Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Canarische eilanden (Tenerife)

10-11-2008 Onze drijvende woonwagen

Als we ergens langere tijd liggen lijken we wel een drijvende woonwagen. De fietsen aan dek, was aan de lijn, wasemmer in de kuip, zonnetent erop en de waterslang die naast de boot aangesloten op de kraan zit. Het is een beetje een bende. Maar vandaag maken we er weer een varend huis van. Alles wordt weer opgeruimd om morgen te vertrekken naar La Gomera. Bert installeert nieuwe software op de PC en ik heb verhalen gemaakt voor onze watersportvereniging en de Toerzeilers. De eerste stukken zijn enthousiast geplaatst, dus moet er ook een vervolg komen. We halen nog snel even boodschappen. Vanavond hebben we samen met Edith en Renzo van Equinox een bbq op de steiger. Zij vertellen honderduit en zeer enthousiast over Sardinië en Griekenland.

 

  

 

09-11-2008 Zonnetent bied uitkomst

Als we wakker worden horen we geen gierende wind. We laten geen tijd voorbij gaan en wisselen meteen de grote Genua voor de kleinere keerfok (dit i.v.m. de acceleratiezone naar La Gomera – waarin we waarschijnlijk ook nog wind tegen krijgen). Vorige week waren we bang dat we het matige weer de hele herfst/winter zouden krijgen, maar vandaag is het zelfs in de haven windstil en de zon schijnt volop (we klagen niet). Zelfs rond de Teide hangen al twee dagen geen wolken. Het is te warm om in de zon te zitten, dus de zonnetent gaat er weer op. Onze thermometer geeft 26 graden in de schaduw aan. We klussen en poetsen vandaag verder en krijgen meerdere telefoontjes (altijd erg gezellig) en voor je het weet is de dag weer om. Van onze Frans/Spaanse buurman krijgen we allemaal tips over de Balearen (Mallorca e.d.) Hij vaart hier al jaren heel enthousiast. We sluiten de avond bij Edith en Renzo van Equinox. 

 

 

08-11-2008 Klussen en poetsen

Het is ongelooflijk hoe smerig alles weer is, als je een week bijna niet aan boord bent geweest. De dag bestaat weer uit boot spoelen, wassen en klussen. Zo lekt de boiler op de aansluiting en wil de toilet niet zo goed meer. Ik ben de hele middag met de site bezig om de avonturen van een week weer te voorzien van foto’s en op internet te zetten. Het is heerlijk zonnig weer en zelfs de wind wordt in de middag minder.  In de avond zijn we op bezoek bij de Canadese Liz en Norm. Zij vertellen enthousiast over Marokko.

 

 

07-11-2008 Een dag met dubbele gevoelens

Na een week staan we weer op het vliegveld om ma en Ria weg te brengen en uit te zwaaien. Het is weer wisseling van de wacht. Onze familie gaat weg, maar de moeder van Renzo en Edith, onze buren komt. Zij rijden meteen met ons terug van de luchthaven. We horen ook meer over de crisis in Nederland, iets wat toch grotendeels langs ons heen gaat. Op onze laatste dag met de huurauto willen we weer naar Santa Cruz om naar diverse watersportwinkels te gaan. We kunnen ze slecht vinden en rijden bij Bram en Vivian van de Duende langs, die hier op de kant staan. Ook hier weer erg gezellig om verhalen en ervaringen uit te wisselen. We zullen ze zeker nog later zien op La Gomera. Als we terugrijden zien we bij een bushalte weer Nederlandse vertrekkers Ank en Keimpe, van de Gaia. Met hun hebben we op de Vertrekkersdag een tijd staan te praten. Het klikte toen meteen. Zij liggen met meerdere Nederlanders in Santa Cruz. We drinken wat een boord en ga na de siësta samen op zoek naar de watersportwinkels. Overigens ligt 80% van de vertrekkers nu in het zuiden of noorden van Tenerife of op La Gomera. Voor ons wel een dubbel gevoel om met iedereen te kletsen, want wij zullen de meesten niet meer zien. Wij hadden voor het vertrek een plan A en plan B. We wilden in ieder geval naar de Canarische eilanden en dat is prima gelukt. Hier zouden we bepalen of we door zouden gaan naar de Carieb of overwinteren op de Canarische eilanden en dan in een “paar onbewaakte ogenblikken,  waarin de wind niet uit het noordoosten komt” via Marokko richting de Middellandse Zee varen. Ik loop al weken te twijfelen of we wel/niet over zullen steken en ben zeker na de laatste tocht op 25 oktober van Gran Canaria naar Tenerife tot de conclusie gekomen dat ik dit niet wil. Alle vorige langere oversteken zijn overigens uitstekend en rustig verlopen (ik vond de tocht van Sines naar Porto Santo zelfs één van mooiste tochten van de reis), maar voor 4-5 dagen is het weer te overzien en bij 2500 mijl zeker niet. Bert vindt dit heel erg jammer maar had dit besluit ook al voor mij genomen tijdens deze laatste overtocht. Hij ervaart het zeilen nooit als vermoeiend en onrustig en dat is bij mij wel het geval. Het verbaast ons wel hoe weinig zeilers we tegen komen die ook voor iets meer dan een jaar gaan en de boot ook vanuit de Carieb terug willen zeilen. We komen heel veel zeilers voor onbepaalde tijd tegen, of zeilers die de boot willen verkopen in de Carieb, of op een vrachtschip naar Europa laten vervoeren. De “ rondje Atlantic” zeilers die wij zijn tegengekomen zijn op één hand te tellen. Ook doen veel schepen deze oversteek met opstappers en verschillende dames nemen het vliegtuig. Ik begrijp ze helemaal…..

