Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Algarve

30-5-2010 Het waait ons te hard

Achter onze mooringboeir bij BaleeiraVanochtend gaat om zeven uur de wekker, hadden we gisterenavond nog een laatste weerbericht binnen gehaald. We zouden deze morgen pas besluiten of we weggaan of niet. De verwachting is dat het ook deze morgen nog aardig door zal waaien met zo’n 20 Knopen wind. Ook dit keer blijken de verwachtingen te kloppen niet alleen vanochtend waait het hard maar ook de gehele nacht heeft het aardig doorgewaaid. Van die goede nachtrust is dus ook niet veel gekomen. Het besluit om nog een dagje te blijven is dan ook snel genomen windkracht vijf pal tegen met zo’n 62Nm te gaan. Kruisend zo’n anderhalf keer zoveel is voor deze stoere jongens nou net iets te ver. En ik lag ook nog wel lekker in m’n bedje. Ook onze Noorse buren besluiten nog maar een dagje te blijven. We benutten deze dag met wat rommelen aanboord en het wisselen van de Genua voor de keerfok.

 

 

29-5-2010 Oeps dat water stijgt wel snel (naar Baleeira 20 Nm)

Na vanochtend heerlijk te hebben uitgeslapen genieten we in de zon lekker van ons ontbijtje. We zien de zandplaten om ons heen langzaamaan droogvallen en roeien er met avontuurtje naartoe. Om al wandelend over de zandplaat de weg naar de uitgang te verkennen. We willen namelijk zo’n drie uur voor hoogwater de rivier weer verlaten. En gezien we hierin gevaren zijn bij hoogwater en ook toen hebben we reeds enkele ondieptes op de dieptemeter gezien, is een kleine verkenning dus op z’n plaats.

De in- uitvaart met z'n rode ton met direct daarnaast de zandbank Avontuurtje wacht op ons op de zandbank

We wandelen naar de entree van de rivier bij de breakwater en zien bij de rode ton dat we deze dichtbij moeten passeren gezien de hoge zandduin die er nu nog droog bij ligt. We vergissen ons iets in de snelheid waarmee het water weer opkomt en moeten noodgedwongen waden tot onze bovenbenen in het water terug naar de zandbank waarop Avontuurtje op ons ligt te wachten. Willem besluit onderweg nog even wat aan z’n huid te moeten doen door diep in de modder weg te zakken. Maar precies om 15.00 uur gaan we ankerop om lekker zeilend richting Cabo de San Vincente te varen. Berucht om z’n sterke wind en stroming willen we die morgen in alle vroegte voordat de Portugese Noord op steekt passeren.

Willem laat zich verrassen door een golfÄventyr onder zeil opweg naar Cabo de San VincenteGedurende onze tocht naar de kaap neemt de wind alsmaar toe en zetten we na het eerste rif ook nog maar het tweede rif in het grootzeil. Willem geniet zichtbaar maar wordt ongewild toch tot tweemaal toe getrakteerd op een ongewild natpak als er een golf overslaat. De wind is ondertussen toegenomen tot een dikke windkracht zes. En de laatste mijlen na Baleeira zijn dan ook “lekker ruig” vlak voor de haven worden we nog even verrast door een marine farm met honderden meters met oppervlakte visnetten. De haven van Baleeira is een vissershaven en bied eigenlijk geen faciliteiten voor plezierjachten we hebben dan ook gepland onder de hoge wal beschermd tegen de Portugese Noord voor anker te gaan. Maar als we de haven invaren zien we een bekende Noorse boot met wie we in Torrevieja op de kant hebben gestaan aan een mooring liggen. Zij wijzen naar een vrije mooringboei en adviseren om deze op te pikken gezien de vervuilde ankergrond met allerlei kabels en rommel op de bodem. Dat laten we ons geen twee keer zeggen en even later dobberen we heerlijk achter onze mooringboei genieten van het uitzicht en zeker van een goede nachtrust.

 

 

28-5-2010 We kunnen het ook te gek maken.

