Aventyr
op reis
Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links
Voorbereidingen en vertrekken
Colijnsplaat - Bretagne
Bretagne - La Coruna (En de oversteek van de golf van Biskaje)
Noord Spanje en z'n mooie Ria's
Portugal
Madeira Archipel
Canarische eilanden (Graciosa, Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria)
Canarische eilanden (Tenerife)
Canarische eilanden (La Gomera)
Canarische eilanden (La Palma)
Canarische eilanden (La Gomera 2009)
Canarische eilanden (Tenerife 2009)
Carnaval de Santa Cruz
Madeira 2009
Oversteek Madeira - Marokko
Marokko
Gibraltar
Andalusië- Zuid Spanje
Costa Blanca- Zuid Spanje
Balearen- Formentera, Ibiza, Mallorca en Menorca
Sardinië
Sicilië
Corfu & Paxos
Lefkas, Kefalonia, Kalamos en Itháki
De golf van Patras naar het kanaal van Korinthe
Peleponessus
Zakynthos & Kefalonia
Malta
Tunesië
Sardinie II, oktober 2009
Balearen II, oktober 2009
Zuid Spanje, oktober 2009
Overwinteren in Zuid Spanje
Terug in Nederland
Terug in Spanje 2010
Zuid Spanje 2010
Algarve
Portugal 2010
Noord Spanje 2010
Terug over de golf van Biskaje
Zuid- en Noord Bretagne
Kanaaleilanden Jersey en Guernsey
Op de terugweg langs Noord Frankrijk en Belgie
Noord Spanje 2010

16-07-2010 Fiësta Virgen del Carmen

De dag voor Bert’s oversteek is de dag van Virgen del Carmen, de beschermheilige van boten. Carmen de maagd op de bootDe heilige maagd wordt door de stad gedragen en op een boot gezet. Begeleid door vele kleine bootjes met vlaggetjes, vaart het schip met de maagd uit. Later worden er lauwerkransen en bloemen in het water gegooid en bij haar beeld langs de haven ligt een grote krans. We hopen dat er ook een kleine zegening is voor Äventyr en haar bemanning. Bert gaat op zoek naar een eierwekker (leg dat maar weer eens uit in het Spaans) om gemakkelijk iedere 20 of 30 minuten gewekt te kunnen worden. Hij steekt samen over met Sue en Graham ban de Tiara, een Engelse boot. Zij zullen regelmatig contact hebben via de marifoon of als ze verder uit elkaar komen, via de SSB radio. De bestemming is Zuid Bretagne in de buurt van Lorient. Hier willen we onze zeilvrienden Denis en Edith bezoeken, waar we op Madeira en Marokko een geweldige tijd mee gehad hebben. Allebei hebben we wel pijn in onze buik dat we Spanje gaan verlaten. We zijn echt zeer gesteld geraakt op zowel het land als haar bevolking.

 

 

14-07-2010 en 15-07-2010 Klusjes en kletsjes

De haven van La Coruna begint net een dorp te worden. De swell buiten is ongeveer 4 meter en iedereen blijft nog een aantal dagen liggen. Ook worden er druk met crew en familie heen en weer gevlogen. Zoals altijd zijn er weer de nodige klussen te doen. Het doet “een rondje water”. Beginnend met de weer eens lekke schoonwaterzak te verwijderen, vervolgens het vervangen van de bilgepomp om te eindigen met de vuilwaterpomp. De klusser worden er niet frisser op zullen we maar zeggen. Als we dan toch met water bezig zijn, doe ik de andere altijd weer terugkomende “waterklussen”, oftewel de was. Ondertussen begint “ons verhaal”  zich aardig door de haven heen te verspreiden. Dat Bert alleen Biskaje gaat doen, wekt de nodige bewondering. En even douchen of gas halen is er ook niet meer bij. Overal komen wel iemand tegen om ervaringen, boeken, films en andere zaken mee uit te wisselen. We hebben het er gewoon (gezellig) druk mee. De dagen vliegen zo om, een we maken ons gereed voor de oversteek en de reis naar huis.



