Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Terug in Spanje 2010

21-04-2010 Adios Torrevieja!!!! ( naar Cartagena 40 nm)

‘Estoy listo’, kan Bert eindelijk tegen de vriendelijke werfbaas Miquel zeggen. We kunnen te water. Eerst moet er een grote boot nog uit het water, maar daarna krijgt Äventyr weer 2 stevige hijsbanden om zich heen. “Tijd voor een bakkie voor Miquel en zijn assistent ”, als ze opgetakeld is. Voor Bert perfect, want dan kan hij de laatste stukken met antifouling doen. Op de plaatsen waar de stempels onder de boot staan, kan je er niet bij en dat moet als de boot weer in de kraan hangt. De boot is ongelooflijk smerig op het dek. Overal staan vieze voeten en ligt antifouling schuursel. We spoelen alles weer schoon en vullen onze watertank, en dan na voor Äventyr bijna 6 maanden en voor ons tweemaal 3 weken, verlaten we Marina Salinas. We bedanken de vaste bezetting van het havenkantoor, voor de perfecte tijd die we hier gehad hebben. Een haven die we zeker voor overwintering aan kunnen raden.

Een vreemd gevoel als we rond 13.00 uur de haven uitvaren, om de eerste 40 mijl  van dit seizoen af te leggen. De voorspelde wind van 15 kts (4 bft) lijkt zijn best te gaan doen, maar eenmaal buiten blijft de windmeter rond de 8 kts steken. Net te weinig om te zeilen. We motorzeilen met de Genua bij. De golven komen van het oosten en met een zuidelijke koers, betekent dat precies van zij. Met 0,5 tot 1 meter zijn ze zeker niet spectaculair maar zwiepen we soms nog behoorlijk. Tegen alle verwachtingen in schijnt de zon uitbundig. Helaas hoe dichter we bij het binnenmeer Mar de Menor komen, hoe bewolkter en kouder het wordt. Als we de miereneilanden (Isla Hormigas) passeren trekt de wind aan tot 12 tot 16 kts. Met het grootzeil erbij zouden we nu lekker kunnen zeilen, maar we zitten nog maar 3 mijl van Cabo de Palos af. En als we iets geleerd hebben op de Middellandse Zee, is het wel dat je een kaap nooit moet vertrouwen. De wind kan zo met 2 tot 3 bft toenemen, maar ook 90 graden draaien. We varen gewoon lekker door op de Genua. Met de wind nemen helaas ook de golven toe. Bij de kaap kan ik nog net op tijd bukken, om een plets koud water in mijn nek te voorkomen. Na de kaap kunnen we bijna 90 graden van koers veranderen. Nu komen de golven recht van achteren. Een garantie om lekker te slingeren. Werkelijk als een dronken tor, zeilen we de eerste mijlen van de kaap af. De wind neemt nog wat toe en de golven weer  iets af. Inmiddels is het landschap veranderd van de grauwe betonnen wildbouw van dit deel van de Costa Blanca, in het lieflijke groene berglandschap met duizenden gele bloemen van de Costa Calida. Kleine zandstrandjes liggen aan de voet van deze lage bergen. Helaas is de regen spelbreker om er echt een mooi plaatje van te maken. Net na half acht varen we de bekende haven van Cartagena in, waar we meteen door een Engelsman en Amerikaanse aangepakt worden. De wind blaast van de steiger en Bert legt eerst aan met de achterkant. De beiden helpers willen al meteen onze lijnen, om de boot naar de kant te trekken, maar met de motor vooruit, doet de boot dit vanzelf. Wat verbaasd kijkt de Engelsman, hoe gemakkelijk dit gaat. “Our engine is stronger, than our muscels”, leg ik hem uit (met dank aan onze manoeuvreerlessen van Martine), waarop de Amerikaanse meteen antwoordt: ‘don’t tell  the Dutch how to handle a boat, gevolgd door: ‘I really like Dutch people’.  Eindelijk na 3 weken zijn we écht weer op weg, op weg naar nieuwe plaatsen en om nieuwe mensen te ontmoeten. Voor ons toch de kern van reizen. Het voelt weer goed!

