Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Portugal 2010

24-06-2010 Ontsnappen aan de Portugese Noord (naar Viana da Castelo 34,5 nm)

De hoop dat we langs de Portugese kust nog een lekker kunnen zeilen hebben we opgegeven. Eigenlijk wisten we dit vooraf. Het is vooral je kans pakken, als de Portugese Noord met haar windkracht 5 tot 6, zich even gedeist houdt, zoals vandaag. De wind even niet op de kop, maar iets westelijk en een lage golfhoogte maakt het een aangename tocht. Helaas laat de zon even op zich wachten, maar is het gelukkig geen “dikke soep”. Want ook hier staat Portugal om bekend: haar zeemist. In iets meer dan 5 uur varen we met een beetje stroom mee naar Viana da Castelo. Onderweg hebben we nog SSB contact met Rein en Marian. Zij zwaaiden ons 2 jaar geleden in Camaret uit,  toen wij de Golf van Biskaje over gingen. Nu zijn ze zelf onderweg. Voor ons was het SSB contact altijd een hoogtepunt van dag, tijdens lange oversteken. Even contact met de buitenwereld en het gevoel dat iemand weet waar je op dat moment bent en in welke opstandigheiden. We kijken er naar uit, om ze weer te zien, hier in de Spaanse Ria’s. In de gezellige haven van Viana ontmoeten we de bemanning van de Dribbel. Zij hebben 2 jaar als flottieljeleiding in het Lefkas gebied in Griekenland gewerkt. Al snel worden allerlei herrineringen aan Griekenland opgehaald. Griekenland nog steeds in onze ogen het vaarparadijs van Europa. Met de bemanning van een andere boot zien we later hoe het Nederlands Elftal op het nippertje Kameroen verslaat. Zij hebben hun reis nog voor de boeg, en een beetje jaloers zijn we hier wel op.

 

 

20-6-2010 t/m 23-06-2010 Een bliksembezoek aan Nederland

We liggen op 10 minuten afstand van de luchthaven van Porto. En dat komt mooi uit, want we hebben weer een bliksembezoek aan Nederland gepland van 4 dagen. Misschien vragen sommigen zich af, wat we nu toch steeds in Nederland doen. In maart werden we verrast dat er uitbreiding van de crew op komst is. We hebben toen besloten de belangrijkste onderzoeken in Nederland te doen.

 

 

19-06-2010 We missen onze vissers van Nazaré

De ochtend kent een rustig begin, zowel qua wind als onze activiteiten. Äventyr wordt weer ontzout en ligt er weer spik en span bij als wij op zoek gaan naar de café om “onze jongens” te zien. Ditmaal moeten we het zonder ondersteuning van de Portugese vissers doen. En dit voelt totaal anders. De sfeer die in Nazaré in het kleine winkeltje/koffietentje hing, was toch wel heel bijzonder. Jammer dat we er geen foto van gemaakt hebben. Hier geen meelevende eigenaar. En voor het eerst in Portugal weten we met moeite een koffie verkeerd te verkrijgen. Dit heet in Portugal een galao (met hier en daar nog een tekentje erop). Volgens ons spraken we het toch redelijk goed uit. Zelf als we uitleggen en aanwijzen; een glas, koffie en melk begrijpen ze er werkelijk nog geen snars van. Opeens zie ik de kaart hangen en wijs het aan. Oh galao!  Wij horen werkelijk niet het verschil wat wij gezegd hebben en wat zij nu zeggen. Van dat Portugees is werkelijk geen chocola van de maken. Veel woorden lijken op Spaans, maar dan op zijn Russisch uitgesproken. Alleen de telling kan ik soms redelijk volgen. Voor de rest geen woord. Nog geen 5 minuten later, krijgen we inderdaad koffie, met melk in een glas. Als we terug langs het strand lopen, waait de stront werkelijk weer van de dijken. De opgegeven windkracht vier, is een dikke 6 bft geworden en de golven zijn erg aantrekkelijk voor de wind- en kitesurfers, maar voor ons toch wat minder. Wat zijn wij blij dat we gisteren doorgevaren hebben. Vandaag was er weer geen beginnen aan. Voorlopig liggen we hier prima.

 

 

 

18-06-2010 Een betere tocht naar Lexioes (66 nm)

