Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Zuid Spanje, oktober 2009

31-10-2009 Schoon schip in Torrevieja

Bert aan de slag met de grote schoonmaakactie Aventyr in Marina Salinas onder zeil

Gisterenavond zaten we voor het eerst sinds vele maanden weer in de soep. Dikke vette soep! Het was zo mistig dat we amper de volgende steiger konden zien. Gelukkig is het vanmorgen opgetrokken, want er is werk aan de winkel. Bert spoelt de zeilen goed met zoet water. Vooral de voorkant van de genua heeft veel zout water te verduren gekregen, maar ook het grootzeil is van onderen behoorlijk zout. Er staat nu weinig wind, dus deze kans moeten we pakken. Het is nogal een nat klusje, maar met een kort duikpakje aan gaat het prima. Ook Avontuurtje krijgt een grondige beurt, wordt te drogen gelegd om voor de winter naar binnen te verdwijnen. We hebben er allebei wel een gemengd gevoel bij. Waren we het een maand geleden eigenlijk best zat (vooral door het wisselvallige weer met de continue onweersdreiging) nu hebben we weer zin om te zeilen. Het is zulk lekker weer, dat het nu heerlijk is op het water. In de krant lezen we dat de maand oktober 5 graden warmer is geweest dan normaal met temperaturen tussen de 25 en 28 graden. Zullen we anders toch het grootzeil er nog op laten zitten, dubben we. Maar krijgen we nog een dag met weinig wind en zon om de zeilen schoon te maken. Äventyr is kaal, zonder haar zeilen en doet wat droevig aan. Voor ons nog onwerkelijk. Na 16 maanden komt er een lange pauze over enkele weken.

 

 

30-10-2009 Het Spaanse “fietspad”

Torrevieja schijnt op vrijdag de grootste markt van Spanje te hebben is ons verteld. De gemakkelijke schoenen en plattegrond van de stad waren gereed, maar verder dan het havenkantoor komen we niet. ‘Zal ik bij het havenkantoor nog even checken of onze vluchtomboeking bevestigd is?’, stel ik Bert voor. Niet dus! Na een tijd emmeren en overnieuw proberen geven we de moed op, dat we dit online kunnen proberen. “Even bellen” moet de oplossing zijn. Alleen een 0900-nummer kan je vanuit het buitenland niet bellen. Dit lukt wel met Skype, maar dat hebben ze in het havenkantoor niet. We halen onze eigen laptop, trekken hun internetstekker uit een computer en sluiten de onze aan. Wat een service en medewerking en dat terwijl wij onze ligplaats niet eens via hun geregeld hebben. Uiteindelijk 2 uur later is er gebeld en hebben we per e-mail de bevestiging.
Het fietspad wordt er niet beter op Cross Country met onze trouwe tweewielers Een eekhoorntje steek over
Eindelijk is onze vlucht gewijzigd. Voor de markt zijn we nu wel mooi te laat. We gaan maar fietsen. Het is nog steeds prachtig weer. Sinds we anderhalve week geleden in aan de Costa Blanca aankwamen hebben we bijna alleen nog maar zon en 25 graden gehad. We fietsen langs het strand naar een natuurpark. Hier zijn een aantal fietsenpaden. Denk dan alleen niet aan goed geasfalteerde prettig fietsende wegen. In Spanje denken ze dat we allemaal op een mountainbike rijden,  het lijkt meer cross country. Regelmatig gaan we vol in de slip of is het pad zo vol kuilen dat we moeten lopen. Het park ligt om een groot zoutmeer heen en we horen veel vogels fluiten, de specht heftig tikken en er steekt op eens een eekhoorntje over.

 

 

29-10-2009 Onze “zekere” plannen weer weggevaagd: wij blijven in Torrevieja!!!