 

 

19-04-2010 en 20-4-2010 Een werkplaats in onze stacaravan

“Incredible, perfect, Bert you are really a professional”.  Motormonteur Simon is enthousiast over Bert’s moeizame arbeid aan de motor en schroefas. Helaas is zijn baas de Nederlandse Oscar kritischer. ‘Je moet nog even verder met het uitlijnen van de as, ik zie nog steeds wisselende speling”. Bert duikt maar weer met zijn hoofd in de motorruimte. Twee dagen is hij al bijna bezig met het schroefaslager, de schroefaslagerdichting en het stellen van de motor. Dat Zwarte Piet in Spanje woont, weten we wel, maar ik heb nu ook een Zwarte Bert. Wonder boven wonder waren alle onderdelen maandag en dinsdag binnen. Erg handig zo’n Nederlands bedrijfje, dat de weg hier kent. De boot lijkt ondertussen meer een werkplaats. De trap (hier zit de motor achter) staat midden in kajuit. De kaartentafel en toiletruimte zijn uitstalplaatsen voor het gereedschap en Bert zwoegt wisselend met zijn hoofd in de motorruimte en de achterkajuit. De schoongemaakte en met afwasmiddels ingespoten schroefas is nu zo glad als een aal en dreigt als een komeet naar buiten te schieten. Mijn taak bestaat uit het tegenhouden van deze as en bij het aankoppelen aan de motor, voorzichtig naar binnen te schuiven.

Dinsdagavond laat is hij eindelijk klaar. Schoon geschrobd duiken we ons bed in, om morgen dan echt weg te gaan.

 

 

17-4-2010 en 18-04-2010 Smeren, smeren, smeren met de verkeerde kleur

Bert druk bezig met de antifouling, let ook even op z´n boodschappenkarretje waar hij opzit Ook de schroefas wordt onderhanden genomen

Het is stil op de “Vardero”. Zaterdagmorgen wordt er vanuit in bedrijfje nog gewerkt, maar voor de rest staan we moederziel alleen achter het gesloten hek (waar we gelukkig wel een sleutel van hebben). Äventyr weer nieuw in de AntifoulingTijd om eindelijk dan die antifouling aan te brengen. Helaas is de kleur verkeerd!!! We waren hier al een beetje bang voor, “onze donkerblauw” kleur is nog slecht verkrijgbaar.  Was Äventyr aan de onderzijde tot nu toe altijd donkerblauw, nu moet ze het doen met een kobaltblauwe variant. Drie blikken van 2,5 liter gaan er op. De derde laag is alleen nog mogelijk voor de waterlijn. Dit is de lijn, waar het water het schip raakt en door de zon groeit deze ook het meeste aan.  Bert maakt ook nog de schroefas verder schoon en zet de schroef zelf ook in de antifouling. Aan het eind van de zondag ziet ze er weer tip top uit.

 

 

16-04-2010 Klussen en de jungle van boodschappenkarretjes.

Bert haalt met pijn en moeite het lager er uitBert staat met de schroefas en schroef in de werkplaats van de Nederlandse Oscar weer al zijn vindrijkheid en handigheid te benutten. Om de afdichtingen van het schroefaswaterslot te kunnen vervangen moet het geheel gedemonteerd worden. Makkelijker gezegd dan gedaan, gezien de dichtingen achter een bronzenlager zitten wat erin geperst is. Maar geduldig als Bert is weet hij ook dit klusje te klaren. Gebruik makend van de werkplaats van Oscar waar een hydraulische pers ter beschikking staat. Tevens wordt het schroefaslager gedemonteerd om ook die te kunnen vernieuwen. Bijna de hele dag gaat aan het klusje verloren. Enige haast is er ook nog bij, want de nieuwe pakking moet voor 16.00 uur besteld worden. Ook blijkt de huiddoorvoer van onze “poepdoos” grotendeels weggevreten. Zeventien maanden van intensief gebruik laat zo zijn sporen na, kan je wel zeggen. En nu maar hopen dat de nieuw bestelde materialen ook niet nog vier keer “manana” komen. Maar er echt maandag zijn. Toen we uit Nederland vertrokken heeft de uitlijning van de motor toch voor de nodige vertraging gezorgd. Bert wil dit volgende week toch opnieuw doen gezien hij niet tevreden was hoe de motor stationair loopt als hij in “z’n werk staat”.

