Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Overwinteren in Zuid Spanje

17-11-2009 Nederlanders redden ons van uitdroging na de top

“Ik wil liever deze weg terug, zonder water red ik echt niet veel langer”, zeg ik tegen de groep als we na eerst 2 uur spoorzoeken naar de “rode route”, een steile klim in de brandende zon van bijna een uur gehad hebben. Op de plattegrond bij Crevellente leek de rode route van 3 ½ uur een prima plan. Direct na de rode streep klimt de route steil omhoog en na het eerste half uur zijn we de weg al kwijt. Geel/witte markeringen zien we genoeg (zelfs op een kruising 2 kanten op, dus lekker verwarrend), Een steenrode canyonAfdalen in de CanyonHier lachen we nogmaar de rode markering blijft spoorloos. We “doen maar een dotje” en lopen op gevoel door het afwisselende maar zeer ruige landschap. Steenrode rotsen worden soms geflankeerd door frisgroene dennenbomen, maar soms ook door diepe canyons. Na anderhalf uur lopen komen we de 1e bewegwijzering tegen. We zitten al in de “bonuskilometers”, want ons pad valt buiten de route. We lopen verder naar Tio Mariano’s Casa. Het zal wel geen kroeg zijn met een lekker drankje, maar we willen dit punt toch graag bereiken. Nog 55 minuten te gaan, belooft het bord ons. We hopen nog steeds op een leuke rondwandeling. Gestaag klimmen we door. De zon brandt en ons water is al bijna op. Met de tong op de knieën komen we na bijna een uur op de top. Hier wacht ons verrassing. Nog 30 minuten te gaan naar Tio Mariano. Liepen we gisteren de routes ruim binnen de tijd, vandaag lijken we een slakkengang te hebben volgens de borden. Of kloppen die misschien niet. Volgens de rest hebben we het klimmen nu toch echt gehad en wordt het alleen maar mooier en beter. Nelly deelt haar laatste pakje vruchtensap met me en we lopen verder. Een kwartier later is het pad weer zoek.

Onze weldoeners  Tot op de hoogste top zijn we geweest  Een poging om geen spierpijn te krijgen 

De markeringen leiden naar een pad wat steil afdaalt, naar een andere richting als waar we vandaan gekomen zijn. Het voelt voor allemaal niet goed. We draaien toch om en na een steile klim komt de onvermijdelijke steile vol losse stenen liggende afdaling. De zwarte piste zorgt voor een stevige belasting van de bovenbenen en knieën. Als we het grootste deel gedaan hebben, komen we 2 Nederlanders tegen, relaxed onder de boom zittend. Ze eten heerlijk een mandarijn. Het water loopt ons in de mond. ‘Willen jullie er ook ééntje’? Bescheiden als we zijn, slaan we dit eerst af maar schoorvoetend neemt de één na de ander toch zo’n lekkere sappige vrucht aan. Ze blijken ook nog 6 ( !!)liter water bij zich te hebben. Alsof we dagen in de woestijn gelopen hebben en eindelijk water zien, zo blij we als ze aanbieden onze flessen bij te vullen. Het smaakt als champagne.  ‘Tja, en die routes, zijn inderdaad beroerd aangegeven, dit is Spanje!’ is het commentaar van onze weldoeners. Na nog drie kwartier lopen zien we onze huurauto weer staan. Na bijna 5 uur pittig lopen, moeten de spieren nodig gestretched worden.

 

 

16-11-2009 Herfst in korte broek

Uitzicht op het klooster Nog even genieten van de laatste dagen Met zijn vijven op de top
Picknick in het bos

‘Heerlijk, weer in de natuur lopen’, zeggen Nelly en ik tegen elkaar.  Tientallen kerken vervelen, maar bergen, natuur en buitenlucht vervelen werkelijk nooit. Samen met Ben, Nelly en Gert lopen we in het Parc natural de la Font Roja bij de plaats Alcoy. Met bijna anderhalf uur rijden, niet echt om de hoek, maar zeker de moeite waard. Naar de omgeving van Alicante en Torrevieja hoef je niet te gaan om de natuur. Kaal, vlak en vol gebouwd is de beste omschrijving. Pas na een uur rijden komen we een bergachtig en groen gebied. Via een slingerweg rijden we vanaf Alcoy het nationale park rondom het klooster in.