13-07-2010 Met een dubbel gevoel in La Coruna (36 nm)

Met een vreemd gevoel varen we de baai van La Coruna in. Twee jaar en 6 dagen geleden kwamen we hier apetrots binnen na onze eerste grote oversteek van 340 nm over de Golf van Biskaje. Voor het eerst waren we geen vakantiezeiler meer, maar een vertrekker. Nu voelt het als het einde van onze reis. Het voelt heel dubbel. Soms hebben we allebei echt weer zin om thuis te zijn. Prachtige baaien en leuke stadjes verliezen na er misschien wel 150 gezien te hebben, ook wat van hun bekoring. Maar het relaxe leven aan boord is iets waar we wel aan verknocht zijn geraakt. Spanje is het land, waar we ons hart aan verpand hebben. En zo als het er nu uitziet zullen we dit heerlijke land, waarschijnlijk snel gaan verlaten.  De haven van La Coruna ligt vol met allerlei nationaliteiten, die allemaal voor langere tijd weg gaan. Na de Golf van Biskaje komen we weer in “een vakantievaargebied” in plaats van een vertrekkersgebied”. Hier moeten we allebei nog aan wennen. We bekijken de weervoorspellingen en hebben hoop dat Bert dit weekend aan zijn solotocht naar Camaret kan beginnen. Annette, inmiddels meer dan 5 maanden in verwachting, zal naar Nederland vliegen en weer in Brest aan boord komen.

 

 

12-07-2010 Zuurkool met worst (naar Laxe 19 nm)

‘Gefeliciteerd’! Ik geef de aardige havenmeester een hand en feliciteer hem met hun overwinning. ‘Het scheelde niet veel’, antwoordt hij me. Oh, ja en ik heb mijn dinghy even in die box daar geparkeerd, vertel ik hem nog. De man is in opperbeste stemming en vindt het prima. We liggen nog voor anker en terwijl Bert de kleinere keerfok, ruilt voor de grotere genua, ga ik snel met Avontuurtje op zoek naar de brood en wat fruit.
Helaas oogt Laxe grauw en grijs Alleen op de genua lopen we 7 nm
We zwaaien een aantal boten uit, die naar het zuiden gaan, en vertrekken zelf iets later richting het noorden. Er staat een matige tot krachtige zuidwesten wind en alleen op de genua varen we 6 tot 7 mijl per uur. Alleen wel in de zeikregen. Gatver wat en vies weer! Bert heeft voor het eerst sinds april vorig jaar zijn zeilpak aan en ik blijf lekker binnen. Wel plat, anders wordt ik zo beroerd als een konijn.
Met de laatste tip tegen zeeziekte: de lolly, duik ik de kooi in. Het is gewoon koud, maar onder een warm dekbed doezel ik zelfs weg. In de druilregen gaan we voor anker bij Laxe, net nadat Bert nog vier enorme dolfijnen naast de boot ziet. De rest van de dag dreigt de regen of regent het. Tijd om ons blik zuurkool open te maken. Terwijl in Nederland de mussen van het dak vallen, zitten wij hier in Spanje aan zuurkool met worst. Het smaakt heerlijk.

 

 

11-07-2010 Hoe 19 Nederlanders niet blij werden in een Spaanse kroeg

Regen, we worden wakker met zware bewolking en regen. Gewoon ongezellig Hollands weer. Toch kan ons humeur niet stuk. We liggen nog steeds met 10 Nederlandse boten en wisselen met andere zeilers onze ervaringen uit.
We zijn er klaar voor Toen konden we nog lachen
En we maken ons natuurlijk klaar voor DE WEDSTRIJD. Om alvast in de stemming te komen gaan we uit eten met de bemanningen van de Aquaholic en de Bleu Spirit. Helaas duurt het klaar maken van de verse paella zo lang, Helaas feesten de Spanjaardendat we alles naar binnen moeten schrokken om maar geen minuut te missen. Gewapend met toeters, oranje shirts en dankzij Jack van de Tin Hau, Nederlandse vlaggetjes op onze wangen, staat we vol goede hoop in de kroeg vol met Spanjaarden. Over een weer wordt er gefloten bij flauwe swalbes en onterechte gele kaarten. Spanning genoeg!  De ontlading is dan ook groot bij Spanjaarden als het doelpunt valt. En de teleurstelling bij de Nederlanders enorm. En enorm feest barst los. We feliciteren de Spanjaarden, die ons op hun beurt de troostende woorden toespreken, dat het maar net, net was. Als we het één land gunnen, is het ons 2e thuisland van de afgelopen 2 jaar, Spanje.  Maar toch. We waren er zo dichtbij! Terwijl de Spanjaarden doorfeesten en toeterend door de straten rijden, lopen wij gedesillusioneerd terug naar onze boten en bijbootjes.

