgen zijn weggevaren. Tot 5 uur in de nacht scheurden taxibootjes voorbij. De beatmuziek ging ongeveer even lang door. Na 2 uur “geluidspauze”  luiden de kerkklokken al weer, snel gevolgd door kerkgezang, wat blijkbaar via luidsprekers door het dorp galmt. Het is vandaag Maria Hemelvaart en de kerkdienst begint om 07.00 uur. Na onze achterlijnen bevrijd te hebben tussen ongeveer 10 andere strak aangespannen en dikke trossen varen we in de richting van Tolo en Nafplio. Overal om ons heen zien we nog boten varen, maar als we de grote natuurlijke haven van Portokheli voorbij zijn, lijken we de enige die deze baai nog verder in varen. De rust is werkelijk enorm na weken in het paradijs voor charterboten en flottieljes rondgezeild te hebben. Na 5 uur komen we bij het Griekse toeristenplaatsje Tolo met een lang zandstrand en helderblauw water. Volgens de Pilot een onooglijk dorp met veel hoogbouw, maar wij vinden het alles meevallen. Het anker valt voor het beboste eilandje Nisos Tolo. Met de snorkel wordt het anker gecontroleerd en daarna zwemmen we en snorkelen bij de rotsen en een klein rif. Honderden visjes in verschillende kleuren eten nog net het brood niet mijn handen. Ik zie een knalrode zeester. Met de door Wilma achter gelaten zwemvliezen ga ik als een speer. Ik had wel zwemvliezen maar die waren te groot en “flipperden” niet lekker. Deze zijn veel compacter en gemakkelijker.

 

 

14-8-2009 Naar het botenkerkhof van Spetses (10 nm)

Vandaag zijn we eerder bij weer een plaats waar topdrukte verwacht wordt: het eiland Spetses. Als we rond 13.00 uur de haven binnen varen is er nog een mooi plaatsje vrij. Naaste een groot duidelijk al lang op deze plaats liggend vrachtschip. Niet zo idyllisch, maar wel praktisch. Eén van de achterlijnen kan aan de trap en het schip houdt lekker eventuele golven en wind tegen.

Onze tegegernlig Waarschuwingsbord voor vrouwelijke fietsers

Spetses is bijna autovrij en niet hoog of steil. Tijd om onze aluminium rossen weer eens uit de “garage” te bevrijden. Avontuurtje zinkt bijna door het gewicht van ons en twee fietsen. Voor het eerst leggen we ook Avontuurtje met een achteranker vast en een lijn naar de kant. Alleen moeten je dit blijkbaar nog even oefenen. Al roeiend gaat het anker uit. Net een meter voor de kant, kunnen we roeien wat we willen, maar de ankerlijn is op. We roeien maar weer achteruit, anker weer op voor de 2e poging. Voor ons gevoel nu toch echt minimaal een meter dichterbij, maar een centimeter of 40 voor de kade, liggen we weer vast. Bij poging 3e gaat het eindelijk goed.

Met als handicap de golven van de hier ook continu in en uit varende kleine taxibootjes, weten we ons zelf en de fietsen droog aan de wal te krijgen. Spetses mag dan autovrij zijn, aan scooters hebben ze geen gebrek. Om te zorgen dat ze de fietsers niet van de sokken rijden, lijken er waarschuwingsborden voor (vrouwelijke?) fietsers langs de weg te staan. Maar buiten ons zien we hier werkelijk niemand met een fiets. Sommige straten zijn scootervrij en hier rijden alleen nog paard en wagen. Dit romantische vervoer klopt niet geheel met de indruk die we van het eiland krijgen. Was Hydra nogal mondain, Spetses lijkt ons meer een feesteiland voor jongeren met een overvolle en rommelige binnenhaven. Schepen liggen dubbel, aan gammele houten steigertjes en gezonken bootjes blijven blijkbaar gewoon liggen. Hier om heen nog wat oude scheepswerfjes met half afgebouwde boten en veel rondslingerend hout. In Spetses schijnt ook (een deel) van de serie van de Onedin Line opgenomen te zijn. In de avond lijkt het partyeiland nog meer te leven, want het is nog drukker met de taxibootjes dan overdag. Voor ons gevoel varen ze ook harder en komen ze soms met 3 tegelijk aanvaren met grote zwaailichten. Het schommelt dus de hele avond.