 

Ik worstel me ondertussen, in de jungle van boodschappenkarretjes, door de enorme groetenmarkt. Het is hier een herrie van jewelste, want de Spanjaarden zijn een druk volkje. Op het hoogtepunt (lees topdrukte) nemen een paar illegalen ook nog een kans waar om in het midden hun koopwaar aan te bieden. Dit is meteen een garantie voor minimaal 5 aanrijdingen met de honderden boodschappenkarretjes die om me heen zwerven. Maar toch vinden we het leukste om onze boodschappen op de lokale markt te doen. Bovendien blijven niet gekoelde groenten veel langer vers, dan hun gekoelde varianten. De markt van Torrevieja is de grootste in Spanje en van het begin tot het eind kost me 20 minuten. Al die tijd loop ik langs honderden kramen vol voornamelijk kleding. Wie goed kan graaien en zoeken koopt hier bijna een nieuwe garderobe voor € 100,-. Zelfs tussen de kramen onderling kan je soms 50% besparen. Een korte broek op een hangertje in de kraam, kost bijna twee keer zoveel als dezelfde broek die op een hoop op de tafel ligt. Je moet het allemaal maar weten. Na de markt scheur ik op de fiets van het havenkantoor naar de makelaar in de andere haven, waar we onze box de afgelopen 5 maanden van gehuurd hebben. Een uurtje later heb ik alle uitstaande vorderingen netjes betaald en zijn we zodra Äventyr er klaar voor is, we vrij om te gaan. Nu maar duimen dat de windgoden ons gunstig gezind worden. Voorlopig is de verwachting de komende week, dat de wind drie keer draait en zijn er veelvuldig regenvlekken boven heel Spanje te zien.

 

 

15-04-2010 Eindelijk op de kant, maar….

We hebben nog een kleine tegenslag zegt Bert, als ik net terug kom van het verkrijgen van de sleutel van het hek van de “Varadero”, de Spaanse scheepswerf. Rond 12.00 uur mochten we de trossen los maken en naar de kraan varen. Net voor de siësta, staat Äventyr hoog, droog en schoon gespoten op haar bokken. Echt snel en efficiënt gaat het hier niet, maar wel nauwkeurig.
Groene aanslag en pokken onder Äventyr Äventyr hangt eindelijk in de kraan De laatste meters naar de bok Vast met 6 steunen en 2 spanbanden
In Nederland hebben we nog nooit gesteund met 6 stempels gestaan en nog extra vastgemaakt met spanbanden aan ringen aan de grond. De boot was goed smerig, met de nodige groene aangroei en pokken. En, bij controle blijkt dat er een afdichting van de schroefas niet goed dicht is. We lekken iets olie langs de schroefas. Dit lekt vooral van binnen naar buiten, maar dit is natuurlijk niet goed. De Nederlander Oscar heeft hier een motor-reperatiebedrijf en kan hopelijk een nieuwe afdichting bestellen. Maar ons ambitieuze plan om vanmiddag één keer antifouling te smeren, morgen nog twee keer en daarna terug het water in het gaan valt dus meteen in duigen. Nu Äventyr toch in de kraan hing, konden we meteen kijken, met welke last we onze drijvende dame onze reis hebben verzwaard. Äventyr is schoon aan de haak 5100 kg, maar in de kraan weegt ze nu 6750 kg.  We hebben nog ongeveer 250 liter water aan boord en 80 liter diesel. Natuurlijk is ze ook zwaarder geworden van alle aanpassingen, maar een kilo of 1200 aan persoonlijke spullen zullen we nu wel verzameld hebben.