Iedere keer als we net onze plannen op de site kenbaar maken, gebeurt er iets. De 1e keer kon ons huis langer worden verhuurd en nu lopen we tegen zeer aantrekkelijke haventarieven aan, door de “leegstand” in Torrevieja na het gereed komen van een nieuwe haven met 750 ligplaatsen. Het uitzicht van Äventyr de komende maandenWe wikken en wegen vandaag en hakken de knoop door. We gaan niet verder naar Almerimar, maar blijven hier in Torrevieja!!! Het bevalt ons hier namelijk goed, in de stad is alles voorhanden en we kunnen Äventyr goed achter laten in nieuwe marina Salinas. Deze haven is nog geen 2 jaar open, alles ziet er netjes uit en bij het havenkantoor is men zeer behulpzaam en vriendelijk. Almerimar ligt wat afgelegen. Er is wel eens supermarkt en winkels voor bootbenodigdheden maar voor de rest niets. En na een prima onderhandeling met het makelaarskantoor (dit scheelt echt enorm met de prijzen direct in de haven) vanmiddag liggen we hier ook gunstiger. Na de 1e stap om de box te regelen en voorlopig voor 3 maanden te huren, is de 2e stap, het omboeken van onze reeds geboekte vlucht nodig. Helaas werkt alleen al 2 dagen de Wifi verbinding niet in de haven. Het havenkantoor brengt uitkomst en we nemen een uur lang een bureau in beslag. We denken onze vlucht van Almeria naar Weeze omgezet te hebben naar Alicante, Eindhoven. Ook dit is één van de voordelen; op Alicante hebben we meer vluchtmogelijkheden. Onze logstand blijft dit jaar door deze beslissing op 4893 mijl staan. We hadden 5000 mijl wel een mooie afstand gevonden, maar dat gaan we nu niet meer halen.

 

 

28-10-2009 Over de slime line en gezellig koffie drinken

Bert vraagt vanmorgen bij het havenkantoor of we nog moeten verhuizen. Dom, dom, dom. Ze hadden er zelf niet meer aangedacht, maar nu we het vragen moeten we inderdaad naar de andere kant van de steiger. Even een bakkie voor het shoppenMeteen komen Ben en Nel van de Andrea aangelopen. ‘Gaan we nu al weg’? ‘Ja, 50 meter verderop aan de andere kant van de steiger’! Iedereen helpt even met een lijntje aanpakken en het aangeven van de zoals de Engelsen dit noemen,  “slime line”. Je ligt in de Med met de achterkant (of voorkant) aan een steiger of betonnen ponton en vanaf hier pak je een lijn op, die voor de box aan een zwaar blok ligt. Deze maak je dan vast aan de voor of achterkant van de boot. Deze lijnen liggen als de box dus niet bezet is op de grond in het water. Hier worden ze op zijn zachts gezegd niet frisser van. Allerlei smurrie en schelpen zetten zich vast. Vandaar de naam slime line. Met z’n zessen lopen we daarna een half uur richting een groot inkoopcentrum, waar we starten met een bakkie. Het is echt weer gezellig om ons heen. Jammer dat Monika vrijdag naar huis vliegt.

 

 

27-10-2009 “Even een box regelen”

Wat schiet de tijd toch soms uit de handen. Niet dat we deze tijd niet hebben, maar het blijft ons verbazen hoe lang dingen soms kunnen duren. We wisten van de Tonga dat onze box (ligplaats) vrij was en verhuurd wordt door een makelaar.  De boulevard van TorreviejaMarina Salinas is vrij nieuw en veel mensen (ook zonder) boot hebben hier een ligplaats gekocht ter investering. De plaatsen worden via een makelaar voor langere tijd verhuurd. Alleen het loopt absoluut niet, want ongeveer 70% is onbezet. In Marina Salinas (de marina waar wij liggen) zit een kantoor van deze makelaar. Hier sturen ze ons voor een betere prijs naar de volgende haven. Dit is alleen meer dan een kwartier lopen. Hier moet Bert weer wachten en hoort daarna dat de eigenaar van onze box deze alleen per maand wil verhuren. Geen probleem, dan verhuizen we naar de overkant. Het water, stroom en internet moeten we bij het havenkantoor regelen. Die zijn net een boot aan het verplaatsen. Of Bert met een half uurtje even terug wil komen. Hier vinden ze een verhuizing weer onzin. Beide plaatsen zijn immers van het zelfde makelaarskantoor. We zijn inmiddels, jawel meer dan 2 uur verder. Zonsondergang bij de havenBert loopt weg en zegt: ‘ik hoor het wel als we moeten verhuizen, we gaan nu de stad verkennen’.  Hij heeft voor 4 dagen havengeld bij de makelaar betaald en de Valencia bootbelasting (weer nieuw hier) bij het havenkantoor. Hij plugt de stekker gewoon in het elektriciteitskastje, sluit het water en schrijft zelf de meterstanden op. Daarna gaan we samen met Gerd en Monika de stad in. Het is even wennen, zo’n drukke stad met lange boulevard, maar het is zeker niet ongezellig. De avond eten we op de Tonga waar alle leuke en minder leuke kanten van ons leven zo, over de tafel gaan en we heel laat onze kooi in duiken.