 

06-11-2008 Laatste dag bezoek

Na dagen een koude douche lopen we vanmorgen naar een ander gebouw. En warempel, geen gebibber meer, maar een aangename straal water. We hebben weer nieuwe Nederlandse buren met een catamaran, dus moeten er weer ervaringen uitgewisseld worden. We nemen afscheid van de Kaat, die vandaag naar La Gomera gaat en proberen nog een korting voor de Toerzeilers bij de haven te bedingen. We willen nog naar de markt in Costa Adeje vlakbij Playa de Las Americas, maar omdat we vastgezet zijn door een tankwagen zijn we hier te laat voor.

We lopen in Costa Adeja langs de toeristische boulevard. Het verschil in weer is verbluffend. Wij liggen duidelijk in de accelaratiezone en hebben altijd ongeveer windkracht 5/6 in de haven. Hier is het windstil en onbewolkt. In de zee zwemmen mensen en het strand is behoorlijk vol. Er varen volop grote catamarans vol toeristen die meer voor de sier een zeil op hebben, dan dat ze daadwerkelijk varen. Ook is het duidelijk minder bewolkt. Het is weer zomer zoals we dat in het zuiden van Gran Canaria gewend waren. Het ijs op het terras smaakt dan ook uitstekend. In de avond gaan Ria en ik op zoek naar een restaurantje in de buurt van het appartement. De ober vraagt of we willen reserveren. We kijken elkaar en denken: “reserveren is dat nodig”?  Er blijkt nog één tafeltje vrij rond 19.00 uur en deze drukte zien wij als positief. En terecht! Een zeer attente ober, die mij aan mijn oud-collega Vincent doet denken,  bedient ons van heerlijke gerechten. We kijken in de keuken, waar 2 dames zich letterlijk het vuur uit de pan staan te koken. Er zit wel een teen of 10 knoflook in. Fijn voor de medepassagiers in het vliegtuig. Blijkbaar heeft dit restaurant naar Herman den Blijker gekeken en onthouden, dat je moet doen waar je goed in bent en alles vers moet koken. Dit hebben ze uitstekend onder de knie, maar als we naar koffie en thee vragen worden we wat appellig aangekeken. Er blijkt geen warm water uit de koffiemachine te komen en “onze Vincent” ziet weinig heil in koffie zetten. Prima, dit kunnen we zelf ook maken. Na een afscheidsborrel bedanken we het personeel voor de knusse en heerlijke maaltijd. En dat in de “Taverne van de Kip” , waar op de muur staat: ” kip en pizza’s om mee te nemen”.  Vanavond komt er een eind aan de gezamenlijk week. Jammer, dat het zo snel gaat.