 

 

10-07-2010 Zullen we omdraaien?

Dit gevoel bekruipt ons als we met Avontuurtje terug naar Äventyr varen.
Een heel vervelend uitzicht Voor anker bij Camarinas
We zijn in de Vertrekkers lichting 2010 terecht gekomen, die zich door het voetbal als een grote kliek verzameld hebben. Gisterenavond is het idee voor een strandbarbecue ontstaan en na het doen van den nodige inkopen, liggen er aan het einde van de dag 10 Dinghy’s langs de waterlijn van het strand. De barbeques staan opgesteld en iedereen heeft zelf gekokkereld. Oh, wat is dit weer gezellig. We hebben moeite om de neiging gewoon weer naar het
Bert druk aan " het werk" Lekker ongedwongen snacken
zuiden te varen, te onderdrukken. Inmiddels hebben we hebben alle boten de haven verlaten liggen we weer heerlijk voor anker, vlakbij ons barbequestrand. En om de Spanjaarden alvast in de stemming te brengen wordt er nog een partijtje voetbal gespeeld tegen de plaatselijke jeugd. We mogen toch hopen dat het Nederlands elftal het er beter van af brengt, dan onze zeilers. Maar ja, die hebben weer andere kwaliteiten, zullen we maar denken.

 

 

09-07-2010 Door een dikke wattedeken naar de Hollandse Kolonie (naar Camarinas 40 nm)

Kaap Finesterre in een dikke dekenDe grote uittocht begint!  Niet alleen wij, willen blijkbaar naar het noorden. Vanaf verschillende ankerplekken zien we boten voor en achter ons varen. De zon schijnt en het is heerlijk weer. Kaap Finesterre komt steeds dichterbij. Nog een mijl. Opeens binnen 5 minuten is de hele kaap weg. Een dikke mistdeken wurmt zich tussen ons en de Kaap binnen no-time. Soms zien we even de top van de kaap en de mast hier boven op. Een vreemde, maar mooie egale wolk ligt als huis voor de kaap. Daar boven zien we steeds ronde wolken verschijnen, maar ook weer verdwijnen. Het is een fascinerend gezicht. Op de marifoon horen we de Bleu Spirit, de Aquaholic op roepen. Bij de haven van CamarinasHé en die kennen wij. We weten dat ze 2 ria’s bij ons vandaan liggen. Dat beloofd gezellig te worden. En hoe gezellig?  Er liggen 8 Nederlanders voor anker. Alsof we in een warm bad komen. Rein en Marian van Aquaholic vangen ons al op. Als we bij hun aan de (alcoholvrije) borrel zitten, begint de zoete inval. Wat een gezelligheid. Een gemengd gevoel bekruipt ons. Het gevoel toen wij hier op de heenweg lagen, aan de start van een geweldige tijd. De laatste weken vonden we het wel goed, het is tijd om naar huis te gaan. Nu krijgen we bijna de neiging om met deze gezellige groep, weer mee naar het zuiden te gaan. We genieten van het koffie drinken met elkaar en vertellen enthousiast over o.a. Marokko. We beseffen ons weer dat we werkelijk geweldige jaren hebben gehad, waarin we ongelooflijke mooie dingen hebben mogen doen.