 

 

26-10-2009 Weerzien met oude bekenden (naar Torrevieja 29 nm)

Helaas hebben we een paar uur nogal liggen rollen vannacht. We hebben het idee van de Zilver om dwars in bed geslapen geprobeerd, maar dan wordt het bed toch wel erg kort. Gelukkig draaide de boot na een uur of anderhalf weer wat gunstiger ten opzichte van de swell en hebben we toch nog redelijk geslapen. Door het heldere en rustige water heeft Bert het plan opgevat om de zinkanode om de schroefas met zijn duikuitrusting te vervangen. Als de zon goed schijnt verdwijnt hij met het gereedschap onder de boot. Nadat de klus geklaard is kies ik ook nog even het ruime sop. De zeewatertemperatuur is nu 22 graden (was in juli 27 graden) en dat vergt een wat  resolutere methode om door te komen. Niet “meuten” op de zwemtrap, maar na de 1e stap meteen door. Het is even schrikken, maar daarna heerlijk. Eenmaal weer aan het varen, besluiten we toch Alicante over te slaan. Er staat helaas weinig wind, maar voor de rest is het zo lekker op het water, dat we allebei geen zin hebben om al direct een haven in te gaan. En verderop liggen oude bekenden. Bert poetst verder buiten en ik nog wat binnen. Helemaal spik en span varen we de haven van Torrevieja binnen en verrassen hiermee Gerd en Monika van de Tonga. Met hun hebben we oud en nieuw gevierd op La Gomera. Zij zijn daarna direct vertrokken naar de Carieb, maar vonden daar niet echt waar ze naar op zoek waren en zijn dit voorjaar weer terug gevaren. Na wat emailcontact bleek dat onze wegen hier konden kruisen. We hebben elkaar dus heel veel te vertellen. Zij hebben ongeveer 7500 mijl aan de westkant gevaren vanaf La Gomera en wij nu bijna 5000 mijl  aan de oostkant. We blijven toch genieten van dit soort contacten. Opeens zegt Monika: ‘er liggen hier nog meer bekenden van jullie, een boot waarmee je nog een pot luck en bbq op het strand hebt gehad, in het Mar de Menor’. Dat kan maar één boot zijn: de Andrea. Ik loop nog even langs om gedag te zeggen. Alle verhalen met hun wisselen doen we morgen wel uit, want dat lukt allemaal niet op één dag. De haven van Torrevieja is voor meer dan de helft leeg. We hoorden al van het goed kunnen onderhandelen, omdat er zo weinig boten zijn. Zowel de Andea als de Tonga liggen hier voor een zeer interessant maandtarief. Voor ons is het voor het eerst dat we zulke lege havens zien.