   

 

05-11-2008 Het verbluffende noordoosten van Tenerife

We waren getipt om een secundaire weg naar het noordoosten te rijden, richting Santa Cruz. We kronkelen weer veel haarspeldbochten, maar weer is het landschap anders. Diepe Barranco’s (kloven) vol met cactussen in alle soorten en maten. In Arinco Nuevo rijden we langs oude witte huisjes met groene ramen en deuren. Via de rijksweg bereiken we de drukte van Santa Cruz, waar we natuurlijk even de haven in moeten. Ook hier liggen Nederlandse boten. We lunchen in San Andres, waar het mooiste zandstrand van Tenerife ligt. Het is inderdaad lang en goudgeel, maar wij vinden het met 20 graden veel te koud. We zijn behoorlijk verpest met maandenlang 25 graden (vaak hoger) en zon. Het is nu weer bewolkt. We doen nog een rondje in het noordoosten. Ondanks de hoge bewolking zien we messcherpe bergpieken met soms meters vol met cactussen. Maar ook naaldbos, brem en zelfs rododendrons in bloei. De zee zien we zowel naar de oost als de noordzijde liggen. De bergpassen zijn smal en soms is passeren lastig, maar zeker de moeite waard en soms zeer spectaculair. Tenerife heeft zeker heel veel te bieden. En goed nieuws in de avond, ma en ik verslaan Bert en Ria. Het tij is gekeerd.

 

 

04-11-2008

Om de dag doen we het wat rustiger aan. We liggen nog heerlijk in bed en slapen zelfs door de hakker heen, als er vroeg geklopt wordt. Het is Jan Willem van de Kaat. Of we toevallig ook nog naar de supermarkt moeten. Zij willen nog even inslaan voor de oversteek. Terwijl ik even ga internetten, rijdt Bert naar de supermarkt. Zoals altijd duurt zowel het internetten als de boodschappen doen, langer dan gepland. In de middag gaan we nog op zoek naar een ladder en een stukje hout voor Jan Willem. Er is hier een grote industriële zone met veel werkplaatsen. In een houtbewerkingbedrijf komt Jan Willem aan een nieuw stukje hout voor de preekstoel. Bert kent alle machines en vraagt de welwillende chef voor een aantal kleine bewerkingen. Ik vertaal hun wensen zoveel mogelijk in het Spaans. Dit soort acties zijn toch iedere keer weer erg leuk. Mensen zijn vaak heel behulpzaam en aardig. Vanavond doen we een poging om naar de avondmarkt te gaan. De naam markt is wat veel voor een kraampje of 10 met rommel. We zijn dan ook zo weer terug. De stand na vanavond 4-0 voor Bert en Ria. Ma en ik spinzen op revanche!

 

 

03-11-2008 Tenerife is echt heel afwisselend.

In de reisgids staat dat Tenerife het meest afwisselende eiland is van de Canaries. Na de eerdere rondritten was ik hier niet van overtuigd, maar na vandaag wel. Als we opstaan is de top van de Teide uit de wolken. We haasten ons om Ria en ma op te halen, maar helaas binnen een half uur zien we een dik wolkendek. Toch rijden we maar door. Als we in het Parque Nacional zijn, zien we de eerste blauwe stukjes door de wolken.

De rotsformaties in allerlei kleuren blijven ons verbazen. Ook de talloze voor ons onbekende planten (helaas niet in bloei) zijn prachtig. De zon komt verder door en we zien steeds minder wolken rondom de Teide en iets later ontbloot hij zijn top. We rijden op circa 2000 meter hoogte en de temperatuur is een graad of 9. Door de zon en weinig wind hier, is het toch lekker. Het park lijkt in een grote krater te liggen en de landschappen veranderen iedere paar minuten. Na het bergstation van de Teide zien we grote lavabrokken van felrood tot grijs/groen. Sommige puntig en brokkig, maar ook glooiende heuvels van lavazand. Helaas laat deze kleurenpracht zich niet goed op de foto vastleggen. Ook de vele niveau- en diepteverschillen zijn in werkelijkheid veel mooier. We hebben toch veel gezien deze reis, maar deze rit gaat in de top 3. Het uitzicht van onze picknickplaats is dan ook groots. Het weer is helaas net zo wisselend als het landschap. Binnen no time trekken de wolken rondom de Teide en binnen 5 minuten rijden we in dikke mist en regen en daalt de temperatuur naar 3,5 graden. We doen de kachel aan en zetten de blower op de ramen.  We komen in nevelwoud en druppeltjes koud water vormen zich rondom Spaans gras. Langs de autoweg zien we steenrode rotsen en rotsformaties waarin de verschillende lavasoorten goed te zien zijn. Als we weer naar beneden zijn gekronkeld, komen we weer uit de wolken en wordt het weer iets beter.  In het appartement komen de kaarten weer op tafel. Helaas wordt de achterstand steeds groter.