 

 

08-07-2010, we gaan niet, we gaan wel, we gaan…

Ik word wakker van het onweer. Mijn bed trilt er bijna van. Het kan ook komen door de doppen in mijn oren, waardoor ik het geluid minder hoor, maar alleen de trilling voel. De hele nacht heeft het weer hard gewaaid en als toetje komt er een lekkere onweersbui. Vandaag weg? We willen het graag na 10 dagen, maar dit is geen weer voor een door en door verwende vertrekker. Ook onze overburen twijfelen. We kijken het nog even aan, en nog even, en…. De windverwachting wordt gunstiger. We willen eigenlijk gaan ankeren bij kaap Finesterre, maar opeens draait de wind binnen 5 minuten naar een forse zuidwestenwind. Een jong Engels stel vaart uit en is binnen een kwartier weer terug. Wij pakken allebei ons boek en vinden het wel best. We gaan gewoon morgen.

 

 

05-07-2010 -07-07-2010 Dubbel Feest!

De wind waait nog steeds ongenadig door het want. Niet alleen overdag, maar vooral in de avond en nacht trekt de wind aan. Alle boten die binnen komen vanaf uit noorden praten over een pittige tocht.
De kathedraal van Santiago, dit keer in de zon De andere kant van de kathedraal
Tja en als het met wind mee al pittig is, dan hoeven wij met wind tegen er niet aan te beginnen. Weer verwaaid dus! Op de weerkaart is helaas te zien, dat we hier net voor kaap Finesterre weer de meeste wind van de Atlantische kust van Europa hebben. Opeens zien we 5 boten achter elkaar binnen komen met hun bijbootjes nog achter de boot aangesleept. Die moeten van een ankerplek af komen. En inderdaad. Het ene naar het andere verhaal over slapeloze nachten krijgen we te horen. Gelukkig hebben we de tijd om een beter moment af te wachten. We maken er het beste maar van. Lopen lekker langs het strand en bezoeken voor de 2e keer Santiago de Compostalo. Nu met prachtig weer. Het is dan ook topdrukte in de stad. Zeker bij de kathedraal. Mensen staan in een lange rij.

Het wordt ook weer steeds drukker in de haven. We zitten dus zeker niet alleen voor de TV bij de jachtclub als het Nederlands elftal speelt. Gesteund door Engelsen en Ieren zien we Nederland zich plaatst voor de finale. Top!!!  De volgende dag is het dubbelfeest. Bert hijst de Nederlandse vlag en oranjevlaggetjes in de mast. Want ik ben weer een jaartje ouder geworden. En op mijn verjaardig verslaat Spanje ook nog Duitsland (oh, want zijn onze Duitse buren stil). Dat gaat spannend worden zondag! Kijken naar Nederland in het hol van de Leeuw.

 

 

03-07-2010 en 04-07-2010 Spanje zet de bloemetjes buiten

Het strand bij PortosinOm onze gastheren een hart onder de riem te steken, kijken we met “de vaste voetbalgroep” ook naar de wedstrijd van Spanje in de jachtclub bij de haven. De meeste Spanjaarden zijn wat “tamme” kijkers, maar van de jongen die gehuld in een grote Spaanse vlag voor ons zit, kunnen we dit zeker niet zeggen. Spanje zet de bloemtjes buitenTot vier keer toe, zijn we bang dat hij een hartstilstand krijgt of dat we op zijn minst aan de mond op mond beademing moeten. Wat een wedstrijd, en wat een ontlading bij deze jongen!  Aangezien de wind nog steeds met windkracht 5/6 uit het noorden waait (en voorlopig blijft waaien) lopen we de volgende dag lekker langs het strand. Eén van de spanjaarden heeft zijn auto wel heel bijzonder versierd. De auto zit bijna van top tot teen onder de hortensiabloemen. Helaas is dit ook niet echt weer om te ankeren bij één van de mooie stranden in de baai.  Zelfs in de haven liggen we soms enorm te stuiteren.