De voorspellingen voor vandaag zijn beter, maar je weet het nooit. Vroeg zijn we weer uit de veren om nu samen verder naar het noorden te gaan. Na een weer wat onstuimig begint, waar 2 niet eens zulke grote golven, korte achter elkaar, Äventyr weer een complete zoute bad geven. Het komt voor het eerst zelfs tot binnen toe. Bij de eerste kaap waaien de vouwen weer uit de broek, maar al snel wordt het rustiger. De wind draait en de fok kan bij gezet worden. Ging Bert gisteren met moeite 4 mijl per uur, nu loopt de snelheid op tot boven de 6,5 mijl per uur. De golven nemen snel af en komen nu schuin van voren, in plaats van pal op de kop. De zon schijnt er lekker bij. Helaas staat er nu weer te weinig wind om te zeilen, maar ons hoor je niet klagen. De Portugese kust naar het noorden varen is nu eenmaal geen gemakkelijke opgave. We komen dan ook heel veel alleen mannelijke crew tegen. In Nazaré, was ik de enige vrouw, aan onze steiger met 4 boten. In deze tijd lijkt het ook veel schepen zowel van noord naar zuid als andersom door een tijdelijke crew gebracht worden. Toen wij naar het zuiden gingen waren het hoofdzakelijk paren, op weg naar de Middellandse Zee of de Carieb. Nu zien we veel solozeilers en mannen (bijna 60% van de boten). In iets meer dan 11 uur liggen we onder de rook van Porto in Lexioes. Tot onze verbazing zien we een bekende Zweed. Deze was in de nacht van zondag op maandag al weggegaan uit Nazaré, want hij wilden niet stoppen. Wind of geen wind. Deze bikkel heeft alles opgekruist en heeft over “onze” tocht van 11 uur, meer dan 24 uur gevaren. Dat zijn de échte zeilers. Maar wij vinden onze manier aanzienlijk comfortabeler. Kruisen doen we over een paar maanden wel weer op de Oosterschelde.

 

 

17-06-2010 Gescheiden naar Fiquera do Foz (37 nm)

Hoe ontsnappen we uit Nazaré? Dat is DE  vraag. De opgegeven golfhoogte wil maar niet onder de 3 meter zakken. Op de “kont” is dat nog te doen, maar recht op de kop zie ik totaal niet zitten. Bovendien is mijn zeeziekte er de afgelopen weken niet minder op geworden. We hebben de oplossing: voor het eerst sinds we onderweg zijn, vaart Bert alleen de komende 37 nm en neem ik de bus naar Fiquera do Foz. De wekker gaat om 6.30 uur. Eerst moeten we nog een ander klusje klaren. Onze Poolse buurman (zijn naam kunnen we zowel niet schrijven als uitspreken) moet naar de kraan gebracht worden. Samen varen ze weg van ons ponton waar we 10 dagen aan vast gekluisterd lagen. Bij de kraan pak ik de lijnen aan van de Pool en terwijl Bert weg vaart, help ik hem maar aanleggen. Een dubbel gevoel gaat door mijn maag, als Bert wegvaart. Ik neem op mijn gemak een douche en loop de drie kwartier naar het busstation. Na een tussenstop van anderhalf uur ben ik twee keer drie kwartier in onze volgende haven. Na een broodje en een krantje, zit k prima aan de boulevard met een uitzicht op de havenentree. Tussendoor krijg ik sms-jes van Bert: golven goed te doen, maar 18 kts wind op de kop, snelheid 4 mijl per uur. Het gaat niet hard dus. Het is zwoegen voor onze Yanmar.  Kruisen schiet helemaal niet op. Om 15.30 uur zie ik een bekende boot tussen de gloednieuwe havenpieren binnen varen. Fiquera staat bekend om de gevaarlijke ingang bij afgaand water. De ebstroom tegen de swell veroorzaakt vaak brekers. Deze winter is een deel van breakwater weg geslagen en de nieuwe is absoluut een verbetering. Snel loop ik naar de haven en vraag de havenmeester of ik het hek door mag. Eigenlijk horen we eerst bij een receptieponton aan te melden, maar we mogen meteen door. Er staat behoorlijk stroming in de haven en dan valt alleen aanleggen niet mee. Ik ben precies op tijd om de lijnen van Bert aan te pakken. De boot zit helemaal onder het zout en Bert ziet er ook zout en verwaaid uit. ‘Het is goed, dat we het zo gedaan hebben’, zegt hij. Ik ga ons aanmelden (dat duurt in Portugal altijd minstens een kwartier, want in iedere haven moet het zelfde formulier ingevuld worden, met alle gegevens van zowel de boot als de crew) en Bert haalt de dikke plakkaten zout van de buiskap en boot. De ontsnapping is gelukt!!

 

 

15-06-2010 en 16-06-2010 Nog meer havenperikelen en knarse knarren
Ondanks dat we stevig balen dat we hier niet weg kunnen, bevalt het leven ons hier in de haven steeds beter. Iedereen zit in het zelfde schuitje en dat verbroedert. Wat ook altijd verbroedert zijn bootproblemen. Onze buurman de Pool komt naar niet uit het water om zijn verloren schroef te vervangen.