 

 

02-11-2008 De doe het zelf kapper.

De hele dag op pad met de auto is voor iedereen vermoeiend, dus doen we vandaag rustig aan. Bovendien moet er nog “geklust” worden. Deze keer aan ons zelf. Op Madeira hebben we een tondeuse gekocht en nu is het de bedoeling dat ik Bert’s haar ga doen. Het is geen onverdeeld succes. De kwaliteit is matig en het ding hapt regelmatig vast in zijn haar. Het duurt ook heel lang voordat er een beetje haar af gaat. Met veel gezucht ondergaat Bert deze martelgang, maar het resultaat is niet onaardig. De zon schijnt lekker en we verplaatsen ons naar het zwembad met een boekje. Niet gek om nog in je bikini te liggen op 2 november. Terwijl Bert een “boekje leest” (met z’n ogen dicht) wagen Ria en ik ons in het zwembed. Brrr, het zeewater was de afgelopen weken warmer. Ik ben er dan ook zo weer uit en op ons balkonnetje drogen we weer op in de zon. Bij het zwembad is het namelijk veel kouder. Ook ik moet  “naar de kapper” en waag me met haarverf naar de douche. Een uur later is het (blonde)grijs bij de slapen verdwenen en kijk ik tevreden naar een redelijk kastanjebruine haardos. In de avond gaat het mes op tafel bij het potje Canasta. We maken het niet te laat, want willen nog even afscheid nemen van Henk en Angela van de Mi Dushi.

 

 

01-11-2008 De bergen in naar Masca

We proberen een beetje op tijd in het appartement te zijn, maar daar zijn we niet zo goed in (komt door onze cruiseheimer). Dus iets later dan bedacht vertrekken we richting het noordwesten van Tenerife. Deze rit hebben wij al met Henk en Angela gemaakt en was erg mooi. Nu is het weer ook wat helderder. Bij onze “vaste bakker” halen we weer een picknick broodje en rijden door naar Masca, een prachtig bergdorp. Helaas overheersen nog steeds de wolken, maar we kunnen nu wel heerlijk picknicken in de zon en niet onder een afdak. Het waait vandaag erg hard. Soms moeten we de deuren van de auto gewoon vasthouden. Overal op zee zien we grote witte schuimkoppen. Via de noordkust rijden we terug en komen langs een vreemde begroeide krater, die voor de helft is ingestort. Het lijkt wel een groene sneeuwster (taartje). De rit terug gaat via talloze haarspeldbochten. In de verte zien we sneeuw op de top van de Teide. Later horen we dat het sinds 1929 niet gebeurd is, dat er zo vroeg verse sneeuw is gevallen. Wij zijn het na al deze weken wel gewend, maar Bert’s moeder verwondert zich iedere keer weer over nieuwe planten,cactussen en bomen die langs de weg staan. Dat je nooit te oud bent om te leren bewijst Bert’s moeder deze avond. Op haar 79 ste leren we haar Canasta spelen (kaartspel) en ze is bloedfanatiek.

 

 

 

31-10-2008 Een kerstpakket in oktober

We staan keurig op tijd met het fototoestel in de aanslag in de aankomsthal bij gate B. Als ik naar de infobalie ben, wordt Bert op zijn rug getikt door zijn zus Ria. Ze zijn uit een andere deur gekomen dan aangegeven. Dus geen aankomstfoto. Na vierenhalve maand is het heerlijk om Bert’s moeder weer te zien. Ria is ook al op Madeira geweest en is dus minder lang geleden. We doen een bakkie op de luchthaven en vertrekken richting het appartement. Hier worden verrast met allerlei lekkers. Ze hadden beiden bijna overgewicht (uiteraard de bagage). Het lijkt wel een kerstpakket. We gebruiken de dag om bij te kletsen en rijden even naar de supermarkt om boodschappen te doen voor deze week. We zullen steeds met z’n vieren eten. Aangezien zij al de hele nacht niet geslapen hebben door hun vroege vlucht gaan we niet te laat naar ons drijvende huis en slapen zelf ook heerlijk.