 

 

25-10-2009 We verlaten het strijdtoneel (naar Playa San Juan 29 nm, onze 100e plaats)

Benidorm vanaf het water
Na maanden eindelijk weer zelf gevangen vis

Met kanonsschoten en heftige strijd achter ons, verlaten we de baai van Calpe. Vanmorgen wordt de strijd tussen de Christenen en de Moren verder op het strand gestreden. Vanuit onze haven zijn er vijf bootjes vertrokken met Moren. Met kanonsvuur zijn ze naar het strand gevaren, waar ze opgewacht worden door de Christenen. We twijfelen nog of we dit schouwspel vanaf het water gaan bekijken, maar willen ook verder richting Alicante. We kunnen ook niet alles zien. Een uur lang zien we nog de kruitdampen boven het water hangen, terwijl ook het schieten onophoudelijk doorgaat. Het zal best weer een spektakel zijn. Tussen het schieten door hoort Bert dat de motor niet lekker loopt. Bij controle blijkt er een moer van de motorsteun los getrild te zijn. We dobberen even onmanoeuvreerbaar rond, maar na een minuut of 10 is het euvel verholpen. We boffen nog steeds met het weer: zon, stralend blauwe lucht, alleen bijna geen wind. Bert vindt het tijd om te poetsen en gooit ook meteen de vislijn met gloednieuwe blinker uit. Paul van de zeilboot Zilver, vertelde dat hij iedere dag vis vangt. Bert had hier goed de smoor over in, want hij heeft nog geen sardientje gevangen in de Med. We letten daarom ook helemaal niet meer op de vislijn. Opeens zien we spartelen achter de boot. Een dodelijk vermoeide bonito komt boven water. Een uurtje of twee later halen we een nog vettere vis binnen. Zou het aan het gloednieuwe blinkertje liggen? Deze wordt meteen verspeeld bij het binnen halen van de 2e vis. Dat is nou jammer. Bij de kaap net voor Alicante zien we een goede ankerplek. In helder water op zand valt ons anker naast 6 Spaanse boten. Nog geen uur later varen die allemaal weer naar hun thuishaven terug en liggen wij moederziel alleen op 300 meter van het lange zandstrand en eten, terwijl de zon ondergaat heerlijke verse Bonito. Vandaag doen we onze 100e plaats aan in dit jaar. Voor de honderdste keer ligt ons drijvende huis ergens anders!

 

 

24-10-2009 Een topdag in twee opzichten, het feest van de Moren en Christenen in Calpe

Annette klimt langs het touw Panorama Calpe
Bert klautert langs het touw Annette bij de top

‘Klopt het dat er een groot festival hier is?’, vraag ik het meisje in de “officina” als ik de nodige papierwinkel na onze aankomst in de haven van Calpe regel.  Trots antwoordt ze me, dat het vandaag de mooiste dag is met een grote processie. Ze geeft me het programma en legt uit waar we moeten zijn. ‘Met een tot ziens en veel plezier vanavond’, loop ik het havenkantoor uit. Vanmorgen zijn we richting deze haven gevaren, direct onder een indrukwekkend hoge rots van het nationaal Park Del Penyal d’ifac. Als we goed en wel vast liggen lopen we direct nogal onvoorbereid richting dit park. We hadden in de Pilot gelezen “dat je hier wel mooi kon wandelen”, maar hebben geen idee hoe en hoe lang. Op onze sandalen lopen we snel richting het park. Bij het infocentrum nemen we een boekje mee, zonder dit goed te lezen en ook het bord dat je stevige schoenen adviseert, lopen we straal voorbij. De zon staat namelijk nog aan de andere kant van de berg. En deze brandt met een temperatuur van 28 graden nog ongenadig. Alles wat we nog in de schaduw kunnen lopen is dus mooi meegenomen. Het eerste deel gaat over een geplaveid pad, maar na een half uurtje moeten we door een tunnel met touwen langs de wanden. Het pad daarna is rotsig, niet echt steil maar zeker niet altijd gemakkelijk te lopen. Op meer plaatsen heb je touwen nodig om verder te komen. Nu hebben we weer droge wandelschoenen en laten we ze op de boot staan! Vandaag  waren ze toch wel erg handig geweest. We komen er nu pas achter dat we naar de top kunnen lopen. We gaan door! Soms klauterend en soms al zittend komen we boven. Het is superhelder. We kunnen Ibiza op 55 nm zien liggen en hebben een prachtig uitzicht over de kuststrook. Vanaf een hoogte van meer dan 300 meter kijken we diep onze haven in. We zitten eerste rang om naar de zeilwedstrijden te kijken die voor ons plaats vinden. We zijn zo snel weg gegaan dat ik geen horloge om heb gedaan en we hebben dan ook geen idee hoe lang we hebben geklommen. Op de terugweg merken we dat we lang niet meer echt gewandeld hebben. De laatste meters naar een cafeetje en de supermarkt slepen we ons echt voort. En we moeten nog een avond, een lange avond. Aan boord blijken we 5 uur op pad te zijn geweest, waarvan zeker 4 uur gelopen. We nemen snel een douche, kleden ons sinds weken weer eens netjes aan en lopen een half uurtje richting het centrum. De trommels horen we uit de verte. Drie dik zitten mensen op witte plastic stoeltjes.
     