Na gisteren een dagje rustig aangedaan te hebben en ons allen te hebben geconcentreerd op het huren van een auto en wat op een terrasje te hebben gezeten. Denken we deze dag weer ten volle te moeten benutten, dit keer niet geheel uit eigen vrije wil. Vanochtend gaat om 04.00 uur (midden in de nacht dus) de wekker al, je weet wel dat ding dat ervoor dient om je midden in je nachtrust te storen. Annette vliegt deze morgen vanaf Faro voor een weekje naar huis en Willem komt deze middag met de retourvlucht terug. We varen s’ morgens om 04.30 uur met hoogwater begroet door een enkele vissersman met Avontuurtje naar de kant.

Waarna we zonder last te hebben van de files (volgens ons kennen ze dit begrip in Spanje en Portugal sowieso al niet) naar het vliegveld rijden. Ik zwaai Annette bij de Douane uit. En ga een plekje zoeken om mij gemiste nachtrust in te gaan halen. Gezien we Faro nog niet bezocht hebben, combineer ik twee dingen met elkaar. En rij al voor zevenen door de straten van het oude Faro. Nou ik kan je zeggen echt druk met toeristen is het om deze tijd nog niet. De oude kathedraal van Faro werd door de Engelsen in de 16 eeuw in brand gestoken en pas na de aardbeving van 1755 herbouwd. Alleen de klokkentoren uit de 13 eeuw heeft dit alles overleefd. Het oude centrum maakt om mij niet zo’n bijzondere indruk of het nu door het tijdstip komt of mij gemiste nachtrust laat ik maar even in de midden. Maar de oude stadswal bied wel uitzicht op het vliegveld en de rivier waar vele vertrekkers voor anker liggen. Wij moesten deze plek helaas laten schieten omdat we Karel moesten laten lassen.    

Ochtend gloren in het park van Faro met op de achtergrond de oude stad
De morgenrust in de straten van Faro

De eerste trein van deze morgen met op de achtergrond het vliegveld en de rivier met z'n ankeraarsNadat ik Annette haar vliegtuig heb zien opstijgen en de eerste kusttrein voorbij zie komen. Is het dan eindelijk tijd om wat van de gemiste nachtrust in te halen. Ik installeer mij op een bankje in het park direct onder de oude vestigingsmuur en drapeer een handdoek over mij heen om zo’n anderhalf uur in diepe rust door te brengen. Was het bij aankomst nog stil op de parkeerplaats, anderhalf uur later is dit wel anders en vele mensen die mij Dat is zwaar roeien met zo'n boot vol met boodschappengepasseerd zijn zullen wel gedacht hebben “daar ligt weer zo’n ongeschoren zwerver”. Heb er niet aangedacht maar als ik een petje met wat geld erin had neergezet had ik misschien al slapend nog wat bij kunnen verdienen.

Om het gemak van een auto ten volle te kunnen benutten ga ik natuurlijk bij de bekende Lidl de nodige boodschappen inslaan. Om vervolgens volledige in Faro in de één richting straatjes te verdwalen op zoek naar de kortste weg terug naar het vliegveld. Waarbij zo’n linkmiegel van een beambte mij nog even denkt een bon te kunnen aansmeren, omdat ik op het vliegveld parkeer op de plek van laden en lossen.  Met een halfuur vertraging schud ik vriend Willem weer de hand en gezamenlijk rijden we in een uurtje terug naar Alvor. Waar het na de boodschappen in Avontuurtje gepakt te hebben en aanboord gebracht te hebben toch echt tijd wordt voor een terrasje. We gaan eerst nog even de auto inleveren en gezien de slechte parkeermogelijkheden in Alvor maak ik maar een fotootje om de verhuurder duidelijk te kunnen maken, dat de auto onbeschadigd zo’n 800 meter enkele straten verder geparkeerd staat. Geen probleem voor haar is ook dit weer een nieuwe manier om haar dorp te leren kennen en staan we enkele tellen later weer buiten. We combineren het biertje maar gelijk met het nuttigen van wat tapas en een op de barbecue voor ons bereide verse sardientjes en kip. En kan je zeggen de avond kan niet meer stuk ze waren heerlijk. Met zo’n mooi uitzicht.

 

 

26-05-2010 Team Äventyr draait nog steeds op volle toeren (naar Alvor 3 nm).