 

 

Voetbal kijken met de crew van de Abel.T en Henk02-07-2010 Oef wat was dat spannend

Terwijl in Nederland de mussen bijna bewusteloos van het dak vallen, zitten wij met de luiken dicht. Het regent en is somber en grauw. Tijd om een boek te lezen en wat zaken via internet te regelen. En natuurlijk om 16.00 uur DE wedstrijd. Met Oranje shirts, sjawl, petjes en natuurlijk mijn oranje Croqs lopen we samen met de bemanning van de Abel T. naar het dorp, op zoek naar een café met TV.  Hé nog meer medestanders. Nog 2 Nederlanders zitten klaar voor de komende wedstrijd. De binnenkomende Spanjaarden moeten om een beetje om ons lachen, die 10 gekke Nederlanders. Wij staan onderstussen met kromme tenen en afgekloven nagels naar de bloedstollende wedstrijd te kijken. De ontlading is dan ook groot als de scheidsrechter affluit.

 

 

01-07-2010 Spaans plat

‘Kan ik naar Noa op de fiets gaan?’, vraag ik de vriendelijke marinero. ‘Ja hoor, het is 7 km’, is zijn antwoord. ‘En moet ik veel stijgen’?  ‘Alleen die weg daar omhoog en daarna is het alleen vlak en dalen’. Mmm, dat klinkt niet verkeerd. Alleen wandelen en fietsen Spanjaarden nooit echt veel, dus hoe betrouwbaar is zijn informatie.
Sommige geveltjes zijn we minder mooi Mooie balkonnetjes De nauwe straatjes van Noa

 Tja en dat dalen, betekent op de terugweg dus stijgen. Bert besluit gezien de hitte van rond de 28 graden, dat we met de bus gaan. En daar zijn we heel blij om. ‘Dit is zeker Spaans plat’, zegt ik tegen Bert. Jaren geleden wandelden we in Nepal en na een hele steile afdaling vroegen we de sherpa of dit nog lang zo doorging. Nee hoor, stelde hij ons gerust nog een half uurtje en dan is het alleen vlak. Sindsdien is een afdaling van minder dan 10% bij ons Nepalees vlak. De droogvallende haven van Noa

We moesten toen nog 6 uur flinke dalen. Ik heb nog 2 maanden geen gevoel in de voorkant van mijn grote tenen gehad. Die ene klim zijn er minstens vier en op de terugweg zes. Noa is aardige stadje met helaas een droogvallende haven. Vandaag is de grote weekmarkt tussen de nauwe straatjes. Straatjes met hoge huizen, met prachtige balkons. De ene wat verzorgder dan de andere. Op de markt is het aanbod van weelderig fruit overvloedig. Voor de rest zien we vooral kramen vol met schoenen, voor € 5,- of € 6,- per paar. Helaas zitten de koopjes voor geen meter. Eenmaal terug in de haven zijn er 7 nieuwe boten bij gekomen. De eerste vertrekkers van dit jaar, nog vol met plannen en fascinenerende vooruitzichten.

 

 

30-06-2010 Op zoek naar medestanders (naar Portosin, 40 nm)

‘Zullen de Spaanse Ria’s ons tegenvallen’? vroegen we ons af, na zoveel mooie plaatsen op de Middellandse Zee gezien te hebben. De vorige keer was dit één van de eerste gebieden, waar we lekker konden ankeren in een heerlijke groene omgeving. Nu we bijna 9000 mijl meer gezeild hebben op vele mooie plekken, zien we het misschien wel heel anders. Gelukkig is het antwoord: nee. De Ria’s vallen zeker niet tegen. De omgeving is prachtig groen, met parelwitte strandjes en leuke plaatsjes. Toch is het heel anders dan op de heenweg. We komen werkelijk bijna niemand tegen. En één van de leuke dingen van reizen is toch het ontmoeten van andere mensen en hun verhalen te horen. En de meeste boten die we wel tegen komen hebben bijna alleen mannelijke crew. Nu zijn we zeker niet eenkennig zowel qua taal als geslacht. Er is alleen één uitzondering; Fransen. Die spreken hun talen slecht en wij spreken geen Frans. En we willen de komende voetbalwedstrijd graag zien, het liefst met een aantal medestanders. We besluiten de volgende Ria de Arousa daarom over te slaan en door te varen naar Ria de Murros. Even twijfelen we nog gezien of we direct door zullen varen naar La Coruna, er staan namelijk 1 dag geen noorden wind en een lage golfhoogte. Het klinkt aantrekkelijk om dit mee te pakken, maar eenmaal Kaap Finesterre voorbij verdubbelt de regenkans, is het water en en luchttemperatuur 4 graden lager. Ria de Murros is daarom een prima alternatief. In de haven van Portsosin zien we al meer buitenlandse boten liggen, dan we de afgelopen 3 maanden hebben gezien. Als we wat informatie aan een Engels stel willen geven, komen we niet zomaar weg. ‘You definitely have to come in for a drink’!  Dit hebben we de laatste tijd wel gemist.