Nazere in het avondlicht De zon gaat onder bij de kaap van Nazare

Uiteindelijk biedt Bert voor de 2e keer aan om te gaan duiken. Bij Mike krijgt hij echter een heel ander verhaal te horen. De Pool is iedere keer niet op zijn afspraak. Taalproblemen veroorzaken de misverstanden. Bert gaat in de bemiddeling. Als dank krijg ik later op de dag 2 kg heerlijk vers fruit en drie foto’s van zijn boot. Dat is mooi zaken doen. Bert doet al het werk en ik word beloond. Onze zwaar bejaarde achterburen komen zich verontschuldigen dat hun generator aan gaat. Ze hebben nog steeds elektriciteitsproblemen. We krijgen steeds meer bewondering voor de eigenaar. Met 80 jaar hebben we hem te jong ingeschat. Hij is 85 en zeilt sinds 12 jaar. Sinds enige jaren heeft hij zijn bungalow niet ingeruild voor een comfortabel seniorenappartement, maar voor een boot (???). Met 2 kunstknieën valt dit toch allemaal niet meer zo mee. We nemen ons petje voor hem af. Zeker als ze tegen de avond met een flinke wind het zeegat uitvaren om de nacht door te varen. Het lijkt ons toch niet gemakkelijk om te varen als je bijna niet meer  kunt lopen en bovendien nog stokdoof bent ook.  En niets stevig zeilpak. Gewoon een rode overal en een petje. Terwijl de eigenaar de achterlijn maar met moeite uit de knoop haalt, vaart zijn vriend beheerst en compleet onder controle de flinke boot achteruit. ‘Als jullie in Weymouth (zijn thuishaven) zijn, kom dan naar de marina en vraag naar Tiger Feet’, zegt de oude baas ons nog. Mochten we daar nog komen, dan zullen we dit zeker doen. Bert gaat voor de 4e keer op zoek naar de kleine maar vervelende lekkage in de voorpunt. Plafond er weer uit en op zoek. We hopen met een extra kitronde nu droge voeten te houden. Natuurlijk steunen we ook onze Portugese gastheren tijdens hun voetbalwedstrijd. De frustratie komt steeds meer naar buiten, als de tijd verstrijkt. Ik moffel mijn feloranje Croqs maar steeds verder onder mijn stoel en we hopen dat het sterk spelende team van Ivoorkust niet scoort. De altijd zeer vriendelijke eigenaar van het café/minimercado is in mineur. Gelukkig kan hij de volgende dag weer een beetje lachen. We doen nog een poging om langs het strand te wandelen, maar worden gewoon gezandstraald. Dan gaan we maar voor de 2e keer naar het restaurantje waar we vorige week met Willem zo heerlijk hebben gegeten. Zo vieren we samen dat Willem vandaag jarig is. Op de terugweg naar de haven worden we getrakteerd op een prachtige zonsondergang.

 

 

13-6-2010 en 14-6-2010 Het wordt gezellig in de haven

Eindelijk schijnt de zon weer, maar de harde noorden wind en hoge golven buiten, houden ons voorlopig vast in Nazaré. Balen, want we willen na een week toch echt wel verder. Maar het wordt wel steeds gezelliger en levendiger in de haven. Inmiddels liggen we met ongeveer 15 passanten in allerlei nationaliteiten en zeer uiteenlopende leeftijden.

Het waait hard in Nazaré
Vissersbootjes op het strand van Nazare
Achter ons liggen drie zeer beleefde Engelsen met een gemiddelde leeftijd van 75 jaar. De eigenaar schatten we nog een jaartje of 5 ouder. En als je met een stok loopt, valt het niet mee met de hand de was te doen op de steiger.’I am getting to old for this’’, zucht hij dan ook tegen mij. Ze doen ons een beetje aan de oude heren van Muppet show denken. Door de drukte in de haven hebben we vanmorgen een Pool met een verloren schroef naast ons getrokken. Na dagen van weinig contact geniet hij duidelijk van het moeizame praatje en binnen een paar uur, moeten we sterke drank en andere aardigheden afslaan. En hij leeft met ons mee tijdens de voetbalwedstrijd. Evenals zo’n 15 Portugese vissers in hun en ook ons stamkroegje bij de haven. Verschillende boten varen de 14e nog uit, maar komen ook weer terug. Overmoed, gebrek aan ervaring? Bij een Spaanse solozeiler, lijkt dit laatste het geval. Die had gisteren aan de andere Nederlandse boot gevraagd, aan welke kant hij zijn genua moest zetten met een noorden wind. En overigens wat verwarrend gesprek. Het schijnt nogal moeilijk te zijn om de Nederlandse en Franse vlag uit elkaar te houden. ‘Spreken jullie Frans’, had hij de Nederlanders gevraagd. Zij hadden bevestigend gereageerd, het enige probleem was dat de Spanjaard zelf dit helemaal niet blijkt te spreken. Eenmaal weer veilig terug in de haven, na zijn onfortuinlijke tocht, is hij is duidelijk blij, dat hij bij mij nog even zijn verhaal van vandaag in het Spaans kan doen. Niet dat ik dan weer alles begrijp, maar we kwamen toch tot een redelijk gesprek. Hij blijkt zijn grote stalen boot dit jaar in de noord Spanje gekocht te hebben en heeft nog nooit eerder gezeild. ‘Ik ben nu met pensioen, en dacht dat is een mooie tijd om te gaan zeilen’, vertelt hij me. Niet gehinderd door enige kennis heeft hij een boot gekocht en is nu op weg. Met Mike staan we nu op zeer goede voet. En vandaag loopt hij vuur uit zijn sloffen. Een rally vanuit Engeland naar Portugal komt met 16 boten in de haven. Een deel wordt naar de overkant gestuurd (naar privéhaven, die in 2 jaar zijn prijzen met 300% heeft verhoogd), en een deel ligt aan onze kant. En Mike’s wil is wet hier. Een opstandige Fin, die geen boot langszij wilde en bovendien een Nederlandse boot zonder overleg van plaats heeft veranderd, wordt na zijn afgebroken tocht naar het noorden, naar een betonnen (en niet drijvend) visserponton verbannen. Geen goed woord voor zijn gedrag heeft hij over. Eén van de rally schepen ramt (mede door de harde wind) bijna een vissersboot en schampt daarna nog 2 buitenboordmotoren. Ja, zo vermaken wij ons nog wel !