Nu Karel netjes gemaakt is, willen we de dure haven van Lagos eigenlijk weer verlaten. Op 3 nm ligt een prachtig ankergebied, waar we al veel enthousiaste verhalen van gehoord hebben. Nu heeft alleen ons reisboek, een top tien attractie vermeld staan en wel op 2 km ten zuiden van Lagos. De prachtige kust bij LagosDe kust is hier echt prachtig, met helderblauw water, witte zandstranden en roodkleurige rotsen. Een topper moet Ponte da Piedada zijn. Uitgeslepen rotsen, waar het water door stroomt, geflankeerd met kleurige bloemen. We moeten alleen niet te veel treuzelen, want met hoog water moeten we weer in de baai van Alvor zijn. Vanmorgen lopen we snel richting de kust, op zoek naar het moois. Een top tien attractie mag je natuurlijk niet laten liggen. De kust stelt ons zeker niet teleur maar HET punt halen we niet. Dan verspelen we het tij. Via lokale markthal lopen we terug, die helaas zowel qua grootte als keuze niet veel voorstelt. Jammer, maar wel weer goed voor ons tijdsplanning. Terug aan boord, begint Bert meteen de boot te ontdoen van zout en vooral veel zand en tankt de watertanks vol. In de tussentijd neem ik een douche en ga betalen. Exact volgens planning kunnen we brug oproepen, die net voor de haven ligt. Na 10 minuten wachten kunnen we Lagos verlaten en kan de genua uitgerold in het kanaal al uitgerold worden.

Vlak langs de zandbanken Het plaatsje Alvor Voor anker bij Alvor

Toch leuker voor de foto’s van de tientallen toeristen die in het bootje achter ons varen. Want toeristen zijn er in Lagos volop. Leken andere plaatsen soms uitgestorven, in Lagos lijkt men geen last te hebben van de crisis. Met hoogwater varen we tussen de pieren van Alvor door. Na wat turen, vinden we de 2 boeien die ons door het ondiepe kanaal moeten loodsen. De rest moet maar een beetje op gevoel. Een enorme zandbank ligt op nog geen 20 meter van de boot. Vlak voor het dorp is een kom waar wel voldoende water blijft staan. Helaas draait precies de wind als we ankeren. En 2e poging is nodig om Äventyr tussen de vele bootjes te kunnen “parkeren”. Alvor blijkt een toeristisch maar leuk stadje. Overal geurt het naar vis op de barbecue. Hier geen massatoerisme, maar alles op kleine schaal. We verkennen het stadje, op zoek naar een huurauto om mij vrijdag naar het vliegveld te brengen en vriend Willem vrijdag mee op te halen. Ik ga voor een paar dagen naar Nederland en dan vaart Bert verder met Willem. Helaas blijkt de meest aantrekkelijke verhuurder even niet open. Morgen dan maar een nieuwe poging. Het terugroeien naar Äventyr vergt de nodige inspanning, want de wind is behoorlijk toegenomen en de stroming is sterk. Overal om ons heen zien we de zandplaten nu droogvallen.

 

 

25-05-2010 Wat een efficiëntie, we schrikken er zelf van (naar Lagos 8Nm)