De rommelige haven van SpetsesWe lopen nog langs de Yucatan, Chica en de Beaver II om voor de laatste zoenen. De Kishorn zou met ons mee naar Poros gaan, maar vertrekt toch niet. Helaas hebben we alleen nu van Lesley vluchtig afscheid kunnen nemen. Jammer, want we hebben ook met hun een echt geweldige tijd gehad. We zullen ze allemaal missen. Als we onderweg zijn laten we Poros, ondanks de geweldige foto’s in de Pilot toch maar “rechts liggen”. We varen door naar Hydra. Wel een beetje tegen beter weten in. Populaire en mooie havens zijn al vroeg vol. Hydra is mondain en wordt het Saint Tropez van Griekenland genoemd. Het heeft het hoogste percentage juweliers van Griekenland. Helaas en misschien wel gelukkig is de haven vol. Ze liggen zelfs al 2 dik achter elkaar geankerd,  en overal om ons heen scheuren watertaxi’s in en uit de haven. Hier hebben we geen zin en laten het mooie dorpje met de ezeltjes aan de kade weer achter ons. Het eiland zelf is onherbergzaam en kaal. Een uurtje verder ligt een helderblauwe baai bij het eilandje Dhokós. Achter weer een Nederlands schip valt ons anker aan het begin van de avond. Vreemd om niet even met een bijbootje te gaan buurten. De Nederlander die hier ligt vertelt dat hij een vaste mooring (drijvende boei) heeft in Poros. Volgens hem is het een Paradijs. Grrr, slaan we eens 1 keer een plaatsje over. We kunnen toch ook niet heel Griekenland doen. Maar als mensen dan zo enthousiast zijn, dan knaagt het toch.

 

 

13-8-2009 Via Poros en Hydra naar Dhokós (33 nm)

We lopen nog langs de Yucatan, Chica en de Beaver II om voor de laatste zoenen. De Kishorn zou met ons mee naar Poros gaan, maar vertrekt toch niet. Helaas hebben we alleen nu van Lesley vluchtig afscheid kunnen nemen.

UItzicht op Hydra We verlaten Hydra maar weer. In deze drukte hebben we geen zin.

Jammer, want we hebben ook met hun een echt geweldige tijd gehad. We zullen ze allemaal missen. Als we onderweg zijn laten we Poros, ondanks de geweldige foto’s in de Pilot toch maar “rechts liggen”. We varen door naar Hydra. Wel een beetje tegen beter weten in. Populaire en mooie havens zijn al vroeg vol. Hydra is mondain en wordt het Saint Tropez van Griekenland genoemd. Het heeft het hoogste percentage juweliers van Griekenland. Onze ankerbaai bij DhokosHelaas en misschien wel gelukkig is de haven vol. Ze liggen zelfs al 2 dik achter elkaar geankerd,  en overal om ons heen scheuren watertaxi’s in en uit de haven. Hier hebben we geen zin en laten het mooie dorpje met de ezeltjes aan de kade weer achter ons. Het eiland zelf is onherbergzaam en kaal. Een uurtje verder ligt een helderblauwe baai bij het eilandje Dhokós. Achter weer een Nederlands schip valt ons anker aan het begin van de avond. Vreemd om niet even met een bijbootje te gaan buurten. De Nederlander die hier ligt vertelt dat hij een vaste mooring (drijvende boei) heeft in Poros. Volgens hem is het een Paradijs. Grrr, slaan we eens 1 keer een plaatsje over. We kunnen toch ook niet heel Griekenland doen. Maar als mensen dan zo enthousiast zijn, dan knaagt het toch.