     

Een Engelse mevrouw kijkt me eerst drie keer wat onzeker, maar stralend aan, voordat ze me durft te vragen of ik Engels spreek. Gelukkig, ze kan eindelijk kwijt dat ze hier wonen en dat dit festijn echt het hoogtepunt van het jaar is. We moeten blijven kijken, verzekert ze me. Zo mooi en indrukwekkend. Het festival heet ‘ Moros i Cristians en gaat over de strijd die de Moren en Christenen in Spanje hebben geleverd. Prachtige kostuums en hoe later op de avond, hoe mooier, vertelt ze me vol enthousiasme. Wat een geluk dat we gisteren in de trein, het Engelse stel tegen kwamen. Wat heeft Spanje toch veel te bieden. Of hebben wij gewoon altijd geluk er bij dit soort hoogtepunten te zijn. We zijn echt weer met onze neus in de boter gevallen. De Engelse vrouw heeft niet overdreven. We kijken werkelijk weer onze ogen uit. Groepen mannen en vrouwen met hoofdtooien, rijk gedecoreerde capes, tulbanden, mutsen, laarzen, puntschoenen en zwaarden paraderen vier uur lang door de hoofdstraat. Daar tussen vurige steigerende paarden, kamelen en praalwagens, begeleidt door stemmige muziek gespeeld door de bands die achter de groepen lopen. Voor iedere groep loopt een soort voorganger die het publiek opzweept. Vier uur lang lijken kosten nog moeite gespaard om een spetterend evenement neer te zetten. Doodmoe lopen we terug naar de boot, waar we nog nagenieten met de gemaakte foto’s.

 

 

23-10-2009 Gefietst in Deniá.

We beginnen steeds beter te begrijpen waarom mensen hier naar toe verhuizen. We hoorden gisteren dat zelfs Gorbatsjov hier een huis heeft, evenals Michael Schumacher. De lucht is weer fris en helder en de omgeving is echt prachtig. We scheuren weer met onze aluminium rossen over de autoweg naar het treinstation bij Altea Olla.

Het station van Altea Olla In Deniá

Vandaag gaan we richting Deniá, door een soms zeer smalle bergtunnels, heuvels vol terrassen met sinaasappelbomen en een groot imposant bergmassief steeds links van ons. Het is hier prachtig bergachtig en door de helderblauwe hemel komt het mooie landschap goed tot zijn recht. In Deniá kunnen we ongeveer 6 km langs het strand fietsen. Eigenlijk is het een wandelpad, maar het is breed genoeg. Aan het eind rijden we iets naar boven door fris groene bossen. Overal ruik je gewoon de bomen en bloemen. In het centrum is het siësta dus overal leeg. Deniá is nog echt Spaans, ondanks dat er wel wat toeristen zijn, maar zeker niet vergelijkbaar met Altea of Benidorm. Terug in de trein ontmoeten we een Engels stel wat hier een buitensportbedrijf en yogastudio heeft. Zij vertellen ons voor een groot festival in Calpe, een dorpje 10 km van onze ligplaats.  We veranderen ons plan om morgen richting Alicante te varen en vragen bij het havenkantoor of ze voor ons willen reserveren. We zijn heel benieuwd wat ons te wachten staat.