 

 

13-04-2010 en 14-04-2010 Regen, wind en vogelvrij op de fiets.

Postbode Bert gaat opstapHet is guur, waait en het regent regelmatig. Erg treurig zijn we er dus niet om, dat we niet op de kant staan. Weer om de werken is het niet. Tussen de buien door scheuren we op onze fietsjes nog naar de supermarkt. Dit blijft toch altijd een soort survival. Voelen we ons als voetganger altijd heel veilig in Spanje, op de fiets voelen we ons vogelvrij. Als voetganger kan je eigenlijk ongezien een zebrapad oplopen. Het enige risico dat je loopt, is dat je een “turista” treft in plaats van een local. Iedere Spanjaard remt voor de zebra, maar bij een toerist in een huurauto weet je het nooit. Op de fiets een rotonde nemen is een ander geval. Veelal zijn dit twee banen, en als je rechtdoor wil, moet je als een haas naar de middenbaan, want op de buitenbaan gaan ze er vanuit dat je afslaat. We zijn hierdoor al bijna een paar keer van de sokken gereden. Bovendien wemelt het in Torrevieja van de eenrichtingsstraten en voetgangerszones. Gevolg is dat we meerdere keren (te laat) ontdekken dat we toch echt spookrijders zijn. Bert heeft nog een andere missie op de fiets. Zwaar beladen, met de doos met de verkeerde antifouling rijdt hij naar het postkantoor.

 

 

10-04-2010 t/m 12-04-2010 Zere vingers van het dobbelen en hoe gaan we terug..

We krijgen deze dagen bijna eelt op ons vingers van het gooien van de dobbelstenen en het schudden van de kaarten. We zullen de klaverjasstanden maar niet vermelden. Het is maar goed dat we O.J. ook een ander spelletje hebben geleerd, zullen we maar zeggen. Op maandag zwaaien we ons bezoek weer uit. Na een supergezellige week gaan zij weer 350 km zuidelijker. En of wij ook die kant op gaan, is nog maar de vraag. Overal om ons heen horen we enthousiaste verhalen over de kanalen van Frankrijk. De twijfel slaat dus weer toe. Voordeel hiervan is dat we Corsica en Sardinië nog kunnen bezoeken. Twee eilanden waar nog tientallen prachtige ankerbaaien met verblindend mooie stranden op ons liggen te wachten. Het nadeel is dat we de mast en radarpaal zullen moeten verwijderen en de mast op transport naar Nederland moet. Maar eenmaal aangekomen in Marseille zijn we dan niet meer zo afhankelijk van weer en wind. We kunnen dan bijna altijd varen.  Enige sluiservaring is overigens wel gewenst, want er zijn er ongeveer 200 te nemen tot België.

 

 

09-04-2010 Yes, het pakje is er, maar….

‘Vertrekken, is aan je boot klussen, op een plaats waar goed gereedschap en materialen ontbreken en niets even snel te regelen is’. Een uitspraak die we in meerdere boeken lazen. Het leven in grote vrijheid onder de zon, is duidelijk anders dan thuis. Blij dat eindelijk de antifouling is aangekomen, fietst Bert meteen naar de werf om een afspraak te maken om uit het water te gaan. We hoopten op vanmiddag, maar Bert komt al snel bedrogen uit. Iets wat in Nederland werkelijk ondenkbaar is: OJ (ome Jaap) legt het speel de Colonisten van Catan alvast weer klaar. Dit keer spelen we het lekker buiten.het uit het water liften is geen probleem, maar er zijn geen bokken (standaards) waar ze de boot op kunnen zetten. Ze zijn allemaal (totaal 4-6 stuks) vol. Een aantal Spanjaarden staat langer, dan gepland. Balen dus!  Van vorig jaar weten we dat ons hier niet gek door moeten laten maken. Toen lagen we een maand op  Tenerife omdat onze ankermotor later en ook nog verkeerd bezorgd werd. Bovendien mag je in vele havens niets zelf aan je boot werken, dus even naar een andere haven varen is ook niet meteen de oplossing. Ze geven eerst 1 mei op, maar met een beetje geluk, wordt het toch nog misschien volgende week donderdag. Hier gokken we voorlopig maar op. Ome Jaap en Tante Adrie, die echt een prachtplek hier aan de haven hebben, besluiten ook het weekend hier nog te blijven. Er staat vandaag zo weinig wind, dat we buiten een spelletje kunnen spelen.