We zijn vandaag zo ongelooflijk efficiënt, dat we er zelf van schrikken. Thuis is dit redelijk normaal, maar hoe langer je weg bent, hoe zeldzamer deze momenten worden. Ten eerste is het vaak niet nodig en ten tweede lopen dingen toch altijd anders, en duren ze altijd langer dan thuis. Bert staat vanmorgen om één voor negen bij het havenkantoor, wat om negen uur open gaat. Hij kan meerijden met 2 werkmannen terug naar onze steiger.
Het centrum van Lagos Bert druk bezig met de windvaan
Tien minuten over negen varen we de haven uit, richting Lagos. Op weg naar werf Sopramar, in de hoop dat ze onze Karel kunnen lassen. Terwijl ik in Lagos de havenformaliteiten regel, spant Bert alvast de waslijn en pakt “onze tassen” in. De wastas voor mij en zijn tas met de te lassen onderdelen. Nog geen 5 minuten nadat we Äventyr netjes aangelegd hebben en alle lijnen goed belegd zijn, staan we beiden met onze tassen bij poort. Bert’s missie is wat geslaagder dan die van mij. Mijn volautomatische wasmachine met waspoeder toevoer lijkt geen sop te geven en het lampje geeft een alarm aan. Dan maar een beetje van mij zelf erbij. Of de automatische pomp het nu toch deed of dat handwasmiddel écht niet geschikt is voor de wasmachine, ik weet het niet, maar overal bleef maar sop. Op bezoek bij de Ooievaar, met jong op haar nestNog een keer 45 minuten wassen, had ik geen zin in, dus zit er niets anders op dan zelf nog 4x naspoelen. Wat een hardnekkig sopje! Mijn blijdschap dat die wasmachine zo lekker groot is, slinkt dan ook na iedere handdoek aanzienlijk. Terwijl de werf druk aan het lassen is en 2 waslijnen vol was, wapperen in de wind, verkennen wij het oude centrum van Lagos. Prachtige huisjes zijn omgebouwd tot (souvenier)winkeltje of restaurantje. Ook hier huisjes vol tegeltjes die mooi afsteken tegen de lilakleurige jacarandabomen. Op weg naar de supermarkt zien we oude schoorstenen vol met ooievaars, die net hun jongen zitten te voeren. Net om vijf voor zes zijn we weer terug bij de werf, waar Bert onze Karel, met zijn gerepareerde aluminium poot weer in ontvangst kan nemen. Wat een superservice! Hij gaat meteen weer aan het monteren, terwijl ik me over de huishoudelijke klussen ontferm.

 

 

24-05-2010 De wereld is weer klein

‘Weet je wie hier liggen’?, vraag Bert aan mij. We hebben blijkbaar dezelfde gedachten gehad, alleen Bert is de steiger opgelopen en ziet oude bekende uit La Gomera liggen. Jaap en Laura hebben één boot om op te knappen en te verkopen en één boot van hun zelf.
Typisch Portugese Azulos En gele azulos
Zij wilden in 2009 vanuit La Gomera naar Nederland varen, maar hebben ook hun plannen bijgesteld. Op La Gomera was ons plan nog steeds dat we in oktober 2009 thuis zouden zijn. We zijn dan allebei ook nogal verbaasd elkaar hier in de Algarve te treffen. Niets zo veranderlijk, dan die “bootjesmensen”, blijkt iedere keer maar weer. Het stikt trouwens werkelijk van de Nederlanders in Portimao. We besluiten nog een dagje langer te blijven en morgen naar Lagos te varen. Vandaag kunnen we dan mooi Portimao nog wat verder verkennen. Het blijkt een aardig, niet echt toeristische stadje. Iets was we van “de buurman direct aan het strand”, Praia de Rocha, niet echt kunnen zeggen. Staan in Portimao nog huisjes met de voor Portugal zo bekende Azulos, kleine kleurige tegeltjes aan de gevels, Praia de Rocha kent alleen torenflats (hotels) en restaurants. Het prachtige witte strand en de rode rotsen worden aardig ontsiert door de lelijke bebouwing. Toen we aankwamen varen, leek het klein Manhattan wel. Het massatoerisme heeft toch aardig wat oorspronkelijk mooi landschap, ontsiert.

 

 

23-5-2010 Saté wordt ingeruild voor de haven

De enorme haven van PortimaoVannacht heeft niet de wind, maar de toch nog naar binnenlopende swell onze nachtrust verstoord. Gisterenavond en vanmorgen rollen we behoorlijk. Allebei zijn we brak als we opstaan. Ik wil wel weer een nachtje met de lijntjes vast, een echte douche en geen zuinig waterverbruik en daarom varen we toch de haven van Portimao in. We worden meteen opgevangen door Nederlandse buren.

De vlootschouw Schip verlaat de haven vol matrozen






Wat een enorm verschil met Zuid Spanje. Daar kwamen we bijna nooit iemand tegen, en hier stikt het nog van de (Nederlandse) visitors c.q. plakkers. De Algarve lijkt maar moeilijk zeilers los te kunnen laten, of is het nu net andersom? Door een paar mindere nachten slaap, zijn we allebei niet echt fit. Er komt dan ook weinig uit onze handen. Maar ja soms hoef je niet ver weg. Er zijn vloot- of marinedagen in Portimao en de vlootschouw komt gewoon voorbij terwijl wij in de kuip zitten. Boten vol statige matrozen in hun witte pakken. En dat allemaal op ongeveer 200 meter afstand.