 

 

10-6-2010 t/m 12-6-2010 Regen, regen en regen.

Helaas zet de regen door. Vooral in de nacht en vaak de hele ochtend komt de regen werkelijk met bakken uit de hemel. Als het even droog is lopen we naar het dorp (ongeveer drie kwartier lopen) voor een kappersbezoek en boodschappen. Er staat steeds een stevige noordenwind en vooral de swell van rond de 3 meter zorgt ervoor dat dit niet de beste dagen zijn om uit te varen. Helaas zijn de voorspellingen niet beter.

 

 

09-06-2010 Het regent

Nazaré panoramaSinds gisterenavond regent het continu. Vanmorgen moet Willem al om 6.25 uur met de bus richting het vliegveld van Porto. Een lange dag, want hij begint eerst met 45 minuten lopen naar het busstation. Gelukkig lijkt het even droog. Gisterenavond hebben we nog geprobeerd een taxi te regelen, maar die blijken om deze tijd nog op één oor te liggen. En wij na Willem’s vertrek trouwens ook. We draaien ons nog lekker om, terwijl de regen nog uren op het dak klettert. ‘Kruip maar lekker achter de gebreide’, zou Bert’s moeder zeggen en goede raad moet je altijd opvolgen. Wel wennen, want we zijn dit absoluut niet meer gewend. We moeten zelfs diep nadenken wanneer we voor het laatst regen hebben gehad. Zijn we nu dan het stabiele mooie zonnige weer uitgezeild?  In de schamele opklaringen lopen we nog even naar het strand. Hopelijk is dit niet ons weer voor de komende 2 maanden!

 

 

08-06-2010 Willem ontmoet het orakel van Nazare

Willem heeft vanmorgen zijn hoofd nog niet uit het luik of Mike, het orakel van Nazare, spreekt hem al aan. Mike is een wereldomzeiler (of een zeiler met die plannen die hier uiteindelijk is gestrand) en runt al jaren deze haven. Na een beroerte of ziekte is hij alleen niet meer zo gemakkelijk en eigenlijk zijn ze hem hier liever kwijt dan rijk. Mike zit vol goedbedoelde, vooral ongevraagde adviezen. Op de steiger is Willem snel van hem af, maar als hij later over de busverbinding informeert, denkt Mike: ‘die laat ik voorlopig niet meer los’. Terwijl Willem wel 4 keer  ‘thank you’ zegt, ratelt Mike op zijn tempo (4-5 woorden per minuut) gewoon door. Bert zit zich achter de WC deur te bescheuren.

Internetcafé Äventyr Onze muurschildering van 2008

Twee jaar geleden leerden wij Mike kennen. ‘It is very dangerous’, om op de fiets naar de stad te gaan, waarschuwde hij toen. Dit jaar ziet hij nog meer spoken. In de volgende baai, moet je beslist niet gaan zwemmen. Hier zitten krokodillen (????), naar Lissabon moet je helemaal niet gaan. Veel te duur en veel te druk (de haven is even duur als Nazaré en bovendien helemaal niet druk). En vaar altijd 5 nm uit de kust, want dat is veel sneller. Het zal vast met de stroom te maken hebben, maar als je 10 nm verder vaart op een afstand van 70 nm, dan moet je toch je aardig (extra) stroom mee hebben om dit te compenseren. Voor onze “wereldreiziger” is er blijkbaar nog maar één veilige plek en dat is zijn haven in Nazaré. We raden onze Belgische buren die lekker met hun fiets weg gaan, dan ook aan vooral Mike te ontlopen of vooral hun “zeer gevaarlijke plannen” , niet te vertellen. Voor Willem halen we vandaag een buskaartje naar Porto en verkennen we het bijna uitgestorven Nazaré. Twee jaar geleden in augustus konden we bijna niet fietsen van de drukte met auto’s,  nu is het strand leeg en is lijkt alles verlaten. Het kan aan het weer liggen, want het is zwaar bewolkt met regendreiging. En voor morgen zijn de voorspellingen niet veel beter. Terwijl Willem onze oude muurschildering bekijkt, gaan wij aan de slag voor de site en halen de weerberichten binnen.