 

 

22-10-2009 Het was de stilte voor de storm

De hele nacht blijft het nog rustig, maar zo voorspelde de Spaanse Meteoconsult, om 11.00 zou het gaan waaien. Of dat ze de knop omzetten. De windvlagen vliegen over de boot en als snel golft het in de hele haven. Ondanks dat we in een luxe haven liggen, zijn de internetfaciliteiten slecht en omdat we omgeven zijn door bergen en masten van andere boten, werkt ook de SSB radio niet. We leven dus maar even met alleen de Navtex berichten. De hele dag waait het windkracht 6 tot 7 en in vlagen soms harder, maar in de ochtend breekt de zon al weer door en is het weer een stralende dag.  Toch willen we de boot niet lang verlaten. We worden hier regelmatig in het Nederlands aangesproken en de enige bar die een (matige) Wifi verbinding heeft, blijkt een ware ontmoetingsplaats voor Belgen en Nederlanders. In de supermarkt verlopen ze zelfs krentenbollen. Het lijkt zo wel of we er langzaam aan kunnen wennen, dat we weer naar huis gaan.  Onze vlucht naar huis is inmiddels geboekt. Op 18 november vliegen we vanuit Almeria terug naar Nederland.

 

 

21-10-2009 Een onverwacht mooie dag

De navtex heeft de stormverwachting een dagje uitgesteld en na de regen van de ochtend klaart het snel op. In de verte zien we wel donkeren wolken. Volgens de gribfile van 2 dagen geleden zouden we nu beestenweer hebben, dus we gaan er snel op uit en lopen twee uur rondom de haven. Helaas geen mooie wandelpaden, maar wel een schitterend uitzicht op de baai van Altea en de haven waar we liggen.
Het uitzicht vanaf de verte op de marina Dit plaatje kan zo in de folder Marina Greenwich vanaf boven
Rond  de omliggende appartementen kunnen we foto’s maken die zo in de verkoopfolder kunnen. Het laatste stukje moeten we weer via de autoweg. Tot 2 keer toe moeten we oversteken omdat de vluchtstrook te smal wordt en we in een bocht bijna van de sokken worden gereden. De zon blijft schijnen en de lucht is helderblauw. We schieten foto’s van de haven vanuit alle hoeken en zitten nog even lekker bij het strand. Vanaf boven zien we ook een mooi zwembad vlak achter onze ligplaats. Helaas is het dicht als we terugkomen. In de haven spoelt Bert de beide stormfokken af, die nog prima drogen. Van de voorspelde wind merken we helemaal niets. Is dit stilte voor de storm?

 

 

20-10-2009 Anderhalf uur fietsen voor een broodje kroket

 Met de fiets bij Benidorm
De skyline van Benidorm

Anderhalf uur fietsen voor een broodje kroketDe temperatuur is vanmorgen weer aangenaam. Warm zelfs. Na een korte verkenning van de haven willen we richting Altea. Helaas is er geen busverbinding. ‘Is het mogelijk om naar Altea te fietsen?’, vraag ik aan het meisje van de haven. Ze kijkt me bedenkelijk aan. Het is volgens haar heel ver en we moeten over de snelweg. We informeren nog naar autohuur, maar dit wordt wel een erg duur uitje. En we moeten toch al wennen aan het havengeld hier. Voor 2 dagen hier, lagen we een maand in Griekenland. Maar ja, daar lig je bijna overal gratis en dat is in Spanje heel wat anders. We liggen goed en veilig met de komende stormverwachting (denken we). Het wordt toch de fiets. Eerst klimmen we met de fiets in de hand een minuut of 10 richting de snelweg. Gelukkig is er een vluchtstrook en daar fietsen we redelijk veilig. Na een half uur zijn we in Altea. Onderweg hebben we al tien keer zoveel Nederlandse auto’s gezien dan in de afgelopen 16 maanden. Voor het eerst zien we ook de nieuwe kentekens. In de verte is de skyline te zien van het Manhattan van de Costa Blanca: Benidorm. Hier zaten mijn ouders met vier van hun broers en zussen in januari en we willen dit ook wel eens zien. En, niet onbelangrijk: hier moeten ze een broodje kroket hebben. Anderhalf uur later lopen we langs de boulevard. Overal horen we Nederlands. Dat is wel erg wennen. En aan het eind van de boulevard zien we bar Pinokkio. ‘Heeft u ook een broodje kroket’, vraag ik. ‘Natuurlijk! is het antwoord. We gaan snel zitten en iets later liggen er Hollandse goudkleurige frieten en een heerlijke broodje kroket op ons bord. Terug maken we het ons gemakkelijker. We rijden met de trein naar Altea Olla en hier vandaan is het maar een kwartiertje fietsen naar de haven.  Aan boord geeft de Navtex de stormvoorspellingen voor de komende 2 dagen weer. Voorlopig even geen fiets- en zeilweer.