 

 

22-05-2010 Eindelijk een dag onder zeil naar Portimao (38 nm)

Vannacht heeft de wind weer aardig huis gehouden. We werden soms zachtjes uit ons warme bedje getild, als er een grote golf onder de boot door liep. De wekker was vanmorgen dan ook niet echt onze beste vriend. Het is tijd om de gezelligheid en bijzondere sfeer van Culatra te gaan verlaten.
Prima windje plat voor het laken Zicht vanaf onze ankerplek in Portimao Het cruizeschip wat achter ons langs vaart is ietsje groter
Als we de pieren uitvaren staat er een vervelende golfslag, maar eenmaal verder op zee wordt het rustiger. We varen “plat voor het laken”, oftewel pal voor de wind. Er staat ongeveer windkracht 5. Bert boomt de fok uit en we varen met een mijl of 6 tot 7 en de golven meelopend een comfortabel tochtje. Halverwege nemen de golven nog wat toe, tot circa 2 meter en rollen we meermalen behoorlijk. Ons doel was de ankerbaai bij Alvor, maar we zijn te vroeg voor het tij. Äventyr in het avondzilverOp korte afstand ligt de prima haven van Portimao; we nemen dus maar een afslag eerder langs deze prachtige rotsachtige kust. Binnen een kwartier stellen we ons plan voor de 2e keer bij, want de ankerbaai direct binnen de breakwater, met een prachtig zandstrand en dik met bloemen bezaaide rotsen kunnen we werkelijk niet voorbij varen. Terwijl marineboten en bootjes links en rechts voorbij scheuren, valt ons anker op een plaats die veel mooier blijkt te zijn dan de vaargids liet zien. Als we in de avond op onderzoek uitgaan ontdekken we een sfeervolle Nederlandse strandtent, waar ze saté en patat hebben. Dat hadden we eerder moeten weten!  Voor het geld wat we van de haven besparen kunnen immers ook een sateetje eten. Iets voor morgen? We genieten van de avond met uitzicht vanaf het terras op Äventyr, waar achter een enorm cruiseschip de haven verlaat.

 

 

21-05-2011 Bootarrest op Äventyr

Vannacht trok de wind flink, meteen lag ik met mijn oren gespitst. Ondanks dat we nog nooit van het anker afgeslagen zijn, geeft flinke wind (windkracht 6) toch altijd een wat ongerust gevoel. De zon gaat onder achter ÄventyrJe hele huis ligt nou eenmaal aan die ketting en het zeer gewaardeerde stuk staal. Bovendien zeilt Äventyr altijd nog achter haar anker. Bij een windvlaag draait de kop iets schuin op de wind. Alleen op de mast vaart ze dan naar voren. De wind duwt haar daarna weer na achteren en dan rukt ze even aan de ketting en de lijnen. Dat kraakt en piept tot ze weer rustig ligt. Bij de volgende windvlaag begint het hele spel weer opnieuw. De golven beginnen tegen de romp te klotsen. Zo gaat slapen niet meer lukken. Uiteindelijk stop ik toch maar mijn speciale op maat gemaakte oordoppen in. De volgende morgen waait het nog steeds. Op pad met Avontuurtje betekent gegarandeerd en nat en zout pak. Alle bijbootjes dobberen dan ook bijna de gehele dag gemoedelijke achter de geankerde boten.  Niemand lijkt van boord te gaan. Wij gebruiken de dag maar om te mailen (deel van de dag vrij internet aan boord, alleen te langzaam voor de site), te lezen en wat op te ruimen. In de avond krijgen we weer tips van de bemanning van de Sally Lightfoot over Zuid Bretagne en Noord Spanje en wijden wij hun in, in de levendige kopieercultuur onder de cruisers.