 

 

 

30-10-2008 Boenen, wassen en naaien

 

 We hebben bijna altijd zon, maar sinds eergisteren regent het af en toe. Helaas geen schone druppels, maar zandwater. Vanmorgen ben ik gestart met het soppen van de boot en ons beddengoed en Bert past het zeil aan, zodat we het 3e rif kunnen gebruiken. In de avond nemen we een afscheidsborrel bij onze clubgenoten uit Colijnsplaat: Henk en Rietje van de Lady of de Lowlands. Zij willen morgen vertrekken richting La Gomera en daarna via de Kaap Verden naar Senegal en/of Gambia. Uiteindelijk willen ze volgend jaar naar het land waar wij ons hart (ook) aan verloren hebben: Argentinië.

 

 

 

29-10-2008 Rondje rond de Teide

We worden weer om 07.00 uur gewekt, door de vijand van de haven, de hakker. Na een koude douche staat we weer klaar voor de eerste sightseeing. Samen met Henk en Angela stappen we in de inmiddels bekende donkergrijze Astra. Via Bert’s sluipweg rijden we door de bergen naar de onderkant van de hoge vulkaan de Teide. Het wordt steeds kouder. Het is soms zwaarbewolkt en andere keren schijnt de zon. De temperatuur is gemiddeld een graad of 12 en daalt op het hoogste punt nog verder.

Angela en Annette moeten zelfs Henk in zijn korte broek nog een beetje opwarmen. Het landschap op de Canaries is toch iedere keer weer anders. Je kunt heel hoog op de Teide met een kabelbaan, maar deze is peperduur en vandaag, waarschijnlijk door de harde wind, gesloten. Wel

schieten we weer tientallen foto’s van de omgeving. We rijden door via een smalle haarspeldweg naar Masca, een

prachtig stadje omringt door hoge bergen vol met terrassen. Als we willen picknicken, breekt er enorme stortbui los. We schuilen maar onder een afdak en nuttigen daar ons broodje. De tijd begint te dringen, dus wordt er een fotostopbeperking ingevoerd. Iedereen krijgt nog 3 fotostops. Je moet op de tijd roepen anders rijdt Bert onverbiddelijk door. De regenbuien worden steeds talrijker en in de bergen rijden we in de dikke mist. Net voor het echt donker wordt rijden we het haventerrein weer op en moeten helaas nog een uur het gehak aan horen.

 

 

28-10-2008 Kletsen en reparaties

We worden gewekt door de drilboor om 7 uur. De haven is nog steeds in aanbouw en er moeten nogal wat rotsen weg. Gelukkig heeft de hakker een lange koffiepauze en een nog langere siësta. De bemanning van de Senang ziet nog weinig voordelen van het liggen in de haven. We worden gek van de hakker en net nadat wij onder de douche zijn geweest stopt het water ermee (wij hadden niets gedaan). We kletsen nog uren bij met hun en Bert probeert hun Wifi – antenne weer werkend te maken. Zij gaan in de middag weer voor anker. Bert wordt aan het einde van de middag opgehaald door een medewerker van Cicar onze huurauto "huisleverancier" om de auto op te gaan halen op het vliegveld. Na eerst stevig onderhandeld te hebben over een goedkope huurprijs en opnieuw niet met onverdeeld succes vinden we zelf. Gezien Bert z'n moeder eind van de week komt met zijn zus Ria is het wel plezierig om een auto te hebben. Morgen gaan we erop uit met Henk en Angela van de Mi Dushi  

  

 

 

27-10-2008 Verdwaald op de fiets

We denken vanmorgen weer niet één van de vroegste te zijn, maar gelukkig blijkt de klok een uur terug, dus valt het toch nog mee. We willen net aan het ontbijt beginnen als Jeremy en Cathy van de Sal Dorago langs ons lopen. Dus bied ik meteen een kop thee aan. Voor je het weet ben je een uur of langer verder. Ook zij zijn echte ankeraars, maar komen het weekend in de haven omdat hun dochter aankomt. Enig misbruik van de goedheid van mensen is hun vreemd en ze willen niet langer dan nodig gebruik maken van de haven (ze mochten even aanleggen om hun weekendplaats te bespreken). Jeremy en Cathy worden afgelost door Diederik van de Rythm of Life. En zo ontbijten was pas rond 11.30 uur. Tijdens het internetten zien we Jean Pierre van de Senang en ook dit resulteert weer in gezelligheid. We willen gaan fietsen naar de plaats waar de moeder van Bert en zijn zus naar toe gaan. Rond 15.30 uur kunnen we ons losmaken uit alle kletsjes en gezelligheid.