 

 

07-06-2010 We kruipen langzaam naar het noorden (naar Nazaré 72 nm)

Bert maakt zijn vis schoon Rap worden de darmen verwijderd
Ons bed lag vannacht niet echt stil (aldus Annette). Val- en draaiwinden laten ons steeds draaien en eenmaal dwars op de swell, wordt je bed een tijdelijke schommel. Wat brak zitten we (Annette) om 07.30 uur aan het ontbijt om een uurtje later anker op te gaan. De wind moet vandaag naar het noordwesten tot westen gaan draaien bij een afnemende golfhoogte. De zee wordt na een paar uur, werkelijk heerlijk kalm, maar helaas missen we 3 kts wind om lekker te kunnen zeilen. Donkere wolken bij NazaréOmdat we voorlopig alleen maar aan de wind de zeilen, staat de kleinere keerfok op, en nu missen we een aantal vierkante meters zeil, om de motor uit te kunnen zetten. Met nu twee mannen aan boord, neem ik het er lekker van om grotendeels binnen, cabaret op de MP3 speler te gaan liggen luisteren. Bert leert weer een vis waterskiën. Het arme beest is waarschijnlijk al enige tijd met de haak in zijn bek achter onze boot aangesleurd, voordat de mannen door hebben dat ze beet hebben.  Maar het is wel een doorzetter, want het valt niet mee om het beest binnen te halen. Al draaiend blijft hij verzet bieden. Maar ontsnapping is niet mogelijk. Een mooie Bonito wordt door Bert snel ontdaan van zijn kop en ingewanden en verdwijnt in de koelkast. Even pakken donkere wolken zich samen en valt er zelfs regen. Dat zijn ze niet meer gewend! Mooi een uurtje voor het donker is varen we de voor ons bekende haven binnen, waar ons bed vannacht nu eens heerlijk stil ligt.

 

 

06-06-2010 We speren de Taag af (naar Cascais 15 nm)

De Portugese Noord lijkt morgen een dagje vrij af te nemen en draait naar noordwest, west. Gereed maken voor vertrek dus. Om morgen naar Nazaré te kunnen varen, verlaten we Lissabon en varen we de Taag af. Met stroom mee en een flinke, maar helaas zeer vlagerige wind (het grootste verschil is tussen de 3 en 33 kts – 1 tot 7 bft - binnen 5 minuten) speren we werkelijk de rivier de Taag af. Soms met 9,5 mijl per uur op het log. We varen aan de wind, maar met twee mannen aan de schoten, die de ergste windstoten op vangen, kan ik Äventyr met twee vingers sturen. Helaas draait de wind aan het eind net zo vaak als ze in sterkte varieert en moeten we nog een paar kruisslagen maken (Bert staat dan inmiddels aan het roer), om onze winderige ankerplek bij Cascais te bereiken. Onderweg zien we meerdere zeilwedstrijden, want zeilen is rondom Lissabon zeer populair. In de stralende zon en het glinsterende diepblauwe water, is dit een hoogzomerse aanblik. De zon blijft heerlijk in de kuip en wij kunnen tot diep in de avond buiten zitten. En wat kan je dan beter drinken, dan een glaasje Port.

 

 

05-06-2010 De twee gezichten van Lissabon

Vanmorgen blijkt dat de meest onvriendelijke toiletschoonmaakster van Portugal nog steeds in Lissabon werkt.  Twee jaar geleden werd ik boos teruggestuurd naar mijn douchehokje om 3 haren uit het putje te halen, nu staat ze al bijna met haar zwabber in mijn hokje voordat ik me aangekleed heb. De honderd jaar oude liftNiet dat dit zwabberen veel voorstelt overigens. Het is meer show dan dat ze daadwerkelijk schoonmaakt. Vervolgens blijft ze als een vlieg om me heen cirkelen. Ik verwacht ieder moment dat ze zegt dat ik miin haar niet mag föhnen, omdat er dan haren op de grond vallen. Voorkomen is in haar opinie beter dan schoonmaken. Beter een beetje brommen, dan werken. Gelukkig wordt ze afgeleid door honger en gaat ze een broodje eten. Ons mooie buskaartje moeten we natuurlijk gebruiken en het blijkt dat we zelfs in de toeristische trammetjes mogen. Want met Willem moeten we natuurlijk ook in het beroemde trammetje nummer 28. Al rammelend en soms zwaar piepend werkt dit trammetje zich omhoog door de smalle straatjes, waar je door het raam bijna de huizen aan kunt raken. Huizen vol met azulos (tegeltjes), oude kerken en parkjes vol lila jacarandas glijden langs ons heen. De enige smet op deze idylle zijn de zakkenrollers die ook in de tram zitten. Een oude man stuurt ze scheldend de tram uit. Willem kijkt nog even bij een gespecialiseerd Port huis, op zoek naar een flesje Port uit zijn geboortejaar. Maar voor dit bedrag kan hij twee keer heen en weer vliegen naar Nederland. En het aanbod om het flesje terug te verdienen, met het afstoffen van de overige flessen, zal ook wel niet aangenomen worden. Een flesje Port van € 300,-Het blijft dus maar bij een blik in de etalage. Om wat meer van Lissabon te zien, zoekt Bert daarna een andere bus uit. Hij wil blijkbaar het onderste uit de kan halen, want we hebben het gevoel dat we zeker een kwart van het enorme Lissabon zien.  De bus blijft maar rijden, door de ene buitenwijk na de andere. En interessant is anders. Net als we denken nooit meer onze eindbestemming,het Expo terrein te halen, blijken we er te zijn. Het contrast met de oude binnenstad kan niet groter. Enorme futuristische gebouwen, een hypermodern station en winkelcentrum, een strakke fontein met tientallen vlaggen vanuit verschillende landen. Een moderne gondellift loopt langs het water. De bus terug doet het in een kwart van de tijd en is duidelijk minder saai. Het openbaar vervoer in Lissabon is werkelijk verbluffend goed. Met een drankje in de kuip is het daarna goed vertoeven. We horen zelfs al bijna het enorme gezoem van enorme brug van 25ste april niet meer.