 

 

20-05-2010 Vroege vogels komen van de koude kermis thuis

In Portugal is het één uur vroeger dan in Spanje en Nederland. Wij laten onze klokken nog gewoon even zo staan. We zijn namelijk nooit zo vroeg en nu valt dit niet meer op. Sterker nog we lijken vanmorgen als eerste aan het ontbijt te zitten. We willen met de ferry naar de markt aan de overkant in Olhao. We gokken er een beetje op iedere twee uur een ferry en zijn rond 9.30 uur in Culatra. Maar geen ferry te zien.De kleine gekleurde straatjes van Olhao Het marktplein van OlhaoMisschien toch handig als we even op de tijdtabel kijken. De ferry gaat wel ongeveer iedere twee uur, alleen niet tussen 10.00 en 13.00 uur. Zitten we dus helemaal voor Piet Snot te wachten. Na nog even een bakkie gedaan te hebben op het terras, varen maar weer terug naar de boot en doen nog wat klusjes. Een nieuwe poging doen we om 13.00 uur. Rond een eiland varen we naar Olhao, waar de markt nu bijna dicht gaat. We slenteren wat door het niet toeristische stadje, maar veel winkels zijn dicht. Net als alle locals halen we daarna boodschappen bij de Pingo Doce en gaan met de ferry weer terug. We zijn wel de enige toeristen met boodschappen, maar voor de bewoners weer vreemd dat wij dit met een rugzak en boodschappentas doen. Het wemelt namelijk van de boodschappenkarretjes op de ferry. Toen de ferry aankwam in Olhao hoefden we eigenlijk alleen de karretjes te volgen om de supermarkt te vinden. Terug worden alle karretje via de gammele trap weer aan boord gehesen. We zijn nog niet terug op Äventyr of worden geroepen door de Engelse buren. Vanmorgen hebben we een usb-stick met onze info over de Middellandse Zee gegeven, maar bij het ophalen moeten we beslist wat komen drinken. Zij hebben een oorspronkelijk Nederlands schip (Trintella 4 voor de kenners) en de oude eigenaar heeft jaren geleden een boek geschreven over zijn wereldreis me de boot. Trots laten ze het zien. Een boek wat ze geweldig vinden, maar waar ze geen letter van kunnen lezen.

 

 

19-05-2010 Zand en modder in Culatra

De tijd heeft stil gestaan in het dorpje Culatra. Visser is “het beroep” en er liggen dan ook meer dan 100 fel gekleurde vissersbootjes in de k(l)eurige haven. De hele dag zitten mannen hun netten uit te rollen en de vis hier uit te halen. Eenmaal alles schoon, dan varen ze weer uit voor een volgende vangst. Asfalt en klinkers kennen ze hier nog niet, alle straten zijn van zand.

Kleurrijke vissersbootjes De hoofdstraat van Culatra, met de tractor om boodschappen te bezorgen
Droogvallende platen en modder Urenlang schelpjes zoeken