 

De weg naar Costa de Silencio blijkt niet zo eenvoudig te vinden en we gaan een stukje “of the road”. Vanuit de verte lijkt alles snel een kale bruine vlakte, maar dichtbij worden we iedere keer weer verrast door prachtige begroeiing. Na diverse fotostops, ploegen we door, tot we bij een geasfalteerde weg komen. Helaas zijn we adres vergeten op te schrijven en gaan op zoek naar Internet. Een aardige Engelsman vertelt dat we bij een receptie van een complex moeten zijn. Het adres is snel gevonden en wat blijkt, we zitten al bij de receptie van het appartement. Snel even de boeking gechecked en het zwembad bekeken. Iets verder ligt een andere haven (Las Galletas) en met de fietsen nemen we daar een kijkje. We dachten dat deze haven vanaf het appartement aan te lopen was, maar dit blijkt niet het geval. Voorlopig blijven we dus maar in onze gezellige Nederlandse enclave. Terug gaan we weer iets te laat. In het donker fietsen we langs een erg drukke weg en belanden nog bijna op de snelweg. We nemen een afslag verkeerd en komen nu helemaal in een donker gebied. Aan de kant van de weg lopen we weer omhoog en iets verder fietsen we de kramp in onze bovenbenen om maar zo snel mogelijk hier weg te komen. Op een soort industrieterrein vraag ik waarschijnlijk aan een hoertje de weg. Ze kent geen haven. Na meerdere keren vragen komen we uiteindelijk naar een uur en 20 minuten fietsen in de haven. We drinken nog een bakkie bij de Rythm of Life, want daar was vanmorgen niets meer van gekomen.

 

 

 

26-10-2008 Gezelligheid troef in de haven

Vanaf de boot hebben we een prachtig uitzicht op de vulkaan en het is erg gezellig in de haven. Er liggen nu vier Nederlandse boten; Lady of de Lowlands, De Kaat, Mi Dushi en wij. Vandaag komen er nog twee: de Senang en de Rythm of Life. Het is één grote reünie. Bert is vandaag druk bezig met de motor. Gelukkig blijkt het een klein euvel. Door het stampen en schudden is lucht in de dieseltoevoer gekomen. Het is meer werk om alles toegankelijk te maken, dan de reparatie zelf. Gelukkig. Ik ben bezig om al het zout van het dek te spoelen. En ook de zoute kleding, reddingvesten en kussens te wassen. Aan het eind van de middag komt de bemanning van de Senang. Na maanden contact via de email, horen we eindelijk hun belevenissen. Zij zijn verstokte ankeraars en liggen bijna nooit in de haven. We hebben er bewondering voor, want wij liggen nog steeds graag aan een touwtje en genieten steeds van alle contacten in de haven. Als zij net weg zijn, loopt de bemanning van de Kaat langs. Ook zij komen even op de borrel. Het is laat als we naar bed gaan. Het gesprek van vandaag is de enorme rottocht van Gran Canaria naar hier. Iedereen heeft er last van gehad. Wij hebben 25 tot 30 kts wind gezien, maar anderen hebben het ook over windstoten van 40 kts (windkracht 9). Ook de hoge en steile golven hebben vele verrast.

 

 

25-10-2008 Een heftige tocht naar San Miguel Tenerife (58 nm)