 

 

04-06-2010 Weer terug naar Portugal

Bert en Willem hebben hun mooie ankerplek ingeruild voor de wat ongezellige, maar wel praktische haven van het Alcantaradok in Lissabon. Weer een plaats op herhaling, want hier lagen we in 2008 ook. Voor mij is het een lange reisdag. Bij het boeken van mijn vlucht terug naar Lissabon, heb ik niet echt goed gekeken en nu blijk ik eerst naar Faro te vliegen en vervolgens weer terug naar Lissabon. Een de vlucht duurt nu alles bij elkaar bijna 5 uur. Gelukkig heb ik gezellige buren en heeft vriendin Marjolein een perfecte stoel bij de nooduitgang voor me geregeld. Marjolein zwaait me uit en loopt mee tot voorbij de gate. Enigszins gaar land ik op Lissabon, waar Bert en Willem me gelukkig al op staan te wachten. Ze hebben ook de bus terug naar de haven al uitgepuzzeld en ook nog met een zeer lucratief buskaartje. Voor € 3,50 mogen we 24 uur binnen Lissabon met het openbaar vervoer. Dit hadden we 2 jaar geleden ook moeten weten. Toen hebben we in de snikhete heel wat kilometers gelopen. De bus brengt ons al rammelend over de tramrails in een uurtje naar de haven, waar het weer heerlijk terugkomen is op Äventyr.

 

 

3-6-2010 We verruilen onze haven voor een mooringboei (Seixal 12Nm)

Ook deze ochtend zijn we niet al te vroeg op. “Waarom zouden we ook het is toch vakantie” zegt Willem. Na heerlijk in de kuip te hebben ontbeten gaat Willem de wal op om Oeiras te gaan verkennen. En ik duik het havenkantoor in om te onderhandelen over de prijs van het havengeld en vrijkaartjes voor het zwembad.
Het strand van Oeiras Wachten op de juiste golf
Nou de kaartjes voor het zwembad waren nog wel te regelen maar het havengeld blijft toch echt 35 Euro, “tja het hoogseizoen is begonnen” zegt de Nederlands sprekende vrouwelijke havenmeester. Ze vraagt zich tegelijk wel af waarom het nog steeds zo stil is in de haven, met ons als enige gasten. En ook ik stel haar teleur als ik zeg dat ook wij weer verder gaan. Eerst nog even de site bijwerken gezien ze hier een goede internet verbinding hebben en dat is verderop altijd maar weer afwachten. Willem komt enthousiast terug over overvolle stranden en golfsurfende boy’s, maar om twee uur gooien we toch los. Om voor de tweede keer opnieuw de Taag op te varen, hadden we twee jaar geleden een lekker stevige bries. Dit keer moeten we het doen met zeer lichte bakstagwind met alleen de keerfok bij, ja we zijn te lui om de Genua te wisselen of de Gennaker te hijsen.
Het dorpsstrand van Seixal Äventyr aan de mooringboei bij Seixal
Met het laatste van de ebstroom dobberen we de Taag op alle tijd om ons heen te kijken. En vanuit de verte het hoge gezoem van de auto’s te horen die over de Ponte de 25 Abril brug rijden, het lijken wel bijen. Zodra we de brug gepasseerd zijn draait de stroom en met een bakstagwind en 2 knopen stroom  mee schieten we vooruit; het rijkelijk beboeide kanaaltje richting Seixal in, waarbij we aan beide zijden meermalig gepasseerd worden door de snel varende ferry’s. Die ons luid toeterend en zwaaiend begroeten, dat is nog een ontvangst. Wellicht zijn we de eerste buitenlandse gasten voor hun van dit jaar. We scharrelen de rivier verderop en pikken een mooringboei op direct voor het plaatsje Seixal, wat direct op onze bewondering kan rekenen, zo keer op keer de rivier opscharrelen wordt beloond met een mooi uitzicht en goede bescherming tegen de swell. Na op tijd te hebben gegeten gaan we de wal op en zien bij de Ferryterminal dat je voor € 4,= retour kunt naar hartje Lissabon. We besluiten dat de avond het beste op een terrasje te kunnen afsluiten om zo de lokale sfeer het beste te kunnen beoordelen. En Lissabon voor morgen te bewaren.