 

 

29-06-2010 Combarra

Smalle straatjes vol bloemen En overal heksen

‘Zal ik foto’s gaan maken bij zonsopkomst’, denk ik als ik even rond 6.30 uur wakker ben. De zon moet dan een mooie gloed geven op de graanhuisjes langs het water. Even later draai ik me toch nog maar even om. Mooie foto’s zijn leuk, maar mijn bed is ook nog heerlijk. En nu kunnen we het er nog van nemen. Terwijl Bert de boot schoonschrobt, loop ik een paar uurtjes later langs de prachtige waterkant. Combarra is bekend van haar hórreos; graanschuurtjes. In stenen huisjes op palen werd jarenlang graan en aardappels opgegeslagen. De meeste staan langs de waterkant. Aan de binnenzijde van de granieten miniboulevard staan sfeervolle huizen vol met bloeiende bloemen. Vooral veel en enorm grote hortenisia’s. Combarra heeft blijkbaar ook iets met “Brujas”, heksen. Bij iedere winkel kan je ze kopen. We komen er alleen niet achter wat ze betekenen.
De waterkant met prachtige hortensias De graanhuizen van Combarra
Er heerst een enorme relaxte sfeer in het dorp. Niemand lijkt haast te hebben. Alleen de kokkelzoekers aan het einde van de baai misschien. Tientallen mensen staan bij laag water met een emmertje in de modder te peuren. En als het water eenmaal stijgt, gaat het snel. Er staat hier een behoorlijke stroming.

 

 

28-6-2010 Geen parelwitte stranden, dankzij de Spaanse bureaucratie (naar Combarra 32 nm)