 

 

19-10-2009 Geen saaie tocht naar het vaste land van Spanje (naar Campomanes 79 nm)

De aankomende depressie komt iets eerder en we vinden een speling van 6 uur te weinig op de Middellandse Zee om een dag langer hier te blijven. Om 7.30 uur gaat het anker op en verlaten we onze baai. Het wordt net licht. De windverwachting is oost, draaiend naar zuidoost 9 tot 14 kts (3/4 bft). Het is nog bijna donker als we anker op gaanDe opkomende zon bij FormenteraDe oostenwind zien we de hele dag niet. Na twee uur op de motor gevaren te hebben gaan de zeilen omhoog in de zuidoostenwind. Na een uur liggen we al zo schuin dat het 1e rif er in gaat. De wind draait verder naar het zuiden en we varen nu hoog aan de wind. De golven bouwen zich weer snel op en weer is het niet de hoogte, maar de frequentie en steilheid die het onaangenaam maken. De wind neemt toe en ook de genua rollen we iets in. Over de snelheid hebben we niet te klagen. We varen tussen de 6,5 en 7 mijl per uur. Maar snelheid en comfort gaan bijna nooit hand en hand. Omdat het naar Altea 72 nm is, willen we niet verder reven en de snelheid houden om voor het donker wordt binnen te lopen. Iets te eten maken lukt niet en we leven hele de dag op een paar bananen en de overgebleven spaghetti van gisteren. Maar beloven we ons zelf, in Altea (het toeristische zusje van Benidorm) kunnen we misschien wel een patatje of broodje kroket krijgen. Het water loopt ons in de mond. Net voor achten lopen we in de laatste lichte minuten de haven van Altea binnen. Waar we meteen van de koude kermis thuis komen: er is geen plaats! We hebben het koud! Een week geleden zeilden we nog in korte broek en nu met 2 fleecetruien, een muts en handschoenen. Geen warme douche, geen broodje kroket, maar weer het water op. We rollen weer enorm en terwijl Bert denkt: ‘als de dieseltank maar niet te leeg is’, gaat met een plof de motor uit. Hij schakelt om naar de ander tank, maar starten lukt niet meer. De dieselleiding moet ontlucht worden. Ik probeer al zeilend op de genua het rollen te verminderen, terwijl Bert in de motorruimte aan de slag is. Na 5 pogingen loopt de motor weer en iets later varen we Marina Greenwich binnen, die precies op de 0 meridiaan ligt. We moeten bij het dieselponton wachten. Voor 1 nachtje mogen we hier liggen, maar moeten morgen weer weg. Wat laagseizoen, leegte in de havens? We willen al in ons lot berusten als ze vragen hoe lang we eigenlijk zijn. Voor 11 meter is er nog 1 plaatsje. Of we hier meteen naar toe willen. Nou graag. Een kwartier later liggen we diep in de haven, heerlijk rustig. De douche is gloeiend heet en het patatje wordt ingeruild voor pasta met broccoli. Gelukkig heb ik het bed omhoog gezet vandaag, anders hadden we weer natte voeten gehad. Warm en rozig vallen we snel in slaap onder onze dikke dekbedden.

 


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links