 

 

2-6-2010 We wijzigen onze koers (Oeiras 53 Nm)

Voor vandaag hebben we gepland om naar de ankerplaats Portinho de Arrábida bij Setubal te varen. Volgens de pilot de meest spectaculaire ankerplaats van de Portugese kust een afstand van zo’n 30Nm voor ons een eitje. We besluiten dus lekker uit te slapen en op ons gemakje in het dorp de laatste verse inkopen te gaan doen op de lokale markt. En ach waarom ook niet nog effen een bakkie bij ons koffietentje voordat we vertrekken. Om precies 11 uur Nederlandse tijd gooien we los zo laat is het dus nog niet want Portugal doet niet mee met de zomertijd dus lokaal is het pas 10 uur. De wind laat het enigszins afweten, dus met de motor en de keerfok bij tuffen we naar onze bestemming. Het weer voldoet niet geheel aan de verwachtingen en de zon verliest steeds meer terrein aan een aantal grotere wolken. Om vervolgens geheel achter de wolken te verdwijnen en zich niet meer te laten zien. Nu zijn we enigszins verwend, dat weet ik maar om lekker te ankeren is een zonnetje die de omgeving van z’n mooiste kant laat zien toch een vereiste. Om nu te gaan ankeren bij zulk wee,r let wel het is nog steeds 22 graden, staat ons toch een beetje tegen. De kaart wordt opnieuw bestudeerd en met 25 Nm extra kunnen we ook bij Cascais voor anker gaan. En morgen lekker de Taag opvaren naar Lissabon. Zo gezegd zo gedaan. We moeten hiervoor alleen 20 graden hoger gaan varen, maar door de vorm van het land kunnen we hoog aan de wind gewoon lekker doortuffen. Met onze kaap ervaring besluiten we Cabo Espichel ruim aan stuurboord te laten liggen. Om geheel verrast naar de kaap te kunnen gaan zeilen. De zeilen gaan omhoog en de motor kan eindelijk uit. “Ik moet alleen een paar graden vallen” zegt Willem. Maar ook nu volgt de wind de contouren van het land, of te wel we moeten 60 graden afvallen om te kunnen blijven zeilen. Na een uurtje zeilen maken we de balans maar eens op hoeveel we het laatste uur zijn opgeschoten, nou het gaat wel lekker maar we schieten er weinig tot niets mee op is de conclusie. Dan maar opnieuw een slag naar buiten. Nog geen half uur later is opnieuw de wind met zo’n 60 graden gedraaid let wel in de verkeerde richting. We zijn dus leuk aan het kruisen zonder ook maar iets op te schieten. De stroom doet ook nog een duit in het zakje. We besluiten “onze zeilpoging” te staken en de ijzeren zeil maar weer te starten. Nog geen half uur later hebben we zo’n 20-25 knopen pal op de kop en met een toename van de golven zien we onze ETA (verwachte aankomsttijd) steeds verder naar achteren verschuiven. Opnieuw duik ik naar binnen om onze bestemming aan te passen, “we gaan naar Oeiras” zeg ik tegen Willem. Het is zo’n 4 Nm korter maar belangrijk we kunnen onze koers verleggen met zo’n 30 graden. En hoog aan de wind met de golven iets meer dwars en de keerfok eerbij schieten we vooruit. Enige nadeel het liggeld van deze haven is rijkelijk hoog. Maar om 21.15 uur Nederlandse tijd ligt Äventyr vast in de haven en is het voor ons tijd om de twee onderweg gevangen Bonito’s te gaan verorberen. Conclusie de koffie was vanochtend lekker, maar de muffins van de dag ervoor lekkerder als Flane puddinkjes van vandaag.