Vanochtend om 07.00 uur gooien we de trossen los. Henk en Angela van de Mi Dushi leveren nog even de flessenpost af in de voor anker liggende kuip van de Senang. We hebben ondertussen al zoveel email contact met de Senang gehad, maar helaas lopen we elkaar steeds mis. Na meerdere dagen waarin hoge golven opgegeven worden, zagen we vandaag onze kans schoon. Windverwachting weer zo’n 15 kts (4bft) en een golfverwachting van 1,50 meter. Wellicht voel je het al weer aankomen! Onder het eiland was het rustig en weinig of geen wind. Annette ziet nog even tijd voor een klein tukje na het vroege opstaan van 6.30 uur. We hebben nog gezellig onze vrienden Marcel en Lisette aan de telefoon, die onderweg zijn naar Legoland. Zij hebben dichte mist en 1 graad wij genieten van de opkomende zon bij zo’n 20 graden. We zijn het eiland nog niet voorbij of de wind trekt aan van 2 kts naar 22 kts. Ook de golven veranderen in een ongelooflijke woeste massa. Overal witte schuimkoppen. We zijn uitgevaren met het tweede rif in het grootzeil. De acceleratiezones kennen we inmiddels. En een gewaarschuwd mens zet z’n tweede rif. Bert rolt de Genua even in want normaal duurt zo’n zone een mijl of 7-10. Niet veel later komt de eerste breker met een donderende klap de kuip in. Bert zeiknat. De wind neemt verder toe tot 25 tot 30 kts (6/7 bft) en de golven bouwen op naar 4-5 meter in een patroon van 3 grote golven en dan weer een tijdje wat rustiger. We proberen voor het eerst het derde rif te zetten, maar dit blijkt niet goed gemaakt. We halen het grootzeil dus maar weg. Terwijl Bert alle dekhandelingen uitvoert, krijg ik verschillende badkuipen met water over me heen. We hebben het logboek van Wouter en Saskia van de Schorpioen op onze laptop staan, en gebruiken dit soms een beetje als Pilot. Ik zag Saskia wel met een zeilpak zitten en dacht nog: “Zouden die het veel kouder hebben gehad dan wij, want wij hebben dit al maanden niet meer aan gehad”. Nu weet ik waarom! Om het zeil naar beneden te krijgen heb ik de motor aangezet. Hierdoor blijf ik bestuurbaar op de golven. We worden opgeschrikt door een pieptoon; de motor stopt. Als we opnieuw proberen te starten start de motor wel maar slaat direct weer af. Bert gaat binnen in de motorruimte op onderzoek uit. Na nog twee pogingen de motor te starten stoppen we. Dit is een probleem voor later. Eerst maar deze kolkende plas water over zien te steken. De Teide,  de hoogste berg van Tenerife zien we al een heel vroeg, op zo’n 40 mijl afstand. Doordat we bakstag voor de wind en golven zijn weggelopen gedurende zo’n 5 mijl. Moeten we het volgende stuk iets hoger als halve wind varen. Op zich geen probleem maar de acceleratiezone kent geen einde vandaag. En de golven komen vervelend van opzij. De rest van de tocht, 50 mijl houden we 25 tot 30 kts wind, met uitschieters van 33 of 35 kts. Er komen nog vier brekers donderend in de kuip en ik ben op z’n zachts gezegd “not amused”. Bert stuurt Äventyr overigens nog steeds met één hand. In sommige golven, sleurt het uitgeklapte zonnepaneel aan lijzijde volledig door het water, terwijl het paneel aan loefzijde door de wind nog iets hoger zou willen komen te staan. Dit alles wordt door de prima hekstoel constructie waar aan de zonnepanelen hangen duidelijk verhinderd. Het water spoelt over het dek. Äventyr kreunt en kraakt en baant zich moedig een weg door de schuimende, spetterende tobbe. Ze is moediger dan ik, want ik kan niet wachten tot we weer veilig in de haven liggen. Eenmaal in de beschutting van het eiland, nemen de golven wat af. Ik roep de Mi Dushi op, of ze ons willen helpen de haven binnen te komen. Via de marifoon krijg ik antwoord van een ander Nederlands schip; de Kaat. Even later komt een ander hulpaanbod van bekende Engelse Jeremy en Cathy van de Sal Dorago. Fijn om te weten dat iedereen elkaar een beetje in de gaten houdt en altijd bereid is een helpende hand te bieden. Bert heeft ondertussen het anker gereed gemaakt om dit indien nodig direct te kunnen laten vallen en een drijvende sleeplijn van 25 meter aan het boegbeslag bevestigd. De haven vraag ik, of ze ons kunnen binnenslepen maar helaas hebben zij geen mogelijkheden. Bert besluit om op de gereefde genua een sliplanding te gaan maken. We draaien om de breakwater en willen de haven indraaien gelukkig zien we op tijd dat dit een smal beboeid toegangskanaal is wat pal in de wind ligt. Gelukkig biedt de Mi Dushi (vandaag meer Mi Douchi) uitkomst en sleept ons naar de haven. Door een perfecte vangactie van Angela,  het rustige manoeuvreren van Henk en twee paar helpende handen uit de haven, liggen we 5 minuten later veilig in de haven. We vinden dat we een borrel en een goed diner hebben verdiend. Na een bijna warme douche schuiven we enorme borden vlees en patat naar binnen. Een dag om ons te bezinnen!


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links