 

 

 

12-8-2009 Een dag vol afscheid

Wilma gaat helaas alweer naar huis. De Flyijng dophin brengt Wilma naar Pireus

 

 

De tijd is weer om gevlogen en vandaag staan we al weer afscheid te nemen van Wilma. Ze neemt de snelle ferry naar Pireaeus. Waar wij 5 uur over varen, doet deze “Flying Dolphin” in 35 minuten. Maar dan heb je geen wind door de haren en wordt je ook niet bruin. Het is niet het laatste afscheid vandaag, want ook met de zeilers waar we al lange tijd mee samen zeilen is het zo’n beetje de laatste dag. De rest is voor onbepaalde tijd weg en is op weg naar Turkije om hier te overwinteren. Wij gaan rond de Peleponnesus en dan naar een nog dagelijks wisselende eindbestemming (Malta, Tunesië, Zuid Spanje, Zuid Frankrijk???). Wij willen ergens de boot achter laten voor de winter en dan volgend jaar een laatste deel varen alvorens de boot naar huis te (laten) brengen. Met een ouzo wordt het de laatste dag erg laat en gezellig op het terras.

 

11-8-2009 Naar Aegina stad (5 nm)

 

 

 

 

10-08-2009 Naar het eiland zonder naam en verder naar Aegina (13 nm)

Sinds weken beginnen we de morgen weer eens met een snorkel en zwemvliezen. Het water is heerlijk. Daarna willen we zeilen naar Aegina, maar we zien een eilandje met blinkend wit zand liggen. Het staat niet op de plotter en heel summier op de kaart. Nog laat op weg naar een ankerplaatsMaar er liggen nog meer boten voor anker en ook het azuurblauwe water lokt. Het anker valt op helder wit zand, helaas met 5cm hieronder rotsen. Voor het eerst pakt het anker niet en ligt op zijn zijkant. Bert duikt met duikbril en snorkel naar 6 meter en legt het anker recht, zodat we opnieuw met de motor achteruit kunnen varen en even later liggen we wel vast. Alleen slechts beschermd voor wind uit het Noorden en na het eten rond 20.00 uur draait de wind naar het oosten. Dit wordt onplezierig. We begrijpen nu waarom alle andere boten al weg zijn. Zeker als de wind ook nog toeneemt. Binnen 10 minuten zijn we weg, helaas al met een ondergaande zon. Als het anker in een beter beschutte baai bij Aegina valt is het bijna donker. En het anker pakt niet. Tot tweemaal toe varen we net zo hard weer achteruit, als zonder anker. Niet goed dus. Normaal zoeken we naar zandbodem, maar dit is door de duisternis niet meer te zien. We gaan meer naar het strand en in een waterdiepte van 5 meter liggen we in één keer. Als we goed liggen zien we dat we op nog geen 5 meter van een boeienlijn af liggen. We liggen dus bijna in het afgeschermde zwemwater. We vinden het wel best en nemen er een borrel op.

 

 

09-08-2009 Naar Nisos Angisti (9 nm)

Een Griekse buurman uit Korfos had ons blauw en glashelder water, zoals in de Caraïben belooft als we deze ankerplek zouden aan doen. Superman Bert in ActieNa iets meer dan 2 uur zeilen, zien we nog vele masten liggen. Eén er van is onze Griekse buurman van gisteren. Aangezien hij ook in theater was, hopen we nog te horen waar het nou eigenlijk over ging. Helaas én gelukkig vertrekt hij direct na onze aankomst. Wij kunnen nu wel op zijn uitstekende ankerplek liggen, maar het theaterstuk blijft hierdoor nog steeds een raadsel voor ons. Wilma en Annette met hun vrije oefening synchroon zwemmenAvontuurtje ligt nog veilig op ons dak, dus Bert moet al zwemmend de lijnen aan de rotsen vast gaan maken. Hij beklimt ze snel en binnen 2 minuten zit één van de lijnen aan een boom 4 meter hoger. Wat een actie! Met zijn duiklaarsjes en zwembroek aan, lijkt hij net Superman, maar dan zonder cape.  Af en toe komt er een flinke valwind in de baai, maar voor de rest liggen we prima. Alle andere bekende boten vinden deze plek te onrustig en zijn door gevaren. Om de boot kunnen we vissen voeren die in een school om ons heen zwemmen.