 

 

07-04-2010 en 08-04-2010 Het weer maakt ons blijer dan de postbode

De camper bij de haven
Uitzicht vanaf de camper

Vanmorgen worden we wakker met een stralend blauwe lucht. De korte broek kan weer aan en het prachtige weer is uitstekend voor ons humeur. Dit kunnen we van de postbode, of beter gezegd het niet verschijnen van de postbode, niet zeggen. Iedere morgen staan we hoopvol bij het havenkantoor, maar helaas: geen antifouling. We verkennen samen met Ome Jaap en Tante Adrie opnieuw Torrevieja. Verbaasd zijn we door het verschil! De stad laat zich in het voorjaar van een heel andere kant zien, dan in november. Achter gesloten rolluiken blijken ijssalons en restaurants te zitten, het is veel levendiger en mensen zijn vriendelijker. Het kerkplein wat vorig jaar nog één grote bouwput was toont haar mooie gezicht. We maken nog dankbaar gebruik van de camper. We lopen eerst dik een half uur naar de supermarkt (ja, even iets snel doen, is er bij een Het "nieuwe" kerkplein van Torreviejavertrekkersleven niet bij), laden onze boodschappen kar overvol met vooral zware dingen en worden na de afgesproken seinen, binnen 10 minuten weer opgehaald met de camper. Ideaal! We kunnen gelijk ons Noorse buurman blij maken, door ook hem te voorzien van 2 trays, van zijn lievelingsvocht. De avonden komen natuurlijk de kaarten op tafel, maar aangezien we met klaverjassen niet kunnen winnen, leren we ze maar een ander spelletje: de Kolonisten van Catan. Met dank aan collega Hugo, die dit spel maar als te graag van zijn zolder wilde hebben. Na de eerste kennismaking, gaan de spelregels mee naar de camper want ome Jaap wil het naadje van de kous weten en is niet meer te stoppen.

 

 

06-04-2010 Campingbaas Bert doet goede zaken

Op het gemak ontbijten, vers brood en nog niets moeten. Heerlijk, het leven wat we 17 maanden leefden,Ons eerste terrasje in Spanje 2010 met OJ en TA voelt al heel snel weer vertrouwd. Precies om 13.00 uur krijgen we een sms-je van mijn Ome Jaap. Hij staat met zijn camper bij de poort. Bert heeft een toegangspas en sleutels voor het toilet- en douchegebouw geregeld. We wijzen onze gasten hun plaats en maken ze wegwijs in de haven. Nog steeds drijven er dreigende wolken boven de haven. Even “vrezen” we de dag met klaverjassen door te moeten komen, maar na de middag breekt de zon door. Tegen de frisse wind in lopen we naar de stad, waar de golven op het strand en de breakwater beuken. Maar uit de wind kunnen we toch het terras nog op. Een aantal vaste lezers, zal nu vast denken: “tjonge, ze zitten weer eens op het terras, te eten”. Maar werkelijk dit Menu del Día kunnen we echt niet afslaan. En wat is er nu lekkerder dan buiten in het zonnetje eten! Maar niet te veel drank, want natuurlijk kunnen we Ome Jaap en Tante Adrie niet zonder kaartavondje laten vertrekken.