Parelwit strand, diepblauw water, frisgroene begroeiing, kleurige planten en honderden vogels. Dat had ons uitzicht vandaag en morgen kunnen zijn. Twee jaar geleden hadden we spijt als haren op ons hoofd dat we het de Islas de Cies over hadden geslagen. Dat zou ons dit jaar niet overkomen. Tot dat ik de update van de Pilot lees, dat dit tegenwoordig een National Park is en je een vergunning nodig hebt. In de verte de mist boven Isla de CiesNu zijn we wel gewend om het een en ander te moeten regelen, dus vol goede moed begin ik mijn zoektocht. De internetsite staat vermeld en met enig doorzettingsvermorgen (er is blijkbaar een ontmoedigingsbeleid voor de buitenlanders) heb ik een aanvraagformulier en emailadres. Je mag hier niet zomaar je anker laten vallen. Een kopie van de bootpapieren, paspoort en zelfs vaarbewijs moet mee. Als je ziet hoe de meeste Spanjaarden aanleggen, vraag je je af of Spanjaarden dit zelf wel hebben. Gelukkig heb ik alles digitaal en tevreden drukte ik zaterdag op de “verzenden” knop in het emailprogramma. Ik had er in mijn beste Spaans nog een begeleidend verhaaltje bij getikt ook. Nu maar even afwachten en dan kan ons anker vallen tussen al dit schoons. Fout, fout, fout. Het blijft Spanje. Het emailadres op het formulier is niet goed en het juiste is ook niet te vinden. Maar we zijn niet voor één gat te vangen. Er staat wel een kantooradres vermeld in Vigo, en daar komen we langs. We zoeken een haven dichtbij het kantoor en leggen hier aan.  De zeer behulpzame dame bij de receptie herkent meteen het probleem. Email wordt zelfs helemaal niet beantwoord en de vergunning wordt alleen per echte post verzonden.
Samen proberen we onze gegevens te faxen, in de hoop dat ik later of de volgende ochtend bij het kantoor op 10 minuten lopen, de vergunning op kan halen. Ze belt voor me en legt de situatie uit. Het zijn buitenlanders op doorreis en heeft dus geen zin om iets op te sturen. Maar nee hoor! Regels, zijn regels. Het duurt 5 dagen en kan alleen naar het huisadres gestuurd worden. Grrr…..  Ons enthousiasme begint nu toch danig af te nemen. Kruisen in Ria de ViggoNu kunnen we natuurlijk gewoon doen of onze neus bloedt. En van enige burgelijke ongehoorzaamheid zijn we echt niet vies. Maar er wordt ook geschreven over boetes. Inmiddels kennen we de Spanjaarden ook wel een beetje. Meestal erg aardig, maar ook macho. Een uniform maakt dit er niet minder op. En we zijn in Nederland gewend zelf te denken en soms tegen de beslissingen van de baas in te gaan. Een Spanjaard zal dit nooit doen. Regels zijn regels. Ook al hebben we een goed verhaal. Als de baas dit zegt dan is het zo. Hij zal nooit een eigen beslissing nemen. Balen dus!  We besluiten om door te gaan. ‘Het spijt me’, zeg ik tegen de vriendelijke dame die me zo goed heeft geprobeerd te helpen. We blijven ook niet in haar haven liggen, maar gaan door naar de volgende Ria. Er staat een lekker windje en als snel kruisen we Ria de Vigo weer uit. Soms weer midden in dikke mistflarden. In de verte zien we ons paradijs liggen. De pleister op de wond is nog, dat er een dikke mistflard precies in de ankerbaai hangt. Als we bijna de Ria uit zijn, zien we nog een ander verblindend wit strand. Een prachtig wandelpad loopt naar een vuurtoren. ‘Zullen we’?  Er ligt nog een bootje, maar locals gaan meestal in de avond weer weg en als de wind draait wordt het dan niet weer rollen? We gaan toch maar door, langs de prachtige kust tussen Ria de Vigo en Ria de Pontevedra. Overal zien we witte stranden, maar te onbeschut om voor de nacht te ankeren. Helaas valt de wind weg en varen we verder op de motor richting de nieuwe haven van Combarra. Spijt hebben we hier niet van, want het stadje is werkelijk prachtig. Als het wat is afgekoeld lopen we langs de granietstenen huisjes. Hier kunnen we ons morgen wel vermaken.

 

 

27-6-2010 Wat een rust, zeilen in een Ria (naar Ensenada de San Simon 20 nm)

Bert geniet zichtbaar Onder de 38 meter hoger brug door Het lijkt wel Oostenrijk
De eerste mijlen vanaf Baiona zijn wat onstuimig. We zien locals door de smalle doorgang tussen de rotsen doorvaren, maar dat durven wij toch niet aan. Dus moeten we eerst een stuk naar buiten om daarna netjes langs twee kardinaalboeien te varen. Er ligt een groot rif voor Baiona.
Woest bulken de golven op de rotsen. Dat belooft wat voor de rest van de tocht. Eenmaal uit de beschutting van het rif, klimmen de golven op tot ongeveer 2 meter. Voor anker in Ensenada de San SimonMaar dit keer gaan woeste klappen op de golven. De golven zijn mooi lang en rollen vloeiend onder ons door. Helaas met het stijgen van de golven vermindert het zicht. De wereld wordt weer klein om ons heen, heel klein. Niet meer dan een halve mijl zicht hebben we. Maar beiden zijn van korte duur. Als snel zitten we in de beschutting van de prachtige Isla de Cies, met haar parelwitte strand en wordt het zicht beter. Nou ja beter. Bert ziet een flatgebouw eerst nog voor een containerschip aan, dus zo denderend goed is het ook nog niet. Eenmaal in de Ria van Viggo, is het water heerlijk kalm. De wind neemt toe en de laatste mijlen naar het binnenmeer, Ensenada de San Simon, zeilen we niet hard, maar wel heerlijk relaxed. Overal om ons heen varen zeilboten, want rondom Viggo bloeit de zeilsport tierig. Wat een verschil met de oceaan. Nauwelijks golven en een prachtig groene omgeving. We zeilen onder de 38 meter hoge brug door (hebben we echt 20 meter over?)  en laten ons anker vallen in een omgeving die ons meer aan Oostenrijk doet denken dan Noord Spanje.