We besluiten twee routes gecombineerd te gaan lopen. Ondanks dat we bij het informatiecentrum boekjes in het Engels en Spaans en de route ook nog in het Duits krijgen, presteren we het toch nog om het verkeerde pad te nemen. Je zou toch denken dat we niet voor het eerst wandelen. Het kost ons meer dan een “strafkilometer”, maar met een temperatuur van 24 graden klaagt niemand. Ondanks de we met de auto behoorlijk geklommen zijn, lopen we nog steeds in korte broek en T-shirt.  Na de 2e een flinke klim komen we op de top, El Menejador, met 1356 meter, één van de hoogste toppen van de regio. Het uitzicht is er dan ook naar. We zien het hele park liggen en een groot deel van de omgeving. De temperatuur doet ons dan nog weinig aan de herfst denken, de kleuren van de bladeren doen dit des te meer. Overal zien we prachtige herfstkleuren. Tussen de 2 routes picknicken we in het bos. Met lichte “pap in de benen” komen we na dik 3 uur lopen weer bij de auto.

 

 

15-11-2009 Een naaikransje voor mannen

Altijd zijn er klusjes aan boord, er gaat altijd wel iets kapot. De huik van het grootzeil gaat weer wat slijtageplekken vertonen en onze “romp tegen stootwillen beschermlap” is ook gescheurd. Deze beschermhoes zorgt ervoor dat als er twee boten tegen elkaar aan schuren (bij veel wind of swell), de lak niet wordt beschadigd door de stootwillen. Met zijn huiswerk loopt Bert naar Ben van de Andrea, die een naaimachine aan boord heeft. Helaas hebben we dit nijvere werk niet op de foto vastgelegd, want Nelly en ik zaten op Internet mooie wandelingen uit te zoeken voor de komende dagen. Als afscheid van ons buitenleven, hebben we een auto gehuurd om te wandelen en om ons meteen woensdag naar het vliegveld te brengen. Tot het donker zijn we beiden bezig met de onvermijdelijke was en het opruimwerk. De fietsen zijn nu weer aan boord, evenals de buitenboordmotor en alle veiligheidsmiddelen die achterop vastgemaakt zijn. Het wordt menis, we gaan naar huis. Een geluk hebben we, koken hoeven we vanavond niet. Gert van de Tonga heeft heerlijk voor ons gekookt.

 

 

14-11-2009 Een koffieconcert of een caféconcert

Om half negen nog op het terrasHet was natuurlijk een caféconcert zegt Nelly als we uit het Casa Cultural stappen. Bijna anderhalf uur hebben we naar een show zitten kijken, met een toneel als een café zonder dat het kwartje valt. Wij zagen aanplakbiljetten hangen van Marilu’s Caféconcert, wat wij vanuit het Spaans vrij vertaalden naar koffieconcert. De aanvangstijd van 22.00 uur vonden we wel wat laat, maar de Spanjaarden eten ook pas rond 21.00 uur, dus een uurtje later kon in onze ogen best koffietijd zijn. Het biljet beloofde een show vol Tango, Salsa, Bachata en humor. Deze combinatie liet ons hart natuurlijk sneller kloppen. Herinneringen aan twee geweldige vakanties in Argentinië waar de Tango zo met passie wordt gedanst overal in de straten, vermengd met muziek die we het liefst horen, in het land waar we ons al zo thuis voelen. Het vergt in Spanje altijd wel enige doorzetting om te weten te komen, waar je de kaartjes kan kopen. Het antwoord was ditmaal heel simpel: bij de zaal 2 uur van te voren. We wilden hier beslist naar toe en stonden dus ruim om tijd bij de kassa. Kaartjes op stoel 3!  Onze haast was wellicht wat overbodig, maar het café met terras aan de overkant serveerde prima koffie, want wat is een “koffieconcert” zonder koffie.  En inderdaad, op het terras! Half november om half 9 in de avond drinken we koffie op een terras. MimespelerMarilu en haar partnerZo gek is het nog niet aan de Costa Blanca.  

De show begint met de certificaatuitreiking aan de leerlingen. Zijn we “er in getrapt”. Zitten we betaald te kijken naar een veredelde diploma-uitreiking. Maar Marilu laat al snel met haar leerlingen de voetjes van de vloer gaan en met nog 7 professionele dansers, dansen ze de vonken van de vloer. Wat meer en minder getalenteerde leerlingen vullen pauzes op in een sfeervol geheel. Een man van zeker 70 gaat uit zijn dak met zijn castagnetten op Tangomuziek en 3 mimespelers maken de hele zaal meerdere keren aan het lachen. Als klap op de vuurpijl swingt de salsa en bachata nog 10 minuten lang. We begrijpen dat Marilu heel Europa met haar Tangoshow door trekt. Ze geeft 6 avonden les en voert dan samen met haar leerlingen een show op. We zagen het net te laat, anders hadden we misschien in Spanje ons theaterdebuut nog kunnen maken, want van een dansje houden we wel.

 

 

11-11 en 13-11-2009 De laatste loodjes

Nog een week en dan zijn we in Nederland. We kunnen er nog steeds moeilijk een voorstelling van maken. Nu we al twee weken Äventyr bijna ontmanteldweer met de lijnen vast liggen, wennen we wel weer een beetje aan een “landleven” in plaats van een reizend leven. Onbeperkt water en stroom, een warme douche zijn luxes waar we écht van genieten. Iedere dag maken we iets schoon, ruimen op en maken zo stukje bij beetje Äventyr klaar voor de tijd, dat ze het zonder ons zal moeten doen. We zullen haar missen. Ze ligt er er met de dag ook droeviger bij. Na de zeilen is nu ook de buiskap al opgeborgen. Bert is druk bezig met het maken van een presentatie. De eerste staat al op 27 november gepland dus enige voorbereiding is al nodig. We hebben daar trouwens erg veel zin in. Het lijkt er ook steeds meer op dat we eigenlijk per ongeluk op een uitstekend plekje in de Middellandse Zee zijn beland. Nog steeds is het tussen de 20 en 25 graden en zonnig, en dat maakt de terugkomst naar Nederland er zeker niet aantrekkelijker op. Deze temperaturen hebben we helaas nog maar een paar uurtjes per dag. De nachten en ochtenden zijn fris en rond 18.00 uur moeten de sokken en de trui ook al weer aan. Af en toe gaat zelfs de knop van ons kacheltje even om. Aan Ben en Nelly hebben we fanatieke kaartmaatjes gevonden. Om in ons ritme te komen is dit fanatisme minder goed. Niet zelden wordt de laatste kaart pas na 03.00 uur neergelegd.

 

 

09-11 en 10-11-2009 Op de barricade

In Marina Salinas wordt als service gratis internet aangeboden. Internet is voor ons het contact met de buitenwereld. We e-mailen niet alleen met familie, vrienden en medezeilers, maar bellen met Skype is de enige betaalbare manier om regelmatig telefonisch contact te hebben. De uitvinder van Skype verdient wat ons betreft de Nobelprijs. Dit geldt niet alleen voor ons, maar alle zeilers zijn zeer gehecht aan hun Internetaansluiting. We liggen hier nu 2 weken en Internet heeft pas 2 dagen echt gefunctioneerd. Het woord “manana”, kennen we nu wel. Iedere keer wordt reparatie beloofd. Voor ons is het nu echt belangrijk omdat we op zoek moeten naar werk en een aantal zaken voor ons thuiskomst moeten regelen. Bert gaat daarom regelmatig naar het havenkantoor en gebruikt hun netwerk. Hier zijn ze niet blij mee, want we houden een bureau bezet en zitten nogal in de weg. Maar wie niet horen wil, moet maar voelen is ons credo. Oogluikend wordt het dus toegestaan. Vandaag zou alles weer werken. Via de laptop van de haven zou alles gewoon werken. Alleen bij alle zeilers niet! Het zou aan onze laptops liggen. Ja, hier trappen we natuurlijk niet in. Bert mobiliseert meerdere zeilers en ze gaan op naar het havenkantoor, op de barricade! Onafhankelijk worden we met een kluitje in het riet gestuurd. De boodschap is duidelijk, maar de oplossing zeker niet! Een dag later zit Bert weer de hele morgen in het kantoor. Ten einde raad haalt de technicus de server er tussenuit en kunnen we zonder password inloggen. Het werkt eindelijk. Al met al heeft dit geintje ons zeker 16 uur gekost.

 

 

07-11-2009 Over buurperikelen, wij zijn geen verraders,

‘Buenos dias’, verwelkomen wij onze buurman deze morgen. Hij komt gehaast met een plastic zak aangelopen. Uit de zak komen vier niet al te grote nog levende vissen. ‘El mercado?” , vraagt Bert. Bert met extra stootballen, ter vergelijking in zijn hand heeft hij onze ankerbalHij schudt zijn hoofd, ‘alli’, oftewel daar en wijst naar de vissersboten. De vissen verdwijnen in een grote emmer met water.  Wij kijken elkaar wat verbaasd aan. Met grote spoed gaat zijn hengel uit aan boord. ‘Waarom heeft die man zo’n haast?’, vraagt Bert. Hij doet niet eens fatsoenlijk een haakje aan de lijn. Dan begint ons iets te dagen. De gekochte visje lijken zo door hem zelf gevangen zijn, maar dan moet je natuurlijk wel daadwerkelijk je hengel uit hebben, als er mensen langs komen. Na een uurtje vertrekt “onze visser” naar huis met zijn “vangst”. Onze overbuurman gaat uit zeilen. Het uitvaren gaat niet zonder slag of stoot, of beter gezegd wel met stoten en slagen. Alle lijnen worden losgegooid en al trekkend aan de zeereling van zijn buurman wordt de boot uit de box geduwd. Bert’s twijfel om extra stootballen te kopen, slaat meteen om in directe actie. Als onze vissende buurman weg gaat, kunnen we er een zeilende buurman voor terug krijgen. Wie weet wat ze Äventyr allemaal aandoen, bij het onkundig in- en uitvaren. Een uur later komt hij met grof geschut terug. Twee enorme oranje stootballen hangen aan het stuur. Voorlopig kunnen wij wel tegen een stootje. (ter vergelijking, de witte lange stootwil op de grond, was al een enorme stootwil, die we alleen in “noodgevallen” of hoge kades gebruiken.)

 

 

04-11-2009 t/m 06-11-2009 Het leven in Torrevieja

De Torre van Torrevieja  Gaudi banken in Torrevieja Totempalen langs de boulevard bij Torrevieja
De tijd vliegt toch razendsnel voorbij. We kunnen nog steeds maar moeilijk wennen aan het idee om nu binnen 2 weken echt weer in Nederland te zijn. Wat zullen we het meeste missen? Naast de vrijheid is dat zeker de zon! Volgens Oscar, een geëmigreerde “bootjesman uit Nederland”, is dit één van de beste plaatsen qua weer van Spanje. En dat is meer mensen opgevallen. De bevolking van Torrevieja bestaat van de helft uit buitenlanders. Vooral Europeanen uit het koude noorden, zijn hier in het warme Spanje neergestreken. En leven hier, net zoals wij dit nu voelen, als God in Spanje. In een veel beter klimaat en tegen aanzienlijk lagere kosten. Dit moet vooral de aantrekkingskracht zijn geweest, want Torrevieja is geen mooie oude stad en er staan opvallend weinig hotels. Wel is er een nieuw theater,  een cultureel centrum en een Palacio de Musica, waar bijna iedere week iets te doen is.

De dique Levante De dique Levante richting de stad

De “nationale” sport is het wandelen over de enorm lange ‘dique Levante’, oftewel de oostelijke breakwater. Deze enorme pier heeft een lengte bijna anderhalve kilometer. Wij liggen hierdoor uitstekend beschut in de haven en houdt de halve stad fit. Van vroeg in de ochtend tot laat in de avond lopen er mensen te joggen, te snel wandelen of gewoon lekker te flaneren. Op vrijdag kent Torrevieja de grootste markt van Spanje. We hadden er geen hoog gespannen verwachtingen van. Het zal wel vooral veel goedbedoelde rommel zijn, waar je nooit meer iets mee doet, dachten we, maar het valt erg mee. Aan het eind is een enorme groente- en fruitmarkt, waar boodschappenkaren vol worden ingeladen. Eigenlijk heeft Torrevieja alles wat een mens nodig heeft. Op sommige plaatsen is de stad aantrekkelijk gemaakt door mooie en soms geurige parken (Parque Arcomático), Gaudi achtige banken met honderden gekeurde mozaïek steentjes en sfeervolle pleintjes.

 

 

03-11-2009 Naar de stad van de Volvo Oceaan Race, Alicante

De haven van Alicante De toren van het Gemeentehuis in Alicante De esplanada van Alicante
Oude centrum van AlicanteWe zijn Alicante dan wel voorbij gevaren, maar willen de stad en haven waar de Volvo Ocean Race is gestart toch wel graag zien. Samen met Ben en Nelly pakken we de bus. Voor ons de derde keer dat we met de bus reizen op het vasteland van Spanje. Weer een totaal andere ervaring, dan op de eilanden. De Spanjaarden kunnen vooral goed dringen en herrie maken. Op de heenreis krijgen we een film met veel lawaai. En blijkbaar als de volumeknop lager gaat, gaat de airco uit. Het is dus of lawaai of warm in de bus. We zijn blij als we er zijn. Alicante heeft geen specifieke mooie gebouwen. Wel een leuk kasteel, waarbij het uitzicht en de wandeling er naar toe mooier is dan het kasteel zelf. De sfeer in de stad is ontspannen en de met palmen omzoomde Esplanada is te vinden in iedere brochure en reisgids. Rondom het kasteel is wandelpad gemaakt , waar weer kosten noch moeite gespaard zijn. Marmeren trappen, mooie aanplant van bloemen en planten, overkappingen en dat terwijl er bijna niemand loopt. We kunnen ons toch niet aan de indruk onttrekken, dat Spanje wel boven haar stand leeft. Vele steden hebben hoge schulden, maar er staan wel architectonische hoogstandjes van gebouwen en er liggen miljoenenkostende parken.

 

 

 

02-11-2009 Dit kan toch niet zo blijven?

De palmbomen route Nog even genieten van het goede leven
Dit gevoel hebben als we weer wakker worden met een stralend blauwe lucht. We hebben nog best klusjes binnen en buiten de boot, maar kunnen ons niet voorstellen dat we nog twee weken dit weer hebben. We pakken de fietsen en gaan er op uit. Na een half uurtje komen we op een zandweggetje vol palmbomen, dit gaat vervolgens over in een mooie boulevard om te eindigen bij een terras met heerlijke stoelen. Met uitzicht op de zee filosoferen we nog wat over onze reis. We zitten er zo lekker dat we ons zelfs laten verleiden tot het nemen van een wijntje (zowel onder het zeilen als op de fiets drinken we eigenlijk nooit). We krijgen nog goed gezelschap van 2 Engelsen en moeten ons nog haasten om op tijd terug te zijn voor een potje kaarten met Nelly en Ben. We leren weer nieuwe spelregels voor Canasta. Het wordt er behoorlijk spannender mee.

 

 

01-11-2009 Een resumé over 16 maanden zwerven

Iets meer dan 16 maanden zijn we op pad geweest. Maanden waar we intens van genoten hebben. Natuurlijk was niet iedere tocht fijn en ook niet iedere plaats waar we geweest zijn was een topper. Maar we hebben heel veel gezien en gedaan en veel leuke mensen ontmoet. We kunnen dan ook maar met moeite aan het idee wennen, dat het nu echt even over is. Gelukkig hebben we nog twee weken om een beetje af te kicken.

 

In deze tijd hebben we 9 maanden en 4 dagen op de oceaan gevaren en zijn we 7 maanden min 4 dagen op de Middellandse Zee geweest. Dit jaar hebben we duidelijk meer zeemijlen gemaakt dan vorig jaar (2008 – 2506 nm en 2009 4893 nm). Doordat we vanaf november tot en met februari nauwelijks mijlen gemaakt hebben is het totaal dus niet zo hoog.

 

We hebben onze reis ingedeeld in de oceaankant en de Middellandse Zee kant

 

                                                           Oceaan                       Middellandse Zee

Aantal mijlen                                        3660                            3720

Uren op het water                                   681                              722

Uren op motor (of motor bij)                    383  56%                      462  63%

Uren onder zeil                                       298  44%                      270  37%

Nachten op zee                                         17                                13   

Percentage aan liggeld gemiddeld              35%                            15%

Hoogste percentage liggeld maand             45%                            26%            

Laagste percentage liggeld maand              26%                             4% 

Nachten gratis (haven of anker)                  23                             120

 

De Middellandse Zee (Med) heeft onterecht een duur imago. Onze maanden op de Med waren goedkoper dan op de oceaan. De enorme ankermogelijkheden op de Med maken het verschil. In Griekenland zijn naast honderden baaien ook nog tientallen kades en havens, waar je gratis kan liggen. In augustus 2009 gaven wij totaal € 45,- uit aan havengeld. In augustus 2008 was dit € 560,-. Een volgende keer zouden we dit wel anders doen. We zijn nu meer ervaren ankeraars geworden en zouden nooit meer zoveel aan havengeld uitgeven. De meeste havens in Italië zijn onbetaalbaar. Wij hadden “gelukkig” veel oostenwind en konden hierdoor aan de noordkant van Sicilië heel veel ankeren. We hebben wat havens aangedaan van rond de € 25,-, maar konden de € 100,- havens gelukkig vermijden. In augustus 2008 gaven we overigens ook het meest in onze reis aan diesel uit. De Portugese Noord was er vaak niet of met een golfhoogte van 4 meter. In de tijd dat we naar Madeira en naar de Canarische eilanden zijn gevaren was de wind ook regelmatig nihil of zuidwest. Blijf je nog een week met regen op Madeira liggen, in de hoop dat de wind over een week wel goed staat, of kies je voor 15 uur zeilen en daarna 33 uur motoren. Wij kozen voor het laatste (en met ons velen). ‘We zijn reizigers geworden in plaats van zeilers’, hoorden we van andere zeilers. En daar sluiten wij ons bij aan.

 

Alle lange oversteken op de Middellandse Zee hebben we wel met voldoende wind proberen te doen. Deze hebben we met uitzondering van één, dan ook allemaal minimaal voor de helft kunnen zeilen. In de nacht valt de wind vaak weg en moest de motor bij. Ook hier bevestigen de uitzonderingen de regel. Soms trok de wind juist in de nacht aan. Alleen de tijd dat we rondom Sicilië hebben gevaren, hadden we bijna 2 weken geen wind (en oost in plaats van de heersende noordwesten wind). Van Sardinië naar Sicilië is de enige oversteek die we compleet op de motor hebben gevaren. Wij wilden graag tot en met het kanaal van Corinthe komen en eind juni in Griekenland zijn. Met zo’n doel voor ogen vaar je eigenlijk altijd wanneer het kan. Dus ook met weinig of geen wind. Als je ruim de tijd hebt en neemt kan je wachten op wel voldoende wind.

 

Oceaan of Med?

We hebben van beiden een goed beeld kunnen krijgen. Voor de mooie en lange oceaandeining en stabiele winden zijn we niet ver genoeg de oceaan op geweest. De eerste dagen op de Golf van Biskaje en de eerste dagen naar Porto Santo waren heerlijke zeildagen. Ook de laatste dag naar Marokko was heerlijk. Voor de rest hebben we ook veel rommelige swell ervaren. De swellrichting is vaak noordwest en de wind noordoost. Van een lange lome swell is dan zeker geen sprake. Tussen de Canarische eilanden vonden wij de acceleratie zones heftig. Hier hebben we de meeste wind en hoogste golven gehad. Hier tegen over staat, bijna geen motoruren.

 

De golven op de Med zijn korte en steil. Boven windkracht vier is dit al een “klotsbak”. In Griekenland zeil je vaak in de beschutting van het land. Van Tunesië naar Sardinië en van Sardinië naar Menorca hadden we een aantal perfecte zeildagen. Als we het begin en eind vergeten (zwaar onweer) was ook de tocht van Sicilië naar Corfu prima.

 

Bert heeft duidelijk een voorkeur voor de oceaan, ik voor de Middellandse Zee. Bert vindt langere tochten ook geweldig. Ik vind korte en overzichtelijke afstanden prettiger, vooral omdat ik erg slecht slaap op zee. Qua natuur hebben allebei de kanten veel te bieden. Madeira is het mooiste eiland wat we gezien hebben, op de voet gevolgd door “ons eiland” La Gomera. Het Spaanse leven bevalt ons het best. Daar hadden we bijna iedere maand wel een feest of festival, wat zeer de moeite waard is. Het meeste afwisselende eiland vond ik Sicilië. Hier liggen nog dampende vulkanen op korte afstand van imposante steden met prachtige gebouwen. Vanaf eeuwenoude Griekse theaters kijk je naar diepblauwe baaien of naar de Etna. Na al honderden kerken gezien te hebben, verrasten de Italiaanse ons met indrukwekkende fresco’s. Sicilië was voor ons echt de verrassing van de Middellandse Zee. Ware ankerparadijzen zijn de Balearen (alleen Mallorca kent al 84 ankerbaaien) en Griekenland (hoeveelheid baaien zijn niet te tellen). De Middellandse zee kent een enorme afwisselende geschiedenis, waardoor er veel cultuur te vinden is. Dit is aan de oceaankant minimaal. Wij vonden 1 dagje cultuur per week wel de moeite waard. Zo hadden we de Griekse opgravingen bij Delphi en Olympia niet willen missen. Aan de oceaankant is hier Marokko weer een aanrader! Echt een totaal andere wereld.

 

Hoe kijken we er zelf tegen aan

Bert heeft duidelijk veel meer rust dan ik, maar beiden gaan we wel graag op onderzoek uit. Bij mij is dit veel extremer. Ik sta het liefst een uur na aankomst al bij het VVV kantoor. We vinden mooie ankerbaaien heerlijk en hebben er van genoten, maar van 3 weken alleen maar varen, ankeren, zwemmen, eten en even door een piepklein stadje slenteren worden we beiden “echt iebelig” van. Dit klinkt heel erg verwend, maar het is voor ons niet genoeg (ook dit hebben we van meer zeilers gehoord). De maanden waarin we ook heerlijk konden wandelen,fietsen en dingen bezoeken zijn ons beter bevallen, dan de “zwemmaanden”. Ik vind eenzame ankerbaaien “helemaal niets” en lig graag “onder de mensen”. Bert heeft hier minder moeite mee, maar vindt mensen om zich heen ook erg gezellig. De ideale week is voor ons een dag of 4 tot 5 ankeren en vanaf de boot kunnen zwemmen en er met de bijboot op uit en 2 dagen aan de kade of haven. Dan kan je zonder problemen direct van boord en de “hort op”.  De maanden juli en augustus zijn zo warm, dat je weinig activiteiten kan ondernemen. Qua zeilen is het Bert bijna nooit te heftig. Hij kan goed slapen aan boord en is al snel in zijn element. Ik vind het tot en met windkracht 4 aan de wind en windkracht 5/6 voor de wind leuk, maar daarna is er weinig meer aan. Slapen lukt me bijna alleen als de motor draait. Hoog aan de wind zeilen, is alleen de tocht “uit zitten” en voor een langere tocht aan mij niet besteed.



Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links