 

 

05-04-2010 Geen warm welkom in Torrevieja

‘Je treft het niet’, vertelt mijn buurvrouw in het vliegtuig.  ‘Het gaat morgen regenen’. Donkere wolken hebben zich al boven het vliegveld van Alicante samen gepakt. Als ik na een zeer voorspoedige reis in de haven aankom, giert de wind door masten. De tientallen vallen (touwen langs de o.a. de masten) rammelen ongeduldig en Äventyr rukt onrustig aan het landvasten. We draaien en schommelen behoorlijk in onze box. De verhalen die Bert me al een week telefonisch vertelt over prachtig weer, stralende zon lijken mijlen ver weg. ‘Dit heb in nog niet gehad’, vertelt hij me ook nog doodleuk. Het matige weer ten spijt, vind ik het toch weer heerlijk om aan boord te zijn. Lekker knus in de boot, luiken dicht. Het voelt echt weer als thuis komen.

 

 

02-04-2010 De laatste werkdag voor Annette

“Vandaag je laatste dag hé”! Deze opmerking hoor ik vele keren. Zelf heb ik dit gevoel nog helemaal niet. Het voelt als een gewone werkdag. Ik probeer een project waar ik mee bezig ben zo goed mogelijk af te ronden en over te dragen. Ik mail Bert nog even of hij mijn transfer vanaf het vliegveld wil regelen en print mijn instapkaart uit. Nu wordt het toch definitief. Ik krijg een steeds vreemder gevoel. Weer afscheid nemen van collega’s, waar ik de afgelopen vier maanden met veel plezier heb gewerkt. Het zal weer vreemd zijn, om maar één man om heen te hebben in plaats van minstens zes. Ik zal hun humor en gezelligheid missen. Jongens ook via deze weg, ontzettend bedankt voor de leuke vier maanden! Deze tussenstop was zeker geen straf. Met een tas vol leuke cadeautjes rijd ik voor de laatste keer met collega Riemer mee. Die heeft me heel wat ritjes met de trein bespaard. Met een toch wat leeg gevoel kom ik thuis. Het doet me meer als ik dacht. Ik zie het maar als een goed teken.

 

 

 

1-4-2010 Äventyr weer onder zeil

Nee het is geen 1 april grap maar de ochtend is hier nog een beetje frisjes. Uitslapen tot ongeveer 10.00 uur is dus de enige remedie. De nachten en de ochtenden zijn namelijk nog fris. Volgens mij moet ook Spanje nog wennen aan die zomertijd. Rond een uur of elf staat de zon zodanig hoog dat je buiten lekker in je T-shirt een bakkie kan doen. Dit in tegenstelling tot Nederland waar het vannacht nog hagelde. Nou het leven in Spanje went weer snel, hoewel het met z’n tweeën wel een stuk gezelliger is. Maar nog een paar dagen dan is ook dat weer een feit.

Gisteren de gehele dag gebruikt om de boot zandvrij te maken, afgelopen week heeft het blijkbaar zand geregend want het zit werkelijk overal. Vandaag de klus afgemaakt door al het RVS-werk te poetsen een bezigheid die ik al niet meer gedaan had sinds ons vertrek uit Nederland in 2008. Ondertussen moet ik ook mijzelf weer eens insmeren, want het zonnetje brand lekker “ja wrijf het er nog maar eens in”. De middag gebruikt om alle reeflijnen en overige lijnen weer aan te brengen. Om op het einde van de middag bij een licht zeewindje ook het grootzeil weer aan te slaan. Äventyr ligt te trekken aan haar landvasten zullen we losgooien om even een stukje te gaan zeilen. Het verstand wint het uiteindelijk van het hart. Het is ondertussen acht uur als ik nog buiten wil eten moet ik een beetje opschieten, want voor je er erg in hebt is de zon achter de bergen. En daalt de temperatuur behoorlijk, zodra de zon weg is wordt het behoorlijk frisjes. En dan slaat de vertwijfeling toe welke dag is het nou eigenlijk vandaag, heb de computer nodig om te zien dat het 1 april is vandaag. Heerlijk dat gevoel van vrijheid. Vanavond maar vroeg onder zeil.

 

 

29-3 en 30-3-2010 Alles verloopt op rolletjes of toch niet helemaal?