 

 

26-6-2010 Voor anker bij Baiona

Äventyr voor anker in de baai bij Baiona‘Bah weer mist’, is het eerste wat ik denk, al ik naar buiten kijk. Een dikke nevel hangt over de baai. Gelukkig komt iets later de zon weer door en is het warm genoeg om buiten te douchen. Opeens zie ik de Dribbel weg varen en roep ze nog even via de marifMet steeds een nieuw uitzicht als je draaitoon op. Het zou leuk zijn als we ze later nog tegen zouden komen. Zij lagen gisteren in de haven en kunnen ons wel aan de inlogcodes van het wifi netwerk helpen. Zo kunnen we toch de site nog bijwerken. Baiona is een prettige sfeervolle stad. We besluiten vandaag nog te blijven en genieten van de stad en de zon aan boord. De ankerplaats loopt aardig vol en we blijven ons weer verbazen hoe sommige schippers ankeren. Een boot vol met dames loopt de haven binnen. Niemand neemt enige actie. De charterschipper doet alles alleen, vaart de boot naar de juiste plaats en laat dan zijn anker vallen. En dan gaat meteen de motor uit. Niets anker checken of het houdt, niets achter uit varen. Wij varen altijd rustig achter uit en daarna de motor voluit om zeker te weten dat we vast liggen. Hopelijk drijft hij vannacht niet met zijn 5 dames het strand op. We draaien af te toe behoorlijk, maar zoals de Engelse Lesley dit zo mooi kon zeggen:’ it is ok, for a panoramic view!’

 

 

25-06-2010 Nu wel dikke soep (naar Baiona, Spanje 33,5 nm)

‘Is er niemand?’, vraagt een vriendelijke man op een racefiets als we voor de deur van het havenkantoor staan te wachten. Gelukkig voor de havenmeester komt hij er net aan lopen. De “racefietsman” blijk namelijk de manager van de haven te zijn. De zon gaat onder bij BaionaOmdat de douches nog niet schoon gemaakt zijn, mogen we gratis (normaal kost dit hier € 1,30 per persoon). Het laatste weerbericht wordt nog voor ons uitgeprint (voorspelling 4 dagen hier geen wind) en zo gaan we fris de nieuwe zonnige dag weer in. Maar helaas verdwijnt die zon snel en als we de haven uitvaren zitten we nu wel in de soep, dikke vette soep. De haveningang verdwijnt binnen 2 minuten uit het zicht, zo mistig is het.

Het zicht is niet meer dan 200 tot 300 meter. Sinds maanden gaat de radar aan. Verbaasd zien we op dat zelfs minuscule vissersbootjes zichtbaar zijn. Soms lijkt  het op te trekken, maar even later zien we weer bijna niets. De grens van Spanje en Portugal zien we helaas alleen op onze plotter. Ondanks dat we dicht bij de kust varen, zien we er helemaal niets van. De nog redelijk uitziende Portugese gastenvlag, wordt weer gewisseld door een versleten rafelig exemplaar van Spanje. We hebben de lastige kust van Portugal gehad en kunnen nu voor de 2e keer van prachtige Spaanse Ria’s gaan genieten. Dit keer ankeren we naast de haven.

 


Home
About
Logboek
Video
Onze ervaringen
Gastenboek
Links