 

 

1-6-2010 Wakker worden met de telefoon

De haven van SinesDeze ochtend even geen wekker. Nog geheel in ruste gaat om 10.15 uur de telefoon. Nog in diepe slaap neem ik de telefoon aan en hoor aan de andere kant een opgewekte Annette “hoi met mij” nog niet geheel wakker doe ik een verslag van onze afgelopen dagen en onze tocht van gisteren. De zon staat ondertussen alweer lekker te branden en het is toch echt tijd om uit bed te komen. Als we ons hoofd naar buiten steken worden we goedemorgen gewenst door onze Franse buurvrouw die net haar zoontje in bad aan het doen is. Op de vraag aan haar waar de bakker is krijgen we gelijk een stuk brood aangereikt zodat we even later in de zon lekker aan het ontbijt zitten. De dag nemen we ons voor om lekker te gaan lummelen. We betalen nog voor een nachtje extra en gaan dan naar het vertrekkers stamkroegje van Sines boven aan de haven. Om een bakkie koffie te scoren Willem gaat Sines verkennen en opzoek naar de bakker. Ik ga onze administratie eens bijwerken en onze belevenissen van de afgelopen dagen toevertrouwen aan de toetsen. Een karweitje wat Annette anders meestal doet. Willem besluit s’ middags als held te moeten optreden door het koude 16 graden zeewater te moeten induiken.

 

 

31-5-2010 Vissen voeren en de beroemde Portugese mist (naar Sines 74Nm)

Opkomende zon bij het uitvaren van de baai bij Baleeira Zonsopkomst bij Cabo de San Vincente

Deze ochtend gaat opnieuw vroeg de wekker. En gooien we om precies 07.00 uur los van onze mooringboei. “Ontbijten doen we onderweg wel” zeggen we tegen elkaar en nog voordat de zon volledig op is zijn wij al onderweg. De eerste zeven mijl gaan heerlijk met vlak water en een lekkere bakstagwind. Gezien we vroeg zijn denken we het advies van de Pilot om ruim om de kaap heen te gaan in de wind te kunnen slaan. En worden dichter bij Cabo de San Vincente getrakteerd op wind en golven van zo’n 22 knopen en 2 meter hoog. Gelukkig hebben we de keerfok erbij gaat Äventyr heerlijk door en over de golven. Nadat we de kaap gerond hebben besluit ik binnen het laatste weerbericht qua wind en richting nog eens wat nader te bekijken. Niet geheel vrij van een onrustige buik kom ik even later weer naar buiten. Waar Willem ondertussen ook al wat stiller is geworden. “Komt dit door de golven of het tijdstip” denk ik, enkele uren later krijg ik het antwoord. Ik ga nog even voor een paar uurtjes plat zeg ik tegen Willem, we hebben besloten om met de motor bij dicht onder de kust zo’n vier uur naar het noorden te motoren. En bij de eerste windshift na NNO te gaan zeilen, om precies 11 uur gaat de motor uit en zeilen we over stuurboord een lange slag richting de kust. Het gaat heerlijk, Willem besluit ook nog even te gaan liggen. Als we een slag naar buiten maken tegen de golven in komt Willem opeens naar buiten gevlogen en sprint naar de reling om daar de vissen te gaan voeren.

Hij is de laatste tien jaar niet zeeziek geweest en is vanuit z’n werk ook wel het e.ea. gewend, maar de combinatie van de wat onrustige golven en het gemiste ontbijtje zijn blijkbaar net iets teveel. Maar naar te hebben overgegeven knapt hij toch weer snel op. Na een volgende windshift lijkt Sines opeens toch nog bezeild en vaart Äventyr hoog aan de wind met twee genietende mannen aanboord naar het noorden. Ondertussen zijn we ook al enkele malen vergezeld door dolfijnen die sierlijk hun kunsten naast en voor de boot vertonen. Twee uur later is het weer uit met de pret en draait de wind weer naar pal noord. En neemt toe tot zo’n 18 knopen we besluiten een rif te steken en maken er maar gelijk twee van als we een donkere wolk op ons af zien komen met rimpels op het water. De mist komt opzettenVijf minuten later zitten we in de pot dichte mist en is de zon nergens meer te bekennen. Dichter bij de kust trekt de mist nog even weer op om ons te laten genieten van de volgende dolfijnenshow Willem is druk in de weer met z’n camera, maar concludeert dat ze camera te langzaam is of de dolfijnen te snel. De wind zakt verder in en we verruilen de zeilen voor ons ijzeren zeil. En vervroegen onze geplande aankomsttijd hiermee met enkele uren. Als we dichterbij de kust komen kunnen we nog net Sines zien voordat dit opnieuw in de mist verdwijnt. Twee jaar geleden vertrokken we in de dichte mist vanuit Sines om onderweg te gaan naar Porto Santo en Madeira dit keer komen we hier terug opnieuw in de mist en is de cirkel hiermee rond. Moesten we twee jaar terug nog langzij bij Maarten en Marscha van de Vida Vagabunde dit keer ligt op enkele vertrekkers na de haven er stil en verlaten bij. Om 22.15 uur maken we vast aan het fuelponton om ons te gaan melden bij de receptie om een plekje toegewezen te krijgen. We verkassen voor een plekje in de haven en drinken een biertje op de vroegtijdige aankomst., net op het moment dat we willen gaan douchen komt de douane nog even op bezoek. Twee vriendelijke heren schuiven bij ons aan tafel en na zich enkele malen te hebben geëxcuseerd voor het tijdstip en het beantwoorden van de bekende vragen kunnen we eindelijk douchen en ons bed opzoeken.

 


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links