 

 

08-08-2009 Naar het theater van Epidavros

We zitten samen met 13.000 mede toeschouwers in het eeuwen oude theater van Epidavros. Boven ons fonkelen de sterren, rondom ons heen zijn bergen met fiere pijnbomen. Op het theater wordt hartgrondig gescholden, gehuild en geroepen. Helaas verstaan we er geen woord van dit Griekse drama. Slechts 8 keer per jaar zijn er voorstellingen in het theater. Het is het tweede hoogtepunt van de dag. Want bij een duikschool ziet Bert foto’s van de verdronken stad. Het oorspronkelijke stadje is ten onder gegaan, maar de resten zijn nog onderwater te zien. Het staat niet in de Pilot en niet in onze reisgids.

De dames zijn keurig gekleed voor het theater Zelfs vanaf de bovenste rij is alles te horen
Het theater zit al bomvol als wij komen Het ging over de oorlog, maar de rest .........

Het alsof ze zoveel moois niet willen laten ontdekken. Als we eerst bijna 300 meter in zee zijn, waar we alleen maar een hoop keien zien, weet een Griekse snorkelaar ons gelukkig de juiste plaats te wijzen. Het blijkt nog geen 30 meter van onze handdoeken af te liggen!! We weten werkelijk niet wat we zien. Oude muurdelen, antieke vazen en een complete straat. Net of ze deze gisteren gelegd hebben. De vazen zijn minimaal voor de helft kapot, naar blijken een uitstekende schuilplaats voor vele en kleurige vissen. We zijn nog maar net terug van deze bijzondere ervaring of we gaan al weer op voor de volgende. Terwijl Bert naar het internetcafé gaat, maken Wilma en ik ons gereed voor de avond in het theater. Er komt zelfs een jurkje uit de kast (wel met teenslippers). De bus vertrekt om 20.00 uur en al snel zien we de weg naar het theater. Op deze avonden wordt de tweebaansweg, een weg voor eenrichtingsverkeer. Er staan werkelijk al honderden auto’s en de politie regelt het verkeer. We kunnen alleen nog kaartjes voor de bovenste rang bemachtigen. Alleen de drie bovensten rijen van dit grootste en beste bewaarde antieke theater ter wereld zijn nog vrij als wij komen. Maar dat maakt hier eigenlijk niets uit. Naar dit theater komen nog steeds architecten uit de hele wereld kijken voor de bijzondere akoestiek. De spelers gebruiken geen microfoons, en toch is het in het gehele theater te horen. Het meest bijzonder, vind ik als ze een krant doorscheuren. Zelfs boven is dit te horen. Helaas horen we wel alles, maar verstaan werkelijk helemaal niets. Sterker nog we hebben geen idee waar het over gaat. Dat er oorlog in het spel is, dat is ons duidelijk maar voor de rest ontgaat ons alles. Maar de sfeer is uniek in het theater wat voor al 400 jaar voor Christus is gebouwd is. En daar ging het ons om.

 

 

07-08-2009 Regen in Palaia Epidavros (9 nm)

De baai van EpidavrosWe laten uitbater Jannis van de taverna en onze ligplaats achter ons en varen 9 nm verder naar Palaia Epidavros, oftewel oud Epidaurus. Hier vandaan is het 12 km naar het oude Griekse theater, waar vandaag en morgen een theatervoorstelling is. Het kost weer de nodige moeite om te achterhalen waar we tickets voor de voorstelling en de bus kunnen kopen. De bus blijkt op nog geen 100 meter van de haven stoppen. Beter kan dus niet. Het kleine theater van EpidavrosHelaas wordt tijdens het avondeten de lucht steeds donkerder en vallen de eerste spetters. Al 6 weken hebben we geen druppel regen en net nu we naar een open theater willen, regent het. Wij twijfelen, maar besluiten vanavond niet te gaan. Als later op de avond de regen met bakken uit de hemel komt nemen we tevreden een wijntje op dit besluit. Hebben wij even geluk. In Palaia ligt ook een oud Griekse theater alleen veel en veel kleiner. Wel met een mooi uitzicht op de zee. De hele baai is groen met nog vele vissersbootjes. De sfeer in het dorp is aangenaam en alles is verkrijgbaar. Er is zelfs stroom en water op de kade en dit maal met een eerlijk systeem. Via een elektronische sleutel betaal je gewoon naar gebruik. Bert zegt wel 10 keer, dat hij het hier zo leuk vind.


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links