De enige gemotoriseerde vervoermiddelen op het eiland zijn een vijftal tractoren. Driemaal per dag, brengt de ferry toeristen vanaf de overkant, die in één van de vijf restaurantjes wat drinken, voordat ze via een lang houten vlonderpad naar het parelwitte strand aan de oceaankant lopen. Op de keurige veranda’s wordt verse vis gebarbecued op kleine vuurtjes. Er heerst een enorme rust op het eiland. Niemand heeft haast, oude mannetjes halen dagelijks hun verse vis bij oud collega’s en sloffen door de straten. Wij nemen alles in ons op en lopen daarna langs de droogvallende lagune, direct naast het dorp. Het mekka voor catamarans en droogvallende boten. Vele staan hier blijkbaar al jaren. Sommigen hebben kleine houten schuurtjes of hutjes van golfplaten gemaakt. Het doet ons wat droevig aan. Iets verder ligt een binnenstrand, met daar omheen, droogvallende zandplaten. Tientallen mannen en vrouwen staan met kleine schepjes urenlang schelpdiertjes te verzamelen. Gebroederlijk naast hun scharrelen ooievaars, witte reigers en tientallen andere vogeltjes ook hun kostje bij elkaar. Soms lopen we tot onze knieën in het water door kleine kreekjes. Deze kreekjes zijn zeer verraderlijk. Soms is het hard zand, maar meerdere keren ook zwarte, zuigende klei. Tot tweemaal toe worden we gewaarschuwd door de werkende mensen. Eenmaal probeer ik toch af te snijden. Na 2 stappen, sta ik tot mijn knieën in de modder en zuigt de modder bijna de beste investering die ik dit jaar deed, mijn Marokkaanse nep Croqs van € 2,-, genadeloos de diepte in. Beiden kunnen we ze gelukkig nog redden, hoewel het bandje na 15 maanden trouwe dienst en misschien wel 1000 km, nu gesneuveld is.  Hutjes voor de die hardsWe picknicken op het strand en genieten van de rust en de natuur. Via het strand aan de oceaankant lopen we langs de sissende golven terug. Het toeristenpad (hiervoor zagen we buiten de schelpenstekers helemaal niemand), brengt ons weer terug naar Culatra, waar we net de schippers (Marco en ….) vande Anne Mare een andere Nederlandse boot tegen komen. Het is inmiddels werkelijk bloedheet in het dorp en waar kan je dan beter verder kletsen, dan op een terras in de schaduw. Voor de prijs van het biertje hoeven we het niet te laten. Na een korte eetbreak, gaan we gelijk door voor het volgende gezellige bezoek. Dick en Petra van de Sally Lightfoot hebben we in Nederland tweemaal gezien bij vertrekkersbijeenkomsten.  Hun boot heeft helemaal een historie en vele verhalen van de vorige eigenaren hebben jarenlang in het blad Zeilen gestaan. Gisterenavond kwamen ze opeens aanvaren en liggen naast ons. Weer genoeg om elkaar over te vertellen en het is dan ook al laat als we met Avontuurtje terug naar de boot gaan. De heerlijke plek en alle gezelligheid maken dit tot een topplek!

 

 

18-5-2010 Eindelijk in de Algarve (naar Olhao 50 nm)

Vroeg vertrek uit El RompidoDrie keer is scheepsrecht. Na twee eerdere mogelijkheden, zijn we eindelijk in de Algarve. In augustus 2008 stond de wind steeds verkeerd en kwamen we anders te laat voor ons bezoek op Madeira (en havenprijzen van € 45, - per nacht in het hoogseizoen waren ook niet echt aantrekkelijk), in maart 2009 stond de wind te oostelijk en kwamen we vanaf Madeira in Marokko uit. Nu hijsen we eindelijk weer ons Portugese gastenvlag in het want. Maar het leuke is nu wel, dat we weer een nieuw gebied te ontdekken hebben. Om nog op tijd over de drempel van de Rio Piedras te kunnen, vertrekken we om 6.30 uur. Het begint net licht te worden. Helaas blijkt de communicatie tussen Wolfgang en zijn securityman niet zo goed. ‘Ik heb geen geld’, is zijn antwoord als we conform afspraak ons toegangspasje bij hem in willen leveren. Hij kan de borg niet betalen. We schrijven maar een briefje met onze gegevens, plakken het kaartje er aan en hopen maar dat we onze borg op een of andere manier terug krijgen.
Kleurrijke vissershaven, achter ligt AventyrOmdat we (noodzakelijk) zo vroeg zijn, staat er nog weinig wind. Soms piekt hij wat en als we overwegen de gennaker te gaan zetten, zakt de wind weer weg. We krijgen wel steeds meer golven. Een lange hogere oceaandeining. Voor het eerst begin ik bijna echt zeeziek te worden. Als ik weer snel ga liggen, zakt de misselijkheid gelukkig wel. Maar veel van kust zie ik zo niet. Na 8 uur varen we de baai bij Faro, Olhao en Culatra in. Een gebied voor met droogvallende zandbanken, maar gelukkig met een goed beboeide vaargeul en volop ankerplekken. Voor tientallen gekleurde visserhuisjes en een parelwit strand valt ons anker. Voor het eerst dit jaar liggen ongeveer 10 andere buitenlandse boten om ons heen. En voor het eerst gaat de zonnetent weer op, want het is bloedheet. Helaas is het water met 16 graden nog wat te koud om te zwemmen en af te koelen.

 

 

 


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links