De tijd is om gevlogen deze vier maanden. We hebben vele mensen gesproken en gezien vooral de weekenden waren druk bezet. Veelal beginnend op vrijdagavond tot zondagavond door, allemaal hartstikke leuk. Maar uiteindelijk ook best vermoeiend. Het was niet alleen een weerzien met oude bekenden, maar ook nieuwe vrienden die we onderweg ontmoet hebben. En ondanks dit alles hebben we nog niet iedereen gezien, we hebben echt ons best gedaan maar de tijd was hiervoor tekort.

En dan de vragen allereerst toch vele malen de vraag “en wat vinden jullie nu van dat zeilmeisje Paula” gevolgd door en “wanneer gaan jullie weer” of “hielden jullie het wel met elkaar uit op die boot 24 uur per dag”.

Dingen die voor velen normaal zijn, ga je naar een lange verblijf op een boot toch anders waarderen. Zo vonden wij het heerlijk om weer gewoon onder de douche te kunnen, je geen zorgen hoeven te maken over het water, een wasmachine te hebben die je gewoon aanzet. En lekker in je eigen grote bed te liggen. En Annette soms een ontbijtje op bed te bezorgen.

O shit alweer de laatste dag in Nederland voor mij, kreeg gisteren nog de tip om voor Annette de laatste ochtend thuis nog een ontbijtje op bed voor haar te maken. Is niet zo erg maar de wekker gaat hierdoor alweer om 06.20 uur en helemaal gewend aan de zomertijd ben ik toch ook nog niet. Annette blijft nog een weekje in Nederland om te werken haar contract loopt tot 6 april, al met al hebben we samen toch we redelijk de scheepskas kunnen aanvullen. Annette met een job voor 4 maanden bij haar oude werkgever. En ik klussende bij vele mensen thuis waarvoor nogmaals mijn dank.

 

Vandaag nog even de laatste dingen in huis opruimen, zodat ook dat weer gereed is voor de verhuur. Om vervolgens s’ middags op de trein te stappen na Eindhoven Airport. De treinverbinding is dit keer perfect en bij aankomst in Eindhoven staat de bus ook nog direct gereed om mij naar het vliegveld te brengen. Afgezien van de vertraging van een uur bij de douane en een vertraging van een uur voor vertrek verloopt alles op rolletjes.

Annette had mij vanmiddag een Sms’je gestuurd dat beide pakketjes in Torrevieja waren aangekomen. Ik kan dus overmorgen direct het water uit om het onderwaterschip te schilderen. Bij aankomst in Allicante wordt ik opgewacht door mijn privé chauffeuse met het bordje BAAS kortom het verloopt deze dag helemaal op rolletjes.

Helaas ben ik net te laat in de haven om de spullen op te halen bij de receptie maar morgen weer een dag zullen we maar denken. Torrevieja is alweer druk aan het feesten hoe kan het ook anders we zijn namelijk weer in Spanje en daar duren de feesten met de Pasen gewoon twee weken.

Äventyr ligt er goed bij, afgezien van een kleine zandlaag op de boot. Helaas is binnen ook het zand doorgedrongen dat iets voor morgen. De waterpomp heeft er de geest aangegeven en herinnerd mij eraan dat er op een boot altijd iets te doen is, ook dit is iets voor morgen. Tandenpoetsen doen we dan maar met het laatste slokje bier.

 

Ja en dan het weer, nou ik kan jullie zeggen das best lekker vanochtend was het nog wel wat fris met de wind in de kuip. Maar toen deze iets minder werd was het met zo’n 23 graden en zon best uit te houden. Helaas is er met de zending van de antifouling iets mis gegaan  en heb ik VC-offshore zwart ontvangen ipv Micron extra blauw. Na wat heen en weer gebeld te hebben blijkt dat onze zending in Italië staat en ik de zending heb van een Zwitserse zeiler. De geplande behandeling van het onderwaterschip komt hiermee te vervallen opeens alle tijd om de waterpomp te repareren. Ook dit zit niet mee een nieuwe pomp brengt uiteindelijk uitkomst. Vanavond kunnen de tanden weer gepoetst worden met water i.p.v. bier. O nog even boodschappen doen want ik heb alleen maar bier